Adhyaya 43

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र विमलेश्वरमुत्तमम् । तत्र देवशिला रम्या स्वयं देवैर्विनिर्मिता

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசேந்தரா! பின்னர் நீ உத்தமமான விமலேஸ்வரத் தலத்திற்குச் செல். அங்கே தேவர்களே தாமே அமைத்த இனிய ‘தேவசிலை’ உள்ளது।

Verse 2

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या ब्राह्मणान्पूजयेन्नृप । स्वल्पेनापि हि दानेन तस्य चान्तो न विद्यते

அரசே! அங்கே பக்தியுடன் நீராடி பிராமணர்களை வழிபடுவோர், சிறிதளவு தானம் செய்தாலும் அவருடைய புண்ணியம் எல்லையற்றது; அதற்கு முடிவு இல்லை।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कानि दानानि विप्रेन्द्र शस्तानि धरणीतले । यानि दत्त्वा नरो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—விப்ரேந்திரரே! பூமியில் எந்தெந்த தானங்கள் சிறந்தவை என்று போற்றப்படுகின்றன? அவற்றை பக்தியுடன் அளித்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்?

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सुवर्णं रजतं ताम्रं मणिमौक्तिकमेव च । भूमिदानं च गोदानं मोचयत्पशुभान्नरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—தங்கம், வெள்ளி, செம்பு, மணியும் முத்தும், நிலதானமும் கோதானமும்—இத்தகைய தானங்கள் மனிதனைச் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும்.

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्कुरुते प्राणसंक्षयम् । रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदा भूतसम्प्लवम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் உயிரைத் துறக்கிறாரோ, உயிர்களின் பிரளயம் நிகழாத வரையில் அவர் ருத்ரலோகத்தில் வாசிப்பார்.

Verse 6

ततः पुष्करिणीं गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरीम् । तत्र स्नात्वार्चयेद्देवं तेजोराशिं दिवाकरम्

பின்னர் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் புஷ்கரிணிக்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே நீராடி, ஒளியின் திரளான திவாகரன் (சூரியன்) எனும் தேவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 7

ऋचमेकां जपेत्साम्नः सामवेदफलं लभेत् । यजुर्वेदस्य जपनादृग्वेदस्य तथैव च

சாமன் முறையில் ஒரு ருச்சையைக் கூட ஜபித்தால் சாமவேதப் பலன் கிடைக்கும்; யஜுர் மந்திரங்களை ஜபித்தால் அதுபோல ரிக்வேதப் பலனும் பெறப்படும்.

Verse 8

अक्षरं वा जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

திவாகரனைத் தியானித்தபடி ஒரு எழுத்து மந்திரத்தையும் ஜபிக்கலாம்; ஆதித்யஹ்ருதயத்தை ஜபித்தால் எல்லாக் கில்பிஷங்களிலிருந்தும் (பாபதோஷங்களிலிருந்தும்) விடுபடுவான்.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा विधिना जपेद्द्विजान् । तस्य कोटिगुणं पुण्यं जायते नात्र संशयः

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் விதிப்படி நீராடி, த்விஜர்களின் சான்னித்யத்தில் ஜபம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு கோடிமடங்கு புண்ணியம் உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 10

अनाशकेनाग्निगत्या जले वा देहपातनात् । तस्मिंस्तीर्थे मृतो यस्तु स याति परमां गतिम्

உண்ணாவிரதத்தால் உயிர் துறந்தாலும், அக்கினியில் புகுந்தாலும், அல்லது நீரில் உடலைத் துறந்தாலும்—அந்த தீர்த்தத்தில் இறப்பவர் பரமகதியை அடைவார்।

Verse 11

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वा नृपसत्तम । विहितं कर्म कुर्वाणः स गच्छेत्परमां गतिम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன், சூத்ரன் யாராயினும்—விதிக்கப்பட்ட தன் கடமையைச் செய்பவன் பரமநிலையை அடைவான்।

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । व्याधिं सत्त्वक्षयं मोहं ज्ञात्वा वर्णा द्विजोत्तम । पापेभ्यो विप्रमुच्यन्ते केन तत्साधनं वद

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—த்விஜர்களில் சிறந்தவரே! பல வர்ணத்தார் நோய், சத்துவக் குறைவு, மயக்கம் ஆகியவற்றை உணர்ந்தபின், எந்த வழியால் பாவங்களில் இருந்து விடுபடுவர்? அந்த சாதனத்தைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 13

