Adhyaya 4

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि धर्मराजस्य चेष्टितम् । यच्छ्रुत्वा यमदूतानां न भयं विद्यते क्वचित्

வியாசர் கூறினார்—இனி தர்மராஜனின் செயல்களை உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் யமதூதர்களின் அச்சம் எங்கும், எந்த நிலையிலும், எழாது.

Verse 2

धर्मराजेन सा दृष्टा वर्द्धनी च वराप्सरा । महत्यरण्ये का ह्येषा सुन्दरांग्यतिसुन्दरी

தர்மராஜன் அவளைக் கண்டான்—வர்த்தனீ எனும் சிறந்த அப்சரஸை. அந்தப் பெருங்காட்டில் (அவன் எண்ணினான்)—‘யார் இவள், அழகிய அங்கங்களுடைய, மிக அழகியவள்?’

Verse 3

निर्मानुषवनं चेदं सिंहव्याघ्रभयानकम् । आश्चर्यं परमं ज्ञात्वा धर्मराजोऽब्रवीदिदम्

‘இந்த வனம் மனிதர் இல்லாதது; சிங்கமும் புலியும் காரணமாக அச்சமூட்டுவது.’ இதை மிகப் பெரிய அதிசயமாக உணர்ந்து தர்மராஜன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 4

धर्मराज उवाच । कस्मात्त्वं मानिनि ह्येका वने चरसि निर्जने । कस्मात्स्थानात्समायाता कस्य पत्नी सुशोभने

தர்மராஜன் கூறினான்—ஹே மானினியே! இந்த நிர்ஜன வனத்தில் நீ ஏன் தனியாகச் சுற்றுகிறாய்? நீ எந்த இடத்திலிருந்து வந்தாய், ஹே சுஶோபனே! நீ யாருடைய மனைவி?

Verse 5

सुता त्वं कस्य वामोरु अतिरूपवती शुभा । मानुषी वाथ गंधर्वी अमरी वाथ किंनरी

ஹே வாமோரு, ஹே சுபமே, மிக அழகியவளே! நீ யாருடைய மகள்? நீ மனிதியா, அல்லது கந்தர்வியா, அல்லது தேவியா, அல்லது கின்னரியா?

Verse 6

अप्सरा पक्षिणी वाथ अथवा वनदेवता । राक्षसी वा खेचरी वा कस्य भार्या च तद्वद

நீ அப்சரஸா, அல்லது பறவைமங்கை, அல்லது வனதேவதையா? அல்லது ராக்ஷசியா, அல்லது ஆகாயச் சஞ்சாரியாவா? சொல்லு—நீ யாருடைய மனைவி?

Verse 7

सत्यं च वद मे सुभ्रूरित्याहार्कसुतस्तदा । किमिच्छसि त्वया भद्रे किं कार्यं वा वदात्र वै

அப்போது அர்க்கசுதன் (தர்மராஜன்) கூறினான்—ஹே சுப்ரூ, எனக்கு உண்மையைச் சொல். ஹே பத்ரே, நீ என்ன விரும்புகிறாய்? இங்கே உன் நோக்கம் என்ன—தெளிவாகச் சொல்.

Verse 8

यदिच्छसि त्वं वामोरु ददामि तव वांछितम्

ஹே வாமோரு! நீ எதை எதை விரும்புகிறாயோ, அந்த விருப்பத்தை நான் உனக்கு அருள்வேன்.

Verse 9

वर्द्धन्युवाच । धर्मे तिष्ठति सर्वं वै स्थावरं जंगमं विभो । स धर्मो दुष्करं कर्म कस्मात्त्वं कुरुषेऽनघ

வர்த்தனீ கூறினாள்—ஓ வibhோ! அசையாததும் அசையும் அனைத்தும் தர்மத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளன. தர்மமே கடினமான செயல்வழி; ஆகவே ஓ அனகா, நீ ஏன் இத்தகைய துன்பகரமான காரியத்தை மேற்கொள்கிறாய்?

Verse 10

यम उवाच । ईशानस्य च यद्रूपं द्रष्टुमिच्छामि भामिनि । तेनाहं तपसा युक्तः शिवया सह शंकरम्

யமன் கூறினான்—ஓ பாமினி! ஈசானனுடைய அதே திருவுருவை நான் தரிசிக்க விரும்புகிறேன். அதனால் நான் தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளேன்—சிவையுடன் சேர்ந்து—சங்கரனை நாடி.

Verse 11

यशः प्राप्स्ये सुखं प्राप्स्ये करोमि च सुदुष्करम् । युगेयुगे मम ख्यातिर्भवेदिति मतिर्मम

நான் புகழ் பெறுவேன், இன்பம் பெறுவேன், மேலும் மிகக் கடினமான காரியத்தையும் நிறைவேற்றுவேன். யுகம் யுகமாக என் கீர்த்தி நிலைத்திருக்கட்டும்—இதுவே என் உறுதி.

Verse 12

कल्पे कल्पे महाकल्पे भूयः ख्यातिर्भवेदिति । एतस्मात्कारणात्सुभ्रूस्तप्यते परमं तपः

கல்பம் கல்பமாக, மகாகல்பங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் என் புகழ் எழுந்திடுக—இதற்காகவே, ஓ சுப்ரூ, நான் உன்னத தவத்தை மேற்கொள்கிறேன்.

Verse 13

कस्मात्त्वमागता भद्रे कथयस्व यथातथा । किं कार्यं कस्य हेतुश्च सत्यमाख्यातुमर्हसि

ஓ பத்ரே! நீ ஏன் வந்தாய்? உள்ளதுபோலவே உண்மையைச் சொல். என்ன காரியம், யாருடைய நோக்கத்திற்காக? உண்மையை அறிவிப்பது உனக்குத் தகும்.

Verse 14

वर्द्धन्युवाच । तपसैव त्वया धर्म भयभीतो दिवस्पतिः । तेनाहं नोदिता चात्र तपोवि घ्नस्य कांक्षया

வர்த்தனீ கூறினாள்—ஓ தர்மா! உன் தவத்தால் தேவர்களின் அரசன் இந்திரன் அஞ்சினான். ஆகவே அவன் தூண்டுதலால் நான் இங்கு வந்தேன்; உன் தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய விரும்பி வந்தேன்.

