Adhyaya 32

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पत्त्रेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापप्रणाशनम् । यत्र सिद्धो महाभागश्चित्रसेनसुतो बली

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் பட்ட்ரேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே மகாபாக்யவானும் வலிமைமிக்கவனுமான சித்ரசேனனின் புதல்வன் சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ सिद्धस्तदा ब्रह्मंस्तस्मिंस्तीर्थे महातपाः । पुत्रः कस्य तु को हेतुरेतदिच्छामि वेदितुम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— ஓ வணக்கத்திற்குரிய பிராமணரே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் மகாதபஸ்சுடன் இருந்த அந்தச் சித்தர் யார்? அவர் யாருடைய மகன், அவர் சித்தி அடைந்த காரணம் என்ன? இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । चित्रोनाम महातेजा इन्द्रस्य दयितः पुरा । तस्य पुत्रो नृपश्रेष्ठ पत्त्रेश्वर इति श्रुतः

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— முற்காலத்தில் ‘சித்ர’ எனும் மகாதேஜஸ்வி ஒருவர் இருந்தார்; அவர் இந்திரனுக்கு மிகப் பிரியமானவர். அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவருடைய மகன் ‘பத்த்ரேஸ்வரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன் எனக் கேள்வி.

Verse 4

रूपवान् सुभगश्चैव सर्वशत्रुभयंकरः । इन्द्रस्य दयितोऽत्यर्थं जय इत्येव चापरः

அவன் அழகுடையவனும் நல்வாழ்வுடையவனும், எல்லா பகைவருக்கும் அச்சமூட்டுபவனும்; இந்திரனுக்கு மிகப் பிரியமானவனும், ‘ஜயன்’ என்ற பெயராலும் அறியப்பட்டவனும் ஆவான்।

Verse 5

स कदाचित्सभामध्ये सर्वदेवसमागमे । मेनकानृत्यगीतेन मोहितः सुचिरं किल

ஒருமுறை, எல்லாத் தேவர்களும் கூடிய சபையின் நடுவில், மேனகையின் நடனமும் பாடலும் அவனை நீண்ட நேரம் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தின.

Verse 6

तिष्ठते गतमर्यादो गतप्राण इव क्षणात् । तावत्सुरपतिर्देवः शशापाथाजितेन्द्रियम्

ஒரு கணத்தில் அவன் மரியாதை இழந்து உயிரற்றவன் போல நின்றான். அப்போது புலன்களை அடக்க இயலாததற்காக தேவர்களின் அதிபதி இந்திரன் அவனைச் சபித்தான்।

Verse 7

यस्मात्त्वं स्वर्गसंस्थोऽपि मर्त्यधर्ममुपेयिवान् । तस्मान्मर्त्ये चिरं कालं क्षपयिष्यस्यसंशयम्

நீ சொர்க்கத்தில் நிலைத்திருந்தும் மானிடத் தர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டாய்; ஆகையால் ஐயமின்றி நீ மর্ত்யலோகத்தில் நீண்ட காலம் தங்க வேண்டியதாகும்.

Verse 8

एवमुक्तः सुरेन्द्रेण चित्रसेनसुतो युवा । वेपमानः सुरश्रेष्ठः कृताञ्जलिरुवाच ह

சுரேந்திரன் இவ்வாறு கூறியதும், சித்ரசேனனின் இளைய மகன்—நடுக்கமுற்றாலும் தேவர்களில் சிறந்தவன்—கைகூப்பி உரைத்தான்.

Verse 9

पत्त्रेश्वर उवाच । मया पापेन मूढेन अजितेन्द्रियचेतसा । प्राप्तं वै यत्फलं तस्य प्रसादं कर्तुमर्हसि

பத்திரேஸ்வரன் கூறினான்—நான் பாவி, மயக்கமுற்றவன், புலன்களை வெல்லாத மனத்தவன்; என் செயல்களின் பலனை நான் பெற்றேன். ஆயினும் நீங்கள் அருள்கூர்ந்து எனக்கு அனுகிரகம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 10

शक्र उवाच । नर्मदातटमाश्रित्य द्वादशाब्दं जितेन्द्रियः । आराधय शिवं शान्तं पुनः प्राप्स्यसि सद्गतिम्

சக்ரன் கூறினான்—நர்மதையின் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் புலனடக்கத்துடன் இருந்து, அமைதியான சிவனை ஆராதனை செய்; அப்பொழுது நீ மீண்டும் சத்கதியை அடைவாய்.

Verse 11

सत्यशौचरतानां च धर्मिष्ठानां जितात्मनाम् । लोकोऽयं पापिनां नैव इति शास्त्रस्य निश्चयः

இந்த உலகம் சத்தியமும் தூய்மையும் கடைப்பிடிக்கும், தர்மநிஷ்டையும் தன்னடக்கமும் உடையோருக்கே உரியது; பாவிகளுக்கல்ல—இதுவே சாஸ்திரத்தின் உறுதியான முடிவு.

