Adhyaya 12

Verse 1

ऋषभ उवाच । नमस्कृत्य महादेवं विश्वव्यापिनमीश्वरम् । वक्ष्ये शिवमयं वर्म सर्वरक्षाकरं नृणाम्

ரிஷபர் கூறினார்—எங்கும் வியாபித்த ஈசனாகிய மகாதேவனை வணங்கி, மனிதர்க்கு முழு பாதுகாப்பளிக்கும் சிவமயமான வர்மம் (கவசம்) நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 2

शुचौ देशे समासीनो यथावत्कल्पितासनः । जितेंद्रियो जितप्राणश्चिंतयेच्छिवमव्ययम्

தூய இடத்தில் அமர்ந்து, முறையாக ஆசனத்தை அமைத்து, புலன்களை அடக்கி, பிராணனை ஒழுங்குபடுத்தி, அழிவிலா சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 3

हृत्पुंडरीकांतरसन्निविष्टं स्वतेजसा व्याप्तनभोवकाशम् । अतींद्रियं सूक्ष्ममनंतमाद्यं ध्यायेत्परानंदमयं महेशम्

இதயத் தாமரையின் உள்ளே உறைவோன்; தன் ஒளியால் வானும் வெளியும் முழுதும் நிறைப்போன்; புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, நுண்ணிய, அனந்த, ஆதியாய் விளங்கும் பரமானந்தமய மகேசனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 4

ध्यानावधूताखिलकर्मबंधश्चिरं चिदानंदनिमग्नचेताः । षडक्षरन्याससमाहितात्मा शैवेन कुर्या त्कवचेन रक्षाम्

தியானத்தால் எல்லாக் கர்மப் பந்தங்களையும் உதிர்த்து, நீண்ட காலம் சித்-ஆனந்தத்தில் மூழ்கிய மனத்துடன், ஷடக்ஷர மந்திர ந்யாசத்தால் ஆத்மாவை ஒருமுகப்படுத்தி—சைவ கவசத்தால் பாதுகாப்பைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 5

मां पातु देवोऽखिलदेवतात्मा संसारकूपे पतितं गभीरे । तन्नाम दिव्यं वरमंत्रमूलं धुनोतु मे सर्वमघं हृदिस्थम्

அனைத்து தேவர்களின் ஆத்மஸ்வரூபமான அந்த தேவன், ஆழ்ந்த சம்சாரக் கிணற்றில் விழுந்த என்னை காக்கட்டும். அவன் திவ்ய நாமம்—உத்தம மந்திரத்தின் மூலமாக—என் இதயத்தில் உள்ள எல்லாப் பாவத்தையும் உதிர்த்திடட்டும்।

Verse 6

सर्वत्र मां रक्षतु विश्वमूर्त्तिर्ज्योतिर्मयानंदघनश्चिदात्मा । अणोरणीयानुरुशक्तिरेकः स ईश्वरः पातु भयादशेषात्

உலகமே உருவான, ஒளிமயமான, ஆனந்தம் திரண்ட, சித்-ஆத்மஸ்வரூபமான இறைவன் எங்கும் என்னைக் காக்கட்டும். அணுவினும் அணுவாய் நுண்ணிய, எல்லையற்ற சக்தியுடைய அந்த ஒரே ஈசன் எல்லாப் பயத்திலிருந்தும் முற்றிலும் காப்பாற்றட்டும்।

Verse 7

यो भूस्वरूपेण बिभर्ति विश्वं पायात्स भूमेर्गिरिशोऽष्टमूर्तिः । योऽपां स्वरूपेण नृणां करोति संजीनं सोऽवतु मां जलेभ्यः

பூமி-ஸ்வரூபமாக உலகைத் தாங்கும் அஷ்டமூர்த்தியான கிரீசன், பூமித் தத்துவத்தால் என்னைக் காக்கட்டும். மேலும் நீர்-ஸ்வரூபமாக உயிர்களுக்கு உயிரூட்டும் அவன், நீரால் உண்டாகும் அபாயங்களிலிருந்து என்னை காப்பாற்றட்டும்।

Verse 8

कल्पावसाने भुवनानि दग्ध्वा सर्वाणि यो नृत्यति भूरिलीलः । स कालरुद्रोऽवतु मां दवाग्नेर्वात्यादिभीतेरखिलाच्च तापात्

