Adhyaya 4

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततोऽर्णवात्समुत्तीर्य त्रिकूटशिखरे स्थितम् । महाकनकवर्णाभे नानावर्णशिलाचिते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் கடலைக் கடந்து மேலேறி, திரிகூடச் சிகரத்தில் நிலைத்திருந்த இறைவனை நான் கண்டேன். அவர் மாபெரும் பொன் நிற ஒளியால் பிரகாசித்து, பல நிறக் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

Verse 2

महाशृङ्गे समासीनं रुद्रकोटिसमन्वितम् । महादेवं महात्मानमीशानमजमव्ययम्

மாபெரும் சிகரத்தில் அமர்ந்திருந்த மகாதேவரை நான் கண்டேன்; அவர் கோடிக்கணக்கான ருத்ரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார். அவர் மகாத்மா ஈசானன்—பிறவியற்றவன், அழிவிலாதவன்.

Verse 3

सर्वभूतमयं तात मनुना सह सुव्रत । भूयो ववन्दे चरणौ सर्वदेवनमस्कृतौ

அன்புத் தந்தையே, நல்விரதனே! மனுவுடன் சேர்ந்து நான் மீண்டும் அந்தத் திருவடிகளை வணங்கினேன்—அவை எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்துள்ள இறைவனுடையவை; எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கும் திருவடிகள்.

Verse 4

। अध्याय

‘அத்தியாயம்’—இது அத்தியாயக் குறியீடு மட்டும்; அத்தியாயத் தொடக்கச் சுட்டி.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । एतच्छ्रुत्वा तु मे तात परं कौतूहलं हृदि । जातं तत्कथयस्वेति शृण्वतः सह बान्धवैः

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—அன்புத் தந்தையே! இதைக் கேட்டதும் என் உள்ளத்தில் மிகுந்த ஆவல் எழுந்தது. தயை செய்து அந்தக் கதையைச் சொல்லுங்கள்; நாங்கள் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து கேட்கிறோம்.

Verse 6

का सा पद्मपलाशाक्षी तमोभूते महार्णवे । योगिवद्भ्रमते नित्यं रुद्रजां स्वां च याब्रवीत्

அந்தப் பத்மபல்லவக் கண்களையுடைய கன்னி யார்? இருளால் நிறைந்த மாபெரும் கடலில் யோகினிபோல் எப்போதும் அலைந்து, தன்னை ‘நான் ருத்ரஜை’ என்று கூறியவள் யார்?

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतमेव मया प्रश्नं पुरा पृष्टो मनुः स्वयम् । तदेव तेऽद्य वक्ष्यामि अबलायाः समुद्भवम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இதே கேள்வியை நான் முன்பு மனுவிடமே கேட்டேன். அதையே இன்று உனக்குச் சொல்கிறேன்—அந்த அபலைக் கன்னியின் தோற்றத்தை.

Verse 8

व्यतीतायां निशायां तु ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । ततः प्रभाते विमले सृज्यमानेषु जन्तुषु

பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் இரவு கடந்தபின், தூய்மையும் களங்கமின்மையும் நிறைந்த விடியலில்—படைப்பில் உயிர்கள் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில்—

Verse 9

मनुं प्रणम्य शिरसा पृच्छाम्येतद्युधिष्ठिर । केयं पद्मपलाशाक्षी श्यामा चंद्रनिभानना

யுதிஷ்டிரா! தலைவணங்கி மனுவை வணங்கி நான் கேட்கிறேன்—இந்தப் பத்மபல்லவக் கண்களையுடைய, கருநிறத்தாள், நிலவுபோன்ற முகத்தையுடைய பெண் யார்?

Verse 10

एकार्णवे भ्रमत्येका रुद्रजास्मीति वादिनी । सावित्री वेदमाता च ह्यथवा सा सरस्वती

அவள் தனித்தே ஏகார்ணவத்தில் அலைந்து, ‘நான் ருத்ரஜை’ என்று கூறுகிறாள். அவள் வேதமாதா சாவித்ரியா? அல்லது அவளே சரஸ்வதியா?

Verse 11

मन्दाकिनी सरिच्छ्रेष्ठा लक्ष्मीर्वा किमथो उमा । कालरात्रिर्भवेत्साक्षात्प्रकृतिर्वा सुखोचिता

அவள் நதிகளில் சிறந்த மந்தாகினியா? அல்லது லக்ஷ்மியா, அன்றி உமையா? அவள் நேரே காலராத்திரியா, அல்லது நலன் விளைவிக்கத் தகுந்த பிரக்ருதியா?

