Adhyaya 17

Verse 1

ऋषय ऊचुः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञैर्गुरुभिर्ब्रह्मवादिभिः । नृणां कृतोपदेशानां सद्यः सिद्धिर्हि जायते

ரிஷிகள் கூறினர்—வேதமும் வேதாங்கங்களும் உண்மைப் பொருளறிந்த, பிரம்மவாதிகளான குருமார்கள் மனிதருக்கு உபதேசம் செய்தால், உடனே சித்தி உண்டாகிறது।

Verse 2

अथान्यजनसामान्यैर्गुरुभिर्नीतिकोविदैः । नृणां कृतोपदेशानां सिद्धिर्भवति कीदृशी

ஆனால் உலகநீதியில் தேர்ந்த சாதாரண மனிதர்களே குருவாக இருந்து உபதேசித்தால்—அப்போது எத்தகைய சித்தி உண்டாகும்?

Verse 3

सूत उवाच । श्रद्धैव सर्वधर्मस्य चातीव हितकारिणी । श्रद्धयैव नृणां सिद्धिर्जायते लोकयोर्द्वयोः

சூதர் கூறினார்—ஸ்ரத்தையே எல்லா தர்மத்திற்கும் மிகுந்த நன்மை தருவதாகும்; ஸ்ரத்தையாலேயே மனிதர்க்கு இரு உலகங்களிலும் சித்தி உண்டாகிறது.

Verse 4

श्रद्धया भजतः पुंसः शिलापि फलदायिनी । मूर्खोऽपि पूजितो भक्त्या गुरुर्भवति सिद्धिदः

ஸ்ரத்தையுடன் வழிபடும் ஒருவருக்கு கல்லும் பலன் தருவதாகும்; மூடனும் பக்தியால் போற்றப்பட்டால் சித்தி அளிக்கும் குருவாகிறான்.

Verse 6

श्रद्धया पठितो मन्त्रस्त्वबद्धोपि फलप्रदः । श्रद्धया पूजितो देवो नीचस्यापि फलप्रदः

ஸ்ரத்தையுடன் ஓதப்படும் மந்திரம் சரியாக இணைக்கப்படாததாயினும் பலன் தரும்; ஸ்ரத்தையுடன் பூஜிக்கப்படும் தேவன் தாழ்ந்தவர்க்கும் பலன் அருள்வான்.

Verse 7

सर्वत्र संशयाविष्टः श्रद्धाहीनोऽतिचंचलः । परमार्थात्परिभ्रष्टः संसृतेर्न हि मुच्यते

எங்கும் சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்து, ஸ்ரத்தையற்றவனாய் மிகச் சஞ்சலமாய் இருந்து—பரமார்த்தத்திலிருந்து வழுவியவன்—உண்மையில் சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடான்.

Verse 8

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यत्र सिद्धिर्भवति तादृशी

மந்திரம், தீர்த்தம், த்விஜன், தேவன், ஜோதிடன், மருந்து, குரு—இவற்றில் எங்கு எத்தகைய பாவனை உள்ளதோ, அத்தகைய சித்தியே அங்கே உண்டாகும்.

Verse 9

अतो भावमयं विश्वं पुण्यं पापं च भावतः । ते उभे भावहीनस्य न भवेतां कदाचन

ஆகையால் இவ்வுலகம் முழுதும் பாவமயம்; புண்ணியமும் பாவமும் பாவத்திலிருந்தே உண்டாகின்றன. உண்மைப் பாவமற்றவனுக்கு அவை இரண்டும் எப்போதும் பற்றிக் கொள்ளாது.

Verse 10

अत्रेदं परमाश्चर्यमाख्यानमनुवर्ण्यते । अश्रद्धा सर्वमर्त्यानां येन सद्यो निवर्तते

இங்கே மிக அதிசயமான ஒரு வரலாறு கூறப்படுகிறது—மனிதர்களின் அச்ரத்தையால் தர்மலாபமும் சாதனையின் முன்னேற்றமும் உடனே பின்னோக்கி மாறிவிடுகிறது.

Verse 11

आसीत्पांचालराजस्य सिंहकेतुरिति श्रुतः । पुत्रः सर्वगुणोपेतः क्षात्रधर्मरतः सदा

பாஞ்சால அரசனுக்கு ‘சிம்ஹகேது’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மகன் இருந்தான்—அனைத்து நற்குணங்களும் உடையவன், எப்போதும் க்ஷாத்திர தர்மத்தில் நிலைத்தவன்.

