Adhyaya 39

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र कपिलातीर्थमुत्तमम् । स्नानमात्रान्नरो भक्त्या मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! அதன் பின் சிறந்த கபிலா தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே வெறும் ஸ்நானமாத்திரத்தாலேயே, பக்தியுடையவன் எல்லாப் பாபக் கல்மஷங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेषु कथितं द्विजसत्तम । नर्मदेश्वरमाहात्म्यं कापिलं कथयस्व मे

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ த்விஜசத்தமா! உலகங்களில் இது அதிசயமானதாகச் சொல்லப்படுகிறது. எனக்கு நர்மதேச்வரரின் கபிலா-சம்பந்தமான மாஹாத்மியத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

यस्मिन् कालेऽथ सम्बन्धे उत्पन्नं तीर्थमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं तीर्थं जातं कथं प्रभो

இந்த உத்தம தீர்த்தம் எந்த காலத்தில், எந்த தொடர்புக் காரணத்தால் தோன்றியது? ஓ பிரபோ! எல்லாப் பாபங்களையும் போக்கும் புண்ணியமிக்க இந்த தீர்த்தம் எவ்வாறு வெளிப்பட்டது?

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । शृणु वक्ष्येऽद्य ते राजन्कपिलातीर्थमुत्तमम् । येन ते विस्मयः सर्वः श्रुत्वा गच्छति भारत

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே, கேள்; இன்று உனக்கு உத்தமமான கபிலா தீர்த்தத்தைச் சொல்கிறேன். ஓ பாரதா, இதைக் கேட்டவுடன் உன் எல்லா வியப்பும் அடங்கி நீங்கும்.

Verse 5

पुरा कृतयुगस्यादौ ब्रह्मा लोकपितामहः । उत्पादयित्वा सकलं भूतग्रामं चतुर्विधम्

பண்டைக் காலத்தில், க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா நான்கு வகையாக எல்லா உயிர்களின் கூட்டத்தையும் படைத்தான்.

Verse 6

जपहोमपरो भक्त्या क्षणं ध्यात्वा च तिष्ठति । ज्वलमानात्तु कपिला तावत्कुण्डात्समुत्थिता

அவன் பக்தியுடன் ஜபமும் ஹோமமும் செய்து, ஒரு கணம் தியானித்து நின்றான். அப்பொழுது ஜ்வலிக்கும் குண்டத்திலிருந்து கபிலா உடனே எழுந்து வெளிப்பட்டாள்.

Verse 7

अग्निज्वालोज्ज्वलैः शृङ्गैस्त्रिनेत्रा सुपयस्विनी । अग्निपूर्णा ह्यग्निमुखा अग्निघ्राणाग्निलोचना

அவளது கொம்புகள் தீஜ்வாலையைப் போல ஒளிர்ந்தன; அவள் மும்முகக் கண்களுடையவள், பால் வளமுடையவள். தீயால் நிரம்பியவள், தீமுகத்தாள், தீநாசியாள், தீக்கண்களுடையவள்.

Verse 8

अग्निखुरा ह्यग्निपृष्ठा अग्निसर्वाङ्गसंस्थितिः । सर्वलक्षणसम्पूर्णा घण्टाललितनिःस्वना

அவளது குதிரைகள் (கால்குளம்புகள்) தீமயமானவை; முதுகும் தீமயமானது; அவளது எல்லா அங்கங்களிலும் தீ நிறைந்திருந்தது. எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்தவள்; அவளது மணி ஒலி இனிமையாக மென்மையாக ஒலித்தது.

Verse 9

दृष्ट्वा तु तां महाभागां कपिलां कुण्डमध्यगाम् । ब्रह्मा लोकगुरुस्तात प्रणम्येदमुवाच ह

குண்டத்தின் நடுவில் நின்ற அந்த மகாபாக்யவதி கபிலையைப் பார்த்து, உலககுருவான பிரம்மா, தாதா, வணங்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 10

नमस्ते कपिले पुण्ये सर्वलोकनमस्कृते । मङ्गल्ये मङ्गले देवि त्रिषु लोकेष्वनुपमे

புனிதமான கபிலையே, உமக்கு வணக்கம்; எல்லா உலகங்களும் வணங்குபவளே. மங்களமயியே, மங்களத்தின் வடிவான தேவியே, மூன்று உலகங்களிலும் நீ ஒப்பற்றவள்।

