Adhyaya 172

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अथ ते ऋषयः सर्वे देवाश्चेन्द्रपुरोगमाः । माण्डव्यस्याश्रमे पुण्ये समीयुर्नर्मदातटे

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் அந்த எல்லா ரிஷிகளும், இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களும், நர்மதா கரையில் உள்ள மாண்டவ்யரின் புனித ஆசிரமத்தில் கூடினர்।

Verse 2

शङ्खदुन्दुभिनादेन दीपिकाज्वलनेन च । अप्सरोगीतनादेन नृत्यन्त्यो वारयोषितः

சங்கு-துந்துபி முழக்கத்தாலும், தீபங்கள் பிரகாசமாக எரிவதாலும், அப்சரஸ்களின் பாடல் ஒலியாலும் தெய்வீக மகளிர் நடனம் ஆடினர்.

Verse 3

कथानकैः स्तुवत्यन्ये तस्य शूलाग्रधारिणः । अष्टाशीतिसहस्राणि स्नातकानां तपस्विनाम्

மற்றோர், திரிசூலத்தின் முனையைத் தாங்கும் இறைவனைப் புனிதக் கதைகளால் போற்றினர்; அங்கு தவமுடைய ஸ்நாதகர்கள் எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் பேர் இருந்தனர்.

Verse 4

समाजे त्रिदशैः सार्द्धं तत्र ते च दिदृक्षया । ब्रह्मविष्णुमहेशानास्तत्र हर्षात्समागताः

அந்தப் புனிதச் சபையில் முப்பத்துமூன்று தேவர்களுடன் அவர்களும் தரிசன விருப்பத்தால் வந்தனர்; மகிழ்ச்சியால் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 5

मातरो मल्लिकाद्याश्च क्षेत्रपाला विनायकाः । दिक्पाला लोकपालाश्च गङ्गाद्याश्च सरिद्वराः

மல்லிகா முதலிய தெய்வீக மாதர்கள் வந்தனர்; தலக் காவலர்கள், விநாயகர்கள், திசைக் காவலர்-உலகக் காவலர், மேலும் கங்கை முதலிய சிறந்த நதிகளும் வந்தன.

Verse 6

ऋषिदेवसमाजे तु नित्यं हर्षप्रमोदने । तत्र राजा समायातः पौरजानपदैः सह

ரிஷி-தேவர் சபையில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டாட்டமும் நிறைந்திருந்தது; அங்கே அரசன் நகரமக்களும் நாட்டுமக்களும் உடன் வந்தான்.

Verse 7

दृष्ट्वा कौतूहलं तत्र व्याकुलीकृतमानसम् । वित्रस्तमनसो भूत्वा भयात्सर्वे समास्थिताः

அங்கே ஏற்பட்ட விசித்திரக் கலக்கத்தைப் பார்த்து அவர்களின் மனங்கள் கலங்கின. அச்சத்தால் உள்ளம் நடுங்கி, அனைவரும் அங்கேயே அசையாமல் நின்றனர்.

Verse 8

तस्मिन्समागमे दिव्ये ब्रह्मविष्ण्वीशमब्रुवन् । भो माण्डव्य महासत्त्व वरदास्तेऽमरैः सह

அந்த தெய்வீகச் சங்கமத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசன் கூறினர்—“ஓ மாண்டவ்ய மகாசத்த்வா! அமரர்களுடன் நாங்கள் உனக்கு வரங்களை அளிக்க வந்துள்ளோம்.”

Verse 9

अनेककष्टतपसा तव सिद्धिर्भविष्यति । प्रार्थयस्व यथाकामं यस्ते मनसि रोचते

பல துன்பங்களைத் தாங்கிய தவத்தால் உன் சித்தி நிறைவேறும். உன் மனத்திற்கு இனியதாய் இருப்பதை விருப்பம்போல் வேண்டிக்கொள்.

Verse 10

अनादित्यमयं लोकं निर्वषट्कारमाकुलम् । नष्टधर्मं विजानीहि प्रकृतिस्थं कुरुष्व च । अनुग्रहं तु शाण्डिल्याः प्रार्थयाम द्विजोत्तम

“இந்த உலகம் சூரியமற்றது, வஷட்காரமற்றது, குழப்பமடைந்தது என்று அறிக; தர்மம் சிதைந்துள்ளது—அதை இயல்பான ஒழுங்கில் நிலைநிறுத்து. மேலும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, சாண்டில்யாவுக்கு அருள்புரிய வேண்டுகிறோம்.”

Verse 11

एष ते कष्टदो राजा समायातस्तवाग्रतः । संभूषयस्व विप्रर्षे जनं देवासुरं गणम्

“உனக்கு துன்பம் விளைத்த அந்த அரசன் உன் முன்னே வந்துள்ளான். ஓ பிராமணரிஷியே, தேவர்கள்-அசுரர்கள் ஆகிய இக்கூட்டத்தையெல்லாம் முறையாக வரவேற்று மரியாதை செய்.”

