Adhyaya 46

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । स दानवो वरं लब्ध्वा जगाम स्वपुरं प्रति । ददर्श स्वपुरं राजञ्छोभितं चित्रचत्वरैः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— வரம் பெற்ற அந்த தானவன் தன் நகரை நோக்கிச் சென்றான். அரசே, அவன் தன் நகரம் அழகிய அலங்கரிக்கப்பட்ட சதுக்கங்களும் சந்திப்புகளும் கொண்டு விளங்குவதைக் கண்டான்.

Verse 2

उद्यानैश्चैव विविधैः कदलीखण्डमण्डितैः । पनसैर्बकुलैश्चैवाम्रातैराम्रैश्च चम्पकैः

அது பலவகைத் தோட்டங்களால் நிறைந்தது; வாழைக் குன்றுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பலாப்பழ மரங்கள், பகுள மரங்கள், மாமரத் தோப்புகள், மாமரங்கள் மற்றும் சம்பக மலர்களால் ஒளிவீசியது.

Verse 3

अशोकैर्नालिकेरैश्च मातुलिङ्गैः सदाडिमैः । नानावृक्षैश्च शोभाढ्यं तडागैरुपशोभितम्

அது அசோக மரங்களாலும் தென்னை மரங்களாலும், மாதுளை (சிட்ரன்) மற்றும் மாதுளம்பழ மரங்களாலும் நிறைந்தது; பலவகை மரங்களின் அழகால் செழித்து, குளங்கள்-தடாகங்களால் மேலும் அழகுபெற்றது.

Verse 4

देवतायतनैर्दिव्यैर्ध्वजमालासुशोभितैः । वेदाध्ययननिर्घोषैर्मङ्गलाद्यैर्विनादितम्

அந்நகரம் தேவர்களின் திவ்ய ஆலயங்களால் ஒளிர்ந்தது; கொடிகளும் பதாகைகளும் வரிசையாக அலங்கரித்து அழகுபெற்றது. வேதபாராயணத்தின் முழக்கமும் மங்களச் சடங்குகளின் இனிய நாதமும் எங்கும் ஒலித்தன.

Verse 5

प्राविशद्भवने दिव्ये काञ्चने रुक्ममालिनि । अपश्यत्स सुतान् भार्याममात्यान् दासभृत्यकान्

அவன் பொன் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திவ்யமான பொன்மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். அங்கே தன் மகன்கள், மனைவி, அமைச்சர்கள், தாசர்‑பணியாளர்கள் ஆகியோரை கண்டான்.

Verse 6

ततो जयप्रदान् सर्वानितश्चेतश्च धावतः । हृच्छोभां च प्रकुर्वाणान् वै जयन्तीभिरुच्चकैः

பின்னர் அவன் அனைவரும் இங்கும் அங்கும் ஓடி, ‘ஜய ஜய’ என உயர்ந்த முழக்கத்தால் வெற்றியைப் புகழ்ந்து ஆசீர்வதிப்பதை கண்டான். அந்த ஜயநாதம் இதயத்தில் பேரானந்தத்தை எழுப்பியது.

Verse 7

केचित्तोरणमाबध्य केचित्पुष्पाण्यवाकिरन् । मातुलिङ्गकराश्चान्ये धावन्ति ह्यन्धकं प्रति

சிலர் தோரணங்களை கட்டினர், சிலர் மலர்களைத் தூவி விழச் செய்தனர். இன்னோர் சிலர் கைகளில் மாதுலிங்கம் (பீஜபூரகம்) ஏந்தி அந்தகனை நோக்கி விரைந்து ஓடினர்.

Verse 8

पुरे जनाश्च दृश्यन्ते भाजनैरन्नपूरितैः । पूर्णहस्ताः प्रदृश्यन्ते तत्रैव बहवो जनाः

நகரத்தில் உணவால் நிரம்பிய பாத்திரங்களை ஏந்திய மக்கள் காணப்பட்டனர். அங்கேயே பலர் கைகளில் நிறைய நைவேத்ய‑அர்ப்பணப் பொருட்களுடன் கூடிவந்தனர்.

Verse 9

साक्षतैर्भाजनैस्तत्र शतसाहस्रयोषितः । मन्त्रान् पठन्ति विप्राश्च मङ्गलान्यपि योषितः

அங்கே அக்ஷதம் நிறைந்த பாத்திரங்களை ஏந்திய இலட்சக்கணக்கான பெண்கள் இருந்தனர். பிராமணர்கள் மந்திரங்களை ஓதினர்; பெண்களும் மங்கள ஆசிகளை உரைத்தனர்.

