Adhyaya 32

Verse 1

व्यास उवाच । ततश्च रामदूतास्ते नत्वा राममथाब्रुवन् । रामराम महाबाहो वरनारी शुभानना

வியாசர் கூறினார்—அப்போது ராமரின் தூதர்கள் ராமரை வணங்கி உரைத்தனர்—“ராமா, ராமா, ஹே மகாபாஹோ, நாங்கள் ஒரு சிறந்த பெண்ணை, சுபமுகத்தாளை, கண்டோம்…”

Verse 2

सुवस्त्रभूषाभरणां मृदुवाक्यपरायणाम् । एकाकिनीं क्रदमानाम दृष्ट्वा तां विस्मिता वयम्

நாங்கள் அவளைக் கண்டோம்—நல்ல ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, இனிய மொழியில் நிலைத்தவளாய்—ஆனால் தனித்திருந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள்; அவளைக் கண்டு நாங்கள் வியந்தோம்।

Verse 3

समीपवर्तिनो भूत्वा पृष्टा सा सुरसुन्दरी । का त्वं देवि वरारोहे देवी वा दानवी नु किम्

அருகே சென்று அவர்கள் அந்த விண்ணழகியைக் கேட்டனர்—“தேவி, அழகிய அங்கங்களையுடையவளே! நீ யார்? நீ தேவியா, அல்லது தானவியா?”

Verse 4

रामः पृच्छति देवि त्वां ब्रूहि सर्वं यथातथम् । तच्छ्रुत्वा वचनं रामा सोवाच मधुरं वचः

“தேவி, ராமன் உன்னைக் கேட்கிறான்—உள்ளதுபோல அனைத்தையும் கூறு.” இதைக் கேட்ட அந்தப் பெண் இனிய சொற்களால் பேசினாள்।

Verse 5

रामं प्रेषयत भद्रं वो मम दुःखापहं परम्

“ராமனை அனுப்புங்கள்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்—அவரே என் துயரை முழுமையாக நீக்க வல்லவர்.”

Verse 6

तदाकर्ण्य ततो रामः संभ्रमात्त्वरितो ययौ । दृष्ट्वा तां दुःखसंतप्तां स्वयं दुःखमवाप सः । उवाच वचनं रामः कृतांजलिपुटस्तदा

அதைக் கேட்ட ராமன் பதற்றத்துடன் உடனே விரைந்து சென்றான். துயரால் வாடிய அவளைக் கண்டு அவனும் துக்கமடைந்தான். பின்னர் ராமன் கைகூப்பி வணக்கத்துடன் சொல் உரைத்தான்।

Verse 7

श्रीराम उवाच । का त्वं शुभे कस्य परिग्रहो वा केनावधूता विजने निरस्ता । मुष्टं धनं केन च तावकीनमाचक्ष्व मातः सकलं ममाग्रे

ஸ்ரீ ராமன் கூறினார்—ஓ நல்வளையே, நீ யார்? யாருடைய மனைவி? யார் உன்னை இந்நிர்ஜன இடத்தில் தள்ளி விட்டுத் துறந்தார்? மேலும் யார் உன் கைப்பிடி அளவு செல்வத்தைப் பறித்தார்? அம்மையே, என் முன்னே அனைத்தையும் தெளிவாகச் சொல்।

Verse 8

इत्युक्त्वा चातिदुःखार्तो रामो मतिमतां वरः । प्रणामं दंडवच्चक्रे चक्रपाणिरिवापरः

இவ்வாறு கூறி, பேர்துயரால் வாடிய ஞானிகளில் சிறந்த ராமன், தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்தான்—சக்கரபாணி விஷ்ணுவின் மற்றொரு வடிவம் போல।

Verse 9

तयाभिवंदितो रामः प्रगम्य च पुनःपुनः । तुष्टया परया प्रीत्या स्तुतो मधुरया गिरा

அவள் மீண்டும் மீண்டும் அருகே வந்து ராமனை வணங்கினாள்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் பரம அன்புடனும் இனிய சொற்களால் அவரைத் துதித்தாள்।

Verse 10

परमात्मन्परेशान दुःखहारिन्सनातन । यदर्थमवतारस्ते तच्च कार्यं त्वया कृतम्

ஓ பரமாத்மா, ஓ பரேசன், ஓ துயர் நீக்கி, ஓ சனாதனனே! உன் அவதாரத்தின் நோக்கம் எதுவோ, அந்தக் காரியத்தை நீ நிறைவேற்றிவிட்டாய்।