Verse 12

माण्डव्य उवाच । यदि प्रसन्ना मे देवाः समायाताः सुरैः सह । त्रिकालमत्र तीर्थे च स्थातव्यमृषिभिः सह

மாண்டவ்யர் கூறினார்—தேவர்கள் என்மேல் பிரசன்னமாய் தேவர்களுடன் இங்கு வந்திருந்தால், நீங்கள் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து இத்தீர்த்தத்தில் மூன்று காலங்களும் தங்கியிருங்கள்।

Verse 13

भवतां तु प्रसादेन रुजा मे शाम्यतां सदा । एवमस्त्विति देवेशा यावज्जल्पन्ति पाण्डव

உங்கள் அருளால் என் வேதனை எப்போதும் தணியட்டும். இதைக் கேட்ட தேவேசர்கள் “அவ்வாறே ஆகுக” என்று பதிலளித்தனர், ஓ பாண்டவா, அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த வரையில்।

Verse 14

तावद्रक्षो गृहीत्वाऽग्रे कन्यां कामप्रमोदिनीम् । उवाच भगवञ्छापं पुरा दत्त्वोर्वशी मम

அப்பொழுது அந்த ராட்சசன் காதல் விளையாட்டில் மகிழும் அந்தக் கன்னியைப் பிடித்து முன்னே நிறுத்தி கூறினான்—“பகவனே, முன்பொரு காலத்தில் ஊர்வசி எனக்கு ஒரு சாபம் அளித்தாள்।”

Verse 15

यदा कन्यां हरे रक्षःशापान्तस्ते भविष्यति । तेन मे गर्हितं कर्म शापेनाकृतबुद्धिना

“ராட்சசன் கன்னியை அபகரிக்கும் போது உன் சாபம் முடிவடையும்.” அந்தச் சாபத்தால் என் அறிவு மயங்கிப் போய், இந்நிந்தைக்குரிய செயலில் நான் ஈடுபட்டேன்।

Verse 16

क्षन्तव्यमिति चोक्त्वा च गतश्चादर्शनं पुनः । गते चैव तु सा कन्या दृष्ट्वा पद्मदलेक्षणा

“மன்னிக்கப்பட வேண்டும்” என்று சொல்லி அவன் மீண்டும் கண் மறைந்தான். அவன் சென்ற பின், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய அந்தக் கன்னி இதையெல்லாம் கண்டு…

Verse 17

मन्त्रयित्वा सुरैः सर्वैर्दत्ता माण्डव्यधीमते । तां वज्रशूलिकां प्लाव्य पवित्रैर्नर्मदोदकैः

அனைத்து தேவர்களுடனும் ஆலோசித்து அவள் ஞானமிகு மாண்டவ்யருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டாள். பின்னர் அந்த வஜ்ரசூலிகை நர்மதையின் புனித நீரால் நீராட்டப்பட்டது.

Verse 18

माण्डव्यमृषिमुत्तार्य जयशब्दादिमङ्गलैः । विवाहयित्वा तां कन्यां माण्डव्यर्षिपुंगवः

‘ஜயம்’ எனும் மங்கள முழக்கங்களுடன் மாண்டவ்ய முனிவரை முன்னே அழைத்து, முனிவர்களில் சிறந்த மாண்டவ்யர் அந்தக் கன்னியை முறையாக மணந்தார்.

Verse 19

अभिवाद्य च तान् सर्वान् दानसन्मानगौरवैः । अथ राजा समीपस्थो रत्नैश्च विविधैरपि

தானம், மரியாதை, பெருமை ஆகியவற்றுடன் அனைவரையும் வணங்கி, அருகில் நின்ற அரசனும் பலவகை ரத்தினங்களால் அவர்களைப் போற்றினான்.

Verse 20

धिग्वादैर्निन्दितः सर्वैस्तैर्जनैर्भूषितः पुनः । राज्ञा च ब्राह्मणाः सर्वे भूषणाच्छादनाशनैः

அனைவரும் ‘திக்’ எனக் கண்டித்தபோதும், அவன் மீண்டும் மரியாதை பெற்றான். அரசனும் எல்லா பிராமணர்களையும் ஆபரணங்கள், ஆடைகள், அன்னம் ஆகியவற்றால் பூஜித்தான்.

Verse 21

सुवर्णकोटिदानेन तुष्टान्कृत्वा क्षमापिताः । वृत्ते विवाह आहूय शाण्डिलीं तामथाब्रवीत्

கோடி பொன் தானம் அளித்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி மன்னிப்பைப் பெற்றான். திருமணம் நிறைவுற்றபின் அந்த சாண்டிலியை அழைத்து இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 22

मानयस्व इमान् विप्रान्मोचयस्व दिवाकरम् । अपहृत्य तमो येन कृपा सद्यः प्रवर्तते

இவ்விப்ரர்களை மதித்து வணங்கு; திவாகரனை விடுவி. இருள் அகன்றிட, கருணை உடனே செயல்படட்டும்.