Verse 10

अमात्याश्चैव भृत्याश्च गजांश्चाढौकयन्ति च । वर्धापयन्ति ते सर्वे ये केचित्पुरवासिनः

அமைச்சர்களும் பணியாளர்களும் யானைகளை முன்னே கொண்டு வந்தனர். நகரில் வாழ்ந்த அனைவரும்—யார் யாராயினும்—வர்தாபனம் எனும் மங்கள விழாவை நடத்தினர்.

Verse 11

हृष्टस्तुष्टोऽवसत्तत्र सचिवैः सह सोऽन्धकः । ददर्श स जगत्सर्वं तुरङ्गांश्च पदातिकान्

அங்கே அந்தகன் அமைச்சர்களுடன் மகிழ்ந்து திருப்தியுடன் தங்கினான். அவன் முழு அரசையும்—குதிரைப் படையும் காலாட் படையும் உட்பட—கண்டான்.

Verse 12

तथैव विविधान् कोशांस्तत्र काञ्चनपूरितान् । महिषीर्गा वृषांश्चैवापश्यच्छत्राण्यनेकधा

அதேபோல் அங்கே பொன்னால் நிரம்பிய பலவகைத் த خزானாக்களையும் கண்டான். எருமைகள், பசுக்கள், காளைகள் மற்றும் பலவகை அரசக் குடைகளையும் கண்டான்.

Verse 13

स एवमन्धकस्तत्र कियन्तं कालमावसत् । हृष्टस्तुष्टो वसन्मर्त्ये स सुरैर्नाभ्यभूयत

இவ்வாறு அந்தகன் அங்கே நீண்ட காலம் தங்கினான்—மர்த்தியுலகில் மகிழ்ந்து திருப்தியுடன் வாழ்ந்தான்; தேவர்கள் அவனை வெல்ல இயலவில்லை.

Verse 14

वरं लब्धं तु तं ज्ञात्वा शङ्किताः स्वर्गवासिनः । एकीभूताश्च ते सर्वे वासवं शरणं गताः

அவன் வரம் பெற்றான் என்பதை அறிந்து, சுவர்க்கவாசிகள் அஞ்சினர். அனைவரும் ஒன்றுபட்டு வாசவன் (இந்திரன்) சரணடைந்தனர்.

Verse 15

शक्र उवाच । कथमागमनं वोऽत्र सर्वेषामपि नाकिनाम् । कस्माद्वो भयमुत्पन्नमागताः शरणं कथम्

சக்ரன் (இந்திரன்) கூறினான்—ஏ சுவர்க்கவாசிகளே, நீங்கள் அனைவரும் இங்கே ஒன்றாக எவ்வாறு வந்தீர்கள்? உங்களுக்கு எதனால் பயம் எழுந்தது, ஏன் சரணடைந்து வந்தீர்கள்?

Verse 16

ततस्ते ह्यमराः सर्वे शक्रमेतद्वचोऽब्रुवन्

அப்போது அந்த அமரர்கள் அனைவரும் சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 17

देवा ऊचुः । सुरनाथान्धको नाम दैत्यः शम्भुवरोर्जितः । अजेयः सर्वदेवानां किं नु कार्यमतः परम्

தேவர்கள் கூறினர்—தேவேசா, அంధகன் என்னும் அசுரன் சம்பு (சிவன்) அருளிய வரத்தால் வலிமை பெற்றான். அவன் எல்லாத் தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவன்; இனி என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 18

तत्त्वं चिन्तय देवेश क उपायो विधीयताम् । इत्थं वदन्ति ते देवाः शक्राग्रे मन्त्रणोद्यताः

தேவேசா, உண்மையை ஆராய்ந்து ஏதாவது வழியை வகுத்தருளுங்கள். இவ்வாறு சக்ரன் முன்னிலையில் ஆலோசனைக்குத் தயாராய் தேவர்கள் கூறினர்.

Verse 19

मन्त्रयन्ति च यावद्वै तावच्चारमुखेरितम् । ज्ञात्वा तत्र स देवौघं दानवो निर्गतो गृहात्

அவர்கள் இன்னும் ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், உளவனின் வாயிலிருந்து செய்தி வெளிப்பட்டது. அங்கே தேவர்களின் பெருங்கூட்டம் சேர்ந்திருப்பதை அறிந்து அந்த தானவன் தன் இல்லத்திலிருந்து வெளியேறினான்.

