Adhyaya 33

Verse 1

राम उवाच । जीर्णोद्धारं करिष्यामि श्रीमातुर्वचनादहम् । आज्ञा प्रदीयतां मह्यं यथादानं ददामि वः

ராமன் கூறினான்—பூஜ்யமான தாயின் ஆணையினால் நான் ஜீர்ணோத்தாரம் செய்வேன். எனக்கு உங்கள் சம்மதத்தை அருளுங்கள்; அப்பொழுது விதிப்படி உங்களுக்கு யதோசித தானம் அளிப்பேன்।

Verse 2

पात्रे दानं प्रदातव्यं कृत्वा यज्ञवरं द्विजाः । नापात्रे दीयते किंचिद्दत्तं न तु सुखावहम्

ஓ இருபிறப்பினரே, சிறந்த யாகம் செய்து பத்திரனுக்கே தானம் அளிக்க வேண்டும். அபத்திரனுக்கு எதையும் தரக்கூடாது; அத்தகைய தானம் சுகபலன் தராது।

Verse 3

सुपात्रं नौरिव सदा तारयेदुभयोरपि । लोहपिंडोपमं ज्ञेयं कुपात्रं भञ्जनात्मकम्

சுபாத்திரன் எப்போதும் படகுபோல் தானம் கொடுப்பவனையும் பெறுபவனையும் இருவரையும் கரை சேர்ப்பான். குபாத்திரன் இரும்புக் கட்டிபோல்; அது நாசத்தை உண்டாக்கும் என அறிக।

Verse 4

जातिमात्रेण विप्रत्वं जायते न हि भो द्विजाः । क्रिया बलवती लोके क्रियाहीने कुतः फलम्

ஓ இருபிறப்பினரே, பிறப்பினாலே மட்டும் பிராமணத்துவம் உண்டாகாது. உலகில் கிரியையும் ஒழுக்கமும் வல்லமை உடையது; கிரியையில்லையேல் பலன் எங்கே?

Verse 5

पूज्यास्तस्मात्पूज्यतमा ब्राह्मणाः सत्यवादिनः । यज्ञकार्ये समुत्पन्ने कृपां कुर्वंतु सर्वदा

ஆகையால் சத்தியம் பேசும் பிராமணர்கள் பூஜ்யர்—மிகவும் பூஜ்யர். யாகக் கடமை எழும்போது அவர்கள் எப்போதும் கருணை காட்டி துணை புரிவாராக।

Verse 6

ब्रह्मोवाच । ततस्तु मिलिताः सर्वे विमृश्य च परस्परम् । केचिदूचुस्तदा रामं वयं शिलोंछजीविकाः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அனைவரும் கூடி ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தனர். பின்னர் சிலர் ராமனிடம், ‘நாங்கள் ஶிலோஞ்ச வ்ருத்தியால் வாழ்கிறோம்; மிகக் குறைந்த साधனங்களால் உயிர்வாழ்கிறோம்’ என்றனர்.

Verse 7

संतोषं परमास्थाय स्थिता धर्मपरायणाः । प्रतिग्रहप्रयोगेण न चास्माकं प्रयोजनम्

நாங்கள் பரம திருப்தியைத் தழுவி தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறோம்; ஆகவே தானம் ஏற்றுக் கொள்ளும் வழக்கில் எங்களுக்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை.

Verse 8

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजः । दशध्वजसमा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

சக்கரதாரி பத்து ‘சூனா’ (வதக்கூடங்கள்) அளவுக்கு; கொடிதாரி பத்து சக்கரதாரிகளுக்கு; வேசியர் பத்து கொடிதாரிகளுக்கு; அரசன் பத்து வேசியருக்கு (தீங்கு/பாவத்தில்) சமன்.

Verse 9

राजप्रतिग्रहो घोरो राम सत्यं न संशयः । तस्माद्वयं न चेच्छामः प्रतिग्रहं भया वहम्

ஓ ராமா! அரசனிடமிருந்து தானம் ஏற்றுக் கொள்வது மிகக் கொடியது—இது உண்மை, ஐயமில்லை. ஆகவே அச்சமும் ஆபத்தும் தரும் அந்தப் பிரதிக்ரஹத்தை நாங்கள் விரும்பவில்லை.