Verse 11

रावणः कुम्भकर्णश्च शक्रजित्प्रमुखास्तथा । खरदूषणत्रिशिरोमारीचाक्षकुमारकाः

ராவணன், கும்பகர்ணன், இந்திரஜித் முதலியோர்; மேலும் கரன், தூஷணன், திரிசிரன், மாரீசன், அக்ஷன் மற்றும் பிற ராக்ஷச இளவரசர்கள்—

Verse 12

असंख्या निर्जिता रौद्रा राक्षसाः समरांगणे

போர்க்களத்தில் எண்ணற்ற கொடிய, ரௌத்ர ராட்சசர்கள் வென்றழிக்கப்பட்டனர்.

Verse 13

किं वच्मि लोकेश सुकीर्त्तिमद्य ते वेधास्त्वदीयांगजपद्मसंभवः । विश्वं निविष्टं च ततो ददर्श वटस्य पत्रे हि यथो वटो मतः

உலகேசனே! இன்று உன் நற்கீர்த்தியை நான் என்ன சொல்லுவேன்? உன் உடலிலிருந்து எழுந்த தாமரையில் பிறந்த வேதா (பிரம்மா) கூட, உன்னுள் முழு உலகமும் அடங்கியிருப்பதை கண்டான்—ஒரு ஆலமர இலைக்குள் ஆலமரமே தோன்றுவது போல.

Verse 14

धन्यो दशरथो लोके कौशल्या जननी तव । ययोर्जातोसि गोविंद जगदीश परः पुमान्

இந்த உலகில் தசரதன் பாக்கியவான்; உன் தாயான கௌசல்யையும் பாக்கியவள்; ஏனெனில் அவர்களிடமே நீ பிறந்தாய்—கோவிந்தா, ஜகதீசா, பரமபுருஷா.

Verse 15

धन्यं च तत्कुलं राम यत्र त्वमागतः स्वयम् । धन्याऽयोध्यापुरी राम धन्यो लोकस्त्वदाश्रयः

ராமா! நீயே தானாக வந்த அந்த குலம் பாக்கியமானது; ராமா! அயோத்தி நகரம் பாக்கியமானது; உன் சரணை அடையும் உலகமும் பாக்கியமானது.

Verse 16

धन्यः सोऽपि हि वाल्मीकिर्येन रामायणं कृतम् । कविना विप्रमुख्येभ्य आत्मबुद्ध्या ह्यनागतम्

வால்மீகியும் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்; அவராலே ராமாயணம் இயற்றப்பட்டது. அந்தக் கவிஞன் தன் உள்ளுணர்வு நிறைந்த ஞானத்தால் அதை உருவாக்கினான்; அது அப்போது முதன்மை விப்பிரர்களுக்கும் முழுதாக அறியப்படாதது.

Verse 17

त्वत्तोऽभवत्कुलं चेदं त्वया देव सुपावितम्

உம்மிடமிருந்தே இக்குலம் தோன்றியது; ஓ தேவனே, உம்மாலேயே இது முற்றிலும் தூய்மையடைந்தது।

Verse 18

नरपतिरिति लोकैः स्मर्यते वैष्णवांशः स्वयमसि रमणीयैस्त्वं गुणैर्विष्णुरेव । किमपि भुवनकार्यं यद्विचिंत्यावतीर्य तदिह घटयतस्ते वत्स निर्विघ्नमस्तु

மக்கள் உம்மை வைஷ்ணவ அಂசமுடைய அரசன் என நினைக்கின்றனர்; உமது இனிய நற்குணங்களால் நீரே விஷ்ணுவே. உலக நலனுக்காக நீர் எண்ணி அவதரித்து நிறைவேற்ற வந்த எந்தப் பணியும், ஓ வத்ஸா, இங்கு தடையின்றி நிறைவேறுக।

Verse 19

स्तुत्वा वाचाथ रामं हि त्वयि नाथे नु सांप्रतम् । शून्या वर्ते चिरं कालं यथा दोषस्तथैव हि