Verse 12

एतदाचक्ष्व भगवन्का सा ह्यमृतसंभवा । चरत्येकार्णवे घोरे प्रनष्टोरगराक्षसे

ஓ பகவனே, இதைச் சொல்லும்—அமிர்தத்தில் பிறந்த அவள் யார்? பயங்கரமான அந்த ஒரே பெருங்கடலில் அவள் உலாவுகிறாள்; அங்கு பாம்புகளும் ராக்ஷசர்களும் அழிந்தனர்.

Verse 13

मनुरुवाच । शृणु वत्स यथान्यायमस्या वक्ष्यामि संभवम् । यया रुद्रसमुद्भूता या चेयं वरवर्णिनी

மனு கூறினார்—குழந்தையே, கேள்; முறையான வரிசையில் அவளின் தோற்றத்தைச் சொல்கிறேன்—ருத்ரனிடமிருந்து எழுந்த இந்த உயர்ந்த அழகுடையாள்.

Verse 14

पुरा शिवः शान्ततनुश्चचार विपुलं तपः । हितार्थं सर्वलोकानामुमया सह शंकरः

முன்னொரு காலத்தில் அமைதியுருவான சிவன், உமையுடன் கூடிய சங்கரன், எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காகப் பெரும் தவம் செய்தான்.

Verse 15

ऋक्षशैलं समारुह्य तपस्तेपे सुदारुणम् । अदृश्यः सर्वभूतानां सर्वभूतात्मको वशी

ரிக்ஷசைலத்தை ஏறி அவர் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்; எல்லா உயிர்களுக்கும் மறைந்தவர், ஆயினும் எல்லாரின் ஆத்மாவாய், வசியான ஈசன்.

Verse 16

तपतस्तस्य देवस्य स्वेदः समभवत्किल । तं गिरिं प्लावयामास स स्वेदो रुद्रसंभवः

அந்த தேவன் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது உண்மையிலே அவனிடமிருந்து வியர்வை உண்டாயிற்று. ருத்ரசம்பவமான அந்த வியர்வை மலையைக் சுற்றிலும் வெள்ளம்போல் மூழ்கடித்தது.

Verse 17

तस्मादासीत्समुद्भूता महापुण्या सरिद्वरा । या सा त्वयार्णवे दृष्टा पद्मपत्रायतेक्षणा

அதிலிருந்து மிகப் புண்ணியமிக்க சிறந்த நதி தோன்றினாள்—நீ கடலில் கண்டவளே, தாமரை இதழ்போல் நீண்ட கண்களையுடையவள்.

Verse 18

स्त्रीरूपं समवस्थाय रुद्रमाराधयत्पुरा । आद्ये कृतयुगे तस्मिन्समानामयुतं नृप

அரசே! அந்த ஆதிக் க்ருதயுகத்தில் அவள் ஒருமுறை பெண் வடிவம் ஏற்று ருத்ரனை ஆராதித்தாள்; பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அந்த விரதத்தைத் தொடர்ந்து செய்தாள்.

Verse 19

ततस्तुष्टो महादेव उमया सह शंकरः । ब्रूहि त्वं तु महाभागे यत्ते मनसि वर्तते

அப்போது உமையுடன் கூடிய மகாதேவன் சங்கரன் மகிழ்ந்து கூறினான்—“மகாபாக்யவதியே! உன் மனத்தில் இருப்பது என்னவோ சொல்லு.”

Verse 20

सरिदुवाच । प्रलये समनुप्राप्ते नष्टे स्थावरजंगमे । प्रसादात्तव देवेश अक्षयाहं भवे प्रभो

நதி கூறினாள்—“தேவேசா! பிரளயம் வந்து அசையும்-அசையாத அனைத்தும் அழிந்தபோது, பிரபோ, உன் அருளால் நான் அழிவிலாதவளாக இருக்கட்டும்.”

