Adhyaya 232

Verse 1

सूत उवाच । इति वः कथितं विप्रा रेवामाहात्म्यमुत्तमम् । यथोपदिष्टं पार्थाय मार्कण्डेयेन वै पुरा

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! இவ்வாறு ரேவாதேவியின் மிகச் சிறந்த மஹாத்மியம் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது; முன்காலத்தில் மார்கண்டேயர் பார்த்தனுக்கு (அர்ஜுனனுக்கு) உபதேசித்ததுபோல.

Verse 2

तथा तीर्थकदम्बाश्च तेषु तीर्थविशेषतः । प्राधान्येन मया ख्याता यथासङ्ख्यं यथाक्रमम्

அதேபோல் அந்தத் தீர்த்தக் குழுக்களில் உள்ள சிறப்பு தீர்த்தங்களை, அவற்றின் முதன்மையைப் பொருத்து—எண்ணிக்கையின்படியும் முறையின்படியும்—நான் அறிவித்தேன்.

Verse 3

एतत्पवित्रमतुलं ह्येतत्पापहरं परम् । नर्मदाचरितं पुण्यं माहात्म्यं मुनिभाषितम्

இது மிகப் புனிதமும் ஒப்பற்றதுமாகும்; இது உயர்ந்த பாபநாசகம். நர்மதையின் இந்தப் புண்ணியச் சரிதம்—இந்த மஹாத்மியம்—முனிவர்களால் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 4

सप्तकल्पानुगो विप्रो नर्मदायां मुनीश्वराः । मृकण्डतनयो धीमान्परमार्थविदुत्तमः

ஓ முனீஸ்வரர்களே! நர்மதையின் கரையில் ஏழு கல்பங்கள் வரை நிலைத்திருந்த ஒரு பிராமணர் இருந்தார்—ம்ருகண்டு முனிவரின் புதல்வர், அறிவுடையவர், பரமார்த்தத்தை அறிந்தோரில் தலைசிறந்தவர்.

Verse 5

संसेव्य सर्वतीर्थानि नदीः सर्वाश्च वै पुरा । बहुकल्पस्मरां रेवामालक्ष्य शिवदेहजाम्

முன்னர் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் எல்லா நதிகளையும் சேவித்து, பல கல்பங்களாக நினைவுறும், சிவதேஹத்தில் பிறந்த ரேவையை அறிந்து அவளிடமே மனம் திருப்பினான்।

Verse 6

मे कलेति च शर्वोक्तां शरणं शर्वजां ययौ । अजराममरां देवीं दैत्यध्वंसकरीं पराम्

‘கலியுகத்தில் அவள் என்னுடையவள்’ என்று சர்வன் (சிவன்) உரைத்ததால், அவன் சிவஜ தேவியைச் சரணடைந்தான்—உயர்ந்தவள், அஜரா-அமரா, அசுரநாசினி।

Verse 7

महाविभवसंयुक्तां भवघ्नीं भवजाह्नवीम् । तस्यामाबध्य सत्प्रेम जातः सोऽप्यजरामरः

மகா வைபவம் உடைய, பவநாசினி, ‘பவ (சிவன்) உடைய ஜாஹ்னவி’ எனப் போற்றப்படும் அவள்மேல் தூய அன்பை நிலைநிறுத்தி அவனும் அஜரா-அமரன் ஆனான்।

Verse 8

षष्टितीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यश्च सत्तमाः । व्यवस्थितानि रेवायास्तीरयुग्मे पदे पदे

நல்லோரில் சிறந்தவனே! ரேவையின் இரு கரைகளிலும் அடியடியாக அறுபதாயிரம் தீர்த்தங்களும் அறுபது கோடி (மேலும்) தீர்த்தஸ்தலங்களும் நிறுவப்பட்டுள்ளன।

Verse 9

सारितः परितः सन्ति सतीर्थास्तु सहस्रशः । न तुलां यान्ति रेवायास्ताश्च मन्ये मुनीश्वराः

சுற்றிலும் ஆயிரமாயிரம் தீர்த்தங்களுடன் நதிகள் உள்ளன; ஆனால் அவை ரேவைக்கு இணையாகாது—என்று நான் கருதுகிறேன், முனீஸ்வரர்களே।

Verse 10

एतद्वः कथितं सर्वं यत्पृष्टमखिलं द्विजाः । यन्महेशमुखाच्छ्रुत्वा वायुराह ऋषीन्प्रति

ஓ இருபிறப்பினரே! நீங்கள் முழுமையாகக் கேட்ட அனைத்தும் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது—மகேசன் (சிவன்) வாயிலிருந்து கேட்ட பின் வாயு முனிவர்களிடம் உரைத்ததையே.

