Adhyaya 178

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र गङ्गावाहकमुत्तमम् । नर्मदायां महापुण्यं भृगुतीर्थसमीपतः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், அரசே, ப்ருகு தீர்த்தத்தருகே நர்மதையில் உள்ள மிகப் புண்ணியமான உயர்ந்த கங்காவாஹக தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

तत्र गङ्गा महापुण्या चचार विपुलं तपः । पुरा वर्षशतं साग्रं परमं व्रतमास्थिता

அங்கே மிகப் புண்ணியமான கங்கை பெரும் தவம் செய்தாள்; பழங்காலத்தில் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உயர்ந்த விரதத்தை மேற்கொண்டாள்।

Verse 3

ध्यात्वा देवं जगद्योनिं नारायणमकल्मषम् । आत्मानं परमं धाम सरित्सा जगतीपते

களங்கமற்ற உலகின் மூலமான நாராயணனைத் தியானித்து, தன்னைப் பரம தாமமாக எண்ணி, அந்த நதி (கங்கை) உலகநாதனைத் தியானித்தாள்।

Verse 4

ततो जनार्दनो देव आगत्येदमुवाच ह

அப்போது தேவன் ஜனார்தனன் வந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 5

विष्णुरुवाच । तपसा तव तुष्टोऽहं मत्पादाम्बुजसम्भवे । मत्तः किमिच्छसे देवि ब्रूहि किं करवाणि ते

விஷ்ணு கூறினார்—என் திருப்பாதத் தாமரையிலிருந்து தோன்றிய தேவியே! உன் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். என்னிடமிருந்து நீ என்ன வரம் விரும்புகிறாய்? சொல்; உனக்காக நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 6

गङ्गोवाच । त्वत्पादकमलाद्भ्रष्टा गङ्गा सहचरा विभो । यदृच्छया त्रिलोकेश वन्द्यमाना दिवौकसैः

கங்கை கூறினாள்—ஓ விபோ! நான் கங்கை, உமது துணைவி; உமது திருப்பாதத் தாமரையிலிருந்து வழுந்து இங்கே வந்தேன். ஓ திரிலோகேசா! தேவர்களால் வணங்கப்பட்டவளாய், விதிவசமாக (இங்கே) நிலைத்தேன்.

Verse 7

नृपो भगीरथस्तस्मात्तपः कृत्वा सुदुष्करम् । समाराध्य जगन्नाथं शङ्करं लोकशङ्करम्

ஆகையால் அரசன் பகீரதன் மிகக் கடினமான தவம் செய்து, உலகநாதனும் உலகநலன் அருளும் சங்கரனையும் முறையாக ஆராதித்து மகிழ்வித்தான்.

Verse 8

अवतारयामास हि मां पृथिव्यां धरणीधर । मया वै युवयोर्वाक्यादवतारः कृतो भुवि

ஓ தாரணீதரா! அவனே என்னை பூமியில் இறக்கச் செய்தான். உண்மையாக, நீங்கள் இருவரும் கூறிய வாக்கினாலேயே என் உலகாவதாரம் நிறைவேறியது.

Verse 9

वैष्णवीमिति मां मत्वा जनः सर्वाप्लुतो मयि । ये वै ब्रह्मणो लोके ये च वै गुरुतल्पगाः

என்னை ‘வைஷ்ணவி’ என எண்ணி அனைவரும் என்னுள் மூழ்குகின்றனர்—பிரம்மஹத்தி பாவம் செய்தவர்களும், குருவின் படுக்கையை மீறியவர்களும் கூட.

Verse 10

त्यागिनः पितृमातृभ्यां ये च स्वर्णहरा नराः । गोघ्ना ये मनुजा लोके तथा ये प्राणिहिंसकाः

தந்தை-தாயைத் துறந்தோர், பொன்னைத் திருடுவோர்; பசுக்கொலை செய்போர் மற்றும் உயிர்களைத் துன்புறுத்துவோர்—அவர்களும் என் புனிதத்தின்மேல் நம்பிக்கை கொண்டு என்னுள் நீராடுகின்றனர்.