Verse 12

स एकदा कतिपयैर्भृत्यैर्युक्तो महाबलः । जगाम मृगयाहेतोर्बहु सत्त्वान्वितं वनम्

ஒருமுறை அந்த மகாபலவன் சில பணியாளர்களுடன் வேட்டைக்காக பல உயிர்கள் நிறைந்த காட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 13

तद्भृत्यः शबरः कश्चिद्विचरन्मृगयां वने । ददर्श जीर्णं स्फुटितं पतितं देवतालयम्

வேட்டையின் போது காட்டில் அலைந்த அவனுடைய ஒரு சபரப் பணியாளர், சிதைந்து பிளந்து விழுந்திருந்த ஒரு தேவாலயத்தைக் கண்டான்.

Verse 14

तत्रापश्यद्भिन्नपीठं पतितं स्थंडिलोपरि । शिवलिंङ्गमृजुं सूक्ष्मं मूर्तं भाग्यमिवात्मनः

அங்கே அவன் உடைந்த பீடம் (ஆதாரம்) வெறும்நிலத்தில் விழுந்திருப்பதைக் கண்டான்; மேலும் மென்மையும் நுண்மையும் கொண்ட மிருதுவான சிவலிங்கம்—தன் நல்வாழ்வே உருவெடுத்து வந்ததுபோல் தோன்றியது।

Verse 15

स समादाय वेगेन पूर्वकर्मप्रचोदितः । तस्मै संदर्शयामास राज पुत्राय धीमते

முன்வினையின் தூண்டுதலால் அவன் விரைவாக அதை எடுத்துக்கொண்டு, அறிவுடைய அரசகுமாரனாகிய அரசன் மகனுக்கு அதை காட்டினான்।

Verse 16

पश्येदं रुचिरं लिंगं मया दृष्टमिह प्रभो । तदेतत्पूजयिष्यामि यथाविभवमादरात्

“பிரபோ, பாருங்கள்—இங்கே நான் கண்ட இந்த அழகிய லிங்கம். என் இயலுமளவிற்கு பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் இதை வழிபடுவேன்.”

Verse 17

अस्य पूजाविधिं ब्रूहि यथा देवो महेश्वरः । अमंत्रज्ञैश्च मन्त्रज्ञैः प्रीतो भवति पूजितः

“இதன் பூஜை முறையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; பூஜிக்கப்படும்போது தேவன் மகேஸ்வரன் மகிழும்படியாக—மந்திரம் அறியாதவராலும், மந்திரஞானியாலும்.”

Verse 18

इति तेन निषादेन पृष्टः पार्थिवनंदनः । प्रत्युवाच प्रहस्यैनं परिहास विचक्षणः

அந்த நிஷாதன் இவ்வாறு கேட்டபோது, நகைச்சுவையில் தேர்ந்த அரசகுமாரன் அவனைச் சிரித்தபடியே பதிலளித்தான்।

Verse 19

संकल्पेन सदा कुर्यादभिषेकं नवांभसा । उपवेश्यासने शुद्धे शुभैर्गंधाक्षतैर्नवैः । वन्यैः पत्रैश्च कुसुमैर्धूपैर्दीपैश्च पूजयेत

சங்கல்பம் செய்து எப்போதும் புதிய நீரால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். தூய சுப ஆசனத்தில் இறைவனை அமர்த்தி, புதிய சந்தன-கந்தமும் அக்ஷதையும், வன இலைகள்-மலர்களும், தூபம் தீபமும் கொண்டு பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 20

चिताभस्मोपहारं च प्रथमं परिकल्पयेत् । आत्मोपभोग्येनान्नेन नैवद्यं कल्पयेद्बुधः

முதலில் சிதாபஸ்மத்தை உபஹாரமாக அர்ப்பணிக்கும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஞானி பக்தன் தன் உண்ணத் தகுந்த அன்னத்திலேயே நைவேத்யத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 21

पुनश्च धूपदीपादीनुपचारान्प्रकल्पेत् । नृत्यवादित्रगीतादीन्यथावत्परिकल्पयेत्

மீண்டும் தூபம், தீபம் முதலிய உபசாரங்களை விதிப்படி அமைக்க வேண்டும். நடனம், வாத்தியம், பாடல் முதலியனையும் சாஸ்திரப்படி முறையாக ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

नमस्कृत्वा तु विधिवत्प्रसादं धारयेद्बुधः । एष साधारणः प्रोक्तः शिवपूजाविधिस्तव

விதிப்படி வணங்கி, ஞானி பிரசாதத்தை ஏற்று தாங்க வேண்டும். இது உனக்காகச் சொல்லப்பட்ட சிவபூஜையின் பொதுவான முறையாகும்.