Verse 15

इन्द्रासनभयाद्भीता हरिणा हरिसन्निधौ । प्रेषिताहं महाभाग सत्यं हि प्रवदाम्यहम्

இந்திராசனத்தின் அச்சத்தால் அஞ்சி, ஹரியின் சன்னிதியிலேயே ஹரியால் நான் அனுப்பப்பட்டேன். ஓ மகாபாகா! நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்.

Verse 16

सूत उवाच । सत्यवाक्येन च तदा तोषितो रविनंदनः । उवाचैनां महाभाग्यो वरदोहं प्रयच्छ मे

சூதர் கூறினார்—அவளின் உண்மைச் சொற்களால் மகிழ்ந்த ரவிநந்தனன் (யமன்) அந்த மகாபாக்யவதியிடம் கூறினான்—“நான் வரம் அளிப்பவன்; என்னிடம் வரம் கேள்.”

Verse 17

यमोऽहं सर्वभूतानां दुष्टानां कर्मकारिणाम् । धर्म रूपो हि सर्वेषां मनुजानां जितात्मनाम्

நான் எல்லா உயிர்களுக்கும்—துஷ்டரும் பாவச் செயல்கள் செய்பவர்களுக்கும்—யமன். ஆனால் தம்மை அடக்கிய ஜிதாத்ம மனிதர்களுக்கு நான் தர்மத்தின் உருவமே.

Verse 18

स धर्मोऽहं वरारोहे ददामि तव दुर्लभम् । तत्सर्वं प्रार्थय त्वं मे शीघ्रं चाप्सरसां वरे

ஓ வராரோஹே! நானே அந்த தர்மன்; அரிதானதையும் உனக்கு அளிப்பேன். ஆகவே, ஓ அப்சரஸ்களில் சிறந்தவளே! உன் விருப்பமான அனைத்தையும் விரைவில் என்னிடம் கேள்.

Verse 19

वर्द्धन्युवाच । इन्द्रस्थाने सदा रम्ये सुस्थिरत्वं प्रयच्छ मे । स्वामिन्धर्मभृतां श्रेष्ठ लोकानां च हिताय वै

வர்த்தனீ கூறினாள்—ஓ ஸ்வாமி! இந்திரனின் எப்போதும் இனிய இவ்விடத்தில் எனக்கு உறுதியான நிலைபெறுதலை அருள்வீராக. தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே! இது உலகங்களின் நலனுக்காகவே ஆகுக.

Verse 20

यम उवाच । एवमस्त्विति तां प्राह चान्यं वरय सत्वरम् । ददामि वरमुत्कृष्टं गानेन तोषितोस्म्यहम्

யமன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகுக.” பின்னர் அவளிடம்—“விரைவாக இன்னொரு வரம் கேள். உன் பாடலால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு சிறந்த வரத்தை அளிப்பேன்” என்றான்.

Verse 21

वर्द्धन्युवाच । अस्मिन्स्थाने महाक्षेत्रे मम तीर्थं महामते । भूयाच्च सर्वपापघ्नं मन्नाम्नेति च विश्रुतम्

வர்த்தனீ கூறினாள்—ஓ மகாமதியே! இம்மகாக்ஷேத்திரத்தில் என் பெயரால் ஒரு தீர்த்தம் உண்டாகுக; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகப் புகழ்பெறுக.

Verse 22

तत्र दत्तं हुतं तप्तं पठितं वाऽक्षयं भवेत् । पञ्चरात्रं निषेवेत वर्द्धमानं सरोवर म्

அங்கே வழங்கும் தானம், ஹோமத்தில் அர்ப்பணம், செய்த தவம், அல்லது செய்த பாராயணம்—எதுவாயினும் அது அழியாத பலனாகும். வர்த்தமான சரோவரத்தை ஐந்து இரவுகள் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 23

पूर्वजास्तस्य तुष्येरंस्तर्प्यमाणा दिनेदिने । तथेत्युक्त्वा तु तां धर्मो मौनमाचष्ट संस्थितः । त्रिःपरिक्रम्य तं धर्मं नमस्कृत्य दिवं ययौ

அவளுடைய முன்னோர்கள் நாள்தோறும் தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைவார்கள். “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி தர்மன் மௌனமாக நிலைத்தான். பின்னர் அவள் அந்த தர்மனை மூன்று முறை வலம் வந்து, வணங்கி, விண்ணுலகம் சென்றாள்.

Verse 24

वर्द्धन्युवाच । मा भयं कुरु देवेश यमस्यार्कसुतस्य च । अयं स्वार्थपरो धर्म यशसे च समाचरेत्

வர்த்தனி கூறினாள்—தேவேசனே, அஞ்சாதே; சூரியபுத்திரன் யமனையும் அஞ்ச வேண்டாம். இந்த தர்மம் உரிய நோக்கை நிறைவேற்றவும், புகழ் பெறவும் முறையாகச் செய்யப்பட வேண்டியது.

Verse 25

व्यास उवाच । वर्द्धनी पूजिता तेन शक्रेण च शुभानना । साधुसाधु महाभागे देवकार्य कृतं त्वया

வியாசர் கூறினார்—ஒளிவதனமான வர்த்தனியை அந்தச் சக்ரனும் போற்றி மதித்தான். “சாது, சாது! மகாபாக்யவதியே, தேவர்களின் காரியத்தை நீ நிறைவேற்றினாய்” என்றான்.

Verse 26

निर्भयत्वं वरागेहे सुखवासश्च ते सदा । यशः सौख्यं श्रियं रम्यां प्राप्स्यसि त्वं शुभानने

உனக்கு அச்சமின்மை, சிறந்த இல்லம், என்றும் இன்பமான வாழ்வு உண்டாகும். அழகிய முகத்தாளே, புகழ், மகிழ்ச்சி, இனிய செல்வச் செழிப்பு நீ பெறுவாய்.