Verse 12

एवमुक्ते महाराज सहस्राक्षेण धीमता । गन्धर्वतनयो धीमान्प्रणम्यागात्तु भूतलम्

மகாராஜா! ஞானமிகு சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) இவ்வாறு கூறியதும், புத்திமான் கந்தர்வப் புதல்வன் வணங்கி, பின்னர் பூதலத்திற்குப் (பூமிக்குப்) புறப்பட்டான்।

Verse 13

रेवाया विमले तोये ब्रह्मावर्तसमीपतः । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन अर्चयित्वा च शङ्करम्

பிரம்மாவர்த்தத்திற்கு அருகே ரேவையின் தூய நீரில் அவன் நீராடி, விதிப்படி ஜபம் செய்து, சங்கரனை வழிபட்டு அர்ச்சனை செய்தான்।

Verse 14

वाय्वम्बुपिण्याकफलैश्च पुष्पैः पर्णैश्च मूलाशनयावकेन । तताप पञ्चाग्नितपोभिरुग्रैस्ततश्च तोषं समगात्स देवः

காற்று, நீர், பிண்யாகம், கனிகள், மலர்கள், இலைகள், வேர், யவகம் (யவக் கஞ்சி) ஆகியவற்றால் வாழ்ந்து, அவன் பஞ்சாக்னி எனும் கடும் தவங்களை மேற்கொண்டான்; அப்போது அந்த தேவன் (சிவன்) திருப்தியடைந்தான்।

Verse 15

पिनाकपाणिं वरदं त्रिशूलिनमुमापतिं ह्यन्धकनाशनं च । चन्द्रार्धमौलिं गजकृत्तिवाससं दृष्ट्वा पपाताग्रगतं समीक्ष्य

பினாகம் ஏந்தியவன், வரம் அருள்வான், திரிசூலதாரி, உமாபதி, அந்தகனை அழித்தவன், அரைச்சந்திர மௌலியன், யானைத்தோல் ஆடை அணிந்தவன் ஆகிய இறைவன் முன் நின்றதைப் பார்த்து, அவனை நோக்கி வணக்கத்துடன் தண்டவத் விழுந்தான்।

Verse 16

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते वरदोऽहं तवानघ । यमिच्छसि ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा

ஈசுவரன் கூறினான்—அனகனே! உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. வரம் வேண்டு; நான் உனக்கு வரம் அருள்வேன். நீ விரும்புவது எதுவாயினும் இன்று அளிப்பேன்; இதில் ஆலோசனை தேவையில்லை।

Verse 17

पत्त्रेश्वर उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र त्वं सततं तीर्थे मम नाम्ना भव प्रभो

பத்திரேஸ்வரர் கூறினார்—தேவேசனே! நீர் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், பிரபுவே, இத்தீர்த்தத்தில் என் நாமத்துடன் எப்போதும் வாசம் செய்யும்।

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा महादेवो हर्षगद्गदया गिरा । तथेत्युक्त्वा ययौ हृष्ट उमया सह शङ्करः

இதைக் கேட்ட மகாதேவர் ஆனந்தத்தால் குரல் தழுதழுக்க ‘ததாஸ்து’ என்று கூறி, உமையுடன் மகிழ்ந்த சங்கரர் புறப்பட்டுச் சென்றார்।

Verse 19

सोऽपि तत्तीर्थमाप्लुत्य गते देवे दिवं प्रति । स्नात्वा जाप्यविधानेन तर्पयित्वा पितॄन् पुनः

அவனும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் மூழ்கி; தேவர் விண்ணுலகிற்குச் சென்ற பின், ஜப விதிப்படி நீராடி, மீண்டும் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தான்।

Verse 20

स्थापयामास देवेशं तस्मिंस्तीर्थे विधानतः । पत्त्रेश्वरं तु विख्यातं त्रिषु लोकेषु भारत

பாரதா! பின்னர் அவன் விதிப்படி அந்தத் தீர்த்தத்தில் தேவேசனை நிறுவினான்; அது ‘பத்திரேஸ்வர’ என மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 21

इन्द्रलोकं गतः शापान्मुक्तः सोऽपि नरेश्वर । हृष्टः प्रमुदितो रम्यं जयशब्दादिमङ्गलैः

நரேஸ்வரா! அவனும் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு இந்திரலோகத்திற்குச் சென்றான்; மகிழ்ந்து களித்து ‘ஜெய’ முழக்கம் முதலான மங்கள விழாக்களை இனிதாய் அனுபவித்தான்।

Verse 22

एष ते कथितः प्रश्नः पृष्टो यो वै युधिष्ठिर । तत्र स्नानेन चैकेन सर्वपापैः प्रमुच्यते

யுதிஷ்டிரா, உன் கேள்வி இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது; அங்கே ஒருமுறை நீராடினாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 23

यस्त्वर्चयेन्महादेवं तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर । स्नात्वाभ्यर्च्य पित्ःन् देवान् सोऽश्वमेधफलं लभेत्

யுதிஷ்டிரா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் மகாதேவனை வழிபடுபவன்—நீராடி பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் அர்ச்சித்து—அஸ்வமேத யாகத்திற்குச் சமமான பலனை அடைவான்.

Verse 24

मृतो वर्षशतं साग्रं क्रीडित्वा च शिवे पुरे । राजा वा राजतुल्यो वा पश्चान्मर्त्येषु जायते

மரணத்திற்குப் பின் சிவபுரியில் முழு நூறு ஆண்டுகள் களிப்புடன் விளையாடி இன்புற்று, பின்னர் மனிதர்களிடையே அரசனாக அல்லது அரசனுக்கு ஒப்பானவனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 25

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदः शतम् । व्याधिशोकविनिर्मुक्तः पुनः स्मरति तज्जलम्

அவன் வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் கூறும் தத்துவத்தை அறிந்தவனாகி, நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்ந்து, நோயும் துயரும் அற்றவனாய் மீண்டும் அந்தப் புனித நீரை நினைவுகூர்வான்.

Verse 32

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.