கல்ப முடிவில் எல்லா உலகங்களையும் எரித்துப் பெரும் லீலையுடன் நடனம் ஆடுகின்ற காலருத்ரன், காட்டுத்தீயிலிருந்தும், புயல் முதலிய அச்சங்களிலிருந்தும், எல்லா தகிக்கும் தாபங்களிலிருந்தும் என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 9

प्रदीप्तविद्युत्कनकावभासो विद्यावराभीतिकुठारपाणिः । चतुर्मुखस्तत्पुरुषस्त्रिनेत्रः प्राच्यां स्थितं रक्षतु मामजस्रम्

எரியும் மின்னலும் பொன்னும் போல் ஒளிவீசும், வித்யை, வரம், அபயம், கோடரி ஆகியவற்றைத் தாங்கிய, நான்முகத் திரிநேத்திரத் தத்புருஷன் கிழக்குத் திசையில் நிலைத்து எப்போதும் என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 10

कुठारवेदांकुशपाशशूलकपालढक्काक्षगुणान्दधानः । चतुर्मुखो नीलरुचिस्त्रिनेत्रः पायादघोरो दिशि दक्षिणस्याम्

கோடரி, வேதம், அங்குசம், பாசம், சூலம், கபாலம், டக்கா, அக்கமாலை, வில்லின் நாண் ஆகியவற்றைத் தாங்கிய, நீல ஒளியுடைய திரிநேத்திர நான்முக அ஘ோரன் தென் திசையில் என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 11

कुंदेन्दुशंखस्फटिकावभासो वेदाक्षमालावरदाभयांकः । त्र्यक्षश्चतुर्वक्त्र उरुप्रभावः सद्योधिजातोवतु मां प्रतीच्याम्

குந்தம், நிலா, சங்கு, ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும், வேதமும் அக்கமாலையும் தாங்கி, வரமும் அபயமும் குறியிடப்பட்ட, திரிநேத்திர நான்முக மகாப்ரபாவன் சத்யோஜாதன் மேற்கு திசையில் என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 12

वराक्षमालाभयटंकहस्तः सरोजकिंजल्कसमानवर्णः । त्रिलोचनश्चारुचतुर्मुखो मां पायादुदीच्यां दिशि वामदेवः

வரம், அக்கமாலை, அபயம், டங்கம் (சிறுமணி) ஆகியவற்றை கைகளில் தாங்கி, தாமரை மகரந்தம் போன்ற நிறமுடைய, திரிலோசனன் அழகிய நான்முகன் வாமதேவன் வட திசையில் என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 13

वेदाभयेष्टांकुशटंकपाशकपालढक्काक्षकशूलपाणिः । सितद्युतिः पंचमुखोऽवतान्मामीशान ऊर्द्ध्वं परमप्रकाशः

மேலே பரமஒளியாக விளங்கும், வெண்மைக் காந்தியால் பிரகாசிக்கும், ஐந்துமுகன்; வேதங்கள், அபயமுத்திரை, வரம், அங்குசம், டங்கம், பாசம், கபாலம், டக்கா, அக்கமாலை, திரிசூலம் தாங்கும் ஈசானன் என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 14

मूर्धानमव्यान्मम चंद्रमौ लिर्भालं ममाव्यादथ भालनेत्रः । नेत्रे ममाव्याद्भगनेत्रहारी नासां सदा रक्षतु विश्वनाथः

என் தலைையைச் சந்திரமௌலி காக்கட்டும்; என் நெற்றியைப் பாலநேத்திரன் காக்கட்டும்; என் கண்களைப் பகநேத்திரஹாரி காக்கட்டும்; என் மூக்கை விஸ்வநாதன் எப்போதும் காப்பாற்றட்டும்।

Verse 15

पायाच्छ्रुती मे श्रुतिगीतकीर्तिः कपोलमव्या त्सततं कपाली । वक्त्रं सदा रक्षतु पंचवक्त्रो जिह्वां सदा रक्षतु वेदजिह्वः

என் காதுகளை வேதங்கள் பாடும் புகழுடையவர் காக்கட்டும்; என் கன்னங்களை கபாலி எப்போதும் காக்கட்டும்; என் வாயை ஐந்துமுகன் எப்போதும் காக்கட்டும்; என் நாவை வேதநாவன் எப்போதும் காக்கட்டும்।

Verse 16

कंठं गिरीशोऽवतु नीलकंठः पाणिद्वयं पातु पिनाकपाणिः । दोर्मूलमव्यान्मम धर्मबाहुर्वक्षःस्थलं दक्षमखांतकोऽव्यात्

