Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । भूयोपि शिवमाहात्म्यं वक्ष्यामि परमाद्भुतम् । शृण्वतां सर्वपापघ्नं भवपाशविमोचनम्

சூதர் கூறினார்—மீண்டும் சிவனின் மிக அதிசயமான மகிமையை உரைப்பேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் எல்லாப் பாவங்களும் அழிந்து, பிறவிப் பாசம் அறுந்து விடும்.

Verse 2

दुस्तरे दुरितांभोधौ मज्जतां विषयात्मनाम् । शिवपूजां विना कश्चित्प्लवो नास्ति निरूपितः

கடக்க அரிய பாவக் கடலில், புலன்விஷயங்களில் மூழ்கியோர் மூழ்குகின்றனர்; சிவபூஜையைத் தவிர வேறு எந்தத் துடுப்பும் (மீட்புப் படகும்) கூறப்படவில்லை.

Verse 3

शिवपूजां सदा कुर्याद्बुद्धिमानिह मानवः । अशक्तश्चेत्कृता पूजां पश्येद्भक्तिविनम्रधीः

இவ்வுலகில் அறிவுடைய மனிதன் எப்போதும் சிவபூஜை செய்ய வேண்டும். இயலாதவராயின், பக்தியால் தாழ்ந்த மனத்துடன் நடைபெறும் பூஜையை குறைந்தது தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 4

अश्रद्धयापि यः कुर्याच्छिवपूजां विमुक्तिदाम् । पश्येद्वा सोपि कालेन प्रयाति परमं पदम्

நம்பிக்கையின்றியும் யார் முக்தி அளிக்கும் சிவபூஜையைச் செய்கிறாரோ, அல்லது அதை மட்டும் தரிசித்தாலும்கூட—அவரும் காலப்போக்கில் பரமபதத்தை அடைவார்.

Verse 5

आसीत्किरातदेशेषु नाम्ना राजा विमर्दनः । शूरः परमदुर्द्धर्षो जितशत्रुः प्रतापवान्

கிராத தேசங்களில் ‘விமர்தனன்’ என்ற பெயருடைய ஒரு அரசன் இருந்தான்—வீரன், மிக அஜேயன், பகைவரை வென்றவன், பெரும் பராக்கிரமம் உடையவன்.

Verse 6

सर्वदा मृगयासक्तः कृपणो निर्घृणो बली । सर्वमांसाशनः क्रूरः सर्ववर्णांगनावृतः

அவன் எப்போதும் வேட்டையில் பற்றுடையவன்—கஞ்சன், இரக்கமற்றவன், வலிமைமிக்கவன்; எல்லா வகை மாம்சமும் உண்ணும் கொடூரன், எல்லா வர்ணப் பெண்களாலும் சூழப்பட்டவன்.

Verse 7

तथापि कुरुते शंभोः पूजां नित्यमतंद्रितः । चतुर्दश्यां विशेषेण पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

ஆயினும் அவன் சாம்புவின் பூஜையை தினமும் சோர்வின்றி செய்தான்—சிறப்பாக சுக்லபட்சமும் கிருஷ்ணபட்சமும் ஆகிய இரு பக்கங்களின் சதுர்தசியன்று.

Verse 8

महाविभवसंपन्नां पूजां कृत्वा स मोदते । हर्षेण महताविष्टो नृत्यति स्तौति गायति

மிகுந்த வைபவமும் அர்ப்பணங்களும் நிறைந்த பூஜையைச் செய்து அவன் மகிழ்ந்தான்; பேரானந்தத்தில் மூழ்கி ஆடினான், துதித்தான், பாடினான்.

Verse 9

तस्यैवं वर्तमानस्य नृपतेः सर्वभक्षिणः । दुराचारस्य महिषी चेष्टितेनान्वतप्यत

இவ்வாறு எதையும் உண்ணும், தீயொழுக்கமுடைய அரசன் வாழ்ந்தபோது, அவன் செயல்களால் அவனுடைய முதன்மை அரசி மிகுந்த துயரால் வாடினாள்।

Verse 10

सा वै कुमुद्वतीनाम राज्ञी शीलगुणान्विता । एकदा पतिमासाद्य रहस्ये तदपृच्छत

நற்குணநெறியால் நிறைந்த குமுத்வதி என்னும் அந்த அரசி, ஒருநாள் தனிமையில் கணவரை அணுகி அதைப்பற்றி கேட்டாள்।

Verse 11

एतत्ते चरितं राजन्महदाश्चर्यकारणम् । क्व ते महादुराचारः क्व भक्तिः परमेश्वरे

“அரசே! உமது இந்நடத்தை மிகுந்த வியப்புக்குக் காரணம். எங்கே உமது கடுந்தீயொழுக்கம், எங்கே பரமேசுவரனிடத்து உமது பக்தி?”