Verse 11

तद्वन्मृकण्डतनयोऽप्यनुभूयाखिलां नदीम् । सतीर्थां पदशः प्राह पाण्डुपुत्राय पावनीम्

அதேபோல் மிருகண்டு முனிவரின் புதல்வனும், தீர்த்தங்களுடன் கூடிய முழு நதியையும் அடியடியாகத் தானே அனுபவித்து, பாண்டுவின் புதல்வனிடம் அந்தப் பாவனையான ரேவையை வரிசையாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 12

एतच्च कथितं सर्वं संक्षेपेण द्विजोत्तमाः । नर्मदाचरितं पुण्यं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम्

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! இவை அனைத்தும் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டன—நர்மதையின் இந்தப் புண்ணியச் சரிதம், மூன்று உலகங்களிலும் அரிதானது।

Verse 13

किमन्यैः सरितां तोयैः सेवितैस्तु सहस्रशः । यदि संसेव्यते तोयं रेवायाः पापनाशनम्

மற்ற நதிகளின் நீரை ஆயிரமுறைச் சேவித்தால் என்ன பயன்? பாபநாசினியான ரேவையின் நீரையே பக்தியுடன் சேவித்து அருந்தினால் போதுமே.

Verse 14

मेकलाजलसंसेवी मुक्तिमाप्नोति शाश्वतीम्

மேகலையின் நீரை பக்தியுடன் சேவிப்பவன் நிலையான முக்தியை அடைவான்।

Verse 15

यथा यथा भजेन्मर्त्यो यद्यदिच्छति तीर्थगः । तत्तदाप्नोति नियतं श्रद्धयाश्रद्धयापि च

தீர்த்தத்தில் உள்ள மனிதன் எவ்வெவ்வாறு பக்தியுடன் வழிபடுகிறானோ, அங்கே எதை எதை விரும்புகிறானோ, அதே பலனை அவன் நிச்சயமாக அடைகிறான்—நம்பிக்கையுடனும், நம்பிக்கையில்லாமலும் கூட।

Verse 16

इदं ब्रह्मा हरिरिदमिदं साक्षात्परो हरः । इदं ब्रह्म निराकारं कैवल्यं नर्मदाजलम्

இதுவே பிரம்மா; இதுவே ஹரி; இதுவே நேரடியாக பரம ஹரன். இதுவே உருவமற்ற பிரம்மம்—நர்மதையின் நீரே கைவல்யம் (மோட்சம்)।

Verse 17

तावद्गर्जन्ति तीर्थानि नद्यो हृदयफलप्रदाः । यावन्न स्मर्यते रेवा सेवाहेवा कलौ नरैः

கலியுகத்தில் மனிதர்கள் சேவையாலும் ஆவாஹனத்தாலும் ரேவாவை நினையாதவரை, பிற தீர்த்தங்களும் நதிகளும் ‘இதய விருப்பங்களை அளிப்பவை’ என்று முழங்கிக்கொண்டே இருக்கும்।

Verse 18

ध्रुवं लोके हितार्थाय शिवेन स्वशरीरतः । शक्तिः कापि सरिद्रूपा रेवेयमवतारिता

உலக நலனுக்காக சிவன் தன் உடலிலிருந்தே ஒரு தெய்வீக சக்தியை நதி வடிவில் அவதரிக்கச் செய்தான்—அதுவே இந்த ரேவா।

