Adhyaya 27

Verse 1

सूत उवाच । तत्र तस्य समीपस्थं मार्कंडेनोपलक्षितम् । तीर्थं गोवत्ससंज्ञं तु सर्वत्र भुवि संश्रुतम्

சூதர் கூறினார்—அந்த இடத்தருகே மார்க்கண்டேய முனிவால் அறியப்பட்ட ‘கோவத்ஸ தீர்த்தம்’ என்னும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது உலகமெங்கும் புகழ்பெற்றது।

Verse 2

तत्रावतीर्य गोवत्सस्वरूपेणांबिकापतिः । स्वयंभूलिंगरूपेण संस्थितो जगतां पतिः

அங்கே அம்பிகையின் நாதன் (சிவன்) கன்றின் வடிவில் அவதரித்து, உலகநாதன் சுயம்பு லிங்க வடிவில் நிலைபெற்றான்।

Verse 3

आसीद्बलाहकोनाम रुद्रभक्तो महाबलः । आखेटकसमायुक्तो नृपः परपुरंजयः

பலாஹகன் என்னும் ஒரு அரசன் இருந்தான்—மிகுந்த வலிமையுடையவன், ருத்ரபக்தன், வேட்டையில் ஈடுபட்டவன், பகைநகரங்களை வென்றவன்।

Verse 4

मृगयूथे स्थितं दृष्ट्वा गोवत्सं तत्पदातिना । उक्तो राजा मया दृष्टं कौतुकं नृपसत्तम

மான் கூட்டத்தின் நடுவே நின்ற கன்றைக் கண்ட அந்த காலாட் படைவீரன் அரசனிடம் கூறினான்— “அரசருள் சிறந்தவரே, நான் ஒரு அதிசயக் கௌதுகத்தை கண்டேன்।”

Verse 5

गोवत्सो मृगयूथस्य दृष्टो मध्यस्थितो मया । तेषामेवानुरक्तोऽसौ जनन्या रहितस्तथा

“மான் கூட்டத்தின் நடுவே கன்றை நான் கண்டேன். அது அவர்களிடமே பற்று கொண்டுள்ளது; அதுபோல அதன் தாயும் அதனுடன் இல்லை।”

Verse 6

द्रष्टुं तु कौतुकं राजा तं पदातिं पुरः स्थितम् । उवाच दर्शयस्वेति गोवत्सं च समाविशत्

அந்தக் கௌதுகத்தைப் பார்க்க விரும்பிய அரசன், முன் நின்ற காலாட் வீரனிடம்— “காட்டு” என்று சொல்லி, கன்றை நோக்கி சென்றான்।

Verse 7

गत्वाटवीं तदा राज्ञो दर्शितः स पदातिना । पदातिभिर्मृगानीकं दुद्राव त्रासितं यदा

அப்போது அரசனுடன் காட்டிற்குச் சென்று அந்த காலாட் வீரன் கன்றைக் காட்டினான். காலாட்கள் அணுகியவுடன் அஞ்சிய மான் கூட்டம் ஓடிப் போயிற்று।

Verse 8

पीलुगुल्मं प्रति गतं गोवत्सः प्रस्थितस्तदा । राजा तद्धरणाकांक्षो प्राविशद्गुल्ममादरात्

அப்போது கன்று பீலு புதர்களின் அடர்த்தியை நோக்கிச் சென்றது. அதை பிடிக்க விரும்பிய அரசன் ஆவலுடன் அந்த அடர்த்திக்குள் நுழைந்தான்।

Verse 9

तत्र स्थितं स गोवत्समपश्यन्नृपतिः स्वयम् । यावद्गृह्णाति तं तावल्लिंगं जातं समुज्वलम्

அங்கே அரசன் தானே நின்றிருந்த கன்றைக் கண்டான். அதை பிடிக்கச் சென்ற உடனே ஒளிவீசும் சிவலிங்கம் திடீரென பிரகாசத்துடன் வெளிப்பட்டது.