Verse 23

चिताभस्मोपहारेण सद्यस्तुष्यति शंकरः

சிதாபஸ்ம உபஹாரத்தால் சங்கரன் உடனே திருப்தியடைகிறார்.

Verse 24

सूत उवाच । परिहासरसेनेत्थं शासितः स्वामिनाऽमुना । स चंडकाख्यः शबरो मूर्ध्ना जग्राह तद्वचः

சூதர் கூறினார்—எஜமானன் பரிகாசரசத்துடன் அறிவுறுத்தியபடி, சண்டகன் என்னும் சபரன் அந்த வார்த்தைகளைத் தலையில் ஏற்றுக் கொண்டு மிகுந்த பக்தியுடன் ஏற்றான்।

Verse 25

ततः स्वभवनं प्राप्य लिंगमूर्ति महेश्वरम् । प्रत्यहं पूजयामास चिताभस्मोपहारकृत्

பின்னர் தன் இல்லம் சென்ற அவன், லிங்கமூர்த்தியான மகேஸ்வரனை தினந்தோறும் வழிபட்டு, சிதாபஸ்மத்தைப் படையாக அர்ப்பணித்தான்।

Verse 26

यच्चात्मनः प्रियं वस्तु गन्धपुष्पाक्षतादिकम् । निवेद्य शंभवे नित्यमुपायुंक्त ततः स्वयम्

தனக்குப் பிரியமான சந்தனம், மலர், அக்ஷதை முதலியவற்றை அவன் தினமும் சம்புவுக்கு நிவேதித்து, பின்னரே தானே உண்டான்/பயன்படுத்தினான்।

Verse 27

एवं महेश्वरं भक्त्या सह पत्न्याभ्यपूजयत् । शबरः सुखमासाद्य निनाय कतिचित्समाः

இவ்வாறு அந்த சபரன் மனைவியுடன் சேர்ந்து பக்தியால் மகேஸ்வரனை வழிபட்டான்; மனநிறைவு பெற்று சில ஆண்டுகள் இன்பமாக வாழ்ந்தான்।

Verse 28

एकदा शिवपूजायै प्रवृत्तः शबरोत्तमः । न ददर्श चिताभस्म पात्रे पूरितमण्वपि

ஒருநாள் சிவபூஜைக்குத் தொடங்கிய அந்தச் சிறந்த சபரன், தன் பாத்திரத்தில் சிதாபஸ்மம் அணுவளவும் நிரம்பியிராததை கண்டான்।

Verse 29

अथासौ त्वरितो दूरमन्विष्यन्परितो भ्रमन् । न लब्धवांश्चिताभस्म श्रांतो गृहमगात्पुनः

அப்போது அவன் விரைந்து தொலைதூரம் சென்று, எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்து தேடினான்; ஆனால் சிதையின் பஸ்மம் கிடைக்காமல் களைப்புடன் மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்தான்।

Verse 30

तत आहूय पत्नीं स्वां शबरो वाक्यमब्रवीत् । न लब्धं मे चिताभस्म किं करोमि वद प्रिये

பின்பு சபரன் தன் மனைவியை அழைத்து கூறினான்—“எனக்கு சிதையின் பஸ்மம் கிடைக்கவில்லை. இப்போது நான் என்ன செய்வேன்? பிரியே, சொல்.”

Verse 31

शिवपूजांतरायो मे जातोद्य बत पाप्मनः । पूजां विना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे

“அய்யோ! என் பாவத்தினால் இன்று என் சிவபூஜைக்கு தடையுண்டாயிற்று. பூஜையின்றி ஒரு கணமும் வாழ மனம் துணியாது.”

Verse 32

उपायं नात्र पश्यामि पूजोपकरणे हते । न गुरोश्च विहन्येत शासनं सकलार्थदम्

“பூஜை உபகரணங்கள் அழிந்ததால் இங்கே எனக்கு எந்த வழியும் தெரியவில்லை. எல்லாப் பயன்களையும் அளிக்கும் குருவின் ஆணை மீறப்படக் கூடாது.”

