Adhyaya 159

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज तीर्थं परमपावनम् । नर्मदायां सुदुष्प्रापं सिद्धं ह्यनरकेश्वरम्

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாராஜா, மிகப் பரிசுத்தமான தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். நர்மதையில் உள்ள, அடைய அரிதான, சித்தி பெற்ற ‘அனரகேஸ்வர’ தீர்த்தம் அது.

Verse 2

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा पापकर्मापि भारत । न पश्यति महाघोरं नरकद्वारसंज्ञिकम्

ஓ பாரதா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் பாவச் செயல்களால் கட்டுண்ட மனிதனும் ‘நரக வாசல்’ எனப்படும் மிகக் கொடிய இடத்தைப் பார்க்கமாட்டான்.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । शुभाशुभफलैस्तात भुक्तभोगा नरास्त्विह । जायन्ते लक्षणैर्यैस्तु तानि मे वद सत्तम

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—அன்பரே, இங்கு மனிதர்கள் நல்வினைத் தீவினை பலன்களை அனுபவித்து எந்த எந்த அடையாளங்களுடன் மறுபிறவி எடுக்கிறார்களோ, ஓ சத்தமா, அவற்றை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

यथा निर्गच्छते जीवस्त्यक्त्वा देहं न पश्यति । तथा गच्छन्पुनर्देहं पञ्चभूतसमन्वितः

உயிர் உடலை விட்டுப் புறப்பட்டபின் அதை மீண்டும் காணாததுபோல், அதேபோல் அது பஞ்சபூதங்களால் அமைந்த மற்றொரு உடலை அடையச் செல்கிறது.

Verse 5

त्वगस्थिमांसमेदोऽसृक्केशस्नायुशतैः सह । विण्मूत्ररेतःसङ्घाते का संज्ञा जायते नृणाम्

தோல், எலும்பு, மாமிசம், கொழுப்பு, இரத்தம், முடி, நூற்றுக் கணக்கான நரம்புகள்—மேலும் மலம், சிறுநீர், விந்து ஆகியவற்றின் குவியலாகிய இந்த உடல்-கூட்டத்திலிருந்து மனிதருக்கு எந்த ‘அடையாளம்’ அல்லது உண்மையான தன்மை பிறக்கிறது?

Verse 6

एवमुक्तः स मार्कण्डः कथयामास योगवित् । ध्यात्वा सनातनं सर्वं देवदेवं महेश्वरम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, யோகத்தை அறிந்த மார்கண்டன், தேவர்களின் தேவனும் அனைத்துமாயுள்ள சனாதன மகேஸ்வரனைத் தியானித்து உரையாடத் தொடங்கினான்.

Verse 7

मार्कण्डेय उवाच । शृणु पार्थ महाप्रश्नं कथयामि यथाश्रुतम् । सकाशाद्ब्रह्मणः पूर्वमृषिदेवसमागमे

மார்கண்டேயன் கூறினான்—ஓ பார்த்தா, இந்த மகாப் பிரச்னையை கேள். நான் கேட்டபடியே சொல்கிறேன்—முன்னொரு காலத்தில் ரிஷிகளும் தேவர்களும் கூடிய சபையில், பிரம்மாவிடமிருந்து.

Verse 8

गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ता दुरात्मनाम् । इह प्रच्छन्नपापानां शास्ता वैवस्वतो यमः

ஆத்மக் கட்டுப்பாடு உடையோர்க்கு குருவே தண்டிப்பவனாகிறான்; தீயோர்க்கு அரசனே தண்டிப்பவன். ஆனால் இவ்வுலகில் மறைந்த பாவமுடையோர்க்கு வைவைஸ்வத யமனே உண்மையான தண்டனையாளர்.

Verse 9

अचीर्णप्रायश्चित्तानां यमलोके ह्यनेकधा । यातनाभिर्वियुक्तानामनेकां जीवसन्ततिम्

பிராயச்சித்தம் செய்யாதோர் யமலோகத்தில் பலவகைத் துன்பத் தண்டனைகளை அனுபவிப்பர்; அவற்றிலிருந்து விடுபட