Verse 10

एकाहिका द्विजाः केचित्केचित्स्वामृतवृत्तयः । कुम्भीधान्या द्विजाः केचित्केचित्षट्कर्मतत्पराः

சில த்விஜர்கள் நாள்தோறும் கிடைப்பதைக் கொண்டு வாழ்கிறார்கள்; சிலர் தானாகக் கிடைக்கும் அன்னத்தால் (ஸ்வாம்ருத வ்ருத்தி) வாழ்கிறார்கள். சிலர் குடங்களில் தானியத்தைச் சேமிக்கிறார்கள்; சிலர் ஷட்கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள்.

Verse 11

त्रिमूर्तिस्थापिताः सर्वे पृथग्भावाः पृथग्गुणाः । केचिदेवं वदंति स्म त्रिमूर्त्याज्ञां विना वयम्

நாங்கள் அனைவரும் திரிமூர்த்தியால் நிறுவப்பட்டவர்கள்; ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்த இயல்பும் தனித்த குணமும் உண்டு. சிலர் கூறுவர்: ‘திரிமூர்த்தியின் ஆணையின்றி நாங்கள் எதையும் செய்யோம்.’

Verse 12

प्रतिग्रहस्य स्वीकारं कथं कुर्याम ह द्विजाः । न तांबूलं स्त्रीकृतं नो ह्यद्मो दानेन भषितम्

ஓ இருபிறப்பினரே, நாங்கள் எவ்வாறு பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) செய்வோம்? பெண் தயாரித்த தாம்பூலத்தையும் நாங்கள் உண்ணோம்; தவறான தானத்தால் மாசுபட்டதையும் உண்ணமாட்டோம்.

Verse 13

रामेण ते यथान्यायं पूजिताः परया मुदा

ராமன் அவர்களை முறையின்படி, பேரானந்தத்துடன் பூஜித்து மரியாதை செய்தான்.

Verse 14

विमृश्य स तदा रामो वसिष्ठेन महात्मना । ब्रह्मविष्णुशिवादीनां सस्मार गुरुणा सह । स्मृतमात्रास्ततो देवास्तं देशं समुपागमन् । सूर्यकोटिप्रतीकाशीवमानावलिसंवृताः

அப்போது ராமன் மகாத்மா வசிஷ்டருடன் ஆலோசித்து, குருவுடன் சேர்ந்து பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலிய தேவர்களை நினைத்தான். நினைத்த மாத்திரத்தில் அந்த தேவர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்; கோடி சூரியர் ஒளிபோல் ஜ்வலிக்கும் பிரகாசமான பரிவாரங்களால் சூழப்பட்டவர்களாய்.

Verse 15

निवेदितं तु तत्सर्वं रामेणातिसुबुद्धिना

அதையெல்லாம் மிகுந்த நற்கருத்துடைய ராமன் முறையாக அறிவித்து (சமர்ப்பித்து) வைத்தான்.

Verse 16

अधिदेव्या वचनतो जीर्णोद्धारं करोम्यहम् । धर्मारण्ये हरिक्षेत्रे धर्मकूपसमीपतः

அதிதேவியின் ஆணைப்படி நான் ஜீர்ணோத்தாரத்தைச் செய்வேன்—தர்மாரண்யத்தின் ஹரிக்ஷேத்திரத்தில், தர்மகூபம் எனும் புனிதக் கிணற்றருகே।

Verse 17

ततस्ते वाडवाः सर्वे त्रिमूर्त्तीः प्रणिपत्य च । महता हर्षवृंदेन पूर्णाः प्राप्तमनोरथाः

அப்போது அந்த வாடவர்கள் அனைவரும் திரிமூர்த்திகளை வணங்கி, பேரானந்தக் கூட்டத்தால் நிறைந்தனர்—தங்கள் மனோரதம் நிறைவேறப் பெற்றனர்।

Verse 18

अर्घ्यपाद्यादिविधिना श्रद्धया तानपूजयन् । क्षणं विश्रम्य ते देवा ब्रह्मविष्णुशिवादयः

அவர்கள் அर्घ்யம், பாத்யம் முதலான முறைகளின்படி பக்தியுடன் அவர்களைப் பூஜித்தனர். பின்னர் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலிய தேவர்கள் அங்கே சிறிது நேரம் ஓய்ந்தனர்।

Verse 19

ऊचू रामं महाशक्तिं विनयात्कृतसंपुटम्

வினயத்துடன் கைகூப்பி நின்ற மகாசக்தியுடைய ராமனை நோக்கி அவர்கள் கூறினர்.