Verse 33

इति व्याकुलितं दृष्ट्वा भर्त्तारं शबरांगना । प्रत्यभाषत मा भैस्त्वमुपायं प्रवदामि ते

தன் கணவரை இவ்வாறு கலங்கியவனாகக் கண்ட சபரிப் பெண் கூறினாள்—“அஞ்சாதே; உனக்கு வழியை நான் சொல்கிறேன்.”

Verse 34

इदमेव गृहं दग्ध्वा बहुकालोपबृंहितम् । अहमग्निं प्रवेक्ष्यामि चिताभस्म भवेत्ततः

நீண்ட காலமாக உருவாக்கப்பட்ட இந்த வீட்டை எரித்துவிட்டு, நான் தீயில் இறங்குவேன்; அதிலிருந்து (வழிபாட்டிற்குரிய) சாம்பல் கிடைக்கும்.

Verse 35

शबर उवाच । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम् । कथं त्यजसि तं देहं सुखार्थं नवयौवनम्

சபரன் கூறினான்: அறம், பொருள், இன்பம், வீடுபேறு ஆகியவற்றுக்கு உடலே சிறந்த கருவி. இளமை ததும்பும் இந்த உடலை இன்பத்திற்காக நீ எப்படித் துறக்கிறாய்?

Verse 36

अधुना त्वनपत्या त्वमभुक्तविषयासवा । भोगयोग्यमिमं देहं कथं दग्धुमिहेच्छसि

இப்போது நீ குழந்தையற்றவள்; உலக இன்பங்களை இன்னும் அனுபவிக்காதவள். இன்பத்தை அனுபவிக்கத் தகுந்த இந்த உடலை எரிக்க நீ எப்படி விரும்புகிறாய்?

Verse 37

शबर्युवाच । एतावदेव साफल्यं जीवितस्य च जन्मनः । परार्थे यस्त्यजेत्प्राणाञ्छिवार्थे किमुत स्वयम्

சபரி கூறினாள்: பிறருக்காக உயிரைத் தியாகம் செய்வதே வாழ்வின் மற்றும் பிறப்பின் பயனாகும்; சிவபெருமானுக்காக என்றால் சொல்லவும் வேண்டுமோ!

Verse 38

किं नु तप्तं तपो घोरं किं वा दत्तं मया पुरा । किं वार्चनं कृतं शंभोः पूर्वजन्मशतांतरे

நான் முன்பு என்ன கடும் தவம் செய்தேனோ? அல்லது என்ன தானம் அளித்தேனோ? நூற்றுக்கணக்கான முற்பிறவிகளில் சிவபெருமானுக்கு என்ன வழிபாடு செய்தேனோ (இப்பேறு கிடைக்க)?

Verse 39

किं वा पुण्यं मम पितुः का वा मातुः कृतार्थता । यच्छिवार्थे समिद्धेऽग्नौ त्यजाम्येतत्कलेवरम्

சிவார்த்தமாக எரியூட்டப்பட்ட அக்கினியில் நான் இந்த உடலையே ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்காவிட்டால், என் தந்தைக்கு என்ன புண்ணியம்? என் தாய்க்கு என்ன கൃതார்த்தம்?

Verse 40

इत्थं स्थिरां मतिं दृष्ट्वा तस्या भक्तिं च शंकरे । तथेति दृढसंकल्पः शबरः प्रत्यपूजयत्

அவளின் அசையாத உறுதியையும் சங்கரர்பால் உள்ள திடமான பக்தியையும் கண்டு, உறுதிச் சங்கல்பமுடைய சபரன் ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புக் கொண்டு அவள் தீர்மானத்தை மதித்தான்।

Verse 41

सा भर्त्तारमनुप्राप्य स्नात्वा शुचिरलंकृता । गृहमादीप्य तं वह्निं भक्त्या चक्रे प्रदक्षिणम्

கணவரை அடைந்து, நீராடி தூய்மையடைந்து அலங்கரித்து, இல்லத்தீயை ஏற்றி, பக்தியுடன் அந்த ஜ்வலிக்கும் அக்கினியைப் பிரதட்சிணம் செய்தாள்।

Verse 42

नमस्कृत्वात्मगुरवे ध्यात्वा हृदि सदाशिवम् । अग्निप्रवेशाभिमुखी कृतांजलिरिदं जगौ

உள்ளக குருவுக்கு வணங்கி, இதயத்தில் சதாசிவனைத் தியானித்து, அக்கினிப் பிரவேசத்தை நோக்கி, கைகூப்பி அவள் இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 43

