Adhyaya 44

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तीर्थानां परमं तीर्थं तच्छृणुष्व नराधिप । रेवाया दक्षिणे कूले निर्मितं शूलपाणिना

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மனுநாதனே! எல்லா தீர்த்தங்களிலும் பரம தீர்த்தமான அதைக் கேள்; அது ரேவையின் தென் கரையில் சூலபாணி பகவானால் நிறுவப்பட்டது.

Verse 2

मोक्षार्थं मानवेन्द्राणां निर्मितं नृपसत्तम युधिष्ठिर उवाच । श्रुता मे विविधा धर्मास्तीर्थानि विविधानि च । दानधर्माः समस्ताश्च त्वत्प्रसादाद्द्विजोत्तम

நற்பதியே! இது மனித அரசர்களின் மோட்சத்திற்காக அமைக்கப்பட்டது. யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—த்விஜோத்தமரே! உங்கள் அருளால் பலவகை தர்மங்களையும், பல தீர்த்தங்களையும், தானதர்மங்களின் அனைத்தையும் நான் கேட்டறிந்தேன்.

Verse 3

अन्यच्च श्रोतुमिच्छामि संसारश्छिद्यते यथा । पुनरागमनं नास्ति मोक्षप्राप्तिर्भवेद्यथा

மேலும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—எவ்வாறு சம்சாரப் பந்தம் அறுக்கப்படும், மீண்டும் வருதல் இல்லாதபடி எவ்வாறு இருக்கும், மேலும் எவ்வாறு மோட்சப் பெறுதல் உண்டாகும்.

Verse 4

एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसादाद्द्विजसत्तम

த்விஜசத்தமரே! அருள்புரிந்து இவை அனைத்தையும் எனக்கு விளக்குங்கள்.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । शृणुष्वैकमना भूत्वा तीर्थात्तीर्थान्तरं महत् । श्रुते यस्य प्रभावे तु मुच्यते चाब्दिकादघात्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஒருமுகச் சிந்தையுடன் கேள்; தீர்த்தங்களுக்குமேல் உயர்ந்த அந்த மகாதீர்த்தத்தை. அதன் மகிமையைச் செவியுற்றாலே சொல்வழிப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 6

वाचिकैर्मानसैर्वापि शारीरैश्च विशेषतः । कीर्तनात्तस्य तीर्थस्य मुच्यते सर्वपातकैः

சொல், மனம், குறிப்பாக உடல் வழி செய்த பாவங்கள்—அந்த தீர்த்தத்தின் கீர்த்தனமும் புகழ்பாடலும் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 7

पञ्चक्रोशप्रमाणं तु तच्च तीर्थं महीपते । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं प्राणिनां पापकर्मिणाम्

அரசே! அந்த தீர்த்தம் ஐந்து குரோச அளவு பரந்து உள்ளது. பாவச் செயல்களில் மூழ்கிய உயிர்களுக்கும் அந்த தெய்வீக தீர்த்தம் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருள்கிறது.

Verse 8

रेवाया दक्षिणे कूले पर्वतो भृगुसंज्ञितः । तस्य मूर्ध्नि च तत्तीर्थं स्थापितं चैव शम्भुना

ரேவையின் தென் கரையில் ‘பிருகு’ எனப்படும் மலை உள்ளது. அதன் உச்சியில் அந்த தீர்த்தத்தைத் தாமே சம்பு (சிவன்) நிறுவினார்.

Verse 9

शूलभेदेति विख्यातं त्रिषु लोकेषु भूपते । तत्र स्थिताश्च ये वृक्षास्तीर्थाच्चैव चतुर्दिशम्

அரசே! அது ‘சூலபேத’ என்ற பெயரால் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. மேலும் அந்த தீர்த்தத்தைச் சுற்றி நான்கு திசைகளிலும் நிற்கும் மரங்களும் அதன் புனித வளாகத்திற்கே உட்பட்டவை.

Verse 10

पतिता निलयं यान्ति रुद्रस्य नात्र संशयः । मृतास्तत्रैव ये केचिज्जन्तवो भुवि पक्षिणः

பாவத்தில் வீழ்ந்தவர்களும் ருத்ரனின் தாமத்தை அடைகிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அங்கே மரணமடையும் எந்த உயிர்களும்—பறவைகளோ நிலத்தில் வாழ்வோரோ—

Verse 11

ते यान्ति परमं लोकं तत्र तीर्थे न संशयः । पातालान्निःसृता गङ्गा भोगवतीतिसंज्ञिता

அவர்கள் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் பரம லோகத்தை அடைகிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. பாதாளத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட கங்கைத் தாரை ‘போகவதி’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 12

निष्क्रान्ता शूलभेदाच्च सर्वपापक्षयंकरी । या सा गीर्वाणनाम्न्यन्या वहेत्पुण्या महानदी

சூலபேதத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு அவள் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள். அந்தப் புனிதமான மகாநதி ‘கீர்வாணா’ என்ற மற்றொரு பெயராலும் ஓடுகின்றாள்.