Verse 23

ऋषीणां वचनं श्रुत्वा शाण्डिली दुःखिताब्रवीत् । उदितेऽर्के तु मे भर्ता मृत्युं यास्यति भो द्विजाः

முனிவர்களின் சொற்களை கேட்ட சாண்டிலி துயருடன் கூறினாள்—ஓ த்விஜர்களே! சூரியன் உதித்தவுடன் என் கணவர் நிச்சயமாக மரணத்தை அடைவார்.

Verse 24

तं कथं मोचयामीह ह्यात्मनोऽनिष्टसिद्धये । क्रियाप्रवर्तनाच्चाद्य किं कार्यं मे महर्षयः

எனக்கு தீங்கு விளையாமல், அவனை இங்கே நான் எவ்வாறு விடுவிப்பேன்? செயல் (விதி) மூலமே நிகழ்வுகள் தொடங்குகின்றன—ஓ மகரிஷிகளே, இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 25

निःपुंसी स्त्री ह्यनाथाहं भवामि भवतो मतम् । तिष्ठ त्वमन्धकारे तु नेच्छामि रविणोदयम्

என் கணவர் இழந்தால் நான் ஆதரவற்ற, அனாதை பெண்ணாகிவிடுவேன்—இதுவே உங்கள் தீர்ப்பு. ஆகவே இருளிலேயே நிலைத்திரு; சூரிய உதயத்தை நான் விரும்பவில்லை.

Verse 26

तेन वाक्येन ते सर्वे देवासुरमहर्षयः । शिरःसंचालनाः सर्वे साधु साध्विति चाब्रुवन्

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு தேவர்கள், அசுரர்கள், மகரிஷிகள் அனைவரும் தலை அசைத்து ஒப்புதல் கூறி—“சாது! சாது!” என்று உரைத்தனர்.

Verse 27

पतिव्रते महाभागे शृणु वाक्यं तपोधने । मन्यसे यदि नः सर्वान्कुरुष्व वचनं च यत्

ஓ பதிவிரதையே, ஓ மகாபாக்கியவளே, ஓ தவநிதியே! எங்கள் சொற்களை கேள். நீ எங்களை அனைவரையும் ஏற்றுக் கொண்டால், நாம் கூறுவதையே செய்.

Verse 28

शाण्डिल्युवाच । येन मे न मरेद्भर्ता येन सत्यं मुनेर्वचः । तत्कुरुध्वं विचार्याशु येन संवर्धते सुखम्

சாண்டில்யா கூறினாள்—என் கணவர் இறக்காமல், முனிவரின் வாக்கு உண்மையாக நிலைக்கும்படி, விரைவாக ஆலோசித்து அதையே செய்க; அதனால் நலம், இன்பம் பெருகும்.

Verse 29

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स्वप्नावस्थाकृतो हृषिः । अन्तर्हितो मुहूर्तं च शाण्डिल्याश्च प्रपश्य ताम्

அவளது சொற்களை கேட்ட முனிவர் கனவுநிலையில் இருப்பதுபோல் மகிழ்ந்தார். பின்னர் ஒரு கணம் மறைந்தார்; சாண்டில்யா அவரை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 30

पुनरादाय ते सर्वे कृत्वा निर्व्रणसत्तनुं स्नापितो नर्मदातोये शाण्डिल्यायै समर्पितः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் அவரை மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டு, உடலை காயமற்ற நலநிலையாக்கி, நர்மதையின் நீரில் நீராட்டி, சாண்டில்யாவிடம் ஒப்படைத்தனர்.

Verse 31

ततः सा हृष्टमनसा पतिं दृष्ट्वा तु तैजसम् । प्रणम्य तानृषीन् देवान् विमलार्कं जगत्कृतम्

அப்போது அவள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஒளிவீசும் கணவரைக் கண்டு, அந்த ரிஷிகளையும் தேவர்களையும் வணங்கி, உலகை உருவாக்கி காக்கும் தூய சூரியனையும் நமஸ்கரித்தாள்.

Verse 32

क्रियाप्रवर्तिताः सर्वे देवगन्धर्वमानुषाः । हृष्टतुष्टा गताः सर्वे स्वमाश्रमपदं महत्

அக்கிரியாவிதியால் இயக்கப்பட்ட தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்து தத்தம் மகத்தான ஆசிரம-தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 33

पतिव्रता स्वभर्त्रा सा मासमेवाश्रमे स्थिता । माण्डव्येनाप्यनुज्ञाता ययौ नत्वा स्वमाश्रमम्

அந்த பதிவிரதை தன் கணவருடன் ஆசிரமத்தில் ஒரு மாதம் தங்கினாள். பின்னர் மாண்டவ்யரின் அனுமதியும் பெற்று வணங்கி தன் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டாள்.