இவ்வாறு புகழ்ந்து (தேவதை) ராமனை நோக்கி கூறியது—“இப்போது நீரே என் நாதன்; ஆனாலும் நான் நீண்ட காலமாக வெறுமையாகவும் பாழாகவும் இருக்கிறேன்; முன்பிருந்த துன்பநிலையே இன்றும் அதேபடி உள்ளது।”

Verse 20

धर्मारण्यस्य क्षेत्रस्य विद्धि मामधिदेवताम् । वर्षाणि द्वादशेहैव जातानि दुःखि तास्म्यहम्

தர்மாரண்யக் க்ஷேத்திரத்தின் அதிதேவதை என என்னை அறிந்துகொள். இங்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தன; அதனால் நான் துயருற்றுள்ளேன்।

Verse 21

निर्जनत्वं ममाद्य त्वमुद्धरस्व महामते । लोहासुरभयाद्राम विप्राः सर्वे दिशो दश

ஓ மகாமதியே! இன்று என்னை இந்நிர்ஜன நிலையிலிருந்து மீட்டருள்வாய். ஓ ராமா! லோஹாசுரன் பயத்தால் எல்லா பிராமணரும் பத்து திசைகளிலும் ஓடிச் சென்றனர்।

Verse 22

गताश्च वणिजः सर्वे यथास्थानं सुदुःखिताः । स दैत्यो घातितो राम देवैः सुरभयंकरः

அனைத்து வணிகர்களும் மிகுந்த துயரத்துடன் தத்தம் இடங்களுக்கு சென்றுவிட்டனர். ஓ ராமா, தேவர்களுக்கே அச்சமூட்டிய அந்த தைத்தியன் தேவர்களால் வதைக்கப்பட்டான்.

Verse 23

आक्रम्यात्र महामायो दुराधर्षो दुरत्ययः । न ते जनाः समायांति तद्भयादति शंकिताः

இந்த இடத்தை ஆக்கிரமித்து, அணுகவும் வெல்லவும் அரிதான அந்த மகாமாயாவி இங்கே ஆதிக்கம் செலுத்துகிறான். அவன் பயத்தால் மிகுந்த அச்சத்துடன் உமது மக்கள் இங்கே வருவதில்லை.

Verse 24

अद्य वै द्वादश समाः शून्यागारमनाथवत् । यस्माच्च दीर्घिकायां मे स्नानदानोद्यतो जनः

இன்று முழு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆகின்றன; இந்த இடம் பாதுகாவலன் இல்லாத வெறுமை வீட்டைப் போல உள்ளது. ஏனெனில் என் தீர்கிகையில் நீராடவும் தானம் செய்யவும் முனைந்த மக்கள் இனி வருவதில்லை.

Verse 25

राम तस्यां दीर्घिकायां निपतंति च शूकराः । यत्रांगना भर्तृयुता जलक्रीडापरायणाः

ஓ ராமா, இப்போது அந்தத் தீர்கிகையிலே பன்றிகள் விழுகின்றன—ஒருகாலத்தில் கணவர்களுடன் வந்த பெண்கள் நீர்விளையாட்டில் திளைத்த இடமதே அது.

Verse 26

चिक्रीडुस्तत्र महिषा निपतंति जलाशये । यत्र स्थाने सुपुष्पाणां प्रकरः प्रचुरोऽभवत्

இப்போது அங்கே உள்ள நீர்த்தேக்கத்தில் எருமைகள் விளையாடி குதித்து விழுகின்றன—ஒருகாலத்தில் அழகிய மலர்களின் பெருக்கம் இருந்த அதே இடத்தில்.

Verse 27

तद्रुद्धं कंटकैर्वृक्षैः सिंहव्याघ्रसमाकुलैः । संचिक्रीडुः कुमाराश्च यस्यां भूमौ निरंतरम्

அந்த இடம் முள்ளுள்ள மரங்களால் அடைக்கப்பட்டு சிங்கம்‑புலிகளால் நிரம்பியிருந்தது; ஆயினும் அந்த நிலத்தில் சிறுவர்கள் இடையறாது விளையாடித் திரிந்தனர்।

Verse 28

कुमार्यश्चित्रकाणां च तत्र क्रीडं ति हर्षिताः । अकुर्वन्वाडवा यत्र वेदगानं तिरंतरम्

அங்கே மகிழ்ந்த பெண்குழந்தைகள் வண்ணமயமான பொம்மைகளுடன் விளையாடினார்கள்; அதே இடத்தில் இளைஞர்கள் இடையறாது வேதகானம் செய்தனர்।