என் கழுத்தை நீலகண்டன் கிரீசன் காக்கட்டும்; என் இரு கைகளையும் பினாகபாணி காக்கட்டும்; என் தோள்மூலங்களை தர்மபாஹு காக்கட்டும்; என் மார்பை தக்ஷயாகாந்தகன் காக்கட்டும்।

Verse 17

ममोदरं पातु गिरींद्रधन्वा मध्यं ममाव्यान्मदनान्तकारी । हेरंबतातो मम पातु नाभिं पायात्कटी धूर्जटिरीश्वरो मे

என் வயிற்றை கிரீந்திரதன்வன் காக்கட்டும்; என் இடுப்புமையத்தை மதனாந்தகாரி காக்கட்டும்; என் நாபியை ஹேரம்பதாதன் காக்கட்டும்; என் இடுப்பை தூர்ஜடி ஈசன் காக்கட்டும்।

Verse 18

ऊरुद्वयं पातु कुबेरमित्रो जानुद्वयं मे जगदीश्वरोऽव्यात् । जंघायुगं पुंगवकेतुरव्यात्पादौ ममाव्या त्सुरवंद्यपादः

என் இரு தொடைகளையும் குபேரமித்திரன் காக்கட்டும்; என் இரு முழங்கால்களையும் ஜகதீஸ்வரன் அருளால் காப்பாற்றட்டும். என் இரு கெண்டைக்கால்களையும் புங்கவகேது காக்கட்டும்; தேவர்கள் வணங்கும் திருவடிகள் உடையவன் என் பாதங்களை காக்கட்டும்.

Verse 19

महेश्वरः पातु दिनादियामे मां मध्ययामेऽवतु वामदेवः । त्रियंबकः पातु तृतीययामे वृषध्वजः पातु दिनांत्ययामे

நாளின் முதல் யாமத்தில் மகேஸ்வரன் என்னைக் காக்கட்டும்; நடுயாமத்தில் வாமதேவன் என்னை அருளால் காப்பாற்றட்டும். மூன்றாம் யாமத்தில் த்ரியம்பகன் என்னைக் காக்கட்டும்; நாளின் இறுதி யாமத்தில் வ்ருஷத்வஜன் என்னைக் காக்கட்டும்.

Verse 20

पायान्निशादौ शशिशेखरो मां गंगाधरो रक्षतु मां निशीथे । गौरीपतिः पातु निशावसाने मृत्युंजयो रक्षतु सर्वकालम्

இரவின் தொடக்கத்தில் சசிசேகரன் என்னைக் காக்கட்டும்; நிசீதத்தில் கங்காதரன் என்னை ரட்சிக்கட்டும். இரவின் முடிவில் கௌரீபதி என்னைக் காக்கட்டும்; எல்லாக் காலங்களிலும் ம்ருத்யுஞ்ஜயன் என்னை காப்பாற்றட்டும்.

Verse 21

अंतःस्थितं रक्षतु शंकरो मां स्थाणुः सदा पातु बहिःस्थितं माम् । तदंतरे पातु पतिः पशूनां सदा शिवो रक्षतु मां समंतात्

உள்ளே இருந்து சங்கரன் என்னைக் காக்கட்டும்; வெளியே இருந்து ஸ்தாணு எப்போதும் என்னை ரட்சிக்கட்டும். இவ்விரண்டிற்கும் இடையில் பசுபதி என்னைக் காக்கட்டும்; எல்லாத் திசைகளிலும் எந்நாளும் சிவன் என்னை காப்பாற்றட்டும்.

Verse 22

तिष्ठंतमव्या द्भुवनैकनाथः पायाद्व्रजंतं प्रमथाधिनाथः । वेदांतवेद्योऽवतु मान्निषण्णं मामव्ययः पातु शिवः शयानम्

நான் நின்றிருக்கையில் புவனைகநாதன் என்னைக் காக்கட்டும்; நான் நடக்கையில் பிரமதாதிநாதன் என்னை ரட்சிக்கட்டும். நான் அமர்ந்திருக்கையில் வேதாந்தவேத்யன் என்னைக் காக்கட்டும்; நான் படுத்திருக்கையில் அவ்யய சிவன் என்னை காப்பாற்றட்டும்.