Verse 12

सर्वदा सर्वभक्षस्त्वं सर्वस्त्रीजनलालसः । सर्वहिंसापरः क्रूरः कथं भक्तिस्तवेश्वरे

“நீ எப்போதும் எதையும் உண்ணுபவன்; எல்லாப் பெண்களிடமும் காமலாலசை உடையவன்; எல்லாவித வன்முறையிலும் ஈடுபட்டு கொடியவன்—அப்படியிருக்க, இறைவனிடத்து உனக்கு பக்தி எவ்வாறு?”

Verse 13

इति पृष्टः स भूपालो विमृश्य सुचिरं ततः । त्रिकालज्ञः प्रहस्यैनां प्रोवाच सुकुतूहलः

இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட அரசன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான். முக்காலத்தையும் அறிந்தவன் அவன் அவளிடம் புன்னகைத்து, ஆவலுடன் பதில் சொல்லத் தொடங்கினான்।

Verse 14

राजोवाच । अहं पूर्वभवे कश्चित्सारमेयो वरानने । पंपानगरमाश्रित्य पर्यटामि समंततः

அரசன் கூறினான்—அழகிய முகத்தையுடையவளே! முன்பிறவியில் நான் ஒரு நாயாக இருந்தேன். பம்பா நகரத்தைச் சார்ந்து எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்து திரிந்தேன்.

Verse 15

एवं कालेषु गच्छत्सु तत्रैव नगरोत्तमे । कदाचिदागतः सोहं मनोज्ञं शिवमंदिरम्

இவ்வாறு காலம் சென்றுகொண்டிருக்க, அந்தச் சிறந்த நகரிலேயே ஒருநாள் நான் மனம்கவரும் சிவன் ஆலயத்திற்குச் சென்றடைந்தேன்.

Verse 16

पूजायां वर्तमानायां चतुर्दश्यां महातिथौ । अपश्यमुत्सवं दूराद्बहिर्द्वारं समाश्रितः

சதுர்தசி எனும் மகத்தான திதியில் பூஜை நடைபெறுகையில், வெளிப்புற வாயிலருகே நின்று நான் தொலைவிலிருந்து திருவிழாவைக் கண்டேன்.

Verse 17

अथाहं परमक्रुद्धैर्दंडहस्तैः प्रधावितः । तस्माद्देशादपक्रांतः प्राणरक्षापरायणः

அப்போது கையில் குச்சிகளை ஏந்திய மிகக் கோபமுற்றவர்கள் என்னைத் துரத்தினர். உயிர் காக்கவேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணத்துடன் நான் அங்கிருந்து ஓடினேன்.

Verse 18

ततः प्रदक्षिणीकृत्य मनोज्ञं शिवमंदिरम् । द्वारदेशं पुनः प्राप्य पुनश्चैव निवारितः

பின்னர் அந்த மனம்கவரும் சிவன் ஆலயத்தை வலம் வந்து, மீண்டும் வாயில் பகுதியை அடைந்தேன்; ஆனால் மீண்டும் என்னைத் தடுத்து விரட்டினர்.

Verse 19

पुनः प्रदक्षिणीकृत्य तदेव शिवमन्दिरम् । बलिपिंडादिलोभेन पुनर्द्वारमुपागतः

அவன் மீண்டும் அதே சிவமன்றத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து, பலிபிண்டம் முதலியவற்றின் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு மறுபடியும் வாசலினை அடைந்தான்।

Verse 20

एवं पुनःपुनस्तत्र कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणाम् । द्वारदेशे समासीनं निजघ्नुर्निशितैः शरैः

இவ்வாறு அங்கே மீண்டும் மீண்டும் பிரதட்சிணம் செய்து, அவன் வாசலருகே அமர்ந்தபோது அவர்கள் கூரிய அம்புகளால் அவனைத் தாக்கினர்।

Verse 21

स विद्धगात्रः सहसा शिवद्वारि गतासुकः । जातोऽस्म्यहं कुले राज्ञां प्रभावाच्छिवसन्निधेः

உடல் குத்துண்டவனாய் அவன் திடீரென சிவன் வாசலிலேயே உயிர் நீத்தான். சிவசன்னிதியின் மகிமையால் அப்போது நான் அரசர் குலத்தில் பிறந்தேன்।