Verse 34

गतेषु तेषु सर्वेषु स्थापयामास चाच्युतम् । माण्डव्येश्वरनामानं नारायण इति स्मृतम्

அனைவரும் சென்ற பின் அவர் அங்கே அச்யுத பகவானை நிறுவினார்—நாராயணன் என நினைவுகூரப்படுபவர், ‘மாண்டவ்யேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவர்.

Verse 35

दिव्यं वर्षसहस्रं तु पूजयामास भारत । गतोऽसावृषिसङ्घैश्च सहितोऽमरपर्वतम्

ஓ பாரதா! அவர் அங்கே தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் வழிபாடு செய்தார். பின்னர் முனிவர் கூட்டத்துடன் அமரபர்வதத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 36

तपस्तपन्तौ तौ तत्र ह्यद्यापि किल भारत । भ्रातरौ संयतात्मानौ ध्यायतः परमं पदम्

ஓ பாரதா! அந்த இரு சகோதரரும் அங்கே தவம் செய்து கொண்டே இன்றும் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது—தம்மை அடக்கி பரமபதத்தைத் தியானித்தவாறே.

Verse 37

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । पितरस्तस्य तृप्यन्ति पिण्डदानाद्दशाब्दिकम्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவன், பத்து ஆண்டுகள் பிண்டதானம் செய்ததற்குச் சமமான பலனாய் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 38

देवगृहे तु पक्षादौ यः करोति विलेपनम् । गोदानशतसाहस्रे दत्ते भवति यत्फलम्

இருபகுதியின் தொடக்கத்தில் இறைவன் ஆலயத்தில் புனித லேபனம் செய்வவன், ஒரு இலட்சம் கோதானம் செய்ததற்குச் சமமான பலனை அடைகிறான்।

Verse 39

उपलेपनेन द्विगुणमर्चने तु चतुर्गुणम् । दीपप्रज्वलने पुण्यमष्टधा परिकीर्तितम्

உபலேபனத்தால் புண்ணியம் இரட்டிப்பு; அர்ச்சனத்தால் நான்குமடங்கு; தீபம் ஏற்றுவதால் புண்ணியம் எட்டுமடங்கு எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 40

दिव्यनेत्रधरो भूत्वा त्रैलोक्ये सचराचरे । दध्ना मधुघृतैर्देवं पयसा नर्मदोदकैः

தெய்வக் கண் பெற்றவனாய், மூவுலகின் அசைவும் அசையாததும் நிறைந்த இறைவனை தயிர், தேன், நெய், பால் மற்றும் நர்மதா நீரால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

स्नपनं ये प्रकुर्वन्ति पुष्पमालाविलेपनैः । येऽर्चयन्ति विरूपाक्षं देवं नारायणं हरिम्

மலர்மாலைகளும் புனித லேபனங்களும் கொண்டு இறைவனுக்கு ஸ்நாபனம் செய்பவர்கள், மேலும் விரூபாக்ஷன், நாராயணன், ஹரி எனும் தேவனை அர்ச்சிப்பவர்கள்,

Verse 42

तेऽपि दिव्यविमानेन क्रीडन्ते कल्पसंख्यया । दीपाष्टकं तु यः कुर्यादष्टमीं च चतुर्दशीम्

அவர்களும் தெய்வ விமானத்தில் கல்பங்களளவு காலம் விளையாடுவர். மேலும் அஷ்டமி, சதுர்தசி திதிகளில் எட்டு தீபங்களை அர்ப்பணிப்பவன்—

Verse 43

एकादश्यां तु कृष्णस्य न पश्यन्ति यमं तु ते । फलैर्नानाविधैः शुभ्रैर्यः कुर्याल्लिङ्गपूरणम्

கிருஷ்ணபட்ச ஏகாதசியில் அவர்கள் யமனை காணார். மேலும் பலவகைத் தூய பழங்களால் லிங்கத்திற்கு நிறைவு அர்ப்பணம் செய்பவன்—

Verse 44

तेऽपि यान्ति विमानेन सिद्धचारणसेविताः । घण्टा चैव पताका च विमाने पुष्पमालिका

அவர்களும் சித்தர்-சாரணர் சேவையுடன் விமானத்தில் செல்கின்றனர். அந்த விமானத்தில் மணி, கொடி, மலர்மாலை ஆகியவை உள்ளன—

Verse 45

वादित्राणि यथार्हाणि प्रान्ते च गच्छते शिवम् । देवालयं तु यः कुर्याद्वैष्णवं माण्डवेश्वरम्

தகுந்த வாத்திய ஒலிகளுடன் வாழ்வின் முடிவில் அவன் சிவனை அடைவான். மேலும் மாண்டவேஸ்வரத்தில் வைஷ்ணவ ஆலயத்தை நிறுவுபவன்—

Verse 46

स्वर्गे वसति धर्मात्मा यावदाभूतसम्प्लवम् । माण्डव्यनारायणाख्ये विप्रान् भोजयतेऽग्रतः