Verse 23

मार्गेषु मां रक्षतु नीलकंठः शैलादिदुर्गेषु पुरत्रयारिः । अरण्यवासादिमहाप्रवासे पायान्मृगव्याध उदारशक्तिः

வழிகளில் நீலகண்டன் என்னைக் காக்கட்டும்; மலைகள், கோட்டைகள் போன்ற அபாய இடங்களில் புரத்திரயாரி காவல் புரியட்டும். வனவாசம் முதலான நீண்ட பயணங்களில் உயர்ந்த வல்லமை உடைய மிருகவ்யாத ரூப சிவன் என்னை பாதுகாக்கட்டும்.

Verse 24

कल्पांतकाटोपपटुप्रकोपः स्फुटाट्टहासोच्चलितांडकोशः । घोरारिसेनार्णवदुर्निवारमहाभयाद्रक्षतु वीरभद्रः

யுகாந்தப் பிரளயத்தைப் போல் கூர்மையும் பேரழுத்தமும் கொண்ட கோபத்தையுடையவர்; வெடித்தெழும் அட்டஹாசத்தால் அண்டக் கோசங்கள் நடுங்கச் செய்பவர்; பயங்கர எதிரிசேனை-கடலுக்கும் அஜேயர்—அந்த வீரபத்ரன் தடுக்க முடியாத மாபெரும் அச்சத்திலிருந்து எங்களை காக்கட்டும்.

Verse 25

पत्त्यश्वमातंगघटावरूथसहस्रलक्षायुतकोटिभीषणम् । अक्षौहिणीनां शतमाततायिनां छिंद्या न्मूढो घोरकुठारधारया

காலாட் படை, குதிரை, யானை, ரதம், கவசப் படைகள் என ஆயிரம்-லட்சம்-அயுதம்-கோடி அளவில் அச்சமூட்டும் கொலைவெறியர் நூறு அக்ஷௌஹிணிகள் முன்னே வந்தாலும், மயக்கமுற்றவன் பயங்கர கோடாரியின் கூர்மையான धारையால் அவர்களை வெட்டித் தள்ள வேண்டும்.

Verse 26

निहंतु दस्यून्प्रलयानलार्चिर्ज्वलत्त्रिशूलं त्रिपुरांतकस्य । शार्दूलसिंहर्क्षवृकादिहिंस्रान्संत्रासयत्वीशधनुःपिनाकम्

திரிபுராந்தகனின் பிரளயத் தீச்சுடரைப் போல் எரியும் திரிசூலம் கொள்ளையர்களை அழிக்கட்டும்; மேலும் ஈசனின் வில் பினாகம் புலி, சிங்கம், கரடி, ஓநாய் முதலிய கொடிய மிருகங்களை அச்சுறுத்தட்டும்.

Verse 27

दुःस्वप्नदुःशकुनदुर्गतिदौर्मनस्यदुर्भिक्षदुर्व्यसनदुःसहदुर्यशांसि । उत्पाततापविषभीतिमसद्ग्रहार्तिव्याधींश्च नाशयतु मे जगतामधीशः

உலகங்களின் அதிபதி எனக்காக தீய கனவுகள், தீய சகுனங்கள், துர்கதி, மனச்சோர்வு, பஞ்சம், தீய பழக்கங்கள், தாங்க முடியாத துன்பங்கள், கெட்ட புகழ் ஆகியவற்றை அழிக்கட்டும்; மேலும் அபசகுன நிகழ்வுகள், வெப்பத் துன்பம், விஷ அச்சம், தீய கிரகப் பீடைகள், நோய்கள் ஆகியவற்றையும் நீக்கட்டும்.