शबर्युवाच । पुष्पाणि संतु तव देव ममेंद्रियाणि धूपोऽगुरुर्वपुरिदं हृदयं प्रदीपः । प्राणा हवींषि करणानि तवाक्षताश्च पूजाफलं व्रजतु सांप्रतमेष जीवः

சபரி கூறினாள்—தேவா! என் இந்திரியங்கள் உமக்கு மலர்களாகட்டும்; இந்த உடல் நறுமணத் தூபமாகட்டும்; இதயம் தீபமாகட்டும். பிராணங்கள் ஆஹுதிகளாகவும், என் கரணங்கள் உமக்கு அக்ஷதங்களாகவும் ஆகட்டும்; இப்போது இந்த ஜீவன் பூஜாபலமாகப் புறப்படட்டும்।

Verse 44

वांछामि नाहमपि सर्वधनाधिपत्यं न स्वर्गभूमिमचलां न पदं विधातुः । भूयो भवामि यदि जन्मनिजन्मनि स्यां त्वत्पादपंकजलसन्मकरंदभृंगी

எனக்கு எல்லாச் செல்வங்களின் ஆட்சி வேண்டாம்; அசையாத சுவர்க்க நிலமும் வேண்டாம்; படைப்பாளனின் பதவியும் வேண்டாம். பிறவி பிறவியாக மீண்டும் பிறக்க வேண்டுமெனில், ஒவ்வொரு பிறவியிலும் உன் திருவடித் தாமரையின் உண்மைத் தேனை அருந்தும் வண்டாகவே நான் இருப்பேனாக.

Verse 45

जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते

தேவனே! எனக்கு நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பிறவிகள் இருந்தாலும், மயை—அறியாமையின் காரணம்—என் மனத்தில் புகாதிருக்கட்டும். அரை நொடியளவும் என் இதயம் உன் திருவடித் தாமரையிலிருந்து விலகாதிருக்கட்டும். ஈசா, நமோ நமஸ்தே.

Verse 46

इति प्रसाद्य देवेशं शबरी दृढनिश्चया । विवेश ज्वलितं वह्निं भस्मसादभवत्क्षणात्

இவ்வாறு தேவேசனைப் பிரசன்னப்படுத்தி, உறுதியான தீர்மானமுடைய சபரி எரியும் தீயில் நுழைந்தாள்; கணநேரத்தில் சாம்பலாகி விட்டாள்.

Verse 48

अथ सस्मार पूजांते प्रसादग्रहणोचिताम् । दयितां नित्यमायांतीं प्रांजलिं विनयान्विताम्

பின்னர் அவர் பூஜையின் முடிவில், பிரசாதம் பெறத் தகுதியான அன்புடையாளை நினைத்தார்—அவள் தினமும் வந்து, கைகூப்பி, பணிவுடன் நிற்பவள்.

Verse 49

स्मृतमात्रां तदापश्यदागतां पृष्ठतः स्थिताम् । पूर्वेणावयवेनैव भक्तिनम्रां शुचिस्मिताम्

நினைத்த மாத்திரத்தில் அவர் அவளைக் கண்டார்—அவள் வந்து அவரின் பின்னால் நின்றாள்; முன்பிருந்த அதே உடலோடு, பக்தியால் தாழ்ந்து, தூய புன்னகையுடன் விளங்கினாள்.

Verse 50

तां वीक्ष्य शबरः पत्नीं पूर्ववत्प्रांजलिं स्थिताम् । भस्मावशेषितगृहं यथापूर्वमवस्थितम्

முன்புபோல கைகூப்பி நின்றிருந்த மனைவியைப் பார்த்த சபரன், வீடு சாம்பலாகி மீந்திருந்தாலும் அது முன்னைப் போலவே இடத்தில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டான்।

Verse 51

अग्निर्दहति तेजोभिः सूर्यो दहति रश्मिभिः । राजा दहति दंडेन ब्राह्मणो मनसा दहेत्

அக்னி தன் வெப்பத்தால் எரிக்கிறது; சூரியன் தன் கதிர்களால் எரிக்கிறது; அரசன் தண்டனையால் எரிக்கிறான்; ஆனால் பிராமணன் மனவலிமையால் எரிக்க வல்லவன்।

Verse 52

किमयं स्वप्न आहोस्वित्किं वा माया भ्रमात्मिका । इति विस्मयसंभ्रातस्तां भूयः पर्यपृच्छत

“இது கனவா? அல்லது மனத்தை மயக்கும் மாயையா?” என்று வியப்பால் கலங்கியவன் அவளை மீண்டும் கேட்டான்।

Verse 53

अपि त्वं च कथं प्राप्ता भस्मभूतासि पावके । दग्धं च भवनं भूयः कथं पूर्व वदास्थितम्

“நீ மீண்டும் எப்படி வந்தாய்? தீயில் நீ எப்படி சாம்பலானாய்? வீடு எரிந்ததே—அது மீண்டும் முன்புபோல் எப்படி நிற்கிறது?”