Verse 20

देवा ऊचुः । देवद्रुहस्त्वया राम ये हता रावणादयः । तेन तुष्टा वयं सर्वे भानुवंशविभूषण

தேவர்கள் கூறினர்: ஓ ராமா! தேவர்களுக்கு விரோதமான ராவணன் முதலியவர்களை நீ வதைத்தாய்; அதனால் நாங்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தோம், சூரியகுலத்தின் அலங்காரமே।

Verse 21

उद्धरस्व महास्थानं महतीं कीर्तिमाप्नुहि

இந்த மகாபுனிதமான மகாஸ்தானத்தைப் புதுப்பித்து உயர்த்துவாயாக; அப்பொழுது நீ பெரும், நிலைத்த புகழை அடைவாய்।

Verse 22

लब्ध्वा स तेषामाज्ञां तु प्रीतो दशरथात्मजः । जीर्णोद्धारेऽनंतगुणं फलमिच्छन्निलापतिः

அவர்களின் ஆணையைப் பெற்றதும் தசரதன் புதல்வன் மகிழ்ந்தான்; பூமியின் அதிபதியாக இருந்தும், சிதைந்ததைப் புதுப்பிப்பதால் வரும் அளவற்ற பலனை நாடி பணியில் ஈடுபட்டான்।

Verse 23

देवानां संनिधौ तेषां कार्यारंभमथाकरोत् । स्थंडिलं पूर्वतः कृत्वा महागिरि समं शुभम्

அந்த தேவர்களின் சன்னிதியில் அவர் பணியைத் தொடங்கினார்; முதலில் கிழக்கில் மகாமலைப்போல் உயர்ந்த, மங்களமான மேடையை அமைத்தார்।

Verse 24

तस्योपरि बहिःशाला गृहशाला ह्यनेकशः । ब्रह्मशालाश्च बहुशो निर्ममे शोभनाकृतीः

அதன் மேல் பல வெளிமண்டபங்களையும் பல குடியிருப்பு மண்டபங்களையும் கட்டினார்; மேலும் அழகிய வடிவமுடைய பிரம்மமண்டபங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் அமைத்தார்।

Verse 25

निधानैश्च समायुक्ता गृहोपकरणै र्वृताः । सुवर्णकोटिसंपूर्णा रसवस्त्रादिपूरिताः

அவை பொக்கிஷங்களால் நிறைந்தும் இல்ல உபகரணங்களால் சூழப்பட்டும் இருந்தன; கோடிக்கணக்கான பொன்னால் நிரம்பி, சுவைமிகு உணவுப்பொருட்கள், ஆடைகள் முதலியவற்றால் பூர்த்தியாயிருந்தன।

Verse 26

धनधान्यसमृद्धाश्च सर्वधातुयुतास्तथा । एतत्सर्वं कारयित्वा ब्राह्मणेभ्यस्तदा ददौ

செல்வமும் தானியமும் நிறைந்ததும், எல்லா வகை உலோகங்களும் உடையதுமான அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தி, அவர் அப்போது பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தார்।

Verse 27

एकैकशो दशदश ददौ धेनूः पयस्विनीः । चत्वारिंशच्छतं प्रादाद्ग्रामाणां चतुराधिकम्

ஒவ்வொருவருக்கும் பால் தரும் பத்து பத்து பசுக்களை அளித்தார்; மேலும் நானூற்று நான்கு கிராமங்களையும் வழங்கினார்।

Verse 28

त्रैविद्यद्विजविप्रेभ्यो रामो दशरथात्मजः । काजेशेन त्रयेणैव स्थापिता द्विजसत्तमाः

தசரதன் புதல்வன் ராமன், திரைவித்யம் உடைய வேதபண்டித பிராமணர்களை மூன்று வகை தான-வசதிகளால் உறுதியாக நிறுவினார்।

Verse 29

तस्मात्त्रयीविद्य इति ख्यातिर्लोके बभूव ह । एवंविधं द्विजेभ्यः स दत्त्वा दानं महाद्भुतम्

ஆகையால் ‘திரயீவித்யா’ என்ற புகழ் உலகில் பரவியது. இவ்வாறு இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு அதிசயமான தானம் அளித்து அவர் மகத்தான தானகர்மம் செய்தார்।