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तिलोदकी तिलस्नायी कामक्रोधविवर्जितः । ब्राह्मणोऽनशनैः प्राणांस्त्यजल्लभति सद्गतिम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—எள்ளுநீரால் வாழ்ந்து, எள்ளால் நீராடி, காமம்-கோபம் அற்ற பிராமணன் உண்ணாவிரதத்தால் உயிர் துறந்து சத்கதியை அடைவான்।

Verse 14

सङ्ग्रामे सद्गतिं तात क्षत्रियो निधने लभेत् । तदभावान्महाप्राज्ञ सेवमानो लभेदिति

அன்புள்ளவனே! போர்க்களத்தில் இறப்பதன் மூலம் ஒரு சத்திரியன் நற்கதியை அடைகிறான். அது இயலாவிடில், பேரறிவாளனே, சேவையின் மூலம் அவன் அதை அடையலாம்.

Verse 15

व्याधिग्रहगृहीतो वा वृद्धो वा विकलेन्द्रियः । आत्मानं दाहयित्वाग्नौ विधिना सद्गतिं लभेत्

நோயால் பீடிக்கப்பட்டவரோ, முதியவரோ அல்லது புலன்கள் செயலிழந்தவரோ, முறைப்படி தீயில் தம் உடலைத் துறந்து நற்கதியை அடையலாம்.

Verse 16

वैश्योऽपि हि त्यजन्प्राणानेवं वै शुभभाग्भवेत् । जले वा शुद्धभावेन त्यक्त्वा प्राणाञ्छिवो भवेत्

வைசியரும் இவ்வாறே உயிரைத் துறப்பதன் மூலம் நற்பேற்றை அடைவர். அல்லது தூய மனதுடன் நீரில் உயிரைத் துறந்து சிவ நிலையை அடைவர்.

Verse 17

शूद्रोऽपि द्विजशुश्रूषुस्तोषयित्वा महेश्वरम् । विमुच्य नान्यथा पापः पतते नरके ध्रुवम्

சூத்திரரும் அந்தணர்களுக்குச் சேவை செய்து, மகேஸ்வரனை மகிழ்விப்பதன் மூலம் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறார். இல்லையேல் பாவம் நீங்காது, அவர் நரகில் வீழ்வது உறுதி.

Verse 18

अथवा प्रणवाशक्तो द्विजेभ्यो गुरवे तथा । पञ्चाग्नौ शोषयेद्देहमापृच्छ्य द्विजसत्तमान्

அல்லது பிரணவத்தில் (ஓம்) ஈடுபாடு கொண்டு, அந்தணர்களிடமும் குருவிடமும் பக்தி பூண்டு, சிறந்த அந்தணர்களின் அனுமதி பெற்று, பஞ்சாக்னியில் உடலை வருத்த வேண்டும்.

Verse 19

शान्तदान्तजितक्रोधाञ्छास्त्रयुक्तान् विचक्षणान् । तेषां चैवोपदेशेन करीषाग्निं प्रसाधयेत्

அமைதியும் தமமும் கொண்டு கோபத்தை வென்ற, சாஸ்திரத்தில் நிலைபெற்ற, விவேகமுள்ளவர்களை அணுகி, அவர்களின் உபதேசத்தின்படி விதிவழியாக கரீஷாக்னி (கோமய அக்கினி)யை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 20

एवं वर्णा यथात्वेन मूढाहङ्कारमोहिताः । पतन्ति नरके घोरे यथान्धो गिरिगह्वरे

இவ்வாறு மூட அஹங்கார மயக்கத்தில் சிக்கி வெறும் வர்ணப் பெருமையில் பற்றிக்கொண்டோர், குருடன் மலைப் பள்ளத்தில் விழுவது போலக் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வர்।

Verse 21

ये शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तन्ते कामचारतः । कृमियोनिं प्रपद्यन्ते तेषां पिण्डो न च क्रिया

சாஸ்திர விதியைத் தள்ளிவிட்டு ஆசைமிகு சுயஇச்சையால் நடப்போர் புழு-யோனியில் பிறப்பர்; அவர்களுக்கு பிண்டம் இல்லை, கிரியையும் இல்லை।

Verse 22

श्रुतिस्मृत्युदितं धर्मं त्यक्त्वा यथेच्छाचारसेविनः । अष्टाविंशतिर्वै कोट्यो नरकाणां युधिष्ठिर

யுதிஷ்டிரா! ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் உரைக்கப்பட்ட தர்மத்தை விட்டுத் தன்னிச்சை நடத்தையைப் பின்பற்றுவோர் இருபத்தெட்டு கோடி நரகங்களில் வீழ்வர்।