Verse 20

एकाकी स्यन्दनारूढ आयुर्धैबहुभिर्वृतः । दुर्गमं मेरुपृष्ठं स लीलयैव गतो नृप

அரசே! அவன் தனியாகத் தேரில் ஏறி, பல ஆயுதங்களால் சூழப்பட்டவனாய், எட்டரிய மேருமலையின் முதுகுப்பகுதிக்கே விளையாட்டுபோல் சென்றான்.

Verse 21

स्वर्णप्राकारसंयुक्तं शोभितं विविधाश्रमैः । दुर्गमं शत्रुवर्गस्य तदा पार्थिवसत्तम

மன்னர்களில் சிறந்தவனே! அது பொன் மதில்களால் சூழப்பட்டதும், பலவகை ஆசிரமங்களால் அழகுபெற்றதும்; அப்போது பகைவர்க்கு அது முற்றிலும் எட்டாததாயிருந்தது.

Verse 22

प्रविवेशासुरस्तत्र लीलया स्वगृहे यथा । वृत्रहा भयमापन्नः स्वकीयं चासनं ददौ

அங்கே அந்த அசுரன், தன் இல்லத்திற்குள் நுழைவதுபோல், லீலையாக நுழைந்தான். வ்ருத்ரஹா இந்திரன் அச்சமடைந்து, தன் ஆசனத்தையே அவனுக்குக் கொடுத்தான்.

Verse 23

उपविष्टोऽन्धकस्तत्र शक्रस्यैवासने शुभे । आस्थानं कलयामास सर्वतस्त्रिदशावृतम्

அப்போது அந்தகன் அங்கே சக்ரனின் புனிதமான ஆசனத்திலேயே அமர்ந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் முப்பது தேவர்களால் சூழப்பட்ட அந்த அரசவையை நோக்கி ஆராயத் தொடங்கினான்.

Verse 24

शक्र उवाच । किं तवागमनं चात्र किं कार्यं कथयस्व मे । यदस्मदीयं वित्तं हि तत्ते दास्यामि दानव

சக்ரன் கூறினான்—நீ இங்கே வந்ததேன்? உன் நோக்கம் என்ன? எனக்குச் சொல். ஹே தானவா, எங்களுடைய செல்வம் எதுவோ அதனை எல்லாம் உனக்குத் தருவேன்.

Verse 25

अन्धक उवाच । नाहं वै कामये कोशं न गजांश्च सुरेश्वर । स्वकीयं दर्शयस्वाद्य स्वर्गशृङ्गारभूषितम्

அந்தகன் கூறினான்—ஹே தேவர்களின் தலைவா, உன் களஞ்சியமும் வேண்டாம், உன் யானைகளும் வேண்டாம். இன்று உன் சொந்த வைபவத்தை காட்டுவாய்; தெய்வீக அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்வர்க்கத்தை எனக்குக் காட்டு.

Verse 26

ऐरावतं महानागं तं चैवोच्चैःश्रवोहयम् । उर्वश्यादीनि रत्नानि मम दर्शय गोपते

ஐராவதம் எனும் மகாயானையையும், உச்சைஃஸ்ரவஸ் எனும் குதிரையையும்; உர்வசி முதலான ரத்தினச் செல்வங்களையும்—ஹே கோபதே, எனக்குக் காட்டு.

Verse 27

पारिजातकपुष्पाणि वृक्षजातीननेकशः । वादित्राणि च सर्वाणि दर्शयस्व शचीपते

பாரிஜாத மலர்களையும், பலவகை தெய்வீக மரங்களையும், எல்லா இசைக்கருவிகளையும் கூட—ஹே சசீபதே, எனக்குக் காட்டு.

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शक्रश्चिन्तितवानिदम् । योऽमुं निहन्ति पाप्मानं न तं पश्यामि कर्हिचित्

அவன் சொற்களை கேட்ட சக்ரன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—இந்தப் பாவியை அழிக்க வல்லவன் யாரும் எனக்கு எந்நேரமும் காணப்படவில்லை.