Verse 11

अगम्यागामिनो ये च ह्यभक्ष्यस्य च भक्षकाः । ये चानृतप्रवक्तारो ये च विश्वासघातकाः

தடைசெய்யப்பட்ட பெண்களிடம் செல்வோர், உண்ணத் தகாததை உண்ணுவோர்; பொய் பேசுவோர் மற்றும் நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்வோர்—அவர்களும் என் புனிதத்தை நம்பி என்னுள் நீராடுகின்றனர்.

Verse 12

देवब्राह्मणवित्तानां हर्तारो ये नराधमाः । देवब्रह्मगुरुस्त्रीणां ये च निन्दाकरा नराः

தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட செல்வத்தை அபகரிக்கும் கீழ்மக்கள்; மேலும் தேவர்கள், பிரம்மா, குரு, பெண்கள் ஆகியோரைக் கண்டிக்கும்ோர்—அத்தகைய பாவிகளும் இங்கே அடங்குவர்.

Verse 13

ब्रह्मशापप्रदग्धा ये ये चैवात्महनो द्विजाः । भ्रष्टानशनसंन्यासनियतव्रतचारिणः

பிரம்மாவின் சாபத்தால் எரிந்தோர், தம்மையே அழித்துக் கொண்ட த்விஜர்கள்; மேலும் நோன்பு, துறவு, நியத விரத ஒழுக்கங்களில் இருந்து வீழ்ந்தோர்—அவர்களும் இங்கே கணக்கில் அடங்குவர்.

Verse 14

तथैवापेयपेयाश्च ये च स्वगुरुनिन्दकाः । निषेधका ये दानानां पात्रदानपराङ्मुखाः

அருந்தத் தகாததை அருந்துவோர், தம் குருவை இகழ்வோர்; தானத்தைத் தடை செய்வோர் மற்றும் தகுதியானவர்க்கு தானம் அளிக்கத் தயங்குவோர்—அவர்களும் இங்கே அடங்குவர்.

Verse 15

ऋतुघ्ना ये स्वपत्नीनां पित्रोः सेहपरा न हि । बान्धवेषु च दीनेषु करुणा यस्य नास्ति वै

தம் மனைவியின் உரிய ऋதுகாலத்தை மீறுபவர்கள், பெற்றோரிடம் அன்பும் சேவையும் இல்லாதவர்கள், துன்புறும் உறவினரும் ஏழைகளும் மீது கருணையற்றவர்கள்—அவர்களும் (இக்கணக்கில்) சேர்க்கப்படுவர்।

Verse 16

क्षेत्रसेतुविभेदी च पूर्वमार्गप्रलोपकः । नास्तिकः शास्त्रहीनस्तु विप्रः सन्ध्याविवर्जितः

வயல் எல்லை‑அணைகளை உடைப்பவன், பழைய பாதைகளை அழிப்பவன், நாஸ்திகன், சாஸ்திரமற்ற பிராமணன், சந்த்யாவந்தனத்தை விட்டு விட்ட பிராமணன்—இவர்கள் அனைவரும் (இதில்) அடங்குவர்।

Verse 17

अहुताशी ह्यसंतुष्टः सर्वाशी सर्वविक्रयी । कदर्या नास्तिकाः क्रूराः कृतघ्ना ये द्विजायः

ஆஹுதி‑அர்ப்பணம் இன்றி உண்ணுபவர்கள், எப்போதும் திருப்தியற்றவர்கள், எதையும் உண்ணுபவர்கள், எதையும் விற்குபவர்கள், கஞ்சர்கள், நாஸ்திகர்கள், கொடூரர்கள், நன்றியற்றவர்கள்—இத்தகையோர் வீழ்ந்த இருபிறப்பினர்।

Verse 18

पैशुन्या रसविक्रेयाः सर्वकालविनाकृताः । स्वगोत्रां परगोत्रां वा ये भुञ्जन्ति द्विजाधमाः