Verse 21

सरित्सु सागरेष्वेव पर्वतेषु क्षयिष्वपि । तव प्रसादाद्देवेश पुण्या क्षय्या भवे प्रभो

தேவேசப் பிரபுவே! நதிகளும் கடல்களும் மலைகளும் சிதைந்தாலும், உமது அருளால் நான் புனிதமாய் இருந்து பாவங்களைச் சயப்படுத்துவாளாக இருப்பேனாக।

Verse 22

पापोपपातकैर्युक्ता महापातकिनोऽपि ये । मुच्यन्ते सर्वपापेभ्यो भक्त्या स्नात्वा तु शंकर

சங்கரனே! பாவங்களும் உபபாதகங்களும் உடையவர்கள்—even மகாபாதகிகளும்—பக்தியுடன் நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்।

Verse 23

उत्तरे जाह्नवीदेशे महापातकनाशिनी । भवामि दक्षिणे मार्गे यद्येवं सुरपूजिता

வடக்கில் ஜாஹ்னவீதேசத்தில் அவள் ‘மகாபாதகநாசினி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; அதுபோல தேவர்கள் இவ்வாறு வழிபட்டால் தெற்குப் பாதையில் நானும் அத்தகையவளாக இருப்பேன்।

Verse 24

स्वर्गादागम्य गंगेति यथा ख्याता क्षितौ विभो । तथा दक्षिणगङ्गेति भवेयं त्रिदशेश्वर

விபுவே! விண்ணுலகத்திலிருந்து இறங்கி அவள் பூமியில் ‘கங்கை’ எனப் புகழ்பெற்றதுபோல், திரிதசேஸ்வரனே, நான் ‘தெற்கு கங்கை’ எனப் புகழ்பெறுவேனாக।

Verse 25

पृथिव्यां सर्वतीर्थेषु स्नात्वा यल्लभते फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यो भक्त्या स्नात्वा महेश्वर

மகேஸ்வரனே! பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடி பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலனை இங்கே பக்தியுடன் நீராடும் மனிதன் பெறுவான்।

Verse 26

ब्रह्महत्यादिकं पापं यदास्ते संचितं क्वचित् । मासमात्रेण तद्देव क्षयं यात्ववगाहनात्

பிரம்மஹத்த்யை முதலான எந்தப் பாவமும் எங்காவது சேர்ந்து இருந்தாலும், ஓ தேவா! இங்கு அவகாஹனம் (மூழ்கி நீராடுதல்) செய்தால் அது ஒரு மாதத்திற்குள் அழிந்து விடும்.

Verse 27

यत्फलं सर्ववेदेषु सर्वयज्ञेषु शंकर । अवगाहेन तत्सर्वं भवत्विति मतिर्मम

ஓ சங்கரா! எல்லா வேதங்களிலும் எல்லா யாகங்களிலும் உள்ள பலன் அனைத்தும் இங்கு அவகாஹனத்தினாலேயே கிடைக்கட்டும்—இதுவே என் உறுதி.

Verse 28

सर्वदानोपवासेषु सर्वतीर्थावगाहने । तत्फलं मम तोयेन जायतामिति शंकर

ஓ சங்கரா! எல்லா தானங்களும் நோன்புகளும், எல்லா தீர்த்தங்களில் நீராடுதலின் பலனும்—அந்தப் பலன் என் நீராலேயே உண்டாகட்டும்.

Verse 29

मम तीरे नरा ये तु अर्चयन्ति महेश्वरम् । ते गतास्तव लोकं स्युरेतदेव भवेच्छिव

ஓ சிவா! என் கரையில் மகேஸ்வரனை வழிபடுகிறவர்கள், உடலை விட்டபின் உமது லோகத்தை அடையட்டும்—அப்படியே ஆகட்டும்.

Verse 30

मम कूले महेशान उमया सह दैवतैः । वस नित्यं जगन्नाथ एष एव वरो मम

ஓ மகேசானா! உமையுடனும் தேவர்களுடனும் என் கரையில் எப்போதும் வாசம் செய். ஓ ஜகந்நாதா! இதுவே என் வரம்.

Verse 31

सुकर्मा वा विकर्मा वा शान्तो दान्तो जितेन्द्रियः । मृतो जन्तुर्मम जले गच्छतादमरावतीम्

நற்கர்மம் செய்தவனாயினும் தீக்கர்மம் செய்தவனாயினும்—அமைதியுடனும் தமனத்துடனும் இந்திரியஜயத்துடனும் இருந்தாலும்—என் நீரில் உயிர் நீத்த எந்த உயிரும் அமராவதியை அடையட்டும்।

Verse 32

त्रिषु लोकेषु विख्याता महापातकनाशिनी । भवामि देवदेवेश प्रसन्नो यदि मन्यसे

தேவர்களின் தேவேசா! நீர் திருப்தியுடன் இதை ஏற்றுக் கொண்டால், நான் மூன்று உலகங்களிலும் மகாபாதகங்களை அழிப்பவளாகப் புகழ்பெறுவேனாக।