Verse 11

त्वं लक्ष्मीस्त्वं स्मृतिर्मेधा त्वं धृतिस्त्वं वरानने । उमादेवीति विख्याता त्वं सती नात्र संशयः

அழகிய முகத்தையுடையவளே, நீ லக்ஷ்மி; நீ நினைவும் ஞானமும்; நீ திடநிலையும். ‘உமாதேவி’ எனப் புகழ்பெற்றவளே; இதில் ஐயமில்லை—நீ சதியே.

Verse 12

वैष्णवी त्वं महादेवी ब्रह्माणी त्वं वरानने । कुमारी त्वं महाभागे भक्तिः श्रद्धा तथैव च

மகாதேவியே, நீ வைஷ்ணவி; அழகிய முகத்தையுடையவளே, நீ பிரஹ்மாணி. மகாபாக்யவதியே, நீ குமாரி; நீயே பக்தியும் ஸ்ரத்தையும்.

Verse 13

कालरात्रिस्तु भूतानां कुमारी परमेश्वरी । त्वं लवस्त्वं त्रुटिश्चैव मुहूर्तं लक्षमेव च

பரமேஸ்வரி குமாரியே, உயிர்களுக்கு நீ காலராத்திரி. நீ லவம்; நீ த்ருடி; நீ முஹூர்த்தம்; காலத்தின் அளவும்கூட நீயே.

Verse 14

संवत्सरस्त्वं मासस्त्वं कालस्त्वं च क्षणस्तथा । नास्ति किंचित्त्वया हीनं त्रैलोक्ये सचराचरे

நீயே வருடம், நீயே மாதம்; நீயே காலம், நீயே கணமும். மூவுலகிலும்—அசையும் அசையாததிலும்—உன்னை அற்றது எதுவும் இல்லை.

Verse 15

एवं स्तुता तु मानेन कपिला परमेष्ठिना । तमुवाच महाभागं प्रहृष्य पद्मसम्भवम्

இவ்வாறு பரமேஷ்டி (பிரம்மா) மரியாதையுடன் துதித்தபோது கபிலா மனமகிழ்ந்து, பேரருளாளர் தாமரைப் பிறப்பானவரிடம் உரைத்தாள்.

Verse 16

प्रसन्ना तव वाक्येन देवदेव जगद्गुरो । किं करोमि प्रियं तेऽद्य ब्रूहि सर्वं पितामह

உமது வாக்கினால் நான் பிரசன்னமடைந்தேன், தேவர்களின் தேவனே, உலககுருவே. இன்று உமக்கு பிரியமானதை நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? அனைத்தையும் கூறும், பிதாமஹா.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । जगद्धिताय जनिता मया त्वं परमेश्वरि । स्वर्गान्मर्त्यं ततो याहि लोकानां हितकाम्यया

பிரம்மா கூறினார்—பரமேஸ்வரியே! உலக நலனுக்காகவே நான் உன்னைப் பிறப்பித்தேன். ஆகவே உயிர்களின் நன்மையை விரும்பி, ஸ்வர்கத்திலிருந்து மর্ত்யலோகத்திற்குச் செல்.

Verse 18

सर्वदेवमयी त्वं तु सर्वलोकमयी तथा । विधिना ये प्रदास्यन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे

நீ எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தவள்; எல்லா உலகங்களையும் தாங்கியவளும் நீயே. விதிப்படி உனக்கு அர்ப்பணம் செய்பவர்களுக்கு திரிவிஷ்டபம் (ஸ்வர்கம்) வாசஸ்தலமாகும்.