Verse 30

आत्मानं चापि मेने स कृतकृत्यं नरेश्वरः । ब्रह्मणा स्थापिताः पूर्वं विष्णुना शंकरेण ये

மனிதர்களின் அரசன் தன்னை நிறைவேற்றம் அடைந்தவன் எனக் கருதினான்; ஏனெனில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சங்கரர் முன்பு நிறுவிய தர்ம அடித்தளங்களை அவர் மீண்டும் உறுதியாக நிறுவினார்।

Verse 31

ते पूजिता राघवेण जीर्णोद्धारे कृते सति । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि गोभुजा ये वणिग्वराः

சிதைந்திருந்ததைச் சீரமைத்த ஜீர்ணோத்தாரப் பணி நிறைவேறியபின், ராகவன் அந்தச் சிறந்த வணிகர்களை மதித்து பூஜித்தான். கோ-செல்வத்தை அனுபவிப்போர் ஆகிய அவர்கள் முப்பத்தாறு ஆயிரம் பேர்.

Verse 32

शुश्रूषार्थं प्रदत्ता वै देवैर्हरिहरादिभिः । संतुष्टेन तु शर्वेण तेभ्यो दत्तं तु चेत नम्

பக்திச் சேவைக்காக ஹரி-ஹர முதலிய தேவர்கள் அவர்களுக்கு இவ்வரங்களை அளித்தனர். மேலும் சர்வன் (சிவன்) திருப்தியடைந்தபோது, அது அவர்களுக்கு அங்கீகரிக்கப்பட்ட தானமாக வழங்கப்பட்டது.

Verse 33

श्वेताश्वचामरौ दत्तौ खङ्गं दत्तं सुनिर्मलम् । तदा प्रबोधितास्ते च द्विजशुश्रूषणाय वै

அவர்களுக்கு ஒரு வெள்ளை குதிரையும், சாமரங்களின் ஜோடியும், குற்றமற்ற தூய வாளும் அளிக்கப்பட்டது. பின்னர் இருமுறை பிறந்தோர் (பிராமணர்) சேவைக்காக அவர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கப்பட்டது.

Verse 34

विवाहादौ सदा भाव्यं चामरै मंगलं वरम् । खङ्गं शुभं तदा धार्य्यं मम चिह्नं करे स्थितम्

திருமணம் முதலிய சுப ஆரம்பங்களில் சாமரங்களால் சிறந்த மங்களத்தை எப்போதும் வெளிப்படுத்த வேண்டும். அப்போது சுபமான வாளைத் தரிக்க வேண்டும்—அது என் சின்னம், கையில் நிலைத்தது.

Verse 35

गुरुपूजा सदा कार्या कुलदेव्याः पुनःपुनः । वृद्ध्यागमेषु प्राप्तेषु वृद्धि दायकदक्षिणा

குருபூஜை எப்போதும் செய்ய வேண்டும்; குலதெய்வத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் வழிபட வேண்டும். வளர்ச்சி-செழிப்பு வாய்ப்புகள் வந்தபோது மேலும் வளர்ச்சியளிக்கும் தக்ஷிணையை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 36

एकादश्यां शनेर्वारे दानं देयं द्विजन्मने । प्रदेयं बालवृद्धेभ्यो मम रामस्य शासनात्

ஏகாதசி சனிக்கிழமையாக வந்தால், த்விஜர்க்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; என் ராமனின் ஆணையினால் குழந்தைகளுக்கும் முதியோருக்கும் தானம் வழங்க வேண்டும்.

Verse 37

मंडलेषु च ये शुद्धा वणिग्वृत्तिरताः पराः । सपादलक्षास्ते दत्ता रामशासनपालकाः

தம் தம் மண்டலங்களில் தூய்மையுடன் வணிகத் தொழிலில் ஈடுபட்ட சிறந்தவர்களாகிய சவாலட்சம் பேரை, ராமனின் ஆணையைப் பேணுவோராக நியமித்தனர்.

Verse 38

मांडलीकास्तु ते ज्ञेया राजानो मंडलेश्वराः । द्विज शुश्रूषणे दत्ता रामेण वणिजां वराः

அவர்கள் ‘மாண்டலீகர்’ என அறியப்படுவர்—அரசர்கள், மண்டலாதிபதிகள். த்விஜர்களின் பணிவிடைக்காக ராமன் வணிகர்களில் சிறந்தவர்களை நியமித்தான்.

