Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 22
तिष्ठंतमव्या द्भुवनैकनाथः पायाद्व्रजंतं प्रमथाधिनाथः । वेदांतवेद्योऽवतु मान्निषण्णं मामव्ययः पातु शिवः शयानम्
tiṣṭhaṃtamavyā dbhuvanaikanāthaḥ pāyādvrajaṃtaṃ pramathādhināthaḥ | vedāṃtavedyo'vatu mānniṣaṇṇaṃ māmavyayaḥ pātu śivaḥ śayānam
நான் நின்றிருக்கையில் புவனைகநாதன் என்னைக் காக்கட்டும்; நான் நடக்கையில் பிரமதாதிநாதன் என்னை ரட்சிக்கட்டும். நான் அமர்ந்திருக்கையில் வேதாந்தவேத்யன் என்னைக் காக்கட்டும்; நான் படுத்திருக்கையில் அவ்யய சிவன் என்னை காப்பாற்றட்டும்.
Unknown (Śiva-kavaca voice)
Scene: Four posture vignette: devotee standing in temple courtyard, walking on a pilgrimage path, seated in meditation, lying in restful sleep—Śiva’s presence above each as a subtle icon (liṅga/haloed form).
FAQs
Devotion is continuous: in every posture and activity, one entrusts oneself to Śiva, the imperishable reality known through Vedānta.
No explicit tīrtha appears; the verse frames Śiva as universally present across all life-situations.
Implied constant remembrance (smaraṇa) and protective recitation during daily transitions—standing, walking, sitting, and sleeping.