தர்மாத்மா மகாப்ரளயம் வரை ஸ்வர்கத்தில் வாசிப்பான். ‘மாண்டவ்ய-நாராயண’ எனும் புனிதத் தலத்தில் அவன் முதன்மையாக பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிப்பான்—

Verse 47

एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता । आश्विने मासि सम्प्राप्ते शुक्लपक्षे चतुर्दशीम्

ஒரு பிராமணருக்கு உணவளித்தாலே, அது கோடி பிராமணர்களுக்கு உணவளித்ததற்குச் சமமான பலனைத் தரும். ஆஸ்வின மாதம் வந்தபோது, சுக்லபக்ஷ சதுர்தசி நாளில்—இக்காலம் அத்தகைய புண்ணியத்திற்கு மிகுந்த சக்தியுடையதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 48

कृतोपवासनियमो रात्रौ जागरणेन च । दीपमालां चतुर्दिक्षु पूजां कृत्वा तु शक्तितः

உபவாச நியமத்தை ஏற்று, இரவில் ஜாகரணம் செய்து, நான்கு திசைகளிலும் தீபமாலைகளை அமைத்து, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

नारी वा पुरुषो वापि नृत्यगीतप्रवादनैः । प्रभाते विमले सूर्ये स्नानादिकविधिं नृप

பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும், நடனம், பாடல், வாத்திய இசையுடன் (விழாவை நடத்தி); பின்னர் விடியற்காலையில் தூய சூரியன் உதயமானபோது, அரசே, ஸ்நானம் முதலான விதிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

अभिनिर्वर्त्य मौनेन पश्यते देवमीदृशम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते

மௌனத்துடன் விரதத்தை நிறைவு செய்து, அத்தகைய தேவனை தரிசிக்கிறான்; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ருத்ரலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 51

अथवा मार्गशीर्षे च चैत्रवैशाखयोरपि । श्रावणे वा महाराज सर्वकालेऽथवापि च

அல்லது மார்கசீர்ஷத்தில்; அதுபோல சைத்ரம், வைசாகம் மாதங்களிலும்; அல்லது ஸ்ராவணத்தில், மகாராஜா—அல்லது எந்தக் காலத்திலும்—இந்தப் புனித அனுஷ்டானத்தை மேற்கொள்ளலாம்; தீர்த்தத்தின் மகிமை ஒருபோதும் குறையாது.

Verse 52

शिवरात्रिसमं पुण्यमित्येवं शिवभाषितम् । वाजपेयाश्वमेधाभ्यां फलं भवति नान्यथा

“சிவராத்திரிக்கு ஒப்பான புண்ணியம் உண்டு”—என்று சிவன் தாமே உரைத்தார். இதன் பலன் வாஜபேய, அசுவமேத யாகப் பலனுக்கு நிகர்; உறுதியாக, வேறல்ல।

Verse 53

दुर्भगा दुःखिता वन्ध्या दरिद्रा च मृतप्रजा । स्नाति रुद्रघटैर्या स्त्री सर्वान्कामानवाप्नुयात्

துர்பாக்கியமுற்ற, துயருற்ற, பிள்ளையில்லாத, வறுமையுற்ற, அல்லது பிள்ளைகளை இழந்த பெண்—ருத்ரக் குடங்களால் நீராடினால், அவள் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவாள்।

Verse 54

कृमिकीटपतङ्गाश्च तस्मिंस्तीर्थे तु ये मृताः । स्वर्गं प्रयान्ति ते सर्वे दिव्यरूपधरा नृप

அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் இறக்கும் புழு, பூச்சி, வண்டுகள் முதலிய அனைத்தும் சொர்க்கம் சென்று ஒளிமிகு தெய்வீக வடிவம் பெறும்।

Verse 55

अनाशके जलेऽग्नौ तु ये मृता व्याधिपीडिताः । अनिवर्तिका गतिस्तेषां रुद्रलोके ह्यसंशयम्

நோயால் துன்புற்று அங்கே உண்ணாமை நிலையில், நீரில் அல்லது தீயில் இறப்போர்—அவர்களின் நிலை திரும்பாதது; அவர்கள் ஐயமின்றி ருத்ரலோகம் அடைவர்।

Verse 56

नित्यं नमति यो राज शिवनारायणावुभौ । गोदानफलमाप्नोति तस्य तीर्थप्रभावतः

அரசே! எவன் தினமும் சிவனையும் நாராயணனையும்—இருவரையும் வணங்குகிறானோ, அவன் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் கோதானப் பலனை அடைவான்।

Verse 57

देवालये तु राजेन्द्र यश्च कुर्यात्प्रदक्षिणाम् । प्रदक्षिणीकृता तेन ससागरधरा धरा

அரசேந்திரனே! ஆலயத்தில் யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவர் கடல்களுடன் கூடிய முழு பூமியையே பிரதட்சிணை செய்தவராவார்.