Verse 39

चामरद्वितयं रामो दत्तवान्खड्गमेव च । कुलस्य स्वामिनं सूर्यं प्रतिष्ठाविधिपूर्वकम्

ராமன் இரு சாமரங்களையும் ஒரு வாளையும் அளித்தான்; மேலும் குலத்தின் ஸ்வாமியான சூரியனை முறையான பிரதிஷ்டா விதியின்படி நிறுவினான்.

Verse 40

ब्रह्माणं स्थापयामास चतुर्वेदसमन्वितम् । श्रीमातरं महाशक्तिं शून्यस्वामिहरिं तथा

அவன் நான்கு வேதங்களால் நிறைந்த பிரம்மாவை நிறுவினான்; மேலும் ஸ்ரீமாத்ரு, மகாசக்தி, மற்றும் சூன்யஸ்வாமி-ஹரியையும் பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 41

विघ्नापध्वंसनार्थाय दक्षिणद्वारसंस्थितम् । गणं संस्थापयामास तथान्याश्चैव देवताः

தடைகள் அழியும்பொருட்டு அவர் தெற்கு வாயிலில் நிலைபெறும் கணதேவதையை நிறுவினார்; அதுபோலவே பிற தேவதைகளையும் முறையாகப் பிரதிஷ்டை செய்தார்।

Verse 42

कारितास्तेन वीरेण प्रासादाः सप्तभूमिकाः । यत्किं चित्कुरुते कार्यं शुभं मांगल्यरूपकम्

அந்த வீரன் ஏழு மாடங்களுடைய மாளிகைகளை அமைக்கச் செய்தான். மேலும் ஒருவர் எதையாயினும் சுபமும் மங்களமும் நிறைந்த செயலை மேற்கொள்ளும் போது—

Verse 43

पुत्रे जाते जातके वान्नाशने मुंडनेऽपि वा । लक्षहोमे कोटिहोमे तथा यज्ञक्रियासु च

மகன் பிறந்தபோது, ஜாதகர்மத்தில், அன்னப்ராசனத்தில், மேலும் முடிகழித்தலிலும்; லட்ச ஹோமம், கோடி ஹோமம், அதுபோல யாகக் கிரியைகளிலும்—

Verse 44

वास्तुपूजाग्रहशांत्योः प्राप्ते चैव महोत्सवे । यत्किंचित्कुरुते दानं द्रव्यं वा धान्यमुत्तमम्

வாஸ்து பூஜையும் கிரக சாந்தியும் செய்யப்படும் போது, மேலும் மகோৎসவம் வந்தபோது—ஒருவர் அளிக்கும் எந்த தானமாயினும், செல்வமோ சிறந்த தானியமோ—

Verse 45

वस्त्रं वा धेनवो नाथ हेम रूप्यं तथैव च । विप्राणामथ शूद्राणां दीनानाथांधकेषु च

ஓ நாதா! ஆடையோ பசுக்களோ, அதுபோல பொன்னும் வெள்ளியும்—பிராமணர்க்கும், சூத்ரர்க்கும், மேலும் ஏழை, ஆதரவற்ற, குருடர் ஆகியோர்க்கும் (தானமாக)।

Verse 46

प्रथमं बकुलार्कस्य श्रीमातुश्चैव मानवः । भागं दद्याच्च निर्विघ्नकार्यसिद्ध्यै निरन्तरम्

முதலில் மனிதன் பகுலார்க்கனுக்கும் ஸ்ரீமாத்ரு தேவிக்கும் ஒரு பங்கை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதனால் அவன் செயல் நிறைவேற்றம் இடையூறு இன்றி தொடர்ந்து நடைபெறும்.

Verse 47

वचनं मे समुल्लंघ्य कुरुते योऽन्यथा नरः । तस्य तत्कर्मणो विघ्नं भविष्यति न संशयः

என் சொல்லை மீறி வேறுபடச் செய்பவன், அவன் அதே செயலில் தடையையே அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 48

एवमुक्त्वा ततो रामः प्रहृष्टेनांतरात्मना । देवानामथ वापीश्च प्राकारांस्तु सुशोभनान्

இவ்வாறு கூறி, உள்ளம் மகிழ்ந்த ராமன் தேவர்களின் (ஆலயங்கள்) மற்றும் வாபிகள்/கிணறுகள், அழகிய பிராகாரச் சுவர்களையும் அமைத்தான்.