Verse 19

तावद्गर्जन्ति यज्ञाश्च वनक्षेत्रादयो भृशम् । यावन्न नर्मदानामकीर्तनं क्रियते कलौ

கலியுகத்தில் நர்மதா நாமக் கீர்த்தனம் செய்யப்படாதவரை, யாகங்களும் வனம்-க்ஷேத்திரம் முதலிய புகழ்பெற்ற புண்ணியத் தலங்களும் தங்கள் மகிமையை உரத்துப் பிரகடனம் செய்கின்றன।

Verse 20

गरिमा गाण्यते तावत्तपोदानव्रतादिषु । नरैर्वा प्राप्यते यावद्भुवि भर्गभवा धुनी

தவம், தானம், விரதம் முதலியவற்றின் பெருமை அதுவரைதான் பாடப்படும்; பூமியில் மக்கள் பರ್ಗன் (சிவன்) பிறப்பித்த புனித நீர்தாரையை அடையும் வரை மட்டுமே।

Verse 21

ये वसन्त्युत्तरे कूले रुद्रस्यानुचरा हि ते । वसन्ति याम्यतीरे ये लोकं ते यान्ति वैष्णवम्

வடகரையில் வாழ்பவர்கள் நிச்சயமாக ருத்ரனின் பரிவாரர்; தென்கரையில் வாழ்பவர்கள் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 22

धन्यास्ते देशवर्यास्ते येषु देशेषु नर्मदा । नरकान्तकरी शश्वत्संश्रिता शर्वनिर्मिता

நர்மதா ஓடும் நாடுகள் பாக்கியமிக்கவை, பகுதிகளில் சிறந்தவை; சர்வன் (சிவன்) உருவாக்கிய, எந்நாளும் நிலைக்கும், நரகநிலையை முடிவுறச் செய்யும் புனிதத் தாரை அது।

Verse 23

कृतपुण्याश्च ते लोकाः शोकाय न भवन्ति ते । ये पिबन्ति जलं पुण्यं पार्वतीपतिसिन्धुजम्

அவர்கள் முன்பே புண்ணியம் செய்தவர்கள்; அவர்கள் துயருக்குரியவராக மாட்டார்கள்—பார்வதீபதி (சிவன்) நதியிலிருந்து பிறந்த புனித நீரை அருந்துபவர்கள்।

Verse 24

इदं पवित्रमतुलं रेवायाश्चरितं द्विजाः । शृणोति यः कीर्तयते मुच्यते सर्वपातकः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, இது ரேவையின் ஒப்பற்ற தூய சரிதம்; இதை கேட்பவனும் கீர்த்திப்பவனும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 25

यत्फलं सर्ववेदैश्च सषडङ्गपदक्रमैः । श्रुतैश्च पठितैस्तस्मात्फलमष्टगुणं भवेत्

ஷடாங்கங்களுடன் எல்லா வேதங்களையும் முறையாகக் கேட்டு ஓதி அறிதலால் கிடைக்கும் பலனைவிட, இதன் பலன் எட்டுமடங்காகும்.

Verse 26

सत्रयाजी फलं यच्च लभते द्वादशाब्दिकम् । श्रुत्वा सकृच्च रेवायाश्चरितं तत्फलं लभेत्

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சத்திரயாகம் செய்பவன் பெறும் பலனை, ரேவையின் சரிதத்தை ஒருமுறை கேட்டாலே அதே பலனாக அடைவான்.

Verse 27

सर्वतीर्थावगाहाच्च यत्फलं सागरादिषु । सकृच्छ्रुत्वा च माहात्म्यं रेवायास्तत्फलं लभेत्

கடல் முதலிய எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதால் கிடைக்கும் பலனை, ரேவையின் மஹாத்மியத்தை ஒருமுறை கேட்டாலே அதே பலனாக அடைவான்.

Verse 28

एतद्धर्म्यमुपाख्यानं सर्वशास्त्रेष्वनुत्तमम् । देशे वा मण्डले वापि नगरे ग्राममध्यतः

இந்த தர்மமிகு உபாக்யானம் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் ஒப்பற்றது; நாட்டிலோ மண்டலத்திலோ, நகரிலோ கிராம நடுவிலோ—இது இருக்கும் இடம் புனிதமடையும்.