Verse 23

प्रत्येकं वा पतन्त्येते मग्ना नरकसागरे । दुर्लभं मानुषं जन्म बहुधर्मार्जितं नृप

அரசே! இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் நரகக் கடலில் மூழ்கி வீழ்வர். மனிதப் பிறவி அரிது; அது பல தர்மச் சேர்க்கையால் மட்டுமே கிடைக்கும்।

Verse 24

तल्लब्ध्वा मदमात्सर्यं यो वै त्यजति मानवः । संनियम्य सदात्मानं ज्ञानचक्षुर्नरो हि सः

அந்த அரிய மனிதப் பிறவியைப் பெற்றவன், அகந்தை மற்றும் பொறாமையை உண்மையாய் துறந்து, தன்னை எப்போதும் கட்டுப்படுத்தி உள்ளார்ந்த ஒழுக்கத்தில் வாழ்வானாயின்—அவனே ஞானக் கண் பெற்ற மனிதன்.

Verse 25

अज्ञानतिमिरान्धस्य ज्ञानांजनशलाकया

அறியாமையின் இருளால் குருடானவனின் கண், ஞானம் எனும் அஞ்சனக் குச்சியால் திறக்கப்படுகிறது; இருள் அகன்று ஒளி வெளிப்படும்.

Verse 26

यस्य नोन्मीलितं चक्षुर्ज्ञेयो जात्यन्ध एव सः । एतत्ते कथितं सर्वं यत्पृष्टं नृपसत्तम

யாருடைய கண் இன்னும் திறக்கப்படவில்லையோ, அவன் பிறவிக் குருடனே என்று அறிய வேண்டும். அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறினேன்.

Verse 27

तथानिष्टतराणां हि रुद्रस्य वचनं यथा । नर्मदा सरितां श्रेष्ठा रुद्रदेहाद्विनिःसृता

அவ்வாறே ருத்ரனுடைய வாக்கு உறுதியானது—மிகவும் தீயவர்களிடத்திலும். நதிகளில் சிறந்த நர்மதா, ருத்ரனுடைய உடலிலிருந்தே வெளிப்பாய்ந்தாள்.

Verse 28

तारयेत्सर्वभूतानि स्थावराणि चराणि च । सर्वदेवाधिदेवेन ईश्वरेण महात्मना

அவள் (நர்மதா) அசையாததும் அசையும் துமான எல்லா உயிர்களையும் கரை சேர்க்கிறாள்; ஏனெனில் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் மேலான மகாத்மா ஈசுவரனின் அருள்சக்தியால் அவள் வல்லமை பெற்றாள்.

Verse 29

लोकानां च हितार्थाय महापुण्यावतारिता । मानसं वाचिकं पापं स्नानान्नश्यति कर्मजम्

உலகங்களின் நலனுக்காக அவள் பேர்புண்ணியமயியாக அவதரித்தாள். அவளில் நீராடினால் கர்மத்தால் உண்டான மனமும் வாக்கும் சார்ந்த பாவங்கள் அழிகின்றன.

Verse 30

रुद्रदेहाद्विनिष्क्रान्ता तेन पुण्यतमा हि सा । प्रातरुत्थाय यो नित्यं भूमिमाक्रम्य भक्तितः

ருத்ரரின் தேகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதனால் அவள் நிச்சயமாக மிகப் புனிதமானவள். எவன் தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து பக்தியுடன் நிலத்தில் பாதம் வைக்கிறானோ…

Verse 31

एतन्मन्त्रं जपेत्तात स्नानस्य लभते फलम् । नमः पुण्यजले देवि नमः सागरगामिनि

அன்பரே! இந்த மந்திரத்தை ஜபிப்பவன் நீராடலின் பலனை அடைகிறான். புண்ணியநீராகிய தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; கடலை நோக்கிச் செல்லும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 32

नमोऽस्तु पापनिर्मोचे नमो देवि वरानने

பாவநீக்கி, உமக்கு நமஸ்காரம்; அழகிய முகத்தையுடைய தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 33

नमोऽस्तु ते ऋषिवरसङ्घसेविते नमोऽस्तु ते त्रिनयनदेहनिःसृते । नमोऽस्तु ते सुकृतवतां सदा वरे नमोऽस्तु ते सततपवित्रपावनि

மிகச் சிறந்த ரிஷிகளின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்படுபவளே, உமக்கு நமஸ்காரம். மும்முகன் (திரிநேத்திரன்) இறைவனின் தேகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டவளே, உமக்கு நமஸ்காரம். நற்கருமம் செய்தோர்க்கு எப்போதும் வரமாக இருப்பவளே, உமக்கு நமஸ்காரம். என்றும் தூய்மையாக்கும் பாவனியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 43

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