Verse 10

तं दृष्ट्वा विस्मितो राजा किमेतदित्यचिंतयत् । यावच्चिंतयते ह्येवं देहं त्यक्त्वा दिवं गतः

அதைப் பார்த்த அரசன் வியந்து “இது என்ன?” என்று சிந்தித்தான். அவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே உடலைத் துறந்து விண்ணுலகம் சென்றான்.

Verse 11

अत्रांतरे गगनतले समंततः श्रूयते सुरजयकारगर्जितम् । पपात पुष्पवृष्टिरंबराद्राजा गतः शिवभुवनं च तत्क्षणात्

இதற்கிடையில் வான்மண்டலமெங்கும் தேவர்களின் வெற்றிஜயகோஷம் இடியென ஒலித்தது. ஆகாயத்திலிருந்து மலர்மழை பொழிந்தது; அந்தக் கணமே அரசன் சிவபுவனத்தை அடைந்தான்.

Verse 12

तावत्पश्यति तन्नाभ्यं गोवत्सं बालकं स्थितम् । नूनमेष महादेवो वत्सरूपी महेश्वरः

அப்போது அவன் அதே இடத்தில் சிறுவனைப் போன்ற கன்றொன்று நின்றிருப்பதைக் கண்டான். நிச்சயமாக இதுவே மகாதேவன்—கன்றுருவில் வெளிப்பட்ட மகேஸ்வரன்.

Verse 13

तमानेतुं समुद्युक्तो राजा तमुज्जहार च । तदा तद्देव लिंगं तु नोत्तिष्ठति कथंचन । तदा देवाः सहानेन प्रार्थयामासुरीश्वरम्

அதை எடுத்துச் செல்ல ஆவலுற்ற அரசன் அதை தூக்க முயன்றான். ஆனால் அந்த தெய்வீக லிங்கம் எவ்விதத்திலும் எழவில்லை. அப்போது தேவர்கள் அவனுடன் சேர்ந்து ஈசுவரனை வேண்டினர்.

Verse 14

देवा ऊचुः । भगवन्सर्वदेवेश स्थातव्यं भवता विभो । शुक्लेन लिंगरूपेण सर्वलोकहितैषिणा

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ பகவான், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசனே, ஓ வல்லவனே! எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நீர் தூய வெண்மையான லிங்கரூபமாக இங்கே நிலைத்திருப்பீராக।

Verse 15

श्रीमहादेव उवाच । स्थास्याम्यहं सदैवात्र लिंगरूपेण देवताः । यस्माद्भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे कुहू दिने

ஸ்ரீமஹாதேவர் கூறினார்—தேவர்களே! நான் இங்கே எப்போதும் லிங்கரூபமாக நிலைத்திருப்பேன்; ஏனெனில் பாத்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் குஹூ திதியன்று…

Verse 16

तथा तद्दिवसे तत्र स्नानं कृत्वा विधानतः । लिंगं ये पूजयिष्यंति न तेषां विद्यते भयम्

அந்நாளில் அங்கே விதிப்படி நீராடி லிங்கத்தை வழிபடுவோர்க்கு எந்தப் பயமும் இல்லை।

Verse 17

ऋते च पिंडदानेन पूर्वजाः शाश्वतीः समाः । रौरवे नरके घोरे कुंभीपाके च ये गताः

மேலும் பிண்டதானம் இல்லையெனில், ரௌரவம், கும்பீபாகம் போன்ற கொடிய நரகங்களில் வீழ்ந்த முன்னோர்கள் முடிவற்ற ஆண்டுகள் அங்கேயே தங்க நேரிடும்।

Verse 18

अनेकनरकस्थाश्च तिर्यग्योनिगताश्च ये । सकृत्पिंडप्रदानेन स्यात्ते षामक्षया गतिः

பல நரகங்களில் இருப்போரும், திர்யக்-யோனியில் (விலங்கு பிறவியில்) வீழ்ந்தோரும்—ஒருமுறை பிண்டம் அளித்தாலே அவர்களுக்கு அழியாத கதி (உத்தரவு) கிடைக்கும்।