பைஷுன்யம் (சாடி‑நிந்தை) செய்பவர்கள், ரஸ‑போகப் பொருட்களை விற்குபவர்கள், எக்காலமும் தீச்செயலில் ஈடுபடுபவர்கள், தம் கோத்திரமோ பிற கோத்திரமோ பெண்களை ‘போகிப்பவர்கள்’—அவர்கள் தாழ்ந்த பிராமணர்।

Verse 19

ते मां प्राप्य विमुच्यन्ते पापसङ्घैः सुसंचितैः । तत्पापक्षारतप्ताया न शर्म मम विद्यते

அவர்கள் என்னை அடைந்து நீண்ட காலம் சேர்த்த பாபக் குவியல்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்; ஆயினும் அவர்களின் பாபங்களின் க்ஷார‑வெப்பத்தால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட எனக்கு அமைதி இல்லை।

Verse 20

तथा कुरु जगन्नाथ यथाहं शर्म चाप्नुयाम् । एवमुक्तस्तु देवेशस्तुष्टः प्रोवाच जाह्नवीम्

ஹே ஜகந்நாதா! நானும் அமைதியும் நல்வாழ்வும் அடையுமாறு அருள்செய். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவேசன் மகிழ்ந்து ஜாஹ்னவியிடம் உரைத்தான்.

Verse 21

विष्णुरुवाच । अहमत्र वसिष्यामि गङ्गाधरसहायवान् । प्रविशस्व सदा रेवां त्वमत्रैव च मूर्तिना

விஷ்ணு கூறினார்—கங்காதரன் (சிவன்) துணையுடன் நான் இங்கே வாசம் செய்வேன். நீ என்றும் ரேவையில் புகுந்து, இங்கேயே உருவமுடன் நிலைத்திரு.

Verse 22

मम पादतलं प्राप्य वह त्रिपथगामिनि । यदा बहूदककाले नर्मदाजलसंभृता

ஹே மும்மார்க்கம் செல்பவளே! என் பாதத்தளத்தை அடைந்து தொடர்ந்து பாய்ந்து செல். பெருநீர் காலம் வந்தால் நீ நர்மதா நீரால் நிறைவடைவாய்.

Verse 23

प्रावृट्कालं समासाद्य भविष्यति जलाकुला । प्लाव्योभयतटं देवी प्राप्य मामुत्तरस्थितम्

மழைக்காலம் வந்ததும் அவள் நீரால் நிரம்பி பெருகுவாள். வடக்குக் கரையில் உள்ள என்னை அடைந்து, தேவி இரு கரைகளையும் வெள்ளமடையச் செய்வாள்.

Verse 24

प्लावयिष्यति तोयेन यदा शङ्खं करे स्थितम् । तदा पर्वशतोद्युक्तं वैष्णवं पर्वसंज्ञितम्

அவள் நீரால் கையில் உள்ள சங்கையும் மூழ்கடிக்கும் போது, அந்த நேரம் ‘வைஷ்ணவப் பண்டிகை’ எனப் புகழப்படும்; அது நூறு பண்டிகைகளுக்கு ஒப்பான புண்ணியமுடையது.

Verse 25

न तेन सदृशं किंचिद्व्यतीपातादिसंक्रमम् । अयने द्वे च न तथा पुण्यात्पुण्यतरं यथा

வ்யதீபாதம் முதலான எந்தச் சங்கமமும், இரு அயனங்களும் கூட அதற்கு ஒப்பல்ல; ஏனெனில் அது சாதாரண புண்ணியத்தைவிடவும் மிகப் புண்ணியமானது।

Verse 26

तस्मिन्पर्वणि देवेशि शङ्खं संस्पृश्य मानवः । स्नानमाचरते तोये मिश्रे गाङ्गेयनार्मदे