Verse 13

पतिता कुण्डमध्ये तु यत्र भिन्नं त्रिशूलिना । शम्भुना च पुरा तात उत्पाद्य च सरस्वती

திரிசூலதாரி அவளைப் பிளந்த இடத்தில், அவள் குண்டத்தின் நடுவில் வீழ்ந்தாள். அன்பனே, பழங்காலத்தில் சம்புவும் அங்கேயே சரஸ்வதியையும் உண்டாக்கினார்.

Verse 14

सा तत्र पतिता राजन् प्राचीनाघविमोचिनी । भास्वत्या त्रितयं यत्र शिला गीर्वाणसंज्ञिता

அரசே, அவள் அங்கே இறங்கி பழம்பாவங்களை நீக்கும் தெய்வநதியாக ஆனாள். அங்கே ஒளிமிக்க மூவரணி உள்ளது; மேலும் ‘கீர்வாணா’ என அழைக்கப்படும் ஒரு கல்லும் உள்ளது.

Verse 15

तत्र तीर्थे च तत्तीर्थं न भूतं न भविष्यति । केदारं च प्रयागं च कुरुक्षेत्रं गया तथा

அந்தப் புனிதப் பகுதியில் அத்தகைய தீர்த்தம் முன்பு இருந்ததுமில்லை, இனி இருப்பதுமில்லை. கேதாரம், பிரயாகம், குருக்ஷேத்திரம், கயா போன்ற புகழ்பெற்ற தலங்களும்—

Verse 16

अन्यानि च सुतीर्थानि कलां नार्हन्ति षोडशीम् । पञ्च स्थानानि तीर्थानि पृथग्भूतानि यानि च

மற்ற சிறந்த தீர்த்தங்களும் அதன் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கான ‘கலை’க்குக் கூட சமமல்ல. மேலும் தனித்தனியாக உள்ள ஐந்து தீர்த்தஸ்தலங்கள்—

Verse 17

वक्ष्यामि च समासेन एकैकं च पृथक्पृथक् । गया नाभ्यां यथा पुण्या चक्रतीर्थं च तत्समम्

நான் சுருக்கமாக, ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியாக வரிசையாக விளக்குகிறேன். கயா, நாபி எவ்வளவு பரம புண்ணியமோ, அதுபோலச் சக்ரதீர்த்தமும் அவைகளுக்கு இணையான புனிதம் உடையது.

Verse 18

धर्मारण्ये यथा कूपं शूलभेदं च तत्समम् । ब्रह्मयूपं यथा पुण्यं देवनद्यास्तथैव च

தர்மாரண்யத்தில் உள்ள புனிதக் கிணறு எவ்வளவு புனிதமோ, அதுபோலச் சூலபேதமும் அதற்கு இணை. பிரம்மயூபம் எவ்வளவு புண்ணியமோ, தேவநதியும் அதேபோல் புனிதம் உடையது.

Verse 19

यथा गयाशिरः पुण्यं सुराणां च यथा शिला । यथा च पुष्करं स्थानं मार्कण्डह्रद एव च

கயாசிரம் எவ்வளவு புனிதமோ, தேவர்கள் வணங்கும் புனிதக் கல்லும் எவ்வளவு புனிதமோ; அதுபோலப் புஷ்கரத் தலம் மற்றும் மார்கண்ட ஹ்ரதமும் புனிதமானவை.

Verse 20

दत्त्वा पिण्डोदकं तत्र पिण्डाणां च तथाक्षयम् । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं तोयं पिबति नित्यशः । मुच्यते सर्वपापैस्तु उरगः कञ्चुकैरिव । अनिन्द्यान्पूजयेद्विप्रान् दम्भक्रोधविवर्जितान्

அங்கே பிண்டமும் தர்ப்பண நீரும் அர்ப்பணித்தால் பித்ருகாரியத்திற்கு அழியாத பலன் கிடைக்கும். அந்த இடத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்து தினமும் அந்த நீரை அருந்துபவன், பாம்பு தோலை உதிர்ப்பதுபோல் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். தம்பமும் கோபமும் அற்ற குற்றமற்ற பிராமணர்களை வணங்க வேண்டும்.

Verse 21

त्रयोदशदिनं दानं त्रयोदशगुणं भवेत् । अभ्यर्चितं सुरं दृष्ट्वा गणनाथं गजाननम्

பதிமூன்று நாட்கள் அளிக்கப்படும் தானம் பதிமூன்று மடங்கு பலன் தரும். பூஜிக்கப்பட்ட தேவனைத் தரிசித்து, யானைமுகம் கொண்ட கணநாதனைத் தரிசித்து அர்ச்சித்தால்…

Verse 22

सर्वे विघ्ना विनश्यन्ति दृष्ट्वा कम्बलक्षेत्रपम्

கம்பலக்ஷேத்திரத்தின் அதிபதியைத் தரிசித்தால் எல்லா தடைகளும் அழியும்.