Verse 19

एवमुक्त्वा ततो देवी ब्रह्माणं परमेश्वरी । वन्द्यमाना सुरैः सिद्धैराजगाम धरातलम्

இவ்வாறு கூறிய பின் பரமேஸ்வரியான தேவி, பிரம்மனை நோக்கி உரைத்து, தேவர்கள் சித்தர்கள் வணங்கி போற்ற, பூமியிற் இறங்கினாள்।

Verse 20

युधिष्ठिर उवाच । यदायातेह सा तात ब्राह्मणो वचनाच्छुभा । तदा देवाश्च लोकाश्च कथमङ्गेषु संस्थिताः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தாதா! பிரம்மாவின் வாக்கினால் அந்த சுபதேவி இங்கு வந்தபோது, தேவர்களும் உலகங்களும் அவளது அங்கங்களில் எவ்வாறு நிலைபெற்றன?

Verse 21

कथं वा संस्थितागत्य कपिला सा द्विजोत्तम । तीर्थे वा ह्यूषरे क्षेत्र एतन्मे कथय द्विज

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அந்த கபிலா இங்கு வந்து எவ்வாறு நிலைபெற்றாள்—இந்த தீர்த்தத்திலா, அல்லது இந்த புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலா? ஓ பிராமணரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 22

मार्कण्डेय उवाच । सा तदा ब्रह्मणा चोक्ता धात्रा लोकस्य भारत । ब्रह्मलोकाद्गता पुण्यां नर्मदां लोकपावनीम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பாரதா! அப்போது உலகங்களின் விதாதாவான பிரம்மன் கூறியபடி, அவள் பிரம்மலோகத்திலிருந்து புறப்பட்டு, உலகங்களைப் புனிதப்படுத்தும் புண்ணிய நர்மதையை அடைந்தாள்।

Verse 23

तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदातटमाश्रिता । चचार पृथिवीं सर्वां सशैलवनकाननाम्

மிகப் பெரும் தவம் செய்து, நர்மதா கரையைச் சார்ந்து, மலைகள், காடுகள், வனாந்தரங்கள் உடன் கூடிய முழு பூமியையும் அவள் சுற்றித் திரிந்தாள்।

Verse 24

तदाप्रभृति राजेन्द्र कपिलातीर्थमुत्तमम् । सर्वपापहरं ख्यातमृषिसङ्घैर्निषेवितम्

அந்நாள்முதல், அரசர்களின் தலைவனே, கபிலா-தீர்த்தம் மிகச் சிறந்ததாகியது—அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும் எனப் புகழ்பெற்று, முனிவர் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்பட்டது.

Verse 25

तत्तीर्थे विधिवत्स्नात्वा कपिलायाः प्रयच्छति । पृथ्वी तेन भवेद्दत्ता सशैलवनकानना

அத்தீர்த்தத்தில் விதிப்படி நீராடி கபிலைக்கு தானம் அர்ப்பணிக்கிறான்; அந்தச் செயலில் மலைகள், வனங்கள், கானகங்களுடன் கூடிய முழுப் பூமியே தானமாக அளித்ததுபோல் ஆகும்.

Verse 26

तां तु पश्यति यो भक्त्या दीयमानां द्विजोत्तमे । तस्य वर्षशतं पापं नश्यते नात्र संशयः

ஆனால், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, தானம் அளிக்கப்படும் வேளையில் அவளை பக்தியுடன் காண்பவன்—நூறு ஆண்டுகளின் பாவம் அழியும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 27

भूर्भुवः स्वर्महश्चैव जनः सत्यं तपस्तथा । ते तत्पृष्ठं समाश्रित्य स्थिता लोका नृपोत्तम

பூः, புவः, ஸ்வः, மஹः, ஜனः, ஸத்யம், தபஸ்—இவ்வுலகங்கள், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவளது முதுகை ஆதாரமாகக் கொண்டு நிலைத்துள்ளன.

Verse 28

मुखे ह्यग्निः स्थितो देवो दन्तेषु च भुजङ्गमाः । धाता विधाता ह्योष्ठौ च जिह्वायां तु सरस्वती

அவளது வாயில் தேவன் அக்னி உறைகிறான்; பற்களில் புஜங்கங்கள் (பாம்புகள்) உள்ளன. உதடுகளில் தாதா-விதாதா, நாவில் சரஸ்வதி வீற்றிருக்கிறாள்.