தேவేశி! அந்தப் புனிதப் பர்வத்தில் மனிதன் சங்கத்தைத் தொட்டு, கங்கையின் ஓட்டமும் நர்மதையின் நீரும் கலந்த நீரில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

पुण्यं त्वशेषपुण्यानां मङ्गलानां च मङ्गलम् । विष्णुना विधृतो येन तस्माच्छान्तिः प्रचक्रमे

இது எல்லாப் புண்ணியங்களின் புண்ணியம், எல்லா மங்களங்களின் மங்களம்; விஷ்ணு இதைத் தாங்குவதால் இதிலிருந்து சாந்தியும் நலனும் பரவுகின்றன।

Verse 28

तत्रान्तं पापसङ्घस्य ध्रुवमाप्नोति मानवः । शङ्खोद्धारे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

அங்கே மனிதன் சேர்க்கப்பட்ட பாபங்களின் முடிவை நிச்சயமாக அடைகிறான்; சங்கோத்தாரத்தில் ஸ்நானம் செய்து பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 29

तृप्तास्ते द्वादशाब्दानि सिद्धिं च सार्वकामिकीम् । गङ्गावहे तु यः श्राद्धं शङ्खोद्धारे प्रदास्यति

பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியுடன் இருப்பர்; சாதகனுக்கு எல்லா விருப்பங்களின் சித்தியும் கிடைக்கும்; கங்கையின் ஓட்டத்தில் சங்கோத்தாரத்தில் ஸ்ராத்தம் அளிப்பவன் இதைப் பெறுவான்।

Verse 30

तेन पिण्डप्रदानेन नृत्यन्ति पितरस्तथा । शङ्खोद्धारे नरः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ

அந்த பிண்டதானத்தால் பித்ருக்கள் நடனமாடுவது போல மகிழ்வர். சங்கோத்தாரத்தில் நீராடி மனிதன் பலன் மற்றும் கேசவனை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

रात्रौ जागरणं कृत्वा शुद्धो भवति जाह्नवि । यत्त्वं लोककृतं कर्म मन्यसे भुवि दुःसहम्

ஓ ஜாஹ்னவி! இரவில் ஜாகரணம் செய்தால் மனிதன் தூய்மையடைகிறான். உலகில் செய்யப்படும் எந்தச் செயலை நீ பூமியில் தாங்கமுடியாதது என எண்ணுகிறாயோ…

Verse 32

तस्मिन्पर्वणि तत्सर्वं तत्र स्नात्वा व्यपोहय । एवमुक्त्वा नरश्रेष्ठ विष्णुश्चान्तरधीयत

அந்தப் புனிதப் பர்வத்தில் அங்கே நீராடி அந்த எல்லாவற்றையும் (பாவ மாசை) அகற்று. இவ்வாறு கூறி, ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே, விஷ்ணு மறைந்தார்.

Verse 33

तदाप्रभृति तत्तीर्थं गङ्गावाहकमुत्तमम् । ब्रह्माद्यैरृषिभिस्तात पारम्पर्यक्रमागतैः

அந்நாளிலிருந்து அந்த மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் ‘கங்காவாஹக’ எனப் புகழ்பெற்றது. ஓ அன்பனே, பிரம்மா முதலிய ரிஷிகள் பரம்பரை வழியாக வந்து அங்கே (அதைப் போற்றி வந்தனர்).

Verse 34

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्तिभावेन भारत । गङ्गातीर्थे तु स स्नातः समस्तेषु न संशयः

ஓ பாரதா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் நீராடுபவன், கங்கையின் தீர்த்தங்களில் நீராடியவனாகவே—மேலும் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனாகவே கருதப்படுவான்; ஐயமில்லை.

Verse 35

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गतिस्तेषां विष्णुलोकात्कदाचन

அந்த தீர்த்தத்தில் தூய்மையும் ஒழுக்கமும் பெற்றோர் உடல் நீத்தால், அவர்களின் கதி திரும்பாதது; அவர்கள் விஷ்ணுலோகத்திலிருந்து ஒருபோதும் மீளார்।