Verse 29

गृहे वा तिष्ठते यस्य लिखितं सार्ववार्णिकम् । स ब्रह्मा स शिवः साक्षात्स च देवो जनार्दनः

எவர் இல்லத்தில் எல்லா வர்ணத்தார்க்கும் எழுதப்பட்ட இந்த நூல் தங்கியிருக்கிறதோ, அவர் பிரம்மா; அவர் சாட்சாத் சிவன்; அவரே தேவ ஜனார்தனன்.

Verse 30

धर्मार्थकाममोक्षाणां मार्गेऽयं देवसेवितः । गुरूणां च गुरुः शास्त्रं परमं सिद्धिकारणम्

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகியவற்றை அடையும் இம்மார்க்கம் தேவர்களால் போற்றப்படுகிறது. இச்சாஸ்திரம் குருக்களுக்கும் குரு; பரம சித்திக்குக் காரணம்.

Verse 31

यश्चेदं शृणुयान्नित्यं पुराणं देवभाषितम् । ब्राह्मणो वेदवान्भूयात्क्षत्रियो विजयी भवेत्

தேவர்களால் உரைக்கப்பட்ட இப்புராணத்தை யார் தினமும் கேட்கிறாரோ, அவர் பிராமணனாக இருந்தால் வேதஞானம் பெறுவார்; க்ஷத்திரியனாக இருந்தால் வெற்றியாளன் ஆவான்.

Verse 32

धनाढ्यो जायते वैश्यः शूद्रो वै धर्मभाग्भवेत्

வைசியன் செல்வமிக்கவனாகப் பிறப்பான்; சூத்ரனும் தர்மத்தில் பங்குடையவனாய், புண்ணியத்திற்குரியவனாக ஆகுவான்.

Verse 33

सौभाग्यसन्ततिं नारी श्रुत्वैतत्समवाप्नुयात् । श्रियं सौख्यं स्वर्गवासं जन्म चैवोत्तमे कुले

இதைச் செவிமடுத்தால் பெண் நல்ல பேறும் சிறந்த சந்ததியும் பெறுவாள்; செல்வம், இன்பம், சுவர்க்கவாசம், மேலும் உயர்ந்த குலத்தில் மறுபிறப்பும் அடைவாள்.

Verse 34

रसभेदी कृतघ्नश्च स्वामिध्रुङ्मित्रवञ्चकः । गोघ्नश्च गरदश्चैव कन्याविक्रयकारकः

நம்பிக்கைத் துரோகி, நன்றிகெட்டவன், ஆண்டவனுக்கு துரோகம் செய்பவன், நண்பனை ஏமாற்றுபவன், பசுகொலை செய்பவன், விஷம் கொடுப்பவன், கன்னியரை விற்பவன் கூட—

Verse 35

ब्रह्मघ्नश्च सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः । नर्मदाचरितं शृण्वंस्तामब्दं योऽभिषेवते

பிராமணஹத்தி செய்தவன், மதுபானி, திருடன், அல்லது குரு-படுக்கை அபராதி ஆனவனும்—நர்மதா-சரிதத்தை கேட்டுக்கொண்டே அந்த விரதத்தை ஒரு ஆண்டு முழுதும் அனுஷ்டிப்பவன்—

Verse 36

सर्वपापविनिर्मुक्तो जायते नात्र संशयः । पाकभेदी वृथापाकी देवब्राह्मणनिन्दकः

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; இதில் ஐயமில்லை. பிறரின் சமையலைக் கெடுப்பவன், வீணாகச் சமைத்து அன்னத்தை வீணாக்குபவன், அல்லது தேவர்கள்-பிராமணர்களை நிந்திப்பவனும்—

Verse 37

परीवादी गुरोः पित्रोः साधूनां नृपतेस्तथा । तेऽपि श्रुत्वा च पापेभ्यो मुच्यन्ते नात्र संशयः

குரு, தந்தை, சாதுக்கள் மற்றும் அரசனைப் பழித்துரைப்பவனும்—இதைச் செவிமடுத்தால் அவனும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 38

ये पुनर्भावितात्मानः शस्त्रं शृण्वन्ति नित्यशः । पूजयन्ति च तच्छास्त्रं नार्मदं वस्त्रभूषणैः