Verse 58

सार्द्धं शतं च तीर्थानि मल्लिकाभवनाद्बहिः । तस्य तीर्थप्रमाणं तु विस्तरं राजसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! மல்லிகாபவனத்தின் வெளியே நூற்றைம்பது தீர்த்தங்கள் உள்ளன; இப்போது அந்தத் தீர்த்தத்தின் அளவும் விரிவும் விரிவாகக் கேள்.

Verse 59

सूत्रेण वेष्टयेत्क्षेत्रमथवा शिवमन्दिरम् । अथवा शिवलिङ्गं च तस्य पुण्यफलं शृणु

யாரேனும் நூலால் (தந்தியால்) க்ஷேத்திரத்தையோ, சிவமந்திரத்தையோ, அல்லது சிவலிங்கத்தையோ சுற்றி வளைத்தால், அந்தச் செய்கையின் புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 60

जम्बूद्वीपश्च कृतस्नश्च शाल्मली कुशक्रौञ्चकौ । शाकपुष्करगोमेदैः सप्तद्वीपा वसुंधरा

ஜம்பூத்வீபம், க்ருதஸ்நம், சால்மலி, குசம், க்ரௌஞ்சம், மேலும் சாகம், புஷ்கரம், கோமேதம்—இவ்வாறு ஏழு தீவுகளால் வஸுந்தரை அமைந்துள்ளது.

Verse 61

भूषिता तेन राजेन्द्र सशैलवनकानना । रेवायां दक्षिणे भागे शिवक्षेत्रात्समीपतः

அரசேந்திரனே! மலைகள், வனங்கள், தோப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இப்பூமி ரேவையின் தென் பகுதியில், சிவக்ஷேத்திரத்திற்கு அருகே உள்ளது.

Verse 62

देवखातं महापुण्यं निर्मितं त्रिदशैरपि । तस्मिन् यः कुरुते स्नानं मुच्यते सर्वपातकैः

தேவகாதம் எனும் இம்மகாபுண்ணியத் தீர்த்தக்குளம் தேவர்களாலேயும் அமைக்கப்பட்டது. இதில் நீராடுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 63

पूर्णिमायाममावस्यां व्यतीपातेऽर्कसंक्रमे । श्राद्धं च संग्रहे कुर्यात्स गच्छेत्परमां गतिम्

பௌர்ணமி, அமாவாசை, வ்யதீபாதம், சூரியன் சங்கிராந்தி நேரங்களில் அந்தப் புனிதச் சங்கமத்தில் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அவன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 64

देवखाते त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । तिष्ठन्ति ऋषिभिः सार्द्धं पितृदेवगणैः सह

தேவகாதத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன் எனும் திரிதேவர்கள் ரிஷிகளுடன், பித்ருகணங்களும் தேவர்கணங்களும் சூழத் தங்குகின்றனர்.

Verse 65

तत्र तीर्थेऽश्विने मासि चतुर्दश्यां विशेषतः । वायुमार्गे स्थितः शक्रस्तिष्ठते दैवतैः सह

அந்தத் தீர்த்தத்தில், குறிப்பாக ஆஸ்வின மாத சதுர்தசியன்று, வாயுமார்க்கத்தில் (அந்தரிக்ஷத்தில்) நிலைபெற்ற சக்ரன் (இந்திரன்) பிற தேவர்களுடன் அங்கே தங்குகின்றான்.

Verse 66

पृथिव्यां यानि तीर्थानि सरितः सागरास्तथा । विंशति तानि सर्वाणि देवखाते दिनद्वयम्

பூமியில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும்—நதிகளும் கடல்களும் உட்பட—அந்த இருபதும், இரு நாட்கள் தேவகாதத்தில் ஒன்றாகக் கூடியிருப்பதுபோல் அமையும்.

Verse 67

गयाशिरे च यत्पुण्यं प्रयागे मकरकण्टके । प्रयागे सोमतीर्थे च तत्पुण्यं माण्डवेश्वरे

கயாசிரத்தில் உள்ள புண்ணியம், பிரயாகத்தின் மகரகண்டகத்தில் உள்ள புண்ணியம், மேலும் பிரயாகத்தின் சோமதீர்த்தத்தில் உள்ள புண்ணியம்—அதே புண்ணியம் மாண்டவேஸ்வரத்தில் கிடைக்கிறது.

Verse 68

पट्टबन्धेन यत्पुण्यं मात्रायां लकुलेश्वरे । आश्विन्यामश्विनीयोगे तत्पुण्यं माण्डवेश्वरे

மாத்ராவில் உள்ள லகுலீஸ்வரத்தில் பட்டபந்த விதியால் உண்டாகும் புண்ணியம், மேலும் ஆஸ்வின மாதத்தில் அஸ்வினீ யோகம் நிலவும் போது கிடைக்கும் புண்ணியம்—அதே புண்ணியம் மாண்டவேஸ்வரத்தில் பெறப்படுகிறது.