Verse 22

दृष्ट्वा चतुर्दशीपूजां दीपमाला विलोकिताः । तेन पुण्येन महता त्रिकालज्ञोऽस्मि भामिनि

சதுர்தசியின் பூஜையைத் தரிசித்து, தீபமாலைகளைப் பார்த்த அந்த மகாபுண்ணியத்தால், அன்பே, நான் திரிகாலஞானி ஆனேன்।

Verse 23

प्राग्जन्मवासनाभिश्च सर्वभक्षोऽस्मि निर्घृणः । विदुषामपि दुर्लंघ्या प्रकृतिर्वासनामयी

முன்ஜென்ம வாசனைகளால் நான் இரக்கமின்றி எல்லாவற்றையும் விழுங்குபவனானேன். வாசனையால் நெய்யப்பட்ட இயல்பு அறிஞர்களுக்கும் கடக்க அரிது।

Verse 24

अतोऽहमर्चयामीशं चतुर्दश्यां जगद्गुरुम् । त्वमपि श्रद्धया भद्रे भज देवं पिनाकिनम्

ஆகையால் நான் சதுர்தசியன்று உலககுருவான ஈசனை ஆராதிக்கிறேன். நற்குணமுடையவளே, நீயும் பக்தியுடன் பினாகி தேவன் (சிவன்)னை வழிபட்டு துதிசெய்.

Verse 25

राज्ञ्युवाच । त्रिकालज्ञोऽसि राजेन्द्र प्रसादाद्गिरिजापतेः । मत्पूर्वजन्मचरितं वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

ராணி கூறினாள்—அரசே! கிரிஜாபதி (சிவன்) அருளால் நீர் முக்காலமும் அறிந்தவர். ஆகவே என் முன்பிறவியின் வரலாற்றை உண்மையுடன் தத்துவமாகச் சொல்லத் தகுதியுடையீர்.

Verse 26

राजोवाच । त्वं तु पूर्वभवे काचित्कपोती व्योमचारिणी । क्वापि लब्धवती किंचिन्मां सपिंडं यदृच्छया

அரசன் கூறினான்—நீ முன்பிறவியில் வானில் பறக்கும் ஒரு கபோதி (பெண் புறா)யாக இருந்தாய். எங்கோ தற்செயலாக நீ என்னை—மாம்சப் பிண்டமாக—பெற்றுக்கொண்டாய்.

Verse 27

त्वद्गृहीतमथालोक्य गृध्रः कोप्यामिषं बली । निरामिषः स्वयं वेगाभिदुद्राव भीषणः

நீ எடுத்திருந்த மாம்சத்தைப் பார்த்தவுடன் வலிமைமிக்க கழுகு கோபத்தால் கொந்தளித்தது. தானே உணவின்றியிருந்தும் அது அச்சமூட்டும் வேகத்தில் பாய்ந்து வந்தது.

Verse 28

ततस्तं वीक्ष्य वित्रस्ता विद्रुतासि वरानने । तेनानुयाता घोरेण मांसपिंडजिघृक्षया

பின்னர் அதை கண்டதும், அழகிய முகமுடையவளே, நீ அஞ்சி ஓடினாய். அந்தக் கொடிய பறவை மாம்சப் பிண்டத்தைப் பறிக்க விரும்பி உன்னைத் தொடர்ந்து வந்தது.

Verse 29

दिष्ट्या श्रीगिरिमासाद्य श्रांता तत्र शिवालयम् । प्रदक्षिणं परिक्रम्य ध्वजाग्रे समुपस्थिता

நல்வினையால் அவள் ஸ்ரீகிரியை அடைந்து, களைப்புற்றிருந்தாலும் அங்குள்ள சிவாலயத்துக்கு வந்தாள். பக்தியுடன் வலப்புறமாகப் பிரதட்சிணம் செய்து, கொடிமரத்தின் முன் நின்றாள்.

Verse 30

अथानुसृत्य सहसा तीक्ष्णतुंडो विहंगमः । त्वां निहत्य निपात्याधो मांसमादाय जग्मिवान्

பின்பு திடீரென கூர்மையான அலகுடைய பறவை துரத்தி வந்து, உன்னை கொன்று தரையில் வீழ்த்தி, மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு பறந்து சென்றது.

Verse 31

प्रदक्षिणप्रक्रमणाद्देवदेवस्य शूलिनः । तस्याग्रे मरणाच्चैव जातासीह नृपांगना

தேவர்களின் தேவனான சூலதாரி சிவனுக்கு வலப்புறமாகப் பிரதட்சிணம் செய்ததாலும், அவரின் முன்னிலையிலேயே மரணமடைந்ததாலும், அரசமகளே, நீ அரசகுமாரியாகப் பிறந்தாய்.