ஆனால் மனம் பரிசுத்தமானவர்கள்—இந்தப் புனித சாஸ்திரத்தை தினமும் கேட்டு, ஆடைகளும் அணிகலன்களும் கொண்டு நர்மதா-சாஸ்திரத்தை வழிபடுவோர்—

Verse 39

पुष्पैः फलैश्चन्दनाद्यैर्भोजनैर्विविधैरपि । शास्त्रेऽस्मिन्पूजिते देवाः पूजिता गुरवस्तथा

மலர்கள், கனிகள், சந்தனம் முதலியனாலும் பலவகை உணவுகளாலும்—இந்தச் சாஸ்திரம் பூஜிக்கப்படும்போது தேவர்கள் பூஜிக்கப்படுகின்றனர்; குருமார்களும் அதுபோலவே பூஜிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 40

इह लोके परे चैव नात्र कार्या विचारणा । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गन्धवस्त्रादिभूषणैः

இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் இதைப்பற்றி ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம். ஆகையால் முழு முயற்சியுடன், நறுமணப் பொருட்கள், ஆடைகள் முதலிய அலங்காரங்களுடன்—

Verse 41

पूजयेत्परया भक्त्या वाचकं शास्त्रमेव च । वेदपाठैश्च यत्पुण्यमग्निहोत्रैश्च पालितैः

—உயர்ந்த பக்தியுடன் வாசிப்பவரையும், அந்தச் சாஸ்திரத்தையும் வணங்கி வழிபட வேண்டும். வேதப் பாராயணத்தாலும், விதிப்படி காக்கப்படும் அக்னிஹோத்ரங்களாலும் உண்டாகும் புண்ணியம்—

Verse 42

तत्फलं समवाप्नोति नर्मदाचरिते शुभे । कुरुक्षेत्रे च यत्पुण्यं प्रभासे पुष्करे तथा

அதே பலனை இந்தப் புனித நர்மதா-சரிதம் அளிக்கிறது. குருக்ஷேத்திரத்தில் கிடைக்கும் புண்ணியம், பிரபாசத்தில், அதுபோல புஷ்கரத்தில் கிடைக்கும் புண்ணியம்—

Verse 43

रुद्रावर्ते गयायां च वाराणस्यां विशेषतः । गङ्गाद्वारे प्रयागे च गङ्गासागरसङ्गमे

ருத்ராவர்த்தத்தில், கயாவில், மேலும் சிறப்பாக வாராணசியில்; கங்காத்வாரத்தில் (ஹரித்வார்), பிரயாகத்தில், கங்கை-சாகர சங்கமத்தில்—

Verse 44

एवमादिषु तीर्थेषु यत्पुण्यं जायते नृणाम् । नर्मदाचरितं श्रुत्वा तत्पुण्यं सकलं लभेत्

இவ்வாறான மற்றும் பிற தீர்த்தங்களில் மனிதருக்கு உண்டாகும் புண்ணியம் எதுவோ, நர்மதா-சரிதத்தைச் செவிமடுத்தால் அந்தப் புண்ணியம் முழுவதும் நிறைவாகக் கிடைக்கும்.

Verse 45

आदिमध्यावसानेषु नर्मदाचरितं शुभम् । यः शृणोति नरो भक्त्या शृणुध्वं तत्फलं महत्

நர்மதா-சரிதம் எனும் இச்சுபக் கதையை—ஆதி, மத்தி, முடிவில்—பக்தியுடன் யார் கேட்கிறாரோ, அதன் மாபெரும் பலனை இப்போது கேளுங்கள்।

Verse 46

समाप्य शिवसंस्थानं देवकन्यासमावृतः । रुद्रस्यानुचरो भूत्वा शिवेन सह मोदते

சிவனின் தாமமும் நிலையையும் அடைந்து, தேவகன்னியர் சூழ, ருத்ரனின் பணியாளனாகி சிவனுடன் சேர்ந்து மகிழ்கிறான்।

Verse 47

धर्माख्यानमिदं पुण्यं सर्वाख्यानेष्वनुत्तमम् । गृहेऽपि पठ्यते यस्य चतुर्वर्णस्य सत्तमाः