Verse 27

तथेति देवास्तामूचुर्निर्भयानंदचेतसा । नमस्कृत्य च शक्रं सा गता स्थानं स्वकं शुभम्

அச்சமற்ற ஆனந்தம் நிறைந்த தேவர்கள் அவளிடம் “அப்படியே ஆகுக” என்றனர். அவள் சக்ரனை வணங்கி தன் மங்களமான இருப்பிடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 28

सूत उवाच । गतेप्सरसि राजेन्द्र धर्मस्तस्थौ यथाविधि । तपस्तेपे महाघोरं विश्वस्योद्वेगदायकम्

சூதர் கூறினார்—அரசே, அப்சரை சென்ற பின் தர்மன் விதிப்படி அங்கேயே நிலைத்து, உலகமெங்கும் கலக்கத்தை உண்டாக்கும் அளவிற்கு மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்.

Verse 29

पंचाग्निसा धनं शुक्रे मासि सूर्येण तापिते । चक्रे सुदुःसहं राजन्देवैरपि दुरासदम्

சுக்கிர மாதத்தில் சூரியத் தாபத்தால் சுட்டெரிந்த நிலையில் அவன் ‘பஞ்சாக்னி’ தவத்தை மேற்கொண்டான்—அரசே, அது மிகத் தாங்கமுடியாதது; தேவர்களுக்கும் அணுக இயலாதது.

Verse 30

ततो वर्षशते पूर्णे अन्तको मौनमास्थितः । काष्ठभूत इभवातस्थौ वल्मीकशतसंवृतः

பின்னர் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது அந்தகன் மௌனத்தை ஏற்றான்; மரக்கட்டைப் போல அசையாமல் நின்று, நூற்றுக்கணக்கான எறும்புப் புற்றுகளால் மூடப்பட்டான்.

Verse 31

नानापक्षिगणैस्तत्र कृतनीडैः स धर्मराट् । उपविष्टे व्रतं राजन्दृश्यते नैव कुत्रचित्

அங்கே பல பறவைக் கூட்டங்கள் அவன் மேல் கூடு கட்டின; அந்த தர்மராஜன் அமர்ந்தபடியே இருந்தான்—அரசே, அவன் விரதம் எங்கும் சிதறியது எனத் தோன்றவில்லை.

Verse 32

संस्मरंतोऽथ देवेश मुमापतिमनिंदितम् । ततो देवाः सगन्धर्वा यक्षाश्चोद्विग्नमानसाः । कैलासशिखरं भूय आजग्मुः शिवसन्निधौ

அப்போது, தேவேசனே, குற்றமற்ற உமாபதியான ஆண்டவனை நினைத்து, தேவர்கள் கந்தர்வர் யக்ஷர் உடன் அச்சமுற்ற மனத்துடன் மீண்டும் கைலாசச் சிகரத்திற்கு, சிவன் சன்னிதிக்கு சென்றனர்.

Verse 33

देवा ऊचुः । त्राहित्राहि महादेव श्रीकण्ठ जगतः पते । त्राहि नो भूतभव्येश त्राहि नो वृषभध्वज । दयालुस्त्वं कृपानाथ निर्विघ्नं कुरु शंकर

தேவர்கள் கூறினர்—“காப்பாற்று காப்பாற்று, மகாதேவா! ஸ்ரீகண்டா, உலகப் பதியே! பூத-பவ்யேசா, எங்களை ரட்சிப்பாயாக; வृषபத்வஜா, எங்களை காப்பாயாக. நீ கருணையாளர், கிருபாநாதன்—சங்கரா, எங்களுக்கு எல்லாம் தடையற்றதாகச் செய்।”

Verse 34

ईश्वर उवाच । केनापराधिता देवाः केन वा मानमर्द्दिताः । मर्त्ये स्वर्गेऽथवा नागे शीघ्रं कथय ताचिरम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவர்களே, உங்களை யார் அவமதித்தார்? யார் உங்கள் மானத்தைத் தாழ்த்தினார்—மர்த்தியலோகத்திலா, ஸ்வர்கத்திலா, நாகலோகத்திலா? விரைவாகச் சொல்லுங்கள்; தாமதிக்காதீர்।

Verse 35

अनेनैव त्रिशूलेन खट्वांगेनाथवा पुनः । अथ पाशुपतेनैव निहनिष्यामि तं रणे । शीघ्रं वै वदतास्माक मत्रागमनकारणम्

இந்தத் திரிசூலத்தாலோ—அல்லது கட்டுவாங்கத்தாலோ—அல்லது பாசுபத அஸ்திரத்தாலோ நான் அவனைப் போரில் வீழ்த்துவேன். விரைவாக உண்மையைச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் இங்கு வந்த காரணத்தை உரையுங்கள்।

Verse 36

देवा ऊचुः । कृपासिन्धो हि देवेश जगदानन्दकारक । न भयं मानुषादद्य न ना गाद्देवदानवात्

தேவர்கள் கூறினர்—தேவேசா, கருணைக் கடலே, உலகிற்கு ஆனந்தம் அளிப்பவனே! இன்று எங்களுக்கு மனிதரிடமிருந்தும் பயமில்லை; நாகரிடமிருந்தும் இல்லை; தேவர்-தானவரிடமிருந்தும் இல்லை।

Verse 37

मर्त्यलोके महादेव प्रेतनाथो महाकृतिः । आत्मकार्यं महाघोरं क्लेशयेदिति निश्चयः

மகாதேவா, மர்த்தியலோகத்தில் பிரேதநாதன், மாபெரும் உருவுடையவன், தன் சொந்த நோக்கத்திற்காக மிகக் கொடிய செயலைச் செய்யவும் உலகங்களைத் துன்புறுத்தவும் உறுதி கொண்டான்।

Verse 38

उग्रेण तपसा कृत्वा क्लिश्यदात्मानमात्मना । तेनात्र वयमुद्विग्ना देवाः सर्वे सदाशिव । शरणं त्वामनुप्राप्ता यदिच्छसि कुरुष्व तत्

அவன் கடும் தவம் செய்து, தன் விருப்பத்தால் தானே தன்னைத் துன்புறுத்தி, எங்களை எல்லாத் தேவர்களையும் கலங்கச் செய்தான், சதாசிவா! ஆகவே சரணடைந்து உம்மிடம் வந்தோம்; உமக்கு உகந்ததைச் செய்யுங்கள்।

Verse 39

सूत उवाच । देवानां वचनं श्रुत्वा वृषारूढो वृषध्वजः । आयुधान्परिसंगृह्य कवचं सुमनोहरम् । गतवानथ तं देशं यत्र धर्मो व्यवस्थितः

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் வாக்கை கேட்ட வृषபாரூடன், வृषத்வஜன் ஆகிய மகாதேவன் ஆயுதங்களைத் திரட்டி, மிக மனோஹரமான கவசத்தை அணிந்தான். பின்னர் தர்மம் உறுதியாக நிலைத்திருந்த அந்த நாட்டை நோக்கி சென்றான்.