Verse 29

शिवानां तत्र फेत्काराः श्रूयंतेऽतिभयंकराः । यत्र धूमोऽग्निहोत्राणां दृश्यते वै गृहेगृहे

அங்கே நரிகளின் மிகப் பயங்கரமான அலறல்கள் கேட்கப்பட்டன; ஆயினும் அதே இடத்தில் வீடு வீடாக அக்னிஹோத்ரத்தின் புகை எழுவதைக் காண முடிந்தது।

Verse 30

तत्र दावाः सधूमाश्च दृश्यंतेऽत्युल्बणा भृशम् । नृत्यंते नर्त्तका यत्र हर्षिता हि द्विजाग्रतः

அங்கே புகையுடன் கூடிய மிகக் கடுமையான காட்டுத்தீகள் காணப்பட்டன; அதே இடத்தில் நடனக்காரர்கள் சிறந்த த்விஜர்களின் முன்னிலையில் மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடினர்।

Verse 31

तत्रैव भूतवेताला प्रेताः नृत्यंति मोहिताः । नृपा यत्र सभायां तु न्यषीदन्मंत्रतत्पराः

அங்கேயே மயங்கிய பூதங்கள், வேதாளங்கள், பிரேதங்கள் நடனமாடின; அதே இடத்தில் அரசர்கள் சபையில் ஆலோசனையில் ஈடுபட்டு அமர்ந்திருந்தனர்।

Verse 32

तस्मिन्स्थाने निषीदंति गवया ऋक्षशल्लकाः । आवासा यत्र दृश्यन्ते द्विजानां वणिजां तथा

அந்த இடத்தில் கௌர்கள், கரடிகள், முள்ளம்பன்றிகள் அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கும்; அங்கே இருமுறைப் பிறந்தோர் (த்விஜர்) மற்றும் வணிகர் குடியிருப்புகளும் தெளிவாகக் காணப்படும்।

Verse 33

कुट्टिमप्रतिमा राम दृश्यंतेत्र बिलानि वै । कोटराणीह वृक्षाणां गवाक्षाणीह सर्वतः

ஓ ராமா, இங்கே பாவடைக் கற்களால் அமைந்த அறைகள் போலப் புழுக்கள் (பிலங்கள்) காணப்படுகின்றன; இங்கே மரங்களின் பொத்தல்கள் உள்ளன, எங்கும் ஜன்னல் போன்ற திறப்புகளும் தெரிகின்றன।

Verse 34

चतुष्का यज्ञवेदिर्हि सोच्छ्राया ह्यभवत्पुरा । तेऽत्र वल्मीकनिचयैर्दृश्यंते परिवेष्टिताः

முன்பு இங்கே நான்கு மூலை யாகவேதிகள் உயர்ந்து பிரகாசமாக இருந்தன; இப்போது அவை எறும்புப் புற்றுகளின் குவியல்களால் சூழப்பட்டு காணப்படுகின்றன।

Verse 35

एवंविधं निवासं मे विद्धि राम नृपोत्तम । शून्यं तु सर्वतो यस्मान्निवासाय द्विजा गताः

ஓ ராமா, அரசர்களில் சிறந்தவனே, என் வாசஸ்தலம் இப்படிப்பட்டதே என்று அறிக; த்விஜர்கள் வேறு இடத்தில் குடியிருக்கச் சென்றதால் இது எல்லாத் திசைகளிலும் வெறுமையாகிவிட்டது।

Verse 36

तेन मे सुमहद्दुःखं तस्मात्त्राहि नरेश्वर । एतच्छ्रुत्वा वचो राम उवाच वदतां वरः

அதனால் எனக்கு மிகப் பெரிய துயரம் ஏற்பட்டது; ஆகவே, மனிதர்களின் ஆண்டவனே, என்னைக் காப்பாற்று. இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட வாக்கில் சிறந்த ராமன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 37

श्रीराम उवाच । न जाने तावकान्विप्रांश्चतुर्दिक्षु समाश्रितान् । न तेषां वेद्म्यहं संख्यां नामगोत्रे द्विजन्मनाम्

ஸ்ரீராமன் கூறினான்—நான்கு திசைகளிலும் அடைக்கலம் கொண்ட உமது பிராமணர்களை நான் அறியேன். அவர்களின் எண்ணிக்கையையும், அந்த இருபிறப்போரின் பெயர்‑கோத்திரங்களையும் நான் அறியேன்.

