Adhyaya 84

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । कैलासे पृच्छते भक्त्या षण्मुखाय शिवोदितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இங்கேயே நான் ஒரு பழமையான புனித இதிகாசத்தை உரைப்பேன்; கைலாசத்தில் பக்தியுடன் ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்) கேட்டபோது சிவன் அருளிய உரை அது।

Verse 2

ईश्वर उवाच । पूर्वं त्रेतायुगे स्कन्द हतो रामेण रावणः । चतुर्दश तदा कोट्यो निहता ब्रह्मरक्षसाम्

ஈச்வரன் (சிவன்) கூறினார்—ஸ்கந்தா, முன்பு திரேதா யுகத்தில் ராமன் ராவணனை வதம் செய்தான்; அப்போது பதினான்கு கோடி பிரஹ்மராக்ஷஸர்களும் அழிந்தனர்।

Verse 3

हतेषु तेषु वै तत्र रक्षणाय दिवौकसाम् । महानन्दस्तदा जातस्त्रिषु लोकेषु पुत्रक

அவர்கள் அங்கே வதம் செய்யப்பட்டபோது, தேவர்களின் பாதுகாப்பிற்காக, மகனே, மூன்று உலகங்களிலும் பேரானந்தம் எழுந்தது।

Verse 4

ततः सीतां समासाद्य समं वानरपुंगवैः । रामोऽप्ययोध्यामायातो भरतेन कृतोत्सवः । तस्मै समर्पयामास स राज्यं लक्ष्मणाग्रजः

பின்னர் சீதையை மீட்டுக் கொண்டு, வானரர்களின் தலைவர்களுடன் ராமனும் அயோத்திக்கு வந்தான்; அங்கே பரதன் விழாவை ஏற்பாடு செய்திருந்தான்; லக்ஷ்மணனின் மூத்தவன் ராமன் அரசாட்சியை பரதனிடம் ஒப்படைத்தான்।

Verse 5

तस्मिन्प्रशासति ततो राज्यं निहतकण्टकम् । कृतकार्योऽथ हनुमान्कैलासमगात्पुरा

அவன் ஆட்சி செய்தபோது, அரசை முள்ளற்றதாக (துன்பமும் பகையும் அற்றதாக) ஆக்கி, கடமை நிறைவேற்றிய ஹனுமான் கைலாசத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 6

ततो नन्दी प्रतीहारो रुद्रांशमपि तं कपिम् । न च संगमयामास रुद्रेणाघौघहारिणा

அப்போது வாயில்காவலன் நந்தி—அந்த குரங்கு ருத்ரஅம்சமாயிருந்தாலும்—பாபப் பெருக்கை அகற்றும் ருத்ரனுடன் அவனுக்கு சந்திப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.

Verse 7

तेन पृष्टस्तदा नन्दी किं मया पातकं कृतम् । येन रुद्रवपुः पुण्यं न पश्याम्यम्बिकान्वितम्

அவனை வினவியபோது (இவ்வாறு கூறப்பட்டது): “நந்தி, நான் எந்தப் பாவம் செய்தேன்? அதனால் அம்பிகையுடன் கூடிய புனித ருத்ரரூபத்தை நான் காணவில்லை.”

Verse 8

नन्द्युवाच । त्वयावतरणं चक्रे कपीन्द्रामरहेतुना । तथापि हि कृतं पापमुपभोगेन शाम्यति

நந்தி கூறினார்: “கபீந்திரா! தேவர்களின் நிமித்தமாகவே உன் அவதாரம் நிகழ்ந்தது. ஆயினும் செய்த பாவம் அனுபவத்தாலேயே தணிகிறது.”

Verse 9

हनुमानुवाच । किं मयाकारि तत्पापं नन्दिन्देवार्थकारिणा । राक्षसाश्च हता दुष्टा विप्रयज्ञाङ्गघातिनः

ஹனுமான் கூறினார்: “நந்தி! தேவர்களின் பொருட்டு செயல்பட்ட நான் எந்தப் பாவம் செய்தேன்? துஷ்ட ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டனர்—அவர்கள் பிராமணர்களையும் யாகத்தின் அங்கங்களையும் அழிப்பவர்கள்.”