Verse 40

ईश्वर उवाच । अनेन तपसा धर्म संतुष्टं मम मानसम् । वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि वरं ब्रूहीत्युवाच ह

ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ தர்மா, இந்தத் தவத்தால் என் மனம் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தது. வரம் கூறு, வரம் கூறு; நீ விரும்பும் வரத்தைச் சொல்லு—என்று அவன் உரைத்தான்.

Verse 41

इच्छसे त्वं यथा कामा न्यथा ते मनसि स्थितान् । यंयं प्रार्थयसे भद्र ददामि तव सांप्रतम्

ஓ நற்குணனே, உன் மனத்தில் நிலைத்துள்ள எந்த எந்த ஆசைகளையும் நீ விரும்பினபடியே. நீ எதை எதை வேண்டினாலும், அவை அனைத்தையும் நான் இப்போதே உனக்கு அருள்கிறேன்.

Verse 42

सूत उवाच । एवं संभाषमाणं तु दृष्ट्वा देवं महेश्वरम् । वल्मीकादुत्थितो राजन्गृहीत्वा करसंपुटम् । तुष्टाव वचनैः शुद्धैर्लोकनाथमरिंदम्

சூதர் கூறினார்—அரசே, இவ்வாறு உரையாடும் மகேசுவர தேவனை கண்ட தர்மன் புற்றிலிருந்து எழுந்து, கைகளை கூப்பி வணங்கினான். தூய சொற்களால் உலகநாதன், பகைவரை அடக்கும் இறைவனைப் போற்றினான்.

Verse 43

धर्म उवाच । ईश्वराय नमस्तुभ्यं नमस्ते योगरूपिणे । नमस्ते तेजोरूपाय नीलकंठ नमोऽस्तु ते

தர்மன் கூறினான்—ஓ ஈசுவரா, உமக்கு நமஸ்காரம்; யோகஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேஜஸ்ஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ நீலகண்டா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 44

ध्यातॄणामनुरूपाय भक्तिगम्याय ते नमः । नमस्ते ब्रह्मरूपाय विष्णुरूप नमोऽ स्तु ते

தியானிப்போர்க்கு ஏற்ற வடிவம் எடுப்பவனே, பக்தியால் அடையப்படுபவனே, உமக்கு வணக்கம். பிரம்மரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம்; விஷ்ணுரூபனே உமக்கு நமோ நமः.

Verse 45

नमः स्थूलाय सूक्ष्माय अणुरूपाय वै नमः । नमस्ते कामरूपाय सृष्टिस्थित्यंतकारिणे

ஸ்தூலமாகவும், சூக்ஷ்மமாகவும், அணுவடிவமாகவும் இருப்பவனே உமக்கு வணக்கம். விரும்பிய வடிவம் எடுப்பவனே, ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-லயத்தைச் செய்பவனே உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 46

नमो नित्याय सौम्याय मृडाय हरये नमः । आतपाय नमस्तुभ्यं नमः शीतकराय च

நித்தியனே, சௌம்யனே, ம்ருடனே (அருளாளனே) உமக்கு வணக்கம்; ஹரனே உமக்கு நமஸ்காரம். வெப்பமும் ஒளியும் ஆகிய வடிவில் உமக்கு வணக்கம்; குளிர்ச்சியை அளிப்பவனாகவும் உமக்கு நமோ நமः.

Verse 47

सृष्टिरूप नमस्तुभ्यं लोकपाल नमोऽस्तु ते । नम उग्राय भीमाय शांत रूपाय ते नमः

ஸ்ருஷ்டி ரூபனே உமக்கு வணக்கம்; உலகங்களைப் பாதுகாப்பவனே உமக்கு நமோ நமः. உக்ரமும் பீமமும் ஆகிய வடிவங்களுக்கு வணக்கம்; அமைதியான ரூபத்திற்கும் உமக்கு வணக்கம்.

Verse 48

नमश्चानंतरूपाय विश्वरूपाय ते नमः । नमो भस्मांगलिप्ताय नमस्ते चंद्रशेखर । नमोऽस्तु पंचवक्त्राय त्रिनेत्राय नमोऽस्तु ते

அனந்த ரூபனே உமக்கு வணக்கம்; விஸ்வரூபனே உமக்கு வணக்கம். திருநீறு பூசிய அங்கங்களையுடையவனே நமோ நமः; சந்திரசேகரனே உமக்கு நமஸ்காரம். பஞ்சவக்த்ரனே, திரிநேத்திரனே உமக்கு நமோ நமः.

Verse 49

नमस्ते व्यालभूषाय कक्षापटधराय च । नमोंऽधकविनाशाय दक्षपापापहारिणे । कामनिर्द्दाहिने तुभ्यं त्रिपुरारे नमोऽस्तु ते

பாம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு கச்சை அணிந்த உமக்கு வணக்கம். அந்தகனை அழித்தவரே, தக்ஷனின் பாவத்தை நீக்கியவரே—நமோ நமः. காமனை எரித்தவரே, திரிபுராரி—உமக்கு என் பணிவு உண்டாகுக.