Verse 38

यथा ज्ञातिर्यथा गोत्रं याथातथ्यं निवेदय । तत आनीय तान्सर्वान्स्वस्थाने वासयाम्यहम्

அவர்களின் உறவுமுறை எப்படியோ, அவர்களின் கோத்திரம் எப்படியோ, அப்படியே உண்மையாக எனக்கு அறிவி. பின்னர் அவர்களை எல்லோரையும் அழைத்து வந்து, தத்தம் இடங்களில் நான் குடியமர்த்துவேன்.

Verse 39

श्रीमातोवाच । ब्रह्मविष्णुमहेशैश्च स्थापिता ये नरेश्वर । अष्टादश सहस्राणि ब्राह्मणा वेदपारगाः

திருமாதா கூறினாள்—மனிதரின் அரசே! பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசர் நிறுவியவர்கள்—வேதங்களில் தேர்ந்த பதினெட்டாயிரம் பிராமணர்கள்.

Verse 40

त्रयीविद्यासु विख्याता लोकेऽस्मिन्नमितद्युते । चतुष्षष्टिकगोत्राणां वाडवा ये प्रतिष्ठिताः

அளவற்ற ஒளியுடையவனே! இவ்வுலகில் அவர்கள் திரயீ‑வித்தியையில் புகழ்பெற்றோர்; மேலும் அறுபத்துநான்கு கோத்திரங்களுக்குரிய வாடவர்கள் என நிறுவப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 41

श्रीमातादात्त्रयीविद्यां लोके सर्वे द्विजोत्तमाः । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वैश्या धर्मपरायणाः

திருமாதா திரயீ‑வித்தியையை அருளினாள்; இவ்வுலகில் அவர்கள் அனைவரும் இருபிறப்போரில் சிறந்தோர் எனப் புகழ்பெற்றோர். மேலும் தர்மத்தில் நிலைத்த முப்பத்தாறாயிரம் வைசியரும் உள்ளனர்.

Verse 42

आर्यवृत्तास्तु विज्ञेया द्विजशुश्रूषणे रताः । बहुलार्को नृपो यत्र संज्ञया सह राजते

அவர்களை ஆரிய நெறியுடையோர் என அறிக; இருமுறை பிறந்தோரின் சேவையில் மகிழ்வோர் அவர்கள். அங்கு ‘பஹுலார்க’ எனப் பெயருடைய அரசன் ஒளியுடன் சிறந்து ஆள்கிறான்.

Verse 43

कुमारावश्विनौ देवौ धनदो व्ययपूरकः । अधिष्ठात्री त्वहं राम नाम्ना भट्टारिका स्मृता

குமாரரும் அச்வினி இரட்டையரும் இங்குள்ள தேவதைகள்; தனதன் (குபேரன்) செலவானதை நிரப்புவான். ஓ ராமா, நான் இங்குள்ள அதிஷ்டாத்ரி தேவியாக ‘பட்டாரிகா’ என்ற நாமத்தால் நினைக்கப்படுகிறேன்.

Verse 44

श्रीसूत उवाच । स्थानाचाराश्च ये केचित्कुलाचारास्तथैव च । श्रीमात्रा कथितं सर्वं रामस्याग्रे पुरातनम्

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—எந்தெந்த ஸ்தானாசாரங்களும் அதுபோல குலாசாரங்களும் உள்ளனவோ, அவை அனைத்தையும் பழமையான மரபாக ஸ்ரீமாதா ராமன் முன்னிலையில் விளக்கினார்.

Verse 45

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा रामो मुदमवाप ह । सत्यंसत्यं पुनः सत्यं सत्यं हि भाषितं त्वया

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட ராமன் பேரானந்தம் அடைந்தான். ‘சத்தியம், சத்தியம், மீண்டும் சத்தியம்! நீ உண்மையையே உரைத்தாய்’ என்றான்.

Verse 46

यस्मात्सत्यं त्वया प्रोक्तं तन्नाम्ना नगरं शुभम् । वासयामि जगन्मातः सत्यमंदिरमेव च

நீ சத்தியத்தை உரைத்ததனால், ஓ ஜகன்மாதா, அதே நாமத்தால் ஒரு மங்கள நகரை நான் நிறுவுவேன்; மேலும் ‘சத்யமந்திரம்’ எனும் ஆலயத்தையும் அமைப்பேன்.