Verse 33

एतांश्चान्यान्वरान्दिव्यान्प्रार्थितो नृपसत्तम । नर्मदया ततः प्राह प्रसन्नो वृषवाहनः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! நர்மதா இவற்றையும் பிற தெய்வீக வரங்களையும் வேண்டியபோது, மகிழ்ந்த வृषவாஹனன் (சிவன்) அப்போது உரைத்தான்।

Verse 34

श्रीमहेश उवाच । एवं भवतु कल्याणि यत्त्वयोक्तमनिन्दिते । नान्या वरार्हा लोकेषु मुक्त्वा त्वां कमलेक्षणे

ஸ்ரீ மகேசன் கூறினார்—அருள்மிகு கல்யாணியே, குற்றமற்றவளே! நீ சொன்னதுபோலவே ஆகட்டும். தாமரைநயனே! உலகங்களில் உன்னைத் தவிர வேறு எவரும் வரத்திற்குத் தகுதியுடையவர் இல்லை।

Verse 35

यदैव मम देहात्त्वं समुद्भूता वरानने । तदैव सर्वपापानां मोचिनी त्वं न संशयः

அழகிய முகத்தவளே! நீ என் உடலிலிருந்து தோன்றிய அதே கணத்திலிருந்தே, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பவளாக நீ இருக்கிறாய்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 36

कल्पक्षयकरे काले काले घोरे विशेषतः । उत्तरं कूलमाश्रित्य निवसन्ति च ये नराः

கல்பநாசம் விளைவிக்கும் காலத்தில், குறிப்பாக அச்சமூட்டும் காலத்தில், வடகரையைச் சரணடைந்து அங்கே வாழும் மக்கள்।

Verse 37

अपि कीटपतङ्गाश्च वृक्षगुल्मलतादयः । आ देहपतनाद्देवि तेऽपि यास्यन्ति सद्गतिम्

தேவி! பூச்சி-பட்டங்கள், பறவைகள், மேலும் மரங்கள், புதர்கள், கொடிகள் முதலியனவும்—உடல் வீழும் வரை—அவையும் நற்கதியை அடையும்।

Verse 38

दक्षिणं कूलमाश्रित्य ये द्विजा धर्मवत्सलाः । आ मृत्योर्निवसिष्यन्ति ते गताः पितृमन्दिरे

தர்மத்தில் அன்புடைய இருபிறப்பினர் தென் கரையைச் சரணடைந்தால், அவர்கள் மரணம் வரை அங்கே தங்குவர்; பின்னர் பித்ருமந்திரம் (பித்ருலோகம்) செல்வர்।

Verse 39

अहं हि तव वाक्येन कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । त्वत्तीरे निवसिष्यामि सदैव ह्युमया समम्

உன் வாக்கினால்—ஒரு விசேஷ காரணத்திற்காக—நான் உன் கரையில் எப்போதும் உமாதேவியுடன் சேர்ந்து வாசிப்பேன்।

Verse 40

एवं देवि महादेवि एवमेव न संशयः । ब्रह्मेन्द्रचन्द्रवरुणैः साध्यैश्च सह विष्णुना

அப்படியே, தேவி, மகாதேவி—அப்படியேதான், ஐயமில்லை—பிரம்மா, இந்திரன், சந்திரன், வருணன், சாத்யர்கள் மற்றும் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து।

Verse 41

उत्तरे देवि ते कूले वसिष्यन्ति ममाज्ञया । दक्षिणे पितृभिः सार्द्धं तथान्ये सुरसुन्दरि

தேவி! உன் வடகரையில் என் ஆணையினால் அவர்கள் வாசிப்பர்; தென் கரையில் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து, மேலும் பிறரும், ஓ தேவரழகியே, குடியிருப்பர்।

Verse 42

वसिष्यन्ति मया सार्द्धमेष ते वर उत्तमः । गच्छ गच्छ महाभागे मर्त्यान्पापाद्विमोचय

அவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து வாசிப்பர்—இதுவே உன் உயர்ந்த வரம். செல், செல், ஓ பெரும்பாக்கியவளே, மானவர்களைப் பாவத்திலிருந்து விடுவி।

Verse 43

सहिता ऋषिसंघैश्च तथा सिद्धसुरासुरैः । एवमुक्ता महादेव उमया सहितो विभुः

ரிஷிகளின் கூட்டங்களுடனும், மேலும் சித்தர்கள், தேவர்கள், அசுரர்களுடனும் இணைந்து—இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபோது—உமையுடன் கூடிய அனைத்தாற்றலுடைய மகாதேவன் (விபு) இருந்தான்।