Verse 19

ततो बलाहको राजा सर्वदेवसमन्वितः । स्थापयामास तल्लिंगं सर्वदेवसमीपतः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் உடனிருந்த பலாஹக மன்னன், தேவர்களின் சன்னிதியிலேயே அந்தப் புனித லிங்கத்தை நிறுவினான்।

Verse 20

चकार बहुदानानि लोकानां हितकाम्यया । यावदर्चयते ह्येवं रुद्रोऽपि स्वयमागतः

மக்களின் நலனை விரும்பி அவன் பல தானங்களைச் செய்தான்; இவ்வாறு வழிபாடு தொடர்ந்தபோதே ருத்ரன் தானே அங்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 21

रुद्र उवाच । अस्यां रात्रौ तु मनुजाः श्रद्धाभक्तिसमन्विताः । येर्चयिष्यंति देवेशं तेषां पुण्यमनंतकम्

ருத்ரன் கூறினான்—இந்த இரவில் நம்பிக்கையும் பக்தியும் உடையவர்கள் தேவேசனை வழிபட்டால், அவர்களுக்குப் புண்ணியம் முடிவில்லாததாகும்।

Verse 22

जागरं ये करिष्यंति गीतशास्त्रपुरःसरम् । उद्धरिष्यंति ते मर्त्याः कुलमेकोत्तरं शतम्

புனிதப் பாடலும் சாஸ்திரப் பாராயணமும் முன்னின்று இரவு விழிப்பை மேற்கொள்ளும் மானவர்கள், தங்கள் குலத்தின் நூற்றொன்று தலைமுறைகளை உயர்த்தி விடுவிப்பர்।

Verse 23

तावद्गर्ज्जंति तीर्थानि नैमिषं पुष्करं गया । प्रयागं च प्रभासं च द्वारका मथुराऽर्बुदः

அப்போது தீர்த்தத் தலங்கள் முழங்கின—நைமிஷம், புஷ்கரம், கயா, பிரயாகம், பிரபாசம்; மேலும் த்வாரகா, மதுரா, அர்புதமும்।

Verse 24

यावन्न दृश्यते लिंगं गोवत्सं परमाद्भुतम् । यदा हि कुरुते भावं गोवत्सगमनं प्रति

பரம அதிசயமான ‘கோவத்ஸ’ எனப்படும் லிங்கம் காணப்படாதவரை அது மறைந்திருந்தது; ஆனால் மனம் கோவத்ஸை அணுகும் எண்ணத்தில் திரும்பியவுடன், அதன் வெளிப்பாடு நெருங்கியது।

Verse 25

स्ववंशजास्तदा सर्वे नृत्यंति हर्षिता ध्रुवम्

அப்போது தம் வம்சத்தினர் அனைவரும் உறுதியாக மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து நடனம் ஆடுகின்றனர்.

Verse 26

सूत उवाच । यच्चान्यदद्भुतं तत्र वृत्तांतं शृणु त द्विजा । येन वै श्रुतमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அங்கே நிகழ்ந்த இன்னொரு அதிசய நிகழ்வை கேளுங்கள்; அதை கேட்பதாலேயே எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்.

Verse 27

यदा वै स्थापितं लिंगं सर्वदेवैः पुरातनम् । विष्णोः प्रतिष्ठानगुणात्सर्वेषां च दिवौक साम्

அனைத்து தேவர்களும் அந்தப் பழமையான லிங்கத்தை நிறுவியபோது—விஷ்ணுவின் பிரதிஷ்டா சக்தியின் மகிமையால்—அது விண்ணுலக வாசிகளையும் சேர்த்து அனைவருக்கும் மங்கள பலன் அளிப்பதாக ஆனது।