Verse 28

ओंनमो भगवते सदाशिवाय सकलतत्त्वात्मकाय सकलतत्त्वविहाराय सकललोकैककर्त्रे सकललौकैकभर्त्रे सकललोकैकहर्त्रे सकललोकैकगुरवे सकललोकैकसाक्षिणे सकलनिगमगुह्याय सकलवरप्रदाय सकलदुरितार्तिभंजनाय सकलजगदभयंकराय सकललोकैकशंकराय शशांकशेखराय शाश्व तनिजाभासाय निर्गुणाय निरुपमाय नीरूपाय निराभासाय निरामयाय निष्प्रपंचाय निष्कलंकाय निर्द्वंद्वाय निःसंगाय निर्मलाय निर्गमाय नित्यरूपविभवाय निरुपमविभवाय निराधाराय नित्यशुद्धबुद्धपरिपूर्णसच्चिदानंदाद्वयाय परमशांतप्रकाशतेजोरूपाय जयजय महारुद्र महारौद्र भद्रावतार दुःखदावदारण महाभैरव कालभैरव कल्पान्तभैरव कपालमालाधर खट्वांगखड्गचर्मपाशांकुशडमरुशूलचापबाणगदाशक्तिभिं डिपालतोमरमुसलमुद्गरपट्टिशपरशुपरिघभुशुंडीशतघ्नीचक्राद्यायुधभीषणकरसहस्र मुखदंष्ट्राकराल विकटाट्टहासविस्फारितब्रह्मामण्डल नागेंद्र कुण्डल नागेंद्रहार नागेंद्रवलय नागेंद्रचर्मधर मृत्युंजय त्र्यंबक त्रिपुरांतक विरूपाक्ष विश्वेश्वर विश्वरूप वृषभवाहन विषभूषण विश्वतोमुख सर्वतो रक्षरक्ष मां ज्वलज्वल महामृत्युभयमपमृत्युभयं नाशयनाशय रोगभयमुत्सादयोत्सादय विषसर्पभयं शमयशमय चोरभयं मारयमारय मम शत्रूनुच्चा टयोच्चाटय शूलेन विदारयविदारय कुठारेण भिंधिभिंधि खड्गेन छिंधिछिंधि खट्वांगेन विपोथयविपोथय मुसलेन निष्पेषयनिष्पेषय बाणैः संताडय संताडय रक्षांसि भीषयभीषय भूतानि विद्रावयविद्रावय कूष्मांडवेतालमारीगणब्रह्मराक्षसान्संत्रासयसंत्रासय ममाभयं कुरुकुरु वित्रस्तं मामाश्वास याश्वासय नरकभयान्मामुद्धारयोद्धारय संजीवयसंजीवय क्षुत्तृड्भ्यां मामाप्याययाप्यायय दुःखातुरं मामानन्दयानंदय शिवकवचेन मामाच्छादया च्छादय त्र्यंबक सदाशिव नमस्तेनमस्तेनमस्ते । ऋषभ उवाच । इत्येतत्कवचं शैवं वरदं व्याहृतं मया । सर्वबाधाप्रशमनं रहस्यं सर्व देहिनाम्