Verse 32

राज्ञ्युवाच । श्रुतं सर्वमशेषेण प्राग्जन्मचरेितं मया । जातं च महदाश्चर्यं भक्तिश्च मम चेतसि । अथान्यच्छ्रोतुमिच्छामि त्रिकालज्ञ महामते । इदं शरीरमुत्सृज्य यास्यावः कां गतिं पुनः

ராணி கூறினாள்—எங்கள் முன்ஜன்மச் செயல்களின் முழு வரலாறையும் நான் கேட்டேன். என் உள்ளத்தில் பெரும் வியப்பும் பக்தியும் எழுந்துள்ளன. இப்போது, முக்காலமும் அறியும் மகாமதியே, மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன்—இந்த உடலை விட்டபின் நாம் மீண்டும் எந்த கதியை அடைவோம்?

Verse 33

राजोवाच । अतो भवे जनिष्येऽहं द्वितीये सैंधवो नृपः

அரசன் கூறினான்—அடுத்த பிறவியில், அதாவது இரண்டாம் பவத்தில், நான் சிந்து நாட்டின் அரசனாகப் பிறப்பேன்.

Verse 34

सृंजयेशसुता त्वं हि मामेव प्रतिपत्स्यसे । तृतीये तु भवे राजा सौराष्ट्रे भविताऽस्म्यहम्

ஹே ஸ்ருஞ்ஜய அரசரின் மகளே! நீ நிச்சயமாக மீண்டும் என்னையே கணவராக அடைவாய். மூன்றாம் பிறவியில் நான் சௌராஷ்டிரத்தில் அரசனாக இருப்பேன்.

Verse 35

कलिंगराजतनया त्वं मे पत्नी भविष्यसि । चतुर्थे तु भविष्यामि भवे गांधारभूमिपः

நீ கலிங்க அரசரின் மகளாக என் மனைவியாக இருப்பாய். நான்காம் பிறவியில் நான் காந்தார நாட்டின் அரசனாக இருப்பேன்.

Verse 36

मागधी राजतनया तत्र त्वं मम गेहिनी । पंचमेऽवंतिनाथोऽहं भविष्यामि भवांतरे

அங்கே நீ மகத அரசரின் மகளாக என் இல்லத்தரசியாவாய். ஐந்தாம் பிறவியில் நான் அவந்தியின் நாதனாக இருப்பேன்.

Verse 37

दाशार्हराजतनया त्वमेव मम वल्लभा । अस्माज् जन्मनि षष्ठेऽहमानर्ते भविता नृपः

நீ தாசார்ஹ அரசரின் மகளாக என் ஒரே அன்புக்குரியவளாவாய். இந்தப் பிறவித் தொடரின் ஆறாம் பிறவியில் நான் ஆனர்த்த நாட்டில் அரசனாக இருப்பேன்.

Verse 38

ययातिवंशजा कन्या भूत्वा मामेव यास्यसि । पांड्यराजकुमारोऽहं सप्तमे भविता भवे

யயாதி வம்சத்தில் பிறந்த கன்னியாக நீ மீண்டும் என்னையே அடைவாய். ஏழாம் பிறவியில் நான் பாண்டிய அரசனின் இளவரசனாகப் பிறப்பேன்.

Verse 39

तत्र मत्सदृशो नान्यो रूपौदार्यगुणादिभिः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो बलवान्दृढविक्रमः

அங்கே அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்கள் முதலியவற்றில் எனக்கு ஒப்பானவர் வேறு யாரும் இல்லை. அவர் எல்லாச் சாஸ்திரங்களின் அர்த்த-தத்துவத்தை அறிந்தவர்; வலிமைமிக்கவர், உறுதியான வீரத்தையுடையவர்.

Verse 40

सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वलोकमनोरमः । पद्मवर्ण इति ख्यातः पद्ममित्रसमद्युतिः

அவர் எல்லா நல்விளக்கங்களும் நிறைந்தவர்; எல்லா உலகங்களுக்கும் மனம்கவர்ந்தவர். ‘பத்மவர்ணன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; தாமரை போன்ற நண்பனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் விளங்குபவர்.

Verse 41

भविता त्वं च वैदर्भी रूपेणाप्रतिमा भुवि । नाम्ना वसुमती ख्याता रूपावयवशोभिनी

மேலும் நீ, ஓ வைதர்பி, பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவளாக இருப்பாய். ‘வசுமதி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, ஒவ்வோர் அங்கத்தின் நயத்தால் ஒளிர்வாய்.