இந்தப் புண்ணியமான தர்ம-ஆக்யானம் எல்லா ஆக்யானங்களிலும் உன்னதமானது. எந்த வீட்டில் இதை ஓதுகிறார்களோ, அங்கு நான்கு வர்ணங்களின் சிறந்தோர் வந்து ஆசீர்வதிக்கின்றனர்।

Verse 48

धन्यं तस्य गृहं मन्ये गृहस्थं चापि तत्कुलम् । पुस्तकं पूजयेद्यस्तु नर्मदाचरितस्य तु

நர்மதா-சரித நூலை யார் பூஜிக்கிறாரோ, அவருடைய வீடு பாக்கியமென நான் கருதுகிறேன்; அவருடைய குடும்பமும் இல்லறமும் பாக்கியமே।

Verse 49

नर्मदा पूजिता तेन भगवांश्च महेश्वरः । वाचके पूजिते तद्वद्देवाश्च ऋषयोऽर्चिताः

அவரால் நர்மதா பூஜிக்கப்படுகிறாள்; பகவான் மகேஸ்வரனும் பூஜிக்கப்படுகிறார். வாசகர் போற்றப்பட்டால், அதேபோல் தேவர்களும் ரிஷிகளும் அர்ச்சிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 50

लेखयित्वा च सकलं रेवाचरितमुत्तमम् । भूषणं सर्वशास्त्राणां यो ददाति द्विजन्मने

முழுமையான உயர்ந்த ரேவா-சரிதத்தை எழுதச் செய்து இருபிறப்பாளருக்கு (த்விஜருக்கு) தானம் அளிப்பவன், எல்லா சாஸ்திரங்களுக்கும் ஆபரணமெனும் புண்ணியத்தை அடைகிறான்।

Verse 51

नर्मदासर्वतीर्थेषु स्नानदानेन यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति स नरो नात्र संशयः

நர்மதையின் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடி தானம் செய்வதால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலனை அவன் அடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 52

एतत्पुराणं रुद्रोक्तं महापुण्यफलप्रदम् । स्वर्गदं पुत्रदं धन्यं यशस्यं कीर्त्तिवर्धनम्

இது ருத்ரன் உரைத்த புராணம்; மகாபுண்ணியப் பலன் தருவது. இது ஸ்வர்க்கம் அளிக்கும், புத்திரப் பேறு தரும், மங்களம் தரும், புகழ் அளித்து கீர்த்தியை வளர்க்கும்।

Verse 53

धर्म्यमायुष्यमतुलं दुःखदुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चापि सर्वकामार्थसिद्धिदम्

இது தர்மமயம், ஆயுள் வளர்ப்பது, ஒப்பற்றது; துயரத்தையும் தீய கனவுகளையும் அழிக்கும். இதை வாசிப்பவர்களுக்கும் கேட்பவர்களுக்கும் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்தை அளிக்கும்।

Verse 54

यत्प्रदत्तमिदं पुण्यं पुराणं वाच्यते द्विजैः । शिवलोके स्थितिस्तस्य पुराणाक्षरवत्सरी

இந்தப் புண்ணிய புராணம் தானமாக அளிக்கப்பட்டு த்விஜர்கள் அதை ஓதும்போது, தானம் செய்தவனுக்கு சிவலோகத்தில் வாசம் கிடைக்கும்—புராணத்தின் எழுத்தெண்ணிக்கையளவு ஆண்டுகள் வரை।

Verse 55

इति निगदितमेतन्नर्मदायाश्चरित्रं पवनगदितमग्र्यं शर्ववक्त्रादवाप्य । त्रिभुवनजनवन्द्यं त्वेतदादौ मुनीनां कुलपतिपुरतस्तत्सूतमुख्येन साधु

இவ்வாறு நர்மதையின் இந்தப் புனிதமும் சிறந்ததுமான சரிதம் உரைக்கப்பட்டது—முதலில் பவனன் கூறியது; சர்வன் (சிவன்) திருவாயிலிருந்து பெறப்பட்டது. மூவுலக மக்களாலும் வணங்கப்படும் இதை, ஆதியில் முனிவர்களின் குலபதி முன்னிலையில் அந்த முதன்மை சூதன் முறையாகப் பிரகடனம் செய்தான்।