Adhyaya 191

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सिद्धेश्वरं ततो गच्छेत्तस्यैव तु समीपतः । अमृतस्रावि तल्लिङ्गमाद्यं स्वायम्भुवं तथा

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் சித்தேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அதற்கருகே அமுதத் தாரை சுரக்கும் அந்த லிங்கம் உள்ளது—ஆதியும் சுயம்புவும்.

Verse 2

दृष्टमात्रेण येनेह ह्यनृणो जायते नरः । पुरा वर्षशतं साग्रमाराध्य परमेश्वरम्

அதன் தரிசனமட்டுமே இவ்வுலகில் மனிதனை கடன்-பிணையிலிருந்து விடுவிக்கிறது. பழங்காலத்தில் பரமேஸ்வரனை நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆராதித்து (இந்த மகிமை அறிவிக்கப்பட்டது).

Verse 3

प्राप्नुयुः परमां सिद्धिमादित्या द्वादशैव तु । अतः सिद्धेश्वरः प्रोक्तः सिद्धिदः सिद्धिकाङ्क्षिणाम्

அங்கேயே பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் பரம சித்தியை அடைந்தனர். ஆகவே அவர் ‘சித்தேஸ்வரர்’ எனப் புகழப்படுகிறார்—சித்தி நாடுவோர்க்கு சித்தி அருள்வோர்.

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धेश्वरे प्राप्ताः सिद्धिं देवा द्विजोत्तम । आदित्या इति यच्चोक्तं तन्मे विस्मापनं कृतम्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமா! தேவர்கள் சித்தேஸ்வரத்தில் எவ்வாறு சித்தியைப் பெற்றனர்? மேலும் ‘ஆதித்யர்கள்’ என்று நீங்கள் சொன்னது எனக்கு வியப்பை அளித்தது.

Verse 5

तपस्युग्रे व्यवसिता आदित्याः केन हेतुना । सम्प्राप्तास्तु द्विजश्रेष्ठ सिद्धिं चैवाभिलाषिकीम्

ஆதித்யர்கள் எந்த காரணத்தால் கடுந்தவத்தில் ஈடுபட்டனர்? ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, அவர்கள் விரும்பிய சித்தியை எவ்வாறு பெற்றனர்?

Verse 6

संक्षिप्य तु मया पृष्टं विस्तराद्द्विज शंस मे

நான் சுருக்கமாகக் கேட்டேன்; ஓ த்விஜா, அதை விரிவாக எனக்கு விளக்கி உரையிடு।

Verse 7

मार्कण्डेय उवाच । अदितेर्द्वादशादित्या जाताः शक्रपुरोगमाः । इन्द्रो धाता भगस्त्वष्टा मित्रोऽथ वरुणोऽर्यमा

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதிதியிலிருந்து சக்கிரன் (இந்திரன்) முன்னணியாகப் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் பிறந்தனர்: இந்திரன், தாதா, பகன், த்வஷ்டா, மித்ரன், வருணன், அர்யமன்.

Verse 8

विवस्वान्सविता पूषा ह्यंशुमान्विष्णुरेव च । त इमे द्वादशादित्या इच्छन्तो भास्करं पदम्

மேலும் விவஸ்வான், சவித்ரு, பூஷன், அம்‌ஷுமான், விஷ்ணுவும் உள்ளனர். இப் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் பாஸ்கரனின் பரம நிலையைக் காமித்தனர்.

Verse 9

नर्मदातटमाश्रित्य तपस्युग्रे व्यवस्थिताः । सिद्धेश्वरे महाराज काश्यपेयैर्महात्मभिः

நர்மதையின் கரையைச் சார்ந்து, ஹே மகாராஜா, காச்யப வம்சத்தாரான அந்த மகாத்மாக்கள் சித்தேஸ்வரத்தில் கடுந்தவத்தில் நிலைத்தனர்.

Verse 10

परा सिद्धिरनुप्राप्ता द्वादशादित्यसंज्ञितैः । स्थापितश्च जगद्धाता तस्मिंस्तीर्थे दिवाकरः

பன்னிரு ஆதித்யர் எனப் புகழ்பெற்றோர் பரம சித்தியை அடைந்தனர்; அந்தத் தீர்த்தத்தில் உலகைத் தாங்கும் திவாகரன் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டான்.

Verse 11

स्वकीयांशविभागेन द्वादशादित्यसंज्ञितैः । तदाप्रभृति तत्तीर्थं राजन्ख्यातिं गतं भुवि

தம் தம் அங்கப் பங்கீட்டினால் பன்னிரு ஆதித்யர்களால், அரசே, அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் பூமியில் புகழடைந்தது.

Verse 12

प्रलये समनुप्राप्ते ह्यादित्या द्वादशैव ते । द्वादशादित्यतो राजन् सम्भवन्ति युगक्षये

அரசே! பிரளயம் வந்தடைந்தபோது அந்தப் பன்னிரு ஆதித்யர்களே வெளிப்படுகின்றனர்; யுக முடிவில் பன்னிரு-ஆதித்ய ரூபமாகத் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 13

इन्द्रस्तपति पूर्वेण धाता चैवाग्निगोचरे । गभस्तिपतिर्वै याम्ये त्वष्टा नैरृतदिङ्मुखः

இந்திரன் கிழக்குத் திசையில் திகழ்கிறான்; தாதா ஆக்னேயப் பகுதியில் ஒளிர்கிறான்; தெற்கில் கபஸ்திபதி, தென்மேற்கை நோக்கி த்வஷ்டா நிற்கிறான்.