Verse 28

अणुमात्रप्रमाणेन प्रत्यहं समवर्द्धत । ततस्ते मनुजा देवा भीतास्तं शरणं ययुः

அது நாள்தோறும் அணுவளவு அளவின்படி வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது; அப்போது மனிதரும் தேவரும் அஞ்சி அவனிடம் சரணடைந்தனர்।

Verse 29

देवा ऊचुः । वृद्धिं संहर देवेश लोका नां स्वस्ति तद्भवेत् । एवमुक्ते ततो लिंगाद्वागुवाचाशरीरिणी

தேவர்கள் கூறினர்—தேவேசரே! இவ்வளர்ந்து வரும் பெருக்கை அடக்கி அருள்வாயாக; உலகங்களுக்கு நலன் உண்டாகட்டும். இவ்வாறு கூறியதும் லிங்கத்திலிருந்து உடலற்ற வாக்கு எழுந்தது.

Verse 30

शिववाण्युवाच । हे लोका मा भयं वोऽस्तु उपायः श्रूयतामयम् । कश्चिच्चंडालमानीय मत्पुरः स्थाप्यतां धुवम्

சிவவாக்கு கூறியது—மக்களே! உங்களுக்கு அச்சம் வேண்டாம்; இந்த வழியை கேளுங்கள். ஒரு சண்டாளனை அழைத்து வந்து என் முன் உறுதியாக நிறுத்துங்கள்.

Verse 31

चंडालांश्च समानीय दधुर्देवस्य ते पुरः । तथापि तस्य वृद्धिस्तु नैव निर्वर्तते पुनः

சண்டாளர்களை அழைத்து வந்து இறைவன் முன் வைத்தனர்; ஆனாலும் அந்தப் பெருக்கு மீண்டும் அடங்கவே இல்லை.

Verse 32

वागुवाच । कर्म्मणा यस्तु चंडालः सोऽग्रे मे स्थाप्यतां जनाः । तच्छ्रुत्वा महदाश्चर्यं मतिं चकुर्विलोचने

வாக்கு கூறியது—மக்களே! செயல்களால் சண்டாளனாக இருப்பவனை என் முன் நிறுத்துங்கள். இதைக் கேட்ட அவர்கள் பெரும் வியப்புற்று, விவேகத்துடன் ஆராயத் தொடங்கினர்.

Verse 33

मार्गमाणास्तदा ते तु ग्रामाणि च पुराणि च । कञ्चित्कर्मरतं पापं ददृशुर्ब्राह्मणब्रुवम्

அப்போது அவர்கள் கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் தேடிச் சென்றபோது, தீச்செயல்களில் மூழ்கிய ஒரு பாவியை கண்டனர்; அவன் வெறும் பெயருக்கு தன்னை ‘பிராமணன்’ எனச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 34

वृषभान्भारसंयुक्तान्मध्याह्नेवाहयत्तु सः । क्षुत्तृट्श्रमपरीतांश्च दुर्बलान्क्रूरमानसः

கொடூர மனத்துடன் அவன் மதிய வேளையிலும் பாரம் சுமந்த காளைகளை ஓட்டினான்; பசி, தாகம், களைப்பால் வாடிய பலவீன உயிர்களை இரக்கமின்றி துன்புறுத்தினான்।

Verse 35

अस्नात्वापि पर्युषितं भक्षयंतीह वै द्विजाः । तं समादाय देवेशं जग्मुर्यत्र जगद्गुरुः

அவன் நீராடாமலே பழைய உணவை உண்டுகொண்டிருந்தான்; அப்போது இருபிறப்பினர் அவனைப் பிடித்து, தேவேசனும் உலககுருவும் இருந்த இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்।

Verse 36

देवालयाग्रभूमौ तं स्थापयासुरादृताः । भस्मी बभूव सहसा गोवत्साग्रे निरूपितः

அவர்கள் பக்தியுடன் அவனை ஆலயத்தின் முன்புறத் தரையில் நிறுத்தினர்; உடனே அவன் சாம்பலாயினான்—பசுங்கன்றின் முன் வைத்ததுபோல.