Verse 50

चत्वारिंशच्च नामानि मयोक्तानि च यः पठेत् । शुचिर्भूत्वा त्रिकालं तु पठेद्वा शृणुयादपि

என்னால் உரைக்கப்பட்ட இந்த நாற்பது நாமங்களை யார் தூய்மையடைந்து மூன்று காலங்களிலும் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அல்லது அதைச் செவிமடுக்கிறாரோ, அவர் வேண்டிய புண்ணியப் பயனை அடைவார்.

Verse 51

गोघ्नश्चैव कृतघ्नश्च सुरापो गुरुत ल्पगः । ब्रह्महा हेमहारी च ह्यथवा वृषलीपतिः

பசுக் கொலையாளி, நன்றியறியாதவன், மதுபானி, குருவின் படுக்கையை மீறியவன், பிராமணக் கொலையாளி, பொன் திருடன்—அல்லது கீழ்மகளுடன் உறவுடையவனும் (அந்த ஜபத்தால்) தூய்மையடைவான்.

Verse 53

स्त्रीबालघातकश्चैव पापी चानृतभाषणः । अनाचारी तथा स्तेयी परदाराभिगस्तथा । अकार्यकारी कृत्यघ्नो ब्रह्मद्विड्वाडवाधमः

பெண்கள் அல்லது குழந்தைகளை கொல்வவன், பொய் பேசும் பாவி, ஒழுக்கக்கேடன், திருடன், பிறன் மனைவியைக் கவர்வவன்; செய்யக்கூடாததைச் செய்பவன், கடமையெனும் தர்மத்தை அழிப்பவன், பிராமணரை வெறுப்பவன், மனிதர்களில் இழிந்தவனும் (அந்த பக்தியால்) தூய்மையடைவான்.

Verse 54

सूत उवाच । इत्येवं बहुभिर्वाक्यैर्धर्मराजेन वै मुहुः । ईडितोऽपि महद्भक्त्या प्रणम्य शिरसा स्वयम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தர்மராஜன் பல வாக்குகளால் மீண்டும் மீண்டும் துதித்தான். துதிக்கப்பட்டிருந்தும் (சிவன்) பேர்பக்தியுடன் தானே தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்தான்.

Verse 55

तुष्टः शंभुस्तदा तस्मा उवाचेदं वचः शुभम् । वरं वृणु महाभाग यत्ते मनसि वर्त्तते

அப்போது திருப்தியடைந்த சம்பு அவனிடம் இவ்விதம் மங்களவாக்கு உரைத்தார்— “மகாபாக்யவானே! உன் மனத்தில் உள்ள வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।”

Verse 56

यम उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश दयां कृत्वा ममोपरि । तं कुरुष्व महाभाग त्रैलोक्यं सचराचरम्

யமன் கூறினான்— “தேவேசா! நீர் திருப்தியடைந்து என்மேல் கருணை கொண்டால், மகாபாகனே, அசைவும் அசையாததும் உடன் மூவுலகமெங்கும் இது நிறைவேறச் செய்யும்।”

Verse 57

मन्नाम्ना स्थानमेतद्धि ख्यातं लोके भवेदिति । अच्छेद्यं चाप्यभेद्यं च पुण्यं पापप्रणाशनम्

“இந்தத் தலம் என் பெயராலேயே உலகில் புகழ்பெறட்டும். இது வெட்ட இயலாததும் உடைக்க இயலாததும் ஆகி, புனிதமாய் பாவநாசகமாய் இருக்கட்டும்.”

Verse 58

स्थानं कुरु महादेव यदि तुष्टोऽसि मे भव । शिवेन स्थानकं दत्तं काशीतुल्यं तदा नृप । तद्दत्त्वा च पुनः प्राह अन्यं वरय सत्तम

அவன் கூறினான்— “மகாதேவா! நீர் என்மேல் திருப்தியாயின் ஒரு புனிதத் தலத்தை நிறுவுக.” அப்போது, அரசனே, சிவன் காசிக்கு ஒப்பான ஒரு திருத்தலத்தை அருளினார். அதை அளித்த பின் மீண்டும் கூறினார்— “சிறந்த மனிதனே! இன்னொரு வரம் தேர்ந்தெடு.”

Verse 59

धर्म उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश दयां कृत्वा ममोपरि । तं कुरुष्व महाभाग त्रैलोक्यं सचराचरम् । वरेणैवं यथा ख्यातिं गमिष्यामि युगेयुगे

தர்மன் கூறினான்— “தேவேசா! நீர் திருப்தியடைந்து என்மேல் கருணை கொண்டால், மகாபாகனே, அசைவும் அசையாததும் உடன் மூவுலகமெங்கும் இந்த வரம் செயல்படச் செய்யும்; இவ்வரத்தால் நான் யுகம் யுகமாகப் புகழ் பெறுவேன்.”

Verse 60

ईश्वर उवाच । ब्रूहि कीनाश तत्सर्वं प्रकरोमि तवेप्सितम् । तपसा तोषितोऽहं वै ददामि वरमीप्सितम्

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ கீநாசா, உனக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் கூறு; அதை உனக்காக நான் நிறைவேற்றுவேன். உன் தவத்தால் மகிழ்ந்து, நீ நாடிய வரத்தை நான் அருள்கிறேன்.

Verse 61

यम उवाच । यदि मे वांछितं देव ददासि तर्हि शंकर । अस्मिन्स्थाने महाक्षेत्रे मन्नामा भव सर्वदा

யமன் கூறினார்—தேவா, சங்கரா, என் விரும்பிய வேண்டுதலை நீ அருள்வாயானால், இவ்விடத்தில், இம்மஹாக்ஷேத்திரத்தில், என் பெயர் எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 62

धर्मारण्यमिति ख्यातिस्त्रैलोक्ये सचराचरे । यथा संजायते देव तथा कुरु महेश्वर

‘தர்மாரண்யம்’ என்ற புகழ் மூவுலகிலும், அசையும் அசையாத அனைத்திலும், எவ்வாறு எழவேண்டுமோ அவ்வாறே எழட்டும். தேவா, மகேசுவரா, அப்படியே அருள்செய்.