Verse 29

नास्ति रक्षाप्रदः कश्चित्स्वर्गलोकस्य दुःखिनः । भयत्रस्तो ददावन्यद्वादित्राद्यप्सरोगणैः

துயருற்ற ஸ்வர்கலோகத்திற்கு காவல் அளிப்பவர் எவரும் இல்லை. அச்சத்தால் நடுங்கி, அவன் அப்ஸரைக் குழுக்களுடன் வாத்தியங்கள் முதலிய பிற பொருட்களையும் அளித்தான்.

Verse 30

रङ्गभूमावुपाविश्य कारयामास ताण्डवम् । उपविष्टाः सुराः सर्वे यममारुतकिन्नराः

அரங்கில் அமர்ந்து அவன் தாண்டவத்தை நிகழ்த்தச் செய்தான். யமன், மருதர்கள், கின்னரர்கள் உடன் எல்லாத் தேவர்களும் அமர்ந்து பார்த்தனர்.

Verse 31

उर्वश्याद्या अप्सरसो गीतवादित्रयोगतः । ननृतुः पुरतस्तस्य सर्वा एकैकशो नृप

அரசே! ஊர்வசி முதலிய அப்ஸரைகள் பாடலும் வாத்தியமும் இணைந்து அவன் முன்னிலையில் ஆடினார்கள்; ஒவ்வொருத்தியும் மாறிமாறி முன்வந்து நடனம் செய்தாள்.

Verse 32

न व्यश्राम्यत तच्चित्तं दृष्ट्वा चाप्सरसस्तदा । शचीं प्रति मनस्तस्य सकाममभवन्नृप

அரசே! அப்போது அப்ஸரைகளைப் பார்த்ததும் அவன் மனம் ஓய்வு பெறவில்லை; ஆசையுடன் அவன் உள்ளம் சசீதேவியின்பால் திரும்பியது.

Verse 33

गृहीत्वा शक्रभार्यां स प्रस्थितः स्वपुरं प्रति । ततः प्रववृते युद्धमन्धकस्य सुरैः सह

சக்ரனின் மனைவியைப் பிடித்துக்கொண்டு அவன் தன் நகரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அப்போது தேவர்களுடன் அந்தகனின் போர் வெடித்தெழுந்தது.

Verse 34

तेन देवगणाः सर्वे ध्वस्ताः पार्थिवसत्तम । संग्रामे विविधैः शस्त्रैश्चक्रवज्रादिभिर्घनैः

அரசருள் சிறந்தவனே! போர்க்களத்தில் சக்கரம், வஜ்ரம் முதலிய கனமான பலவகை ஆயுதங்களின் தாக்குதலால் அவன் எல்லா தேவர்கணங்களையும் முற்றிலும் நசுக்கியான்.

Verse 35

संतापिताः सुराः सर्वे क्षयं नीता ह्यनेकशः । सर्वेऽपि मरुतस्तेन भग्नाः संग्राममूर्धनि

அனைத்து தேவர்களும் அவனால் துன்புறுத்தப்பட்டு பலமுறை அழிவுக்குத் தள்ளப்பட்டனர்; போரின் உச்சக் கணத்தில் எல்லா மருதர்களும் அவனால் முறியடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 36

यथा सिंहोगजान् सर्वान् विचित्य विचरेद्वनम् । तद्वदेकेन ते देवा जिताः सर्वे पराङ्मुखाः

சிங்கம் எல்லா யானைகளையும் சிதறடித்து காட்டில் விருப்பம்போல் உலாவுவது போல, ஒருவனே அந்த தேவர்களை வென்று அனைவரையும் பின்வாங்கி ஓடச் செய்தான்.

Verse 37

बालोऽधिपो यथा ग्रामे स्वेच्छया पीडयेज्जनान् । स्वैरमाक्रम्य गृह्णाति कोशवासांसि चासकृत्

கிராமத்தில் குழந்தைத்தனமான ஆளுநன் தன் விருப்பப்படி மக்களை ஒடுக்கி, திமிருடன் அலைந்து, அவர்களின் கருவூலத்தையும் ஆடைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் பறிப்பது போல—அவனும் அப்படியே நடந்தான்.

Verse 38

गतं न पश्यत्यात्मानं प्रजासंतापनेन च । गृहीत्वा शक्रभार्यां स गतो वै दानवोत्तमः

மக்களைத் துன்புறுத்திய மயக்கத்தில் அவன் தன் வீழ்ச்சியை காணவில்லை; சக்ரனின் மனைவியைப் பறித்துக்கொண்டு அந்த தானவச் சிறந்தவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 46

। अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாயக் குறி).