Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 2
सुवस्त्रभूषाभरणां मृदुवाक्यपरायणाम् । एकाकिनीं क्रदमानाम दृष्ट्वा तां विस्मिता वयम्
suvastrabhūṣābharaṇāṃ mṛduvākyaparāyaṇām | ekākinīṃ kradamānāma dṛṣṭvā tāṃ vismitā vayam
நாங்கள் அவளைக் கண்டோம்—நல்ல ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, இனிய மொழியில் நிலைத்தவளாய்—ஆனால் தனித்திருந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள்; அவளைக் கண்டு நாங்கள் வியந்தோம்।
Rāmadūtāḥ (as reported within Vyāsa’s narration)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: In a quiet forest clearing, a richly adorned celestial-looking woman sits alone, tears falling; nearby, astonished companions pause mid-step, taking in the paradox of splendor and sorrow.
FAQs
Outer prosperity does not prevent suffering; dharma calls for empathy and timely assistance to the afflicted.
Dharmāraṇya is the implied sacred landscape; no individual tirtha is specified in the verse.
None.