Verse 63

ईश्वर उवाच । धर्मारण्यमिदं ख्यातं सदा भूयाद्युगेयुगे । त्वन्नाम्ना स्थापितं देव ख्यातिमेतद्गमिष्यति । अथान्यदपि यत्किंचित्करोम्येष वदस्व तत

ஈசுவரன் கூறினார்—இவ்விடம் ‘தர்மாரண்யம்’ என யுகம் யுகமாக எப்போதும் புகழ்பெறும். தேவா, உன் பெயரால் நிறுவப்பட்டதால் இது அந்தப் புகழை அடையும். மேலும் நான் செய்ய வேண்டிய வேறு எதுவாயினும் இருந்தால் கூறு.

Verse 64

यम उवाच । योजनद्वयविस्तीर्णं मन्नाम्ना तीर्थमुत्तमम् । मुक्तेश्च शाश्वतं स्थानं पावनं सर्वदेहिनाम्

யமன் கூறினார்—என் பெயரால் இரண்டு யோஜனை விரிந்த ஒரு சிறந்த தீர்த்தம் உண்டாகட்டும்; அது முக்திக்கான நித்திய நிலையாய், எல்லா உடலுடையோரையும் புனிதப்படுத்துவதாக இருக்கட்டும்.

Verse 65

मक्षिकाः कीटकाश्चैव पशुपक्षिमृगादयः । पतंगा भूतवेताला पिशाचोरगराक्षसाः

ஈக்களும் பூச்சிகளும்; மாடுபோன்ற விலங்குகள், பறவைகள், மிருகங்கள் முதலியன; பட்டங்கள்; பூதர், வேதாளர்; பிசாசுகள், நாகங்கள், இராட்சசர்கள்—

Verse 66

नारी वाथ नरो वाथ मत्क्षेत्रे धर्मसंज्ञके । त्यजते यः प्रियान्प्राणान्मुक्तिर्भवतु शाश्वती

பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும், என் ‘தர்மாரண்ய’ எனப்படும் க்ஷேத்திரத்தில் யார் தம் அரிய உயிரை விடுகின்றாரோ, அவர்க்கு நித்திய முக்தி உண்டாகுக.

Verse 67

एवमस्त्विति सर्वोपि देवा ब्रह्मादयस्तथा । पुष्पवृष्टिं प्रकुर्वाणाः परं हर्षमवा्प्नुयुः

“அப்படியே ஆகுக” என்று பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவரும் ஒப்புக் கொண்டனர்; மலர்மழை பொழிந்து பரம மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

Verse 68

देवदुंदुभयो नेदुर्गंधर्वपतयो जगुः । ववुः पुण्यास्तथा वाता ननृतुश्चाप्सरो गणाः

தேவ துந்துபிகள் முழங்கின; கந்தர்வத் தலைவர்கள் பாடினர். புண்ணியக் காற்றுகள் வீசியன; அப்சரக் கூட்டங்கள் நடனமாடின.

Verse 69

सूत उवाच । यमेन तपसा भक्त्या तोषितो हि सदाशिवः । उवाच वचनं देवं रम्यं साधुमनोरमम्

சூதர் கூறினார்—யமனின் தவமும் பக்தியும் கண்டு மகிழ்ந்த சதாசிவன், தெய்வீகமான வாக்கை உரைத்தான்; அது அழகும், நற்குணமும், மனம் கவர்வதுமாய் இருந்தது.

Verse 70

अनुज्ञां देहि मे तात यथा गच्छामि सत्वरम् । कैलासं पर्वतश्रेष्ठं देवानां हितकाम्यया

அருமைத் தந்தையே, தேவர்களின் நலனைக் கருதி நான் விரைவாகப் பர்வதச் சிறந்த கைலாசத்திற்குச் செல்ல அனுமதி அருளுங்கள்।

Verse 71

यम उवाच । न मे स्थानं परित्यक्तुं त्वया युक्तं महेश्वर । कैलासादधिकं देव जायते वचनादिदम्

யமன் கூறினான்—மகேஸ்வரா, என் தலத்தை நீ விட்டு நீங்குவது உகந்ததல்ல. தேவா, உன் வாக்கினாலேயே இத்தலம் கைலாசத்திற்கும் மேலானதாகிறது।

Verse 72

शिव उवाच । साधु प्रोक्तं त्वया युक्तमेकांशेनात्र मे स्थितिः । न मया त्यजितं साधु स्थानं तव सुनिर्मलम्

சிவன் கூறினான்—நன்றாகச் சொன்னாய்; அது பொருத்தமானதே. இங்கே நான் என் ஒரு அங்கத்துடன் நிலைத்திருப்பேன். சாதுவே, உன் மிகத் தூய தலத்தை நான் கைவிடவில்லை।

Verse 73

विश्वेश्वरं महालिंगं मन्नाम्नात्र भविष्यति । एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवांतरधीयत

இங்கே என் நாமத்தால் ‘விஸ்வேஸ்வர’ எனும் மகாலிங்கம் தோன்றும். இவ்வாறு கூறி மகாதேவன் அங்கேயே மறைந்தான்।

Verse 74

शिवस्य वचनात्तत्र तदा लिंगं तदद्भुतम् । तं दृष्ट्वा च सुरैस्तत्र यथानामानुकीर्त्तनम्

சிவனின் வாக்கினால் அங்கே அந்த அதிசய லிங்கம் உடனே வெளிப்பட்டது. அதை கண்ட தேவர்கள் அங்கே அதன் நாமத்தை முறையாக உச்சரித்து போற்றினர்।

Verse 75

स्वंस्वं लिंगं तदा सृष्टं धर्मारण्ये सुरोत्तमैः । यस्य देवस्य यल्लिंगं तन्नाम्ना परिकीर्तितम्

அப்போது தர்மாரண்யத்தில் உயர்ந்த தேவர்கள் தத்தம் லிங்கங்களை வெளிப்படுத்தினர். எந்த தேவனுக்குரிய லிங்கமோ அது அந்த தேவனின் நாமத்தாலே போற்றப்பட்டது.