Verse 29

सहस्रकिरणौ देवौ चन्द्रादित्यौ सुलोचनौ । नासिकामध्यगश्चैव मारुतो नृपसत्तम

ஆயிரம் கதிர்கள் உடைய தேவர்கள் சந்திரனும் ஆதித்யனும் அவளின் அழகிய கண்கள்; அவளின் நாசியின் நடுவில் மாருதன் (வாயுதேவன்) உறைகிறான், அரசர்களில் சிறந்தவனே।

Verse 30

ललाटे तु महादेवो ह्यश्विनौ कर्णसंस्थितौ । नरनारायणौ शृङ्गे शृङ्गमध्ये पितामहः

அவளின் நெற்றியில் மகாதேவன் அமர்ந்திருக்கிறான்; அவளின் காதுகளில் அச்வினி குமாரர்கள் தங்கியுள்ளனர். அவளின் கொம்புகளில் நர-நாராயணர், கொம்புகளின் நடுவில் பிதாமஹன் (பிரம்மா) இருக்கிறான்।

Verse 31

कम्बलोऽधिगतस्तात पाशधृग्वरुणस्तथा । यमश्च भगवान्देव आश्रित्य चोदरं श्रितः

அன்புள்ளவனே, அங்கே கம்பலன் தன் இடத்தைப் பெற்றான்; பாசம் தாங்கும் வருணனும், பகவான் தேவ யமனும் அதைச் சார்ந்து அவளின் வயிற்றில் தங்கியுள்ளனர்।

Verse 32

खुरेषु पन्नगाश्चैवं पुच्छाग्रे सूर्यरश्मयः । एवम्भूतां हि कपिलां सर्वदेवमयीं नृप

அவளின் குளம்புகளில் இவ்விதம் பன்னகர்கள் (நாகங்கள்) உள்ளனர்; அவளின் வாலின் முனையில் சூரியக் கதிர்கள் உள்ளன. அரசனே, இத்தகைய கபிலா பசு எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தவள்.

Verse 33

ये धारयन्ति च गृहे धन्यास्ते नात्र संशयः । प्रातरुत्थाय यस्तस्याः कुरुते तु प्रदक्षिणाम्

அவளை தம் வீட்டில் பேணுவோர் நிச்சயமாக பாக்கியசாலிகள்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும், அதிகாலையில் எழுந்து அவளுக்கு பிரதட்சிணை செய்பவன்…

Verse 34

प्रदक्षिणा कृता तेन सशैलवनकानना । कपिलापञ्चगव्येन यः स्नापयति शङ्करम्

அவன் செய்த பிரதட்சிணையின் பலன், மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடைய பூமியனைத்தையும் சுற்றிய பலனுக்கு ஒப்பாகும். மேலும் கபிலா பசுவின் பஞ்சகவ்யத்தால் சங்கரரை ஸ்நானம் செய்விப்பவன்…

Verse 35

उपवासपरो यस्तु तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । स्नात्वा ह्युक्तविधानेन तर्पयेत्पितृदेवताः

மனிதர்களின் அரசே! அந்த தீர்த்தத்தில் உபவாசத்தில் நிலைத்தவன், விதிப்படி ஸ்நானம் செய்து பித்ருக்களுக்கும் தேவதைகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

तस्य ते वंशजाः सर्वे दश पूर्वे दशापरे । तृप्ता रोहन्ति वै स्वर्गे ध्यायन्तोऽस्य मनोरथान्

அவனுடைய எல்லா வம்சத்தாரும்—முன்னைய பத்து தலைமுறையும் பின்னைய பத்து தலைமுறையும்—திருப்தியடைந்து நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கம் ஏறுவர்; அவன் கொண்ட புண்ணிய சங்கல்பத்தை நினைந்து.

Verse 37

एष ते विधिरुद्दिष्टः सम्भवो नृपसत्तम । तीर्थस्य च फलं पुण्यं किमन्यत्परिपृच्छसि

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இதன் விதிமுறையும் அதன் தோற்றமும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; தீர்த்தத்தின் புண்ணிய பலனும் கூறப்பட்டது. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 38

धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

இது பாக்கியமிக்கது, புகழளிப்பது, ஆயுளை வளர்ப்பது, மேலும் உத்தமம்—எல்லாத் துயரங்களையும் அழிப்பது. இதைக் கேட்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 39

अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாய நிறைவு குறிக்கும் குறியீடு.