Verse 10

ततस्तदालापकुतूहली हरो निजांशभाजं कपिमुग्रतेजसम् । उवाच द्वारान्तरदत्तदृष्टिः पुरःस्थितं प्रेक्ष्य कपीश्वरं पुनः

அப்போது அந்த உரையாடலைக் கேட்டு ஆவலுற்ற ஹரன் (சிவன்), வாசலின் உள்ளிருந்து பார்வை செலுத்தி, தன் அंशத்தைப் பெற்ற உக்கிரத் தேஜஸ்ஸுடைய கபீஸ்வரன் முன் நின்றதை நோக்கி மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 11

ईश्वर उवाच । गङ्गा गया कपे रेवा यमुना च सरस्वती । सर्वपापहरा नद्यस्तासु स्नानं समाचर

ஈஸ்வரன் (சிவன்) கூறினான்—ஓ கபியே! கங்கை, கயா, ரேவா, யமுனை, சரஸ்வதி—இந்நதிகள் அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும்; அவற்றில் நீராடுவாயாக।

Verse 12

नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । सोमनाथसमीपस्थं तत्र त्वं गच्छ वानर

நர்மதையின் தென் கரையில் மிகச் சிறப்பான தீர்த்தம் உள்ளது; அது சோமநாதரின் அருகில் அமைந்துள்ளது. ஓ வானரா, அங்கே செல்।

Verse 13

तत्र स्नात्वा महापापं गमिष्यति ममाज्ञया । उत्पत्य वेगाद्धनुमाञ्छ्रीरेवादक्षिणे तटे

என் ஆணையினால் அங்கே நீராடினால் மகாபாபம் நீங்கும். பின்னர் ஹனுமான் வேகமாகத் தாவி, திரு-ரேவா (நர்மதா) தென் கரையை அடைந்தான்।

Verse 14

जगाम सुमहानादस्तपश्चक्रे सुदुष्करम् । तस्य वै तप्यमानस्य रक्षोवधकृतं तमः

அவன் பேரொலியுடன் சென்று மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டான். அவன் தவம் செய்யச் செய்ய, ராக்ஷஸ வதத்தால் ஏற்பட்ட இருள் தணியத் தொடங்கியது।

Verse 15

विलीनं पार्थ कालेन कियतेशप्रसादतः । ततो देवैः समं देवस्तत्तीर्थमगमद्धरः

ஏ பார்த்தா! சில காலத்தில் ஈசனின் அருளால் அந்த இருள் கரைந்தது. பின்னர் தேவர்களுடன் சேர்ந்து தேவன் ஹரன் அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 16

कपिमालिङ्गयामास वरं तस्मै प्रदत्तवान् । अद्यप्रभृति ते तीर्थं भविष्यति न संशयः

பகவான் கபியை அணைத்து வரம் அளித்தார்—“இன்றுமுதல் இது உன் தீர்த்தமாகும்; ஐயமில்லை.”

Verse 17

कपितीर्थं ततो जातं तस्थौ तत्र स्वयं हरः । हनूमन्तेश्वरो नाम्ना सर्वहत्याहरस्तदा

அதனால் ‘கபிதீர்த்தம்’ தோன்றியது; அங்கே ஹரன் தாமே தங்கினார். ‘ஹனூமந்தேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் அவர் அப்போது எல்லா ஹத்திப் பாவங்களையும் போக்குவனானார்.

Verse 18

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या लिङ्गं प्रपूजयेत् । सर्वपापानि नश्यन्ति हरस्य वचनं यथा

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பக்தியுடன் சிவலிங்கத்தை வழிபடுவோரின் எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்; இது ஹரனின் வாக்கு.

Verse 19

तत्रास्थीनि विलीयन्ते पिण्डदानेऽक्षया गतिः । यत्किंचिद्दीयते तत्र तद्धि कोटिगुणं भवेत्

அங்கே எலும்புகளும் கரையும் எனச் சொல்லப்படுகிறது; பிண்டதானம் செய்தால் பித்ருக்களுக்கு அழியாத நல்வழி கிடைக்கும். அங்கே அளிக்கும் எந்த தானமும் கோடிமடங்கு பலன் தரும்.

Verse 20

हनुमानप्ययोध्यायां रामं द्रष्टुमथागमत् । चकार कुशलप्रश्नं स्वस्वरूपं न्यवेदयत्

ஹனுமான் கூட அயோத்திக்கு வந்து ஸ்ரீராமனை தரிசித்தான். நலம்விசாரித்து, பின்னர் தன் அடையாளத்தையும் உண்மைச் சொரூபத்தையும் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 21

श्रीराम उवाच । कुर्वतो देवकार्यं ते मम कार्यं च कुर्वतः । ततोऽहमपि पापीयांस्तपस्तप्स्याम्यसंशयम्

ஸ்ரீராமன் கூறினார்— “நீ தேவர்களின் பணியையும் என் பணியையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, நான் மேலும் பாபப் பாரம் கொண்டவனாக ஆனேன். ஆகவே நான் உறுதியாகத் தவம் செய்வேன்.”