Verse 76

सूत उवाच । धर्मेण स्थापितं लिंगं धर्मेश्वरमुपस्थितम् । स्मरणात्पूजनात्तस्य सर्वपापैः प्रमुच्यते

சூதர் கூறினார்—தர்மத்தால் நிறுவப்பட்ட ‘தர்மேஸ்வர’ லிங்கம் அங்கே திருவிருப்புடன் உள்ளது. அதை நினைத்து வழிபட்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 77

यद्ब्रह्म योगिनां गम्यं सर्वेषां हृदये स्थितम् । तिष्ठते यस्य लिंगं तु स्वयंभुवमिति स्थितम्

யோகிகளால் அடையத்தக்கதும் அனைவரின் இதயத்திலும் உறையும் அந்தப் பிரம்மத்தின் லிங்கம் இங்கே ‘ஸ்வயம்பூ’ என நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 78

भूतनाथं च संपूज्य व्याधिभिर्मुच्यते जनः । धर्मवापीं ततश्चैव चक्रे तत्र मनोरमाम्

பூதநாதரை முறையாக வழிபட்டால் மனிதன் நோய்களிலிருந்து விடுபடுவான். பின்னர் அங்கே மனமகிழும் ‘தர்மவாபி’யையும் அவர் அமைத்தார்.

Verse 79

आहत्य कोटितीर्थानां जलं वाप्यां मुमोच ह । यमतीर्थस्वरूपं च स्नानं कृत्वा मनोरमम्

கோடானுகோடி தீர்த்தங்களின் நீரைச் சேர்த்து அந்த வாபியில் அவர் விடுத்தார். அங்கே மனமகிழும் யமதீர்த்த வடிவில் புனித நீராடலும் செய்தார்.

Verse 80

स्नानार्थं देवतानां च ऋषीणां भावितात्मनाम् । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च सर्वपापैः प्रमुच्यते

அந்தப் புனிதத் தீர்த்தம் தேவர்களும் பரிசுத்தமான உள்ளமுடைய ரிஷிகளும் நீராடுவதற்கானது. அங்கே நீராடி அந்த நீரைப் பருகினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 81

धर्मवाप्यां नरः स्नात्वा दृष्ट्वा धर्मेश्वरं शिवम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो न मातुर्गर्भमाविशेत्

தர்மவாபியில் நீராடி தர்மேஸ்வரனாகிய சிவனைத் தரிசித்தால், மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; மீண்டும் தாயின் கருவில் புகமாட்டான் (மறுபிறவி இல்லை).

Verse 82

तत्र स्नात्वा नरो यस्तु करोति यमतर्पणम् । व्याधिदोषविनाशार्थं क्लेशदोषोप शांतये । यमाय धर्मराजाय मृत्यवे चांतकाय च । वैवस्वताय कालाय दध्नाय परमेष्ठिने

அங்கே நீராடி, நோயால் உண்டாகும் குற்றங்கள் அழியவும், துன்பக் குற்றங்கள் அடங்கவும் யமனுக்குத் தர்ப்பணம் செய்பவன்—யமன், தர்மராஜன், மிருத்யு, அந்தகன், வைவர்ஸ்வதன், காலன், தத்னா, பரமேஷ்டி—இவர்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்கிறான்.

Verse 83

वृकोदराय वृकाय दक्षिणेशाय ते नमः । नीलाय चित्रगुप्ताय चित्र वैचित्र ते नमः

ஓ இறைவா! வ்ருகோதரன், வ்ருகன், தக்ஷிணேசன் என்ற ரூபங்களில் உமக்கு வணக்கம். நீலன், சித்ரகுப்தன், சித்ர-வைசித்ரம் (அற்புதப் பல்வகைத் தன்மை) என்ற ரூபங்களிலும் உமக்கு வணக்கம்.

Verse 84

यमार्थं तर्पणं यो वै धर्मवाप्यां करिष्यति । साक्षतैर्नामभिश्चैतैस्तस्य नोपद्रवो भवेत्

தர்மவாபியில் யமனுக்காக யார் தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, இந்நாமங்களைச் சொல்லி அக்ஷதை (முழுதான அரிசி) உடன் அர்ப்பணித்தால், அவருக்கு எந்தத் துன்பமும் தீங்கும் ஏற்படாது.

Verse 85

एकांतरस्तृतीयस्तु ज्वरश्चातुर्थिकस्तथा । वेलायां जायते यस्तु ज्वरः शीतज्वरस्तथा

இடைவிடும் காய்ச்சல், மூன்றாம் நாள் காய்ச்சல், நான்காம் நாள் காய்ச்சல்—மேலும் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் எழும் காய்ச்சலும், சீதக் காய்ச்சலும்—இங்கு கூறப்பட்டன.

Verse 87

धनधान्यसमृद्धिः स्यात्संततिर्वर्धते सदा । भूतेश्वरं तु संपूज्य सुस्नातो विजितेंद्रियः

செல்வமும் தானியமும் பெருகும்; சந்ததி எப்போதும் வளர்கிறது—நன்றாக நீராடி, இந்திரியங்களை அடக்கி, பூதேஸ்வரரை விதிப்படி வழிபட்டால்.

Verse 88

सांगं रुद्रजपं कृत्वा व्याधिदोषात्प्रमुच्यते । अमावास्यां सोमदिने व्यतीपाते च वैधृतौ । संक्रांतौ ग्रहणे चैव तत्र श्राद्धं स्मृतं नृणाम्

அங்கங்களுடன் கூடிய ருத்ரஜபம் செய்தால் நோய்த் தோஷங்கள் நீங்கும். அமாவாசை, திங்கள், வ்யதீபாதம், வைத்ருதி, சங்கிராந்தி மற்றும் கிரகணம்—இவ்வேளைகளில் மனிதர்க்கு ஸ்ராத்தம் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 89

श्राद्धं कृतं तेन समाः सहस्रं निरस्य चैतत्पितरस्त्वदंति । पानीयमेवापि तिलैर्विमिश्रितं ददाति यो वै प्रथितो मनुष्यः

அவன் செய்த ஸ்ராத்தம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பலன் தரும்; பித்ருக்கள் அதை உண்டு குறை நீங்கச் செய்கின்றனர். புகழ்பெற்ற மனிதன் எள்ளுடன் கலந்த நீரையே அளித்தாலும், ஸ்ராத்தப் பலனுக்குப் பங்காளி ஆவான்.