Verse 37

चंडालस्थल इत्येष प्रसिद्धोसौऽभवत्क्षितौ । तत्र स्थितैर्न चाद्यापि प्रासादो दश्यते हि सः

இந்த இடம் பூமியில் ‘சண்டாளஸ்தலம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அங்கு இருப்போர்க்கு இன்றும் அரண்மனைபோன்ற ஆலயக் கட்டிடம் காணப்படுவதில்லை.

Verse 38

तदाप्रभृति तल्लिंगं साम्यभावमुपागतम् । धौतपाप्मा गतस्तीर्थं द्विजो लिंगनिरीक्षिणात्

அந்த நாள்முதல் அந்த லிங்கம் சமநிலை மற்றும் அமைதிப் பண்பை அடைந்தது; லிங்கத்தைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால் பாவம் கழுவப்பட்ட இருபிறப்பன் தீர்த்தத்தை அடைகிறான்.

Verse 39

प्रत्यहं पूजयामास गोवत्सं गत किल्बिषः । विशेषात्कृष्णपक्षस्य चतुर्द्दश्यां समागतः

அவன் பாவம் நீங்கியவனாய் நாள்தோறும் கோவத்ஸனைப் பூஜித்தான்; குறிப்பாக கிருஷ்ணபட்சத்தின் சதுர்தசியன்று அதைச் சிறப்பாகக் கடைப்பிடித்தான்।

Verse 40

एतत्तदद्भुतं तस्य देवस्य च त्रिशूलिनः । शृणुयाद्यो नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

இது திரிசூலதாரி தேவன் (சிவன்) உடைய அதிசயமான மகிமை; இதை பக்தியுடன் கேட்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 41

भूत उवाच । गोवत्समिति विख्यातं नराणां पुण्यदं परम् । अनेकजन्मपापघ्नं मार्कंडेयेन भाषितम्

பூதன் கூறினான்— ‘கோவத்ஸ’ எனப் புகழ்பெற்றது மனிதர்க்கு உத்தம புண்ணியத்தை அளிப்பது; பல பிறவிப் பாவங்களை அழிப்பது—மார்க்கண்டேயர் உரைத்தது.

Verse 42

तत्र तीर्थे सकृत्स्नानं रुद्रलोकप्रदं नृणाम् । पापदेहविशुद्धयर्थं पापेनोपहतात्मनाम्

அந்த தீர்த்தத்தில் ஒருமுறை நீராடினாலே மனிதர்க்கு ருத்ரலோகம் கிடைக்கும்; பாவத்தால் பாதிக்கப்பட்ட உடலும் உள்ளமும் தூய்மையடைய இதுவே வழி.

Verse 43

कूपे तर्पणतश्चैव श्राद्धतश्चैव तृप्तता । भाद्रपदे विशे षेण पक्षस्यांते भवेत्कलौ

கிணற்றில் தர்ப்பணம் செய்தாலும், அதுபோல சிராத்தம் அளித்தாலும் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்; குறிப்பாக பாத்ரபத மாதத்தில், பக்ஷத்தின் முடிவில், கலியுகத்தில்.

Verse 44

एकविंशतिवारांस्तु गयायां तर्पणे कृते । पितॄणां परमा तृप्तिः सकृद्वै गंगकूपके

கயையில் இருபத்தொன்று முறை தர்ப்பணம் செய்தாலும், பித்ருக்களுக்கு உச்சத் திருப்தி உண்மையில் கங்காகூபகத்தில் ஒருமுறை தர்ப்பணம் செய்தாலே கிடைக்கும்।

Verse 45

तस्मिन्गोवत्ससामीप्ये तिष्ठते गंगकूपकः । तस्मिंस्तिलोदकेनापि सद्गतिं यांति तर्पिताः

அந்த கோவத்ஸத்தின் அருகே கங்காகூபகம் உள்ளது; அங்கே எள்ளுநீராலும் தர்ப்பணம் செய்தால், திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் சத்கதியை அடைவார்கள்।