Verse 42

सर्व राजकुमाराणां मनोनयननंदिनी । सा त्वं स्वयंवरे सर्वान्विहाय नृपनंदनान्

நீ எல்லா அரசகுமாரர்களின் மனத்துக்கும் கண்களுக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவள். ஆனால் சுயம்வரத்தில் நீ அந்த அரசபுத்ரர்கள் அனைவரையும் விலக்கிவிடுவாய்.

Verse 43

वरं प्राप्स्यसि मामेव दमयंतीव नैषधम् । सोऽहं जित्वा नृपान्सर्वान्प्राप्य त्वां वरवर्णिनीम्

தமயந்தி நைஷத அரசனைத் தேர்ந்ததுபோல், நீ என்னையே கணவராகத் தேர்வாய். நான் எல்லா அரசர்களையும் வென்று, ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, உன்னைப் பெற்றுக்கொள்வேன்.

Verse 44

स्वराष्ट्रस्थोऽखिलान्भोगान्भोक्ष्ये वर्षगणान्बहून् । इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्वाजिमेधादिभिः शुभैः

என் சொந்த அரசில் நிலைபெற்று நான் பல ஆண்டுகள் எல்லா அரச இன்பங்களையும் அனுபவிப்பேன்; மேலும் அச்வமேதம் முதலிய மங்களகரமான பல யாகங்களால் யஜிப்பேன்।

Verse 45

संतर्प्य पितृदेवर्षीन्दानैश्च द्विजसत्तमान् । संपूज्य देवदेवेशं शंकरं लोकशंकरम्

பித்ருக்கள், தேவர்கள், ரிஷிகள் ஆகியோரைக் திருப்திப்படுத்தி, தானங்களால் சிறந்த பிராமணர்களையும் மகிழ்வித்து; தேவர்களின் தேவன், உலகமங்கலன் சங்கரனை முறையாகச் சிறப்பித்து வழிபட்டு।

Verse 46

पुत्रे राज्यधुरं न्यस्य गंतास्मि तपसे वनम् । तत्रागस्त्यान्मुनिवराद्ब्रह्मज्ञानमवाप्य च

அரசாட்சியின் பாரத்தை மகனிடம் ஒப்படைத்து நான் தவத்திற்காக வனத்திற்குச் செல்வேன்; அங்கே முனிவரான அகஸ்தியரிடமிருந்து பிரம்மஞானம் பெறுவேன்।

Verse 47

त्वया सह गमिष्यामि शिवस्य परमं पदम् । चतुर्दश्यां चतुर्दश्यामेवं संपूज्य शंकरम्

உன்னுடன் சேர்ந்து நான் சிவனின் பரம பதத்திற்குச் செல்வேன்; இவ்வாறு ஒவ்வொரு சதுர்தசியிலும் சங்கரனை வழிபட்டு।

Verse 48

सप्तजन्मसु राजस्त्वं भविष्यति वरानने । इत्येतत्सुकृतं लब्धं पूज़ादर्शनमात्रतः । क्व सारमेयो दुष्टात्मा क्वेदृशी बत सङ्गतिः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! ஏழு பிறவிகளிலும் நீ அரசனாக இருப்பாய். வழிபாட்டைக் கண்டதுமட்டுமே இத்தகைய புண்ணியம் கிடைத்தது. எங்கே அந்த தீய மனமுள்ள நாய், எங்கே இத்தகைய புனித சங்கம்!

Verse 49

सूत उवाच । इत्युक्तो निजनाथेन सा राज्ञी शुभलक्षणा

சூதர் கூறினார்—தன் நாதன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, அந்த சுபலக்ஷணை அரசி பக்தியுடன் கவனமாகக் கேட்டாள்।

Verse 50

परं विस्मयमापन्ना पूजयामास तं मुदा । सोऽपि राजा तया सार्द्धं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान्

அவள் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வழிபட்டாள்; அந்த அரசனும் அவளுடன் சேர்ந்து விரும்பிய இன்பங்களை அனுபவித்தான்।

Verse 51

जगाम सप्तजन्मांते शंभोस्तत्परमं पदम् । य एतच्छिवपूजाया माहात्म्यं परमाद्भुतम् । शृणुयात्कीर्तयेद्वापि स गच्छेत्परमं पदम्

ஏழு பிறவிகளின் முடிவில் அவள் சம்புவின் பரம பதத்தை அடைந்தாள். இந்த சிவபூஜையின் பேரதிசயமான மகிமையை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பாடுகிறாரோ, அவரும் பரம பதத்தை அடைவார்।