Verse 90

एकविंशतिवारैस्तु गयायां पिंडदानतः । धर्मेश्वरे सकृद्दत्तं पितॄणां चाक्षयं भवेत्

கயாவில் இருபத்தொன்று முறை பிண்டதானம் செய்த பலன், தர்மேஸ்வரத்தில் ஒருமுறை அளித்தாலே பித்ருக்களுக்கு அழியாப் பலனாகிறது.

Verse 91

धर्मेशात्पश्चिमे भागे विश्वेश्वरांतरेपि वा । धर्मवापीति विख्याता स्वर्गसोपानदायिनी

தர்மேசரின் மேற்கு பகுதியில், அல்லது விஸ்வேஸ்வரரின் திருத்தல வளாகத்திலும், ‘தர்மவாபி’ எனப் புகழ்பெற்ற புனிதக் கிணறு உள்ளது; அது சொர்க்கமேறும் படிக்கட்டினை அருள்கிறது.

Verse 92

धर्मेण निर्मिता पूर्वं शिवार्थं धर्मबुद्धिना । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च तर्पिताः पितृदेवताः

முன்னொரு காலத்தில் தர்மபுத்தியுடைய தர்மன், சிவப்ரீதிக்காக இதை அமைத்தான். அங்கு நீராடி அதன் நீரை அருந்தினால் பித்ருக்கள் மற்றும் தேவர்கள் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 93

शमीपत्रप्रमाणं तु पिंडं दद्याच्च यो नरः । धर्मवाप्यां महापुण्यां गर्भवासं न चाप्नुयात्

மிகப் புண்ணியமான தர்மவாபியில், சாமி இலை அளவுக்கேனும் பிண்டம் அளிக்கும் மனிதன், மீண்டும் கர்ப்பவாசம் (மறுபிறவி) அடையான்.

Verse 94

कुम्भीपाकान्महारौद्राद्रौरवान्नरकात्पुनः । अंधतामिस्रकाद्राजन्मुच्यते नात्र संशयः

அரசே! கும்பீபாகம், மஹாரௌத்ரம், ரௌரவம், அந்ததாமிஸ்ரம் எனும் நரகங்களிலிருந்து மனிதன் ஐயமின்றி விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 95

सूत उवाच । एकवर्षं तर्पणीयं धर्मवाप्यां नरोत्तमः । ऋतौ मासे च पक्षे च विपरीतं च जायते

சூதர் கூறினார்—மனிதர்களில் சிறந்தவனே! தர்மவாபியில் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; பருவம், மாதம், பக்ஷம் ஆகியவற்றில் ஏதேனும் மாறுபாடு ஏற்பட்டாலும், அந்தச் செயல் எதிர்விளைவு தராது.

Verse 96

बर्हिषदोऽग्निष्वात्ताश्च आज्यपाः सोमपास्तथा । तृप्तिं प्रयांति परमां वाप्यां वै तर्पणेन तु

புனிதமான வாபியில் தர்ப்பணம் செய்தால் பர்ஹிஷதர், அக்னிஷ்வாத்தர், ஆஜ்யபர், சோமபர் ஆகிய பித்ருக்கள் பரம திருப்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 97

कुरुक्षेत्रादि क्षेत्राणि अयोध्यादिपुरस्तथा । पुष्कराद्यानि सर्वाणि मुक्तिनामानि संति वै

குருக்ஷேத்திரம் முதலான க்ஷேத்திரங்கள், அயோத்தி முதலான புனித நகரங்கள், புஷ்கரம் முதலான அனைத்தும்—‘முக்திநாமம்’ எனப்படும் மோட்சம் அளிக்கும் தீர்த்தங்களாகப் புகழ்பெற்றவை।

Verse 98

तानि सर्वाणि तुल्यानि धर्मकूपोऽधिको भवेत् । मन्त्रो वेदास्तथा यज्ञा दानानि च व्रतानि च

அவை அனைத்தும் புண்ணியத்தில் ஒப்பானவை; ஆனால் தர்மகூபம் அதைவிட உயர்ந்தது. மந்திரம், வேதம், யாகம், தானம், விரதம்—அனைத்தும் அங்கே சிறப்புப் பலன் தரும்।

Verse 99

अक्षयाणि प्रजायंते दत्त्वा जप्त्वा नरेश्वर । अभिचाराश्च ये चान्ये सुसिद्धाथर्ववेदजाः

மனிதர்களின் அரசே! அங்கே தானம் செய்து ஜபம் செய்தால் அழியாத பலன் உண்டாகும். அதர்வவேதத்தில் தோன்றிய, நன்கு सिद्धமான அபிசார முதலான பிற பிரயோகங்களும் அங்கே பலன் தரும்।

Verse 100

ते सर्वे सिद्धिमायांति तस्मिन्स्थाने कृता अपि । आदितीर्थं नृपश्रेष्ठ काजेशैरुपसेवितम्

அந்த இடத்தில் செய்த அனைத்தும் சித்தியை அடையும். அரசர்களில் சிறந்தவனே! அது ஆதிதீர்த்தம்; காஜேசர் எனப்படும் உயரிய ஆண்டவர்-கணங்கள் வழிபட்டு போற்றும் தீர்த்தம்.

Verse 109

एतदाख्यानकं पुण्यं धर्मेण कथितं पुरा । यः शृणोति नरो भक्त्या नारी वा श्रावयेत्तु यः । गोसहस्रफलं तस्य अंते हरिपुरं ब्रजेत्

தர்மத்தால் முன்பே கூறப்பட்ட இந்த புனிதமான கதையை, பக்தியுடன் கேட்கும் ஆண் அல்லது பெண், அல்லது கேட்பிப்பவர், ஆயிரம் பசுக்களை தானம் செய்த பலனைப் பெறுவர்; இறுதியில் ஹரியின் இருப்பிடத்தை அடைவர்.