Verse 69

उज्जयिन्यां महाकाले वाराणस्यां त्रिपुष्करे । संनिहत्यां रविग्रस्ते माण्डव्याख्ये सनातनम्

உஜ்ஜயினியில் மகாகாலம், வாராணசியில் திரிபுஷ்கரம், சன்னிஹத்யா மற்றும் ரவிக்ரஸ்தம், மேலும் மாண்டவ்யம் எனப்படும் சனாதன க்ஷேத்திரம்—இவற்றின் புனித மகிமை (இங்கு) உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 70

इति ज्ञात्वा महाराज सर्वतीर्थेषु चोत्तमम् । पित्ःन्देवान् समभ्यर्च्य स्नानदानादिपूजनैः

மகாராஜா! இது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சிறந்தது என்று அறிந்து, அங்கே ஸ்நானம், தானம் முதலிய பூஜைச் செயல்களால் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 71

चतुर्दश्यां निराहारः स्थितो भूत्वा शुचिव्रतः । पूजयेत्परया भक्त्या रात्रौ जागरणे शिवम्

சதுர்தசியன்று உணவின்றி நோன்பிருந்து, நிலைத்த மனத்துடன் தூய விரதம் கடைப்பிடித்து, இரவு ஜாகரணத்தில் பரம பக்தியுடன் சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 72

स्नानैश्च विविधैर्देवं पुष्पागरुविलेपनैः । प्रभाते पौर्णमास्यां तु स्नानादिविधितर्पणैः

பலவகை புனித ஸ்நானங்களாலும், மலர்களாலும் அகுரு-லேபன முதலிய நறுமண அర్పணங்களாலும் இறைவனை வழிபட வேண்டும். பௌர்ணமி நாளின் விடியற்காலையில் ஸ்நானம் செய்து விதிப்படி தர்ப்பணாதி கருமங்களையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 73

श्राद्धेन हव्यकव्येन शिवपूजार्चनेन च । अग्निष्टोमादियज्ञैश्च विधिवच्चाप्तदक्षिणैः

ஹவ்ய-கவ்யம் உடன் கூடிய ஸ்ராத்தத்தாலும், சிவபூஜை-அர்ச்சனையாலும், மேலும் அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களை விதிப்படி செய்து உரிய தக்ஷிணையுடன் நிறைவேற்றுவதாலும் (புண்ணியம் பெறப்படுகிறது).

Verse 74

धौतपापो विशुद्धात्मा फलते फलमुत्तमम् । गोसहस्रप्रदानेन दत्तं भवति भारत

பாவங்கள் கழுவப்பட்டு உள்ளம் தூய்மையடைந்தவன் உயர்ந்த பலனை அடைகிறான். ஓ பாரதா, இது ஆயிரம் பசுக்களை தானம் செய்ததற்குச் சமமானதாக ஆகிறது.

Verse 75

स्नानाद्यैर्विधिवत्तत्र तद्दिने शिवसन्निधौ । हिरण्यं वृषभं धेनुं भूमिं गोमिथुनं हयम्

அங்கே ஸ்நானாதி விதிகளை முறையாக செய்து, அதே நாளில் சிவசன்னிதியில் பொன், காளை, பசு, நிலம், மாட்டுயுகம் மற்றும் குதிரை ஆகியவற்றை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 76

शिवमुद्दिश्य वै वस्त्रयुग्मे दद्यात्सुरूपिणे । पादुकोपानहौ छत्रं भाजनं रक्तवाससी

சிவனை நோக்கி, தகுதியும் நற்கோலமும் உடைய பெறுநருக்கு ஒரு ஜோடி ஆடைகளை தானமாக அளிக்க வேண்டும். மேலும் பாதுக்கா-உபானஹம், குடை, பாத்திரம், சிவப்பு ஆடைகளையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 77

होमं जाप्यं तथा दानमक्षयं सर्वमेव तत् । ऋचमेकां तु ऋग्वेदे यजुर्वेदे यजुस्तथा

ஹோமம், ஜபம், தானம்—இவை அனைத்தும் அక్షயமாகின்றன. ரிக் வேதத்தில் ஒரு ருசையும், யஜுர் வேதத்தில் ஒரு யஜுஸ் மந்திரமும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 78

सामैकं सामवेदे तु जपेद्देवाग्रसंस्थितः । सम्यग्वेदफलं तस्य भवेद्वै नात्र संशयः

சாம வேதத்தில் ஒரு சாமத்தை, தேவர்களின் முன்னிலையில் (பரம தேவன் முன்) நின்று ஜபிக்க வேண்டும்; அவனுக்கு வேதத்தின் முழுப் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 79

गायत्रीजाप्यमात्रस्तु वेदत्रयफलं लभेत् । कुलकोटिशतं साग्रं लभते तु शिवार्चनात्

காயத்ரீ ஜபம் மட்டும் செய்தாலே மூன்று வேதங்களின் பலன் கிடைக்கும்; சிவாராதனையால் தன் குலத்தில் நூறு கோடி பேருக்கும் முழுமையான நன்மையும் உய்வும் உண்டாகும்.