ஓம்—பகவான் சதாசிவனுக்கு நமஸ்காரம்: எல்லாத் தத்துவங்களின் ஆத்மச్వరூபனே, எல்லாத் தத்துவங்களிலும் வியாபித்து விளங்குபவனே; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே படைப்பவன், காப்பவன், ஒடுக்குபவன்; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே குருவும் சாட்சியும்; எல்லா நிகமங்களின் (வேதங்களின்) குஹ்ய சாரமும்; எல்லா வரங்களையும் அருள்பவன்; எல்லா பாபமும் துயரும் நாசிப்பவன்; ஜகத்துக்கு அபயம் அளிப்பவன்; எல்லா லோகங்களின் ஒரே சங்கரன்; சந்திரசேகரன், சாச்வத சுயப்ரபை; நிர்குணன், நிருபமன், நிராகாரன், நிராபாசன், நிராமயன்; நிஷ்ப்ரபஞ்சன், நிஷ்கலங்கன், நிர்த்வந்த்வன், நிஃசங்கன், நிர்மலன், பராத்பரன்; நித்திய ரூப-வைபவமுடையவன், ஒப்பற்ற வைபவம், நிராதாரன்; நித்திய சுத்த-புத்த-பரிபூர்ண சச்சிதானந்த அத்வயன்; பரம சாந்தி-ப்ரகாச-தேஜோமயன். ஜய ஜய—மஹாருத்ரா, மஹாரௌத்ரா, பத்ராவதாரா, துயரத் தாவானலத்தைச் சிதைக்கும் வல்லவா; மஹாபைரவா, காலபைரவா, கல்பாந்தபைரவா, கபாலமாலாதரா; எண்ணற்ற ஆயுதங்களால் பயங்கரன்—கட்வாங்கம், கட்கம், சர்மம், பாசம், அங்குசம், டமரு, திரிசூலம், தனுசு-பாணம், கதா, சக்தி, பிண்டிபாலம், தோமரம், முசலம், முத்கரம், பட்டிசம், பரசு, பரிகம், புசுண்டி, சதக்னி, சக்கராதி; ஆயிரம் கரங்கள், பல முகங்கள், பயங்கர தந்தங்கள், பிரம்மாண்டத்தை அதிரவைக்கும் விகட அட்டஹாசம் உடையவனே. நாகேந்திரக் குண்டலம்-ஹாரம்-வளயம்-சர்மம் தரித்தவனே; ம்ருத்யுஞ்ஜயா, த்ர்யம்பகா, த்ரிபுராந்தகா; விரூபாக்ஷா, விஸ்வேஸ்வரா, விஸ்வரூபா; வ்ருஷபவாஹனா, விஷபூஷணா; விஸ்வதோமுகா—எல்லாத் திசைகளிலும் காக்க, காக்க என்னை. ஜ்வல ஜ்வல; மஹாம்ருத்யு-அபம்ருத்யு பயத்தை நாசய நாசய; ரோகபயத்தை உச்சாடய உச்சாடய; விஷ-சர்ப்ப பயத்தை சமய சமய; சோரபயத்தை மாரய மாரய; என் சத்ருக்களை உச்சாடய உச்சாடய. சூலத்தால் விதாரய; குதாரத்தால் பிந்தி; கட்கத்தால் சிந்தி; கட்வாங்கத்தால் விபோதய; முசலத்தால் நிஷ்பேஷய; பாணங்களால் சந்தாடய. ராக்ஷஸர்களை பீஷய; பூதங்களை வித்ராவய; கூஷ்மாண்ட-வேதாள-மாரீகண-பிரம்மராக்ஷஸர்களை சந்த்ராசய சந்த்ராசய. எனக்கு அபயம் குரு; அஞ்சிய என்னை ஆஸ்வாசய; நரகபயத்திலிருந்து உத்தாரய; ஸஞ்ஜீவய; பசி-தாகத்தால் வாடும் என்னை ஆப்யாயய; துயரால் தளரும் என்னை ஆனந்தய; சிவகவசத்தால் என்னை ஆச்சாதய. த்ர்யம்பக சதாசிவா—நமஸ்தே நமஸ்தே நமஸ்தே. ரிஷபர் உரைத்தார்: இவ்வரமளிக்கும் இந்த ஷைவ கவசத்தை நான் உரைத்தேன்; இது எல்லா தேஹிகளுக்கும் ரகசியம், எல்லா பாதைகளையும் (தடைகளையும்) சாந்திப்படுத்துவது.

Verse 29

यः सदा धारयेन्मर्त्यः शैवं कवचमुत्तमम् । न तस्य जायते क्वापि भयं शम्भोरनुग्रहात्

எவன் எப்போதும் இந்த உத்தம ஷைவ கவசத்தைத் தரித்திருப்பானோ, சம்பு (சிவன்) அருளால் அவனுக்கு எங்கும் எந்தப் பயமும் உண்டாகாது।

Verse 30

क्षीणायुर्मृत्युमापन्नो महारोगहतोऽपि वा । सद्यः सुखमवाप्नोति दीर्घमायुश्च विंदति

ஆயுள் சுருங்கியவன், மரணப் பிடியில் அகப்பட்டவன், அல்லது பெருநோயால் தாக்கப்பட்டவனும்—உடனே நலம்-சுகம் அடைந்து நீண்ட ஆயுளையும் பெறுவான்।

Verse 31

सर्वदारिद्र्यशमनं सौमंगल्यविवर्धनम् । यो धत्ते कवचं शैवं स देवैरपि पूज्यते

எல்லா வறுமையையும் நீக்கி சௌமங்கல்யத்தை வளர்க்கும் ஷைவ கவசத்தை எவன் தரிக்கிறானோ, அவன் தேவர்களாலும் போற்றப்படுவான்।

Verse 32

महापातकसंघातैर्मुच्यते चोपपातकैः । देहांते शिवमाप्नोति शिववर्मानुभावतः

சிவவர்மம் (சிவனின் பாதுகாப்புக் கவசம்) எனும் இதன் பலனால், மனிதன் மகாபாதகங்களின் குவியலிலிருந்தும் உபபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, உடல் முடிவில் சிவனை அடைவான்।

Verse 33

त्वमपि श्रद्धया वत्स शैवं कवच मुत्तमम् । धारयस्व मया दत्तं सद्यः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

வத்ஸா, நீயும் பக்தியுடன் நான் அளித்த இந்த உத்தமமான ஷைவக் கவசத்தை அணிந்துகொள்; உடனே நீ மங்களமும் பரமச் சிறப்பும் அடைவாய்।