Verse 47

त्रैलोक्ये ख्यातिमाप्नोतु सत्यमंदिरमु त्तमम्

இந்த உத்தம சத்திய-மந்திரம் மும்முலகிலும் புகழ் பெறுக.

Verse 48

एतदुक्त्वा ततो रामः सहस्रशतसंख्यया । स्वभृत्यान्प्रेषयामास विप्रानयनहेतवे

இவ்வாறு கூறி, ராமன் ஆயிரங்களும் நூறுகளுமாகத் தன் பணியாளர்களை பிராமணர்களை அழைத்து வர அனுப்பினான்.

Verse 49

यस्मिन्देशे प्रदेशे वा वने वा सरि तस्तटे । पर्यंते वा यथास्थाने ग्रामे वा तत्रतत्र च

எந்த நாடோ பகுதியோ—காட்டிலோ, நதிக்கரையிலோ, எல்லைப்புறங்களிலோ, தத்தம் உரிய வாசஸ்தலங்களிலோ, அல்லது அங்கங்கே உள்ள கிராமங்களிலோ—

Verse 50

धर्मारण्यनिवासाश्च याता यत्र द्विजोत्तमाः । अर्घपाद्यैः पूजयित्वा शीघ्रमानयतात्र तान्

தர்மாரண்யத்தில் வசிக்கும் அந்த முதன்மை பிராமணர்கள் எங்கு சென்றிருந்தாலும், அவர்களை அர்க்யம் மற்றும் பாத்யம் அளித்து வணங்கி விரைவில் இங்கே அழைத்து வாருங்கள்.

Verse 51

अहमत्र तदा भोक्ष्ये यदा द्रक्ष्ये द्विजोत्तमान्

அந்த முதன்மை பிராமணர்களை நான் தரிசிக்கும் போதே இங்கே நான் உண்பேன்.

Verse 52

विमान्य च द्विजानेतानागमिष्यति यो नरः । स मे वध्यश्च दंड्यश्च निर्वास्यो विषयाद्बहिः

இந்தப் பிராமணர்களை இகழ்ந்து வராதவன் எவனோ, அவன் வதத்திற்கும் தண்டனைக்கும் உரியவன்; என் நாட்டின் எல்லைக்கு வெளியே நாடுகடத்தப்படுவான்.

Verse 53

तच्छ्रुत्वा दारुणं वाक्यं दुःसहं दुःप्रधर्षणम् । रामाज्ञाकारिणो दूता गताः सर्वे दिशो दश

சகிக்கவும் மீறவும் அரிதான அந்தக் கடுமையான ஆணையைச் செவிமடுத்ததும், ராமனின் ஆணையை நிறைவேற்றும் தூதர்கள் பத்து திசைகளிலும் புறப்பட்டனர்.

Verse 54

शोधिता वाडवाः सर्वे लब्धाः सर्वे सुहर्षिताः । यथोक्तेन विधानेन अर्घपाद्यैरपूजयन्

அனைத்து பிராமணர்களும் தேடப்பட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டனர்; அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர்; விதிப்படி அர்க்யமும் பாத்யமும் அளித்து மரியாதையுடன் பூஜிக்கப்பட்டனர்.

Verse 55

स्तुतिं चक्रुश्च विधिवद्विनयाचारपूर्वकम् । आमंत्र्य च द्विजान्सर्वान्रामवाक्यं प्रकाशयन्

அவர்கள் விதிப்படி, பணிவும் நன்னடத்தையும் உடன் புகழ்ச்சியைச் செய்தனர்; மேலும் எல்லாப் பிராமணர்களையும் முறையாக அழைத்து ராமனின் செய்தியை அறிவித்தனர்.

Verse 56

ततस्ते वाडवाः सर्वे द्विजाः सेवकसंयुताः । गमनायोद्यताः सर्वे वेदशास्त्रपरायणाः

பின்னர் அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் பணியாளர்களுடன் புறப்படத் தயாரானார்கள்; அவர்கள் அனைவரும் வேத-சாஸ்திரங்களில் பராயணமுடையவர்கள்.