Verse 22

तत्रैव दक्षिणे कूले रेवायाः पापहारिणि । चतुर्विंशतिवर्षाणि तपस्तेपेऽथ राघवः

அங்கேயே, பாபங்களை நீக்கும் ரேவையின் தென் கரையில், ராகவன் இருபத்துநான்கு ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்.

Verse 23

ज्योतिष्मतीपुरीसंस्थः श्रीरेवास्नानमाचरन् । तस्य शुश्रूषणं चक्रे लक्ष्मणोऽपि तदाज्ञया

ஜ்யோதிஷ்மதி நகரில் தங்கி, அவர் ஸ்ரீரேவையில் தினமும் மங்களகரமான ஸ்நான விதியை ஆற்றினார். அவரது ஆணையின்படி லக்ஷ்மணனும் சேவை செய்தான்.

Verse 24

स्थापयामासतुर्लिङ्गे तौ तदा रामलक्ष्मणौ । प्रभावात्सत्यतपसो रेवातीरे महामती । निष्पापतां तदा वीरौ जग्मतू रामलक्ष्मणौ

அப்போது ராமனும் லக்ஷ்மணனும் அங்கே சிவலிங்கங்களை நிறுவினர். ஓ மகாமதி, ரேவா கரையில் அவர்கள் செய்த சத்தியத் தவத்தின் பலனால் அந்த வீரர்கள் பாபமின்மையை அடைந்தனர்.

Verse 25

ततस्तदा देवपुरोगमो हरो गतो हि वै पुण्यमुनीश्वरैः सह । आगत्य तीर्थं च वरं ददौ तदा निजां कलां तत्र विमुच्य तीर्थे

அப்போது தேவர்களின் முன்னணியில் வந்த ஹரன் (சிவன்) புண்ணிய முனிவர்களுடன் அங்கே வந்தான். வந்து வரம் அளித்து, அந்த இடத்தை உயர்ந்த தீர்த்தமாக நிறுவி, தன் தெய்வீக கலையின் ஒரு பகுதியை அந்த தீர்த்தத்தில் விடுத்தான்।

Verse 26

मुनिभिः सर्वतीर्थानां क्षिप्तं कुम्भोदकं भुवि । एकस्थं लिङ्गनामाथ कलाकुम्भस्तथाभवत्

முனிவர்கள் எல்லா தீர்த்தங்களிலிருந்தும் சேகரித்த குடங்களின் நீரை பூமியில் ஊற்றினர். அந்த ஒரே இடத்தில் ‘கலாகும்பம்’ எனும் லிங்கம் தோன்றியது।

Verse 27

कुम्भेश्वर इति ख्यातस्तदा देवगणार्चितः । रामोऽपि पूजयामास तल्लिङ्गं देवसेविवतम्

அப்போது அந்த லிங்கம் ‘கும்பேஸ்வரன்’ என்று புகழ்பெற்று, தேவர்களால் வழிபடப்பட்டது. தேவர்கள் எப்போதும் சேவிக்கும் அந்த லிங்கத்தை ராமனும் பக்தியுடன் பூஜித்தான்।

Verse 28

ततो वरं ददौ देवो रामकीर्त्यभिवृद्धये । चतुर्विंशतिमे वर्षे रामो निष्पापतां गतः

பின்னர் ஆண்டவன் ராமனின் கீர்த்தி வளர்வதற்காக வரம் அளித்தான். இருபத்திநான்காம் ஆண்டில் ராமன் பாவமின்மை நிலையை அடைந்தான்।

Verse 29

यदा कन्यागतः पङ्गुर्गुरुणा सहितो भवेत् । तदेव देवयात्रेयमिति देवा जगुर्मुदा

பங்கு (பிரகஸ்பதி) கன்னி ராசியில் வந்து குருவுடன் சேர்ந்திருக்கும் போது, அதுவே தேவயாத்திரைக் காலம் என்று தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் பாடினர்।

Verse 30

यथा गोदावरीतीर्थे सर्वतीर्थफलं भवेत् । तथात्र रेवास्नानेन लिङ्गानां दर्शनैर्न्ःणाम्

கோதாவரி தீர்த்தத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலன் கிடைப்பதுபோல், இங்கும் ரேவா (நர்மதா) நதியில் நீராடி லிங்கங்களை தரிசிப்பதால் மக்கள் அதே புண்ணியப் பலனை அடைகின்றனர்.