Verse 54

शबर्युवाच । यदा गृहं समुद्दीप्य प्रविष्टाहं हुताशने । तदात्मानं न जानामि न पश्यामि हुताशनम्

சபரீ கூறினாள்—“வீடு தீப்பற்றி எரிய, நான் ஹுதாசனத்தில் நுழைந்தபோது, அப்போது என்னை நான் அறியவில்லை; தீயையும் நான் காணவில்லை।”

Verse 55

न तापलेशोप्यासीन्मे प्रविष्टाया इवोदकम् । सुषुप्तेव क्षणार्धेन प्रबुद्धास्मि पुनः क्षणात्

எனக்கு வெப்பத்தின் சிறுதுளியும் தீண்டவில்லை; நான் நீரில் நுழைந்ததுபோல். உறங்கினவள்போல் அரைக்கணத்தில், மறுகணத்தில் மீண்டும் விழித்தேன்.

Verse 56

तावद्भवनमद्राक्षमदग्धमिव सुस्थितम् । अधुना देवपूजांते प्रसादं लब्धुमागता

அப்போது அந்த இல்லம் உறுதியாக நின்றதை கண்டேன்; அது எரியாததுபோல் இருந்தது. இப்போது தேவபூஜையின் முடிவில், பிரசாதம் பெற நான் வந்தேன்.

Verse 57

एवं परस्परं प्रेम्णा दंपत्योर्भाषमाणयोः । प्रादुरासीत्तयोरग्रे विमानं दिव्यमद्भुतम्

இவ்வாறு கணவன்-மனைவி அன்புடன் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அவர்கள்முன் ஒரு அதிசயமான தெய்வீக விமானம் தோன்றியது.

Verse 58

तस्मिन्विमाने शतचन्द्रभास्वरे चत्वार ईशानुचराः पुरःसराः । हस्ते गृहीत्वाथ निषाददंपती आरोपयामासुरमुक्तविग्रहौ

நூறு நிலவுகள்போல் ஒளிரும் அந்த விமானத்தில் ஈசானன் (சிவன்) உடைய நான்கு முதன்மை சேவகர்கள் முன்னணியில் இருந்தனர். அவர்கள் நிஷாத தம்பதியரின் கைகளைப் பிடித்து, இன்னும் விடுதலை பெறாத மானுட உடல்களோடு அவர்களை அதில் ஏற்றினர்.

Verse 59

तयोर्निषाददंपत्योस्तत्क्षणादेव तद्वपुः । शिवदूतकरस्पर्शात्तत्सारूप्यमवाप ह

அந்தக் கணமே நிஷாத தம்பதியரின் உடல்கள்—சிவதூதர்களின் கரஸ்பரிசத்தால்—அவர்களுக்குச் சமமான ரூபத்தை (சாரூப்யம்) அடைந்தன.

Verse 60

तस्माच्छ्रद्धैव सर्वेषु विधेया पुण्यकर्मसु । नीचोपि शबरः प्राप श्रद्धया योगिनां गतिम्

ஆகையால் எல்லாப் புண்ணியக் கருமங்களிலும் ‘சிரத்தையே’ உறுதியாக நிலைநிறுத்த வேண்டும். ஏனெனில் தாழ்ந்த பிறப்புடைய சபரனும் சிரத்தையால் யோகிகளின் பரம நிலையை அடைந்தான்.

Verse 61

किं जन्मना सकलवर्णजनोत्तमेन किं विद्यया सकलशास्त्रविचारवत्या । यस्यास्ति चेतसि सदा परमेशभक्तिः कोऽन्यस्ततस्त्रिभुवने पुरुषोस्ति धन्यः

எல்லா வர்ணங்களிலும் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தால் என்ன பயன்? எல்லா சாஸ்திரங்களையும் ஆராயும் கல்வியால் என்ன பயன்? யாருடைய உள்ளத்தில் எப்போதும் பரமேசுவர பக்தி இருக்கிறதோ—மூன்று உலகிலும் அவனைவிடப் பாக்கியவான் யார்?