Verse 34

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ऋषभो योगी तस्मै पार्थिवसूनवे । ददौ शंखं महारावं खड्गं चारिनिषूदनम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி யோகி ரிஷபர் அந்த அரசகுமாரனுக்கு பேரொலி முழங்கும் சங்கையும், போரில் பகைவரை அழிக்கும் வாளையும் அளித்தார்।

Verse 35

पुनश्च भस्म संमंत्र्य तदंगं सर्वतोऽस्पृशत् । गजानां षट्सहस्रस्य द्विगुणं च बलं ददौ

பின்னர் அவர் பஸ்மத்தை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து அவன் உடலை எங்கும் தொட்டார்; ஆறாயிரம் யானைகளின் வலிமையின் இரட்டிப்பு பலத்தையும் அவனுக்கு அருளினார்।

Verse 36

भस्मप्रभावात्संप्राप्य बलैश्वर्यधृतिस्मृतीः । स राजपुत्रः शुशुभे शरदर्क इव श्रिया

அந்த பஸ்மத்தின் பேராற்றலால் வலிமை, ஐஸ்வரியம், திடநிலை, நினைவாற்றல் பெற்ற அரசகுமாரன், சரத்காலச் சூரியனைப் போல ஒளியால் விளங்கினான்।

Verse 37

तमाह प्रांजलिं भूयः स योगी राजनंदनम् । एष खड्गो मया दत्तस्तपोमंत्रानुभावतः

மீண்டும் அந்த யோகி கைகூப்பி நின்ற அரசகுமாரனை நோக்கி கூறினார்—“தபமும் மந்திரமும் அளிக்கும் ஆற்றலால் இந்த வாளை நான் உனக்கு அளித்தேன்।”

Verse 38

शितधारमिमं खड्गं यस्मै दर्शयसि स्फुटम् । स सद्यो म्रियते शत्रुः साक्षान्मृत्युरपि स्वयम्

நீ இந்த கூர்மையான धारையுடைய வாளை யாருக்கு வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறாயோ, அந்தப் பகைவன் உடனே இறக்கிறான்—சாட்சாத் மரணமே தானே வந்ததுபோல்।

Verse 39

अस्य शंखस्य निह्रादं ये शृण्वंति तवाहिताः । ते मूर्च्छिताः पतिष्यंति न्यस्तशस्त्रा विचेतना

இந்த சங்கின் முழக்கத்தை உனக்கு விரோதமானோர் கேட்டால், அவர்கள் மயங்கி விழுவார்கள்—ஆயுதங்களை விட்டுவிட்டு, உணர்விழந்து।

Verse 40

खड्गशंखाविमौ दिव्यौ परसैन्यविनाशिनौ । आत्मसैन्यस्वपक्षाणां शौर्यतेजोविवर्धनौ

இந்த தெய்வீக வாளும் சங்கும் பகைச் சேனையை அழிக்கின்றன; தம் சேனையும் தம் கூட்டாளிகளும் கொண்ட வீரத் தேஜஸை வளர்க்கின்றன।

Verse 41

एतयोश्च प्रभावेन शैवेन कवचेन च । द्विषट्सहस्रनागानां बलेन महतापि च

இவ்விரண்டின் பிரபாவத்தாலும், மேலும் சைவக் கவசத்தாலும், இருமுறை ஆறு ஆயிரம் யானைகளின் மாபெரும் பலத்தாலும்,

Verse 42

भस्मधारणसामर्थ्याच्छत्रुसैन्यं विजेष्यसि । प्राप्य सिंहासनं पैत्र्यं गोप्तासि पृथिवीमिमाम्

திருநீறு தரித்தலால் பெறும் வல்லமையால் நீ பகைச் சேனையை வெல்வாய்; பித்ரார்ஜித சிங்காசனத்தை அடைந்து இப்பூமியைப் பாதுகாப்பாய்।

Verse 43

इति भद्रायुषं सम्यगनुशास्य समातृकम् । ताभ्यां संपूजितः सोऽथ योगी स्वैरगतिर्ययौ

இவ்வாறு பத்திராயுஷனை அவன் தாயுடன் சேர்த்து முறையாக உபதேசித்து, இருவராலும் பூஜித்து மதிக்கப்பட்ட அந்த யோகி பின்னர் தன் விருப்பம்போல் எங்கு வேண்டுமோ அங்கு சுதந்திரமாகச் சென்றான்।