Verse 57

आगता रामपार्श्वं च बहुमानपुरःसराः । समागतान्द्विजान्दृष्ट्वा रोमांचिततनूरुहः

அவன் பெருமதிப்பை முன்னிட்டு ராமரின் அருகே வந்தான். கூடியிருந்த அந்தணர்களைக் கண்டதும் பேரானந்தத்தில் உடல் சிலிர்த்தான்.

Verse 58

कृतकृत्यमिवात्मानं मेने दाशरथिर्नृपः । स संभ्रमात्समुत्थाय पदातिः प्रययौ पुरः

தசரதன் புதல்வனான அரசன் தன்னை கृतகாரியன் என எண்ணினான். அவன் ஆவலுடன் உடனே எழுந்து கால்நடையாக முன்னே சென்று அவர்களை வரவேற்றான்.

Verse 59

करसंपुटकं कृत्वा हर्षाश्रु प्रतिमुञ्चयन् । जानुभ्यामवनिं गत्वा इदं वचनमब्रवीत्

அவன் கைகளை கூப்பி, ஆனந்தக் கண்ணீர் சிந்தி, முழங்காலில் நிலத்துக்கு வணங்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 60

विप्रप्रसादात्कमलावरोऽहं विप्रप्रसादाद्धरणीधरोऽहम् । विप्रप्रसादाज्जगतीपतिश्च विप्रप्रसादान्मम रामनाम

‘அந்தணர்களின் அருளால் நான் திருமகளின் பிரியன்; அந்தணர்களின் அருளால் நான் தரணிதரன் (நீதியரசன்). அந்தணர்களின் அருளால் நான் உலகின் அதிபதி; அந்தணர்களின் அருளாலேயே எனது பெயர் “ராமன்”.’

Verse 61

इत्येवमुक्ता रामेण वाड वास्ते प्रहर्षिताः । जयाशीर्भिः प्रपूज्याथ दीर्घायुरिति चाब्रुवन्

ராமர் இவ்வாறு கூறியதும் அவர்கள் அங்கே தங்கி மிக மகிழ்ந்தனர். ‘ஜயம்’ எனும் ஆசீர்வாதங்களால் அவரை போற்றி, ‘நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க’ என்று சொன்னார்கள்.

Verse 62

आवर्जितास्ते रामेण पाद्यार्घ्यविष्टरादिभिः । स्तुतिं चकार विप्राणां दण्डवत्प्रणिपत्य च

இராமன் பாத்யம், அர்க்கியம், ஆசனம் முதலிய மரபுச் சடங்குகளால் அவர்களை வரவேற்றான். பின்னர் பிராமணர்களைப் புகழ்ந்து தண்டவத் பணிந்து வணங்கினான்.

Verse 63

कृतांजलिपुटः स्थित्वा चक्रे पादाभिवंदनम् । आसनानि विचित्राणि हैमान्याभरणानि च

அஞ்சலி கூப்பி நின்று அவர் அவர்களின் பாதங்களை வணங்கினார். மேலும் அழகிய ஆசனங்களையும் பொன்னாபரணங்களையும் ஏற்பாடு செய்தார்.

Verse 64

समर्पयामास ततो रामो दशरथात्मजः । अंगुलीयकवासांसि उपवीतानि कर्णकान्

பின்னர் தசரதன் புதல்வன் இராமன் மோதிரங்கள், ஆடைகள், யஜ்ஞோபவீதங்கள் மற்றும் காதணிகளை அவர்களுக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 65

प्रददौ विप्रमुख्येभ्यो नानावर्णाश्च धेनवः । एकैकशत संख्याका घटोध्नीश्च सवत्सकाः

அவர் முதன்மை பிராமணர்களுக்கு பல நிறங்களுடைய பசுக்களைத் தானமாக அளித்தான்—ஒவ்வொரு தானமும் நூறு நூறாக—பால் நிறைந்த மடிகளுடன், கன்றுகளோடு சேர்த்து.

Verse 66

सवस्त्रा बद्धघंटाश्च हेमशृंगविभूषिताः । रूप्यखुरास्ताम्रपृष्ठीः कांस्यपात्रसमन्विताः

அவை ஆடைகளால் மூடப்பட்டு, மணிகளால் கட்டப்பட்டு, பொன் கொம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; வெள்ளிக் குளம்புகள், செம்புநிற முதுகு, மேலும் வெண்கலப் பாத்திரங்களுடன் இருந்தன.