Verse 44

वन्द्यमानोऽथ मनुना मया चादर्शनं गतः । तेन चैषा महापुण्या महापातकनाशिनी

அப்போது மனுவாலும் என்னாலும் வணங்கி போற்றப்பட்ட அவர் கண்களுக்கு மறைந்தார். அதனால் இந்நதி மிகப் புனிதமாய், மகாபாதகங்களை அழிப்பவளாய் ஆனாள்।

Verse 45

कथिता पृच्छ्यते या ते मा ते भवतु विस्मयः । एषा गंगा महापुण्या त्रिषु लोकेषु विश्रुता

விளக்கப்பட்டிருந்தாலும் நீ மீண்டும் கேட்கிறாய்—அதில் வியப்பு கொள்ளாதே. இவள் கங்கை; மிகப் புனிதமானவள்; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவள்।

Verse 46

दशाभिः पञ्चभिः स्रोतैः प्लावयन्ती दिशो दश । शोणो महानदश्चैव नर्मदा सुरसा कृता

பதினைந்து ஓடைகளால் அவள் பத்து திசைகளையும் வெள்ளமென நிரப்புகிறாள். சோணா, மகாநதா, நர்மதா ஆகியவையும் ‘சுரஸா’—தெய்வப் புனிதம் பெற்றவை—ஆக்கப்பட்டன.

Verse 47

मन्दाकिनी दशार्णा च चित्रकूटा तथैव च । तमसा विदिशा चैव करभा यमुना तथा

மந்தாகினி, தசார்ணா, அதுபோல சித்ரகூடா; மேலும் தமசா, விதிசா, கரபா, யமுனா ஆகியவையும்.

Verse 48

चित्रोत्पला विपाशा च रञ्जना वालुवाहिनी । ऋक्षपादप्रसूतास्ताः सर्वा वै रुद्रसंभवाः

சித்ரோத்பலா, விபாசா, ரஞ்சனா, வாலுவாஹினீ—இந்நதிகள் ரிக்ஷபாதனிடமிருந்து பிறந்தவை; அனைத்தும் உண்மையில் ருத்ரசம்பவங்களே.

Verse 49

सर्वपापहराः पुण्याः सर्वमंगलदाः शिवाः । इत्येतैर्नामभिर्दिव्यैः स्तूयते वेदपारगैः

அவை புனிதமானவை, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குபவை, எல்லா மங்களங்களையும் அருளுபவை, சிவஸ்வரூபமானவை; இத்தகைய தெய்வ நாமங்களால் வேதப் பாரங்கதர்கள் அவற்றைத் துதிக்கின்றனர்.

Verse 50

पुराणज्ञैर्महाभागैराज्यपैः सोमपैस्तथा । इत्येतत्सर्वमाख्यातं महाभाग्यं नरोत्तम

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வெல்லாம் மகாபாக்கியம் புராணஞானிகளான மகாபாகர்களாலும், நெய்யாகுதி செலுத்துவோராலும், சோமபானம் செய்பவர்களாலும் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டது.

Verse 51

मनुनोक्तं पुरा मह्यममृतायाः समुद्भवम् । पुण्यं पवित्रमतुलं रुद्रोद्गीतमिदं शुभम्

முன்னொரு காலத்தில் மனு எனக்கு அம்ருதாவிலிருந்து அவள் தோன்றிய வரலாற்றைச் சொன்னார்—இது புண்ணியம் தரும், தூய்மையாக்கும், ஒப்பற்ற, மங்களமான செய்தி; ருத்ரன் பாடியதாகும்.

Verse 52

ये नराः कीर्तयिष्यन्ति भक्त्या शृण्वन्ति येऽपि च । प्रातरुत्थाय नामानि दश पञ्च च भारत

பக்தியுடன் இவற்றை கீர்த்தனம் செய்வோரும், கேட்போரும்—காலை எழுந்து, ஓ பாரதா, பதினைந்து நாமங்களை ஜபித்து,

Verse 53

ते नराः सकलं पुण्यं लभिष्यन्त्यवगाहजम् । विमानेनार्कवर्णेन घण्टाशतनिनादिना

அவர்கள் புனித நீராடலால் உண்டாகும் முழுப் புண்ணியத்தையும் பெறுவர்; சூரியன் போன்ற ஒளியுடன், நூறு மணிகளின் ஒலியால் முழங்கும் விமானத்தில் (புறப்படுவர்).

Verse 54

त्यक्त्वा मानुष्यकं भावं यास्यन्ति परमां गतिम्

மனித நிலையைக் களைந்து, அவர்கள் பரம கதியை அடைவர்.