Verse 46

पितरो नरकाद्वापि सुपुण्येन सुमेधसा । गोप्रदानं प्रशंसंति तस्मिंस्तीर्थे मुनीश्वराः

சுமேதாவானின் பெரும் புண்ணியத்தால் பித்ருக்கள் நரகத்திலிருந்தும் (உயர்ந்து) அந்தத் தீர்த்தத்தில் கோதானத்தைப் புகழ்கிறார்கள்; முனீஸ்வரர்களும் அந்த தானத்தைப் போற்றுகின்றனர்।

Verse 47

विप्राय स्वर्णदानं तु रुद्रलोके नयेन्नरम् । सरस्वतीशिवक्षेत्रे गंगा च गंगकूपके

பிராமணருக்கு பொன்னுதவி (ஸ்வர்ணதானம்) செய்தால் மனிதன் ருத்ரலோகத்தை அடைவான்—இது சரஸ்வதி–சிவ க்ஷேத்திரத்தில் உறுதி; அதுபோல கங்காகூபகத்திலும் கங்கையின் சன்னிதி உள்ளது।

Verse 48

एकस्थमेतत्त्रितयं स्वर्गापवर्गकारणम् । सेवितं चर्षिभिः सिद्धैस्तीर्थं सर्वत्र विश्रुतम्

ஒரே இடத்தில் அமைந்த இந்த மும்மூர்த்தி (மூன்றும்) ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோக்ஷமும்) தரும் காரணம்; ரிஷிகளும் சித்தர்களும் சேவித்த இந்தத் தீர்த்தம் எங்கும் புகழ்பெற்றது।

Verse 49

पीलुयुग्मं स्थितं तत्र तत्तीर्थं मुनिसेवितम् । स्नानात्स्वर्गप्रदं चैव पानात्पापविशुद्धिदम्

அங்கே பீலு மரங்களின் இரட்டையம் நிற்கிறது; அது முனிவர்கள் சேவிக்கும் தீர்த்தம். அங்கே நீராடுதல் ஸ்வர்கம் அளிக்கும்; அதன் நீரைப் பருகுதல் பாவங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 50

कीर्त्तनात्पुण्यजननं सेवनान्मुक्तिदं परम् । तद्वै पश्यंति ये भक्त्या ब्रह्महा यदि मातृहा

அதன் கீர்த்தனம் செய்தால் புண்ணியம் பிறக்கும்; அதன் சேவையால் பரம முக்தி கிடைக்கும். பக்தியுடன் அதை தரிசிப்போர்—பிராமணஹத்தையோ மாத்ருஹத்தையோ செய்தவராயினும்—அவரும் மீட்படைவார்.

Verse 51

बालघाती च गोघ्नश्च ये च स्त्रीशूद्रघातकाः । गरदाश्चाग्निदाश्चैव गुरुद्रोहरताश्च ये

குழந்தைக் கொலையாளி, பசுக் கொலையாளி, மேலும் பெண் அல்லது சூத்ரரை கொல்வோர்; விஷம் கொடுப்போர், தீவைத்தோர், குருத்ரோகம் செய்வோரும்கூட (இதில் அடங்குவர்).

Verse 52

तपस्विनिन्दकाश्चैव कूटसाक्ष्यं करोति यः । वक्ता च परदोषस्य परस्य गुणलोपकः

தபஸ்விகளை நிந்திப்போர், பொய்ச் சாட்சி கூறுவோர்; பிறரின் குறைகளைப் பரப்புவோர், பிறரின் நற்குணங்களை மறைப்போர் அல்லது குறைப்போரும் (இதில் அடங்குவர்).

Verse 53

सर्वपापमयोऽप्यत्र मुच्यते लिंगदर्शनात्

இங்கே எல்லாப் பாவங்களிலும் மூழ்கியவனும் லிங்க தரிசனமாத்திரத்தால் விடுதலை பெறுவான்.