Verse 14

वरुणः पश्चिमे भागे मित्रस्तु वायवे तथा । विष्णुश्च सौम्यदिग्भागे विवस्वानीशगोचरे

வருணன் மேற்குத் திசையில்; மித்ரன் வாயவ்ய (வடமேற்கு) பகுதியில்; வடதிசையில் விஷ்ணு, ஈசான (வடகிழக்கு) பகுதியில் விவஸ்வான் இருக்கிறான்.

Verse 15

ऊर्ध्वतश्चैव सविता ह्यधः पूषा विशोषयन् । अंशुमांस्तु तथा विष्णुर्मुखतो निर्गतं जगत्

மேலே சவிதா விளங்குகிறார்; கீழே பூஷன் உலகங்களை உலரச் செய்கிறான்; அதுபோல அம்śுமான் மற்றும் விஷ்ணு—அவர்களின் தீவிரத் தேஜஸால் முகத்திலிருந்து உலகம் வெளிப்படுகிறது.

Verse 16

प्रदहन्वै नरश्रेष्ठ बभ्रमुश्च इतस्ततः । यथैव ते महाराज दहन्ति सकलं जगत्

மனிதர்களில் சிறந்தவனே, அவர்கள் எரிந்து ஒளிர்ந்து இங்கும் அங்கும் அலைகிறார்கள்; மஹாராஜா, அதுபோலவே அவர்கள் முழு உலகையும் எரித்தழிக்கிறார்கள்.

Verse 17

तथैव द्वादशादित्या भक्तानां भावसाधनाः । प्रातरुत्थाय यः स्नात्वा द्वादशादित्यसंज्ञितम्

அதேபோல் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் பக்தர்களின் பக்தி-பாவத்தை வளர்க்கும் சாதனமாகின்றனர். யார் காலையில் எழுந்து நீராடி ‘த்வாதசாதித்ய’ எனப்படும் தெய்வத்தை தரிசிக்கிறாரோ…

Verse 18

पश्यते देवदेवेशं शृणु तस्यैव यत्फलम् । वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम्

…மேலும் தேவர்களின் தேவேசனை தரிசிக்கிறான்—அதன் பலனை கேள். சொல், மனம், அல்லது செயல் மூலம் முன்பு செய்த எந்தப் பாவமாயினும்…

Verse 19

नश्यते तत्क्षणादेव द्वादशादित्यदर्शनात् । प्रदक्षिणं तु यः कुर्यात्तस्य देवस्य भारत

…அவை அனைத்தும் த்வாதசாதித்ய தரிசனத்தால் அந்தக் கணமே அழிகின்றன. பாரதா, யார் அந்தத் தெய்வத்தை வலம் வந்து பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ…

Verse 20

प्रदक्षिणीकृता तेन पृथिवी नात्र संशयः । तत्र तीर्थे तु सप्तम्यामुपवासेन यत्फलम्

அந்தச் செயலில் பூமியே முழுவதும் பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகிறது—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் சப்தமியில் உபவாசம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் (இப்போது சொல்லப்படுகிறது)।

Verse 21

अन्यत्र सप्तसप्तम्यां लभन्ति न लभन्ति च । षष्ठ्यां वारे दैनकरे द्वादशादित्यदर्शनात्

வேறு இடங்களில் ‘சப்த-சப்தமி’ யோகத்தில் அந்தப் பலன் கிடைக்கவும் கூடும், கிடைக்காமலும் போகலாம். ஆனால் இங்கு ஷஷ்டி நாளில், ஞாயிற்றுக்கிழமை, த்வாதசாதித்யனை வெறும் தரிசனமே செய்தாலும் புண்ணியம் உறுதியாகும்।

Verse 22

प्रदक्षिणं तु यः कुर्यात्तस्य पापं तु नश्यति । अरोगी सप्तजन्मानि भवेद्वै नात्र संशयः

யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவருடைய பாவம் அழிகிறது. அவர் ஏழு பிறவிகள் நோயற்றவராக இருப்பார்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 23

यस्तु प्रदक्षिणशतं दद्याद्भक्त्या दिने दिने । दद्रूपिटककुष्ठानि मण्डलानि विचर्चिकाः

பக்தியுடன் தினந்தோறும் நூறு பிரதட்சிணைகள் செய்பவருக்கு, தாத் (ரிங்க்வோர்ம்), கொப்புளங்கள், குஷ்டம், வட்டத் தழும்புகள், விசர்சிகா (எக்சிமா) போன்ற நோய்கள் தணியும்।

Verse 24

नश्यन्ति व्याधयः सर्वे गरुडेनेव पन्नगाः । पुत्रप्राप्तिर्भवेत्तस्य षष्ट्या वासरसेवनात्

கருடனின் முன்னால் பாம்புகள் அழிவதுபோல் எல்லா நோய்களும் அழியும். அறுபது நாட்கள் இந்தச் சேவை/விரதத்தை மேற்கொண்டால் அவருக்கு புத்திரப் பேறு உண்டாகும்।

Verse 191

अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாய எல்லையைச் சுட்டும் எழுத்தாளர் குறி).