Verse 49

दुर्गोपकरणैर्युक्तान्प्रतोलीश्च सुविस्तृताः । निर्ममे चैव कुंडानि सरांसि सरसीस्तथा

கோட்டைக்கான உபகரணங்களுடன் கூடிய விரிந்த வாயில்களை அவன் அமைத்தான்; மேலும் குண்டங்கள், ஏரிகள், குளங்களையும் உருவாக்கினான்.

Verse 50

धर्मवापीश्च कूपांश्च तथान्यान्देवनिर्मितान् । एतत्सर्वं च विस्तार्य धर्मारण्ये मनोरमे

மனோகரமான தர்மாரண்யத்தில் அவன் தர்மவாபிகள், கிணறுகள், மேலும் தேவரால் அமைந்தவை எனப் போற்றப்படும் பிற பணிகளையும் அனைத்தையும் விரிவாக்கினான்.

Verse 51

ददौ त्रैविद्यमुख्येभ्यः श्रद्धया परया पुनः । ताम्रपट्टस्थितं रामशासनं लोपयेत्तु यः

அவர் பரம பக்தியுடன் மீண்டும் வேதம் அறிந்த சிறந்த பிராமணர்களுக்கு தானம் அளித்தார். செம்பட்டையில் பொறிக்கப்பட்ட ராமசாசனத்தை யார் அழித்தோ அல்லது மாய்த்தோ, அவன் பெரும் பாவத்திற்குரியவன்.

Verse 52

पूर्वजास्तस्य नरके पतंत्यग्रे न संततिः । वायुपुत्रं समाहूय ततो रामोऽब्रवीद्वचः

அவனுடைய முன்னோர் முதலில் நரகத்தில் வீழ்வர்; அவனுக்கு சந்ததி நிலைநிற்றல் இல்லை. அப்போது ராமன் வாயுபுத்திரனை அழைத்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 53

वायुपुत्र महावीर तव पूजा भविष्यति । अस्य क्षेत्रस्य रक्षायै त्वमत्र स्थितिमाचर

வாயுபுத்திர மகாவீரா! உன் பூஜை இங்கே நிறுவப்படும். இந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்தின் பாதுகாப்பிற்காக நீ இங்கேயே தங்கி காவலனாக நிலைத்திரு.

Verse 54

आंजनेयस्तु तद्वाक्यं प्रणम्य शिरसादधौ । जीर्णोद्धारं तदा कृत्वा कृतकृत्यो बभूव ह

ஆஞ்சநேயன் வணங்கி அந்த வார்த்தைகளைத் தலையில் ஏற்றுக் கொண்டான். பின்னர் ஜீர்ணோத்தாரம் செய்து, தன் கடமை நிறைவேற்றியவனானான்.

Verse 55

श्रीमातरं तदाभ्यर्च्य प्रसन्नेनांतरात्मना । श्रीमातरं नमस्कृत्य तीर्थान्यन्यानि राघवः

அப்போது ராகவன் உள்ளம் அமைதியுடன் ஸ்ரீமாதாவை வழிபட்டான். ஸ்ரீமாதாவுக்கு வணங்கி, பிற தீர்த்தங்களுக்கும் சென்றான்.

Verse 56

तेऽपि देवाः स्वकं स्थानं ययुर्बह्मपुरोगमाः

பிரம்மா முன்னே செல்ல, அந்த தேவர்கள் அனைவரும் தத்தம் தாமங்களுக்கு மீண்டும் சென்றனர்.

Verse 57

दत्त्वाशिषं तु रामाय वांछितं ते भविष्यति । रम्यं कृतं त्वया राम विप्राणां स्थापनादिकम्

தேவர்கள் ராமனுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்து கூறினர்—“உன் விருப்பம் நிறைவேறும். ஓ ராமா, பிராமணர்களை நிறுவி, அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து நீ மிக அழகிய புண்ணியச் செயலை ஆற்றினாய்.”

Verse 58

अस्माकमपि वात्सल्यं कृतं पुण्यवता त्वया । इति स्तुवंतस्ते देवाः स्वानि स्थानानि भेजिरे

“புண்ணியவானே, எங்களிடமும் நீ அன்பார்ந்த கருணையை வெளிப்படுத்தினாய்.” என்று புகழ்ந்து கூறி, அந்த தேவர்கள் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.