Verse 23

पूजयेत्परया भक्त्या शूलपाणिं महेश्वरम्

உயர்ந்த பக்தியுடன் திரிசூலதாரி மகேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 24

देवस्य पूर्वभागे तु उमा पूज्या प्रयत्नतः । मार्कण्डेशं ततो भक्त्या पूजयेद्गुहवासिनम्

தேவனின் கிழக்குப் பகுதியில் முயற்சியுடன் உமாதேவியை வழிபட வேண்டும். பின்னர் பக்தியுடன் குகையில் வாசிக்கும் மார்கண்டேசரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 25

मुच्यन्ते पातकैः सर्वैरज्ञानज्ञानसंचितैः । गुहामध्ये प्रविष्टस्तु जपेत्सूक्तं तु त्र्यक्षरम्

அறியாமையாலோ தவறான அறிவாலோ சேர்த்த எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் ஒருவர் விடுதலை பெறுகிறார். பின்னர் குகையின் உள்ளே நுழைந்து புனிதமான மூன்றெழுத்து மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 26

नीलपर्वतजं पुण्यं षष्ठांशेन लभेत सः । त्रिनरास्तत्र तिष्ठन्ति सादित्यमरुतैः सह

நீலபர்வதத்தில் உண்டாகும் புண்ணியத்தின் ஆறில் ஒரு பங்கை அவன் பெறுகிறான். அங்கே ஆதித்யர்களும் மருத்களும் உடன் மூன்று தெய்வீகப் பெருமக்கள் தங்கியுள்ளனர்.

Verse 27

सर्वदेवमयं स्थानं कोटिलिङ्गमनुत्तमम् । यथा नदीनदाः सर्वे सागरे यान्ति संक्षयम्

இந்த இடம் எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தது—ஒப்பற்ற ‘கோடிலிங்கம்’. எல்லா நதிகளும் ஓடைகளும் இறுதியில் கடலில் கலந்து அமைதியடைவதுபோல்,

Verse 28

तथा पापानि नश्यन्ति शूलभेदस्य दर्शनात् । प्रत्यक्षो दृश्यतेऽद्यापि प्रत्ययो ह्यवनीपते

அவ்வாறே, சூலபேதத்தை தரிசிப்பதாலேயே பாவங்கள் அழிகின்றன. மண்ணின் அரசே, இன்றும் அதன் சான்று நேரடியாகக் காணப்படுகிறது.

Verse 29

विस्फुलिङ्गा लिङ्गमध्ये स्पन्दन्ते स्नानयोगतः । द्वितीयः प्रत्ययस्तत्र तैलबिन्दुर्न सर्पति

ஸ்நானம் செய்யும்போது லிங்கத்தின் உள்ளே சினங்கள் நடுங்குவது போலத் தெரிகிறது. அங்கே இரண்டாவது அடையாளம்: எண்ணெய்த் துளி வழியவோ பரவவோ செய்யாது.

Verse 30

एवं हि प्रत्ययस्तत्र शूलभेदप्रभावजः । यः स्मरेच्छूलभेदं तु त्रिकालं नित्यमेव च

அங்கே சூலபேதத்தின் பேராற்றலாலேயே அந்த உறுதிச் சின்னம் உண்டாகிறது. எவன் சூலபேதத்தை நித்தம் மூன்று காலங்களிலும் நினைவுகூருகிறானோ—

Verse 31

स पूतश्च भवेत्साक्षात्सबाह्याभ्यन्तरो नृप । न कस्यचिन्मया ख्यातं पृष्टोऽहं त्रिदशैरपि

அவன் உடனே தூய்மையடைகிறான்—வெளியிலும் உள்ளத்திலும், அரசே. தேவர்கள் கேட்டபோதும் இதை நான் யாரிடமும் வெளிப்படுத்தவில்லை.

Verse 32

गुह्याद्गुह्यतरं तीर्थं सदा गोप्यं कृतं मया । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वदोषघ्नमुत्तमम्

இது மறைவினும் மிக மறைவான தீர்த்தம்; இதை நான் எப்போதும் மறைத்து வைத்தேன்—இது பரம புண்ணியம், எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவது, எல்லா குறைகளையும் அழிப்பது.

Verse 33

सर्वतीर्थमयं तीर्थं शूलभेदं जनेश्वर । श्रुते यस्य प्रभावे तु मुच्यते सर्वपातकैः

மக்களுடைய ஆண்டவனே, சூலபேதம் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமும் நிறைந்த தீர்த்தம். அதன் மகிமையைச் செவியுற்றாலே மனிதன் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 34

शूलभेदं मया तात संक्षेपात्कथितं तव । यः शृणोति नरो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

அன்புக்குரியவனே, சூலபேதத்தை நான் உனக்கு சுருக்கமாகச் சொன்னேன். எவன் பக்தியுடன் இதைக் கேட்கிறானோ, அவன் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.