Verse 80

स्नाने दाने तथा श्राद्धे जागरे गीतवादिते । अनिवर्तिका गतिस्तस्य शिवलोकात्कदाचन

ஸ்நானம், தானம், ஸ்ராத்தம், இரவு விழிப்பு, வாத்தியங்களுடன் பக்திப் பாடல்-கீர்த்தனம் ஆகியவற்றால் அவனுடைய பயணம் திரும்பாததாகிறது; சிவலோகத்திலிருந்து அவன் ஒருபோதும் மீளான்.

Verse 81

कालेन महताविष्टो मर्त्यलोके समाविशेत् । राजा भवति मेधावी सर्वव्याधिविवर्जितः

நீண்ட காலம் கடந்த பின் அவன் மீண்டும் மர்த்தியலோகத்தில் புகுந்தால், அவன் அரசனாகிறான்—மிகுந்த அறிவுடையவன், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன்.

Verse 82

जीवेद्वर्षशतं साग्रं पुत्रपौत्रधनान्वितः । तच्च तीर्थं पुनः स्मृत्वा लीयमानो महेश्वरे

அவன் புத்ர‑பௌத்திரர், செல்வம் உடையவனாய் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்வான்; அந்தத் தீர்த்தத்தை மீண்டும் நினைத்து இறுதியில் மகேஸ்வரனில் லயமடைவான்.

Verse 83

उपास्ते यस्तु वै सन्ध्यां तस्मिंस्तीर्थे च पर्वणि । साङ्गोपाङ्गैश्चतुर्वेदैर्लभते फलमुत्तमम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் பர்வ நாளில் சந்த்யா‑உபாசனை செய்பவன், சாங்கோபாங்க நான்கு வேதங்களையும் கற்றதற்குச் சமமான உத்தம பலனை அடைவான்.

Verse 84

तत्र सर्वं शिवक्षेत्राच्छरपातं समन्ततः । न संचरेद्भयोद्विग्ना ब्रह्महत्या नराधिप

அரசே! அங்கே சிவக்ஷேத்திரத்தைச் சுற்றிலும் அம்பு எட்டும் தூரம்வரை, அச்சத்தால் நடுங்கும் பிரம்மஹத்தியா பாவம் அலைந்து திரியாது.

Verse 85

यत्र तत्र स्थितो वृक्षान् पश्यते तीर्थतत्परः । विविधैः पातकैर्मुक्तो मुच्यते नात्र संशयः

தீர்த்தத்தில் ஈடுபட்ட யாத்திரிகன் எங்கே நின்றாலும் அங்குள்ள மரங்களைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் பலவகைப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 86

श्वभ्री तत्र महाराज जलमध्ये प्रदृश्यते । कथानिका पुराणोक्ता वानरी तीर्थसेवनात्

மகாராஜா! அங்கே நீரின் நடுவில் ‘ஸ்வப்ரீ’ எனப்படும் ஒரு குழி/குண்டம் காணப்படுகிறது. புராணத்தில் கூறப்பட்ட கதையின்படி, ஒரு வானரி தீர்த்தசேவையால் தூய்மை அடைந்தாள்.

Verse 87

तत्र कूपो महाराज तिष्ठते देवनिर्मितः । शिवस्य पश्चिमे भागे शिवक्षेत्रमनुत्तमम्

அங்கே, ஓ மகாராஜா, தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட ஒரு கிணறு உள்ளது. சிவனின் மேற்கு பக்கத்தில் ஒப்பற்ற சிவக்ஷேத்திரம் இருக்கிறது.

Verse 88

वृषोत्सर्गं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । क्रीडन्ति पितरस्तस्य स्वर्गलोके यदृच्छया

ஓ நராதிபா! அந்த தீர்த்தத்தில் யார் வृषோತ್ಸர்கம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் ஸ்வர்கலோகத்தில் விருப்பம்போல் விளையாடுவர்.

Verse 89

अगम्यागमने पापमयाज्ययाजने कृते । स्तेयाच्च ब्रह्मगोहत्यागुरुघाताच्च पातकम् । तत्सर्वं नश्यते पापं वृषोत्सर्गे कृते तु वै

அகம்யகமனம், அயாஜ்யருக்காக யாகம் செய்வித்தல், திருட்டு, பிராமணஹத்தி, கோஹத்தி, குருஹத்தி ஆகியவற்றால் உண்டாகும் பாபம்—வृषோৎসர்கம் செய்தால் அனைத்தும் அழியும்.

Verse 90

माण्डव्यतीर्थमाहात्म्यं यः शृणोति समाधिना । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ஒருமுக மனத்துடன் மாண்டவ்ய தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை கேட்பவன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 172

अध्याय

‘அத்தியாயம்’—இது அத்தியாய முடிவு/மாற்றத்தைச் சுட்டும் குறிப்பு சொல்.