Verse 31

करिष्यन्त्यत्र ये श्राद्धं पित्ःणां नर्मदातटे । कुम्भेश्वरसमीपस्थास्तत्फलं शृणु षण्मुख

இங்கு நர்மதா கரையில் கும்பேஸ்வரன் அருகில் தங்கி பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தம் செய்பவர்கள் பெறும் பலனை, ஓ ஷண்முகா, கேள்.

Verse 32

यावन्तो रोमकूपाः स्युः शरीरे सर्वदेहिनाम् । तावद्वर्षप्रमाणेन पित्ःणामक्षया गतिः

எல்லா உயிர்களின் உடலில் எத்தனை ரோமகூபங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆண்டுகள் அளவிற்கு பித்ருக்கள் அక్షயமான உயர்வு—அழியாத பயன்—அடைகின்றனர்.

Verse 33

पृथिव्यां देवताः सर्वाः सर्वतीर्थानि यानि तु । लभन्ते तत्फलं मर्त्या लिङ्गत्रयविलोकनात्

பூமியில் உள்ள எல்லா தேவதைகளும், உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் தரும் பலனை, மனிதர்கள் மூன்று லிங்கங்களைத் தரிசிப்பதாலேயே பெறுகின்றனர்.

Verse 34

अपुत्रो लभते पुत्रं निर्धनो धनमाप्नुयात् । सरोगो मुच्यते रोगान्नात्र कार्या विचारणा

இங்கு புத்திரமில்லாதவன் புத்திரனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் அடைவான்; நோயாளி நோயிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 35

सिंहराशिं गते जीवे यत्स्याद्गोदावरीफलम् । तद्द्वादशगुणं स्कन्द कुम्भेश्वरसमीपतः

குரு சிம்மராசியில் சென்றபோது கோதாவரியில் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயன்—ஓ ஸ்கந்தா! கும்பேஸ்வரன் அருகில் அதே பன்னிரண்டு மடங்காகிறது।

Verse 36

ये जानन्ति न पश्यन्ति कुम्भशम्भुमुमापतिम् । नर्मदादक्षिणे कूले तेषां जन्म निरर्थकम्

உமாபதியான கும்பசம்புவை அறிந்தும் நர்மதையின் தென் கரையில் அவரைத் தரிசிக்காதவர்களின் பிறப்பு வீணாகும்।

Verse 37

यथा गोदावरीयात्रा कर्तव्या मुनिशासनात् । चतुर्विंशतिमे वर्षे तथेयं देवभाषितम्

முனிவர்களின் ஆணைப்படி கோதாவரி யாத்திரை செய்ய வேண்டியதுபோல, தேவர்கள் உரைத்த இந்த அனுஷ்டானமும் இருபத்துநான்காம் ஆண்டில் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 38

यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावद्वै दिवि तारकः । तावत्तदक्षयं दानं रेवाकुम्भेश्वरान्तिके

சந்திரனும் சூரியனும் நிலைத்திருக்கும் வரை, வானில் நட்சத்திரங்கள் இருக்கும் வரை, ரேவா–கும்பேஸ்வரன் அருகில் அளித்த தானம் அழியாததாகும்।

Verse 39

महादानानि देयानि तत्र लौकैर्विचक्षणैः । गोदानमत्र शंसन्ति सौवर्णं राजतं तथा

அங்கே அறிவுடையோர் மகாதானங்களை அளிக்க வேண்டும். அந்தத் தலத்தில் குறிப்பாக கோதானம் போற்றப்படுகிறது; அதுபோல பொன்னும் வெள்ளியும் தானமாக அளிப்பதும் சிறப்பு।

Verse 40

यस्याः स्मरणमात्रेण नश्यते पापसञ्चयः । स्नानेन किं पुनः स्कन्द ब्रह्महत्यां व्यपोहति

யாருடைய (புனித ரேவா தேவியின்) நினைவு மட்டும் பாவச் சேர்க்கையை அழிக்கிறதோ, ஸ்கந்தா, அவளில் நீராடினால் பிரம்மஹத்தி பாவம்கூட நிச்சயமாக நீங்கும்.

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्युधिष्ठिर । एकोत्तरं कुलशतमुद्धरेच्छिवशासनात्

யுதிஷ்டிரா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி ஸ்ராத்தம் செய்பவன், சிவன் விதித்த ஆணைப்படி தன் குலத்தின் நூற்று ஒன்று தலைமுறைகளை உயர்த்தி விடுவிக்கிறான்.

Verse 42

यानि कानि च तीर्थानि चासमुद्रसरांसि च । शिवलिङ्गार्चनस्येह कलां नार्हन्ति षोडशीम्

எத்தனை தீர்த்தங்களும், எத்தனை ஏரிகளும் கடல்வரை உள்ள நீர்நிலைகளும் இருந்தாலும், இங்கே சிவலிங்க ஆராதனையில் கிடைக்கும் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் அவை ஈடாகாது.

Verse 43

एवं देवा वरं दत्त्वा हरीश्वरपुरोगमाः । स्वस्थानमगमन् पूर्वं मुक्त्वा तन्नाम चोत्तमम्

இவ்வாறு ஹரீஸ்வரன் முன்னணியில் இருந்த தேவர்கள் வரம் அளித்து, அந்தத் தீர்த்தத்தின் சிறந்த நாமத்தை முதலில் புகழ்ந்து கூறி, பின்னர் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு திரும்பினர்.

Verse 44

तीर्थस्यास्य वरं दत्त्वा स रामो लक्ष्मणाग्रजः । अयोध्यां प्रविवेशासौ निष्पापो नर्मदाजलात्

இந்தத் தீர்த்தத்திற்கு வரம் அளித்து, லக்ஷ்மணனின் மூத்தவரான ஸ்ரீராமர் நர்மதா நீரின் மகிமையால் பாவமற்றவராய் அயோத்தியில் நுழைந்தார்.

Verse 45

सौवर्णीं च ततः कृत्वा सीतां यज्ञं चकार सः । अनुमन्त्र्य मुनींल्लोकान्देवताश्च निजं कुलम्

பின்பு அவர் பொன்னால் செய்யப்பட்ட சீதையை உருவாக்கி யாகம் செய்தார்; முனிவர்கள், மக்கள், தேவர்கள் மற்றும் தம் குலத்தாரை முறையாக அழைத்தார்।

Verse 46

पुरा त्रेतायुगे जातं तत्तीर्थं स्कन्दनामकम् । नियमेन ततो लोकैः कर्तव्यं लिङ्गदर्शनम्

பண்டைய திரேதாயுகத்தில் ‘ஸ்கந்த’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்தத் தீர்த்தம் தோன்றியது. ஆகவே மக்கள் ஒழுங்குடன் அங்கே லிங்கதரிசனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 47

तावत्पापानि देहेषु महापातकजान्यपि । यावन्न प्रेक्षते जन्तुस्तत्तीर्थं देवसेवितम्

உடலுடைய உயிர்களில் மகாபாதகத்தால் உண்டான பாவங்களும், தேவர்கள் போற்றும் அந்தத் தீர்த்தத்தை உயிர் காணும்வரை தங்கியிருக்கும்।

Verse 48

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । ज्योतिष्मतीपुरीसंस्थं ये द्रक्ष्यन्ति हरं परम्

அவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள், மகாத்மாக்கள்; அவர்களின் பிறவி நன்கு வாழப்பட்டது—ஜ்யோதிஷ்மதீபுரியில் உறையும் பரம ஹரனை தரிசிப்போர்.

Verse 49

तस्मान्मोहं परित्यज्य जनैर्गन्तव्यमादरात् । तीर्थाशेषफलावाप्त्यै तीर्थं कुम्भेश्वराह्वयम्

ஆகவே மயக்கத்தை விட்டு மக்கள் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் ‘கும்பேஸ்வர’ எனப்படும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; எல்லாத் தீர்த்தங்களின் முழுப் பலனும் பெறுவதற்காக.

Verse 50

मार्कण्डेय उवाच । श्रुत्वेति शम्भुवचसा स षडाननोऽथ नत्वा पितुः पदयुगाम्बुजमादरेण । सम्प्राप्य दक्षिणतटं गिरिशस्रवन्त्याः कीशाग्र्यरामकलशाख्यशिवान् ददर्श

மார்கண்டேயர் கூறினார்—சம்புவின் வாக்கை கேட்ட ஆறுமுகன், பக்தியுடன் தந்தையின் தாமரைப் பாதங்களுக்கு வணங்கினான். பின்னர் கிரிஷஸ்ரவந்தீ எனப்படும் நதியின் தென் கரையை அடைந்து, கீசாக்ர்ய, ராம, கலச எனப் பெயர்பெற்ற சிவங்களைத் தரிசித்தான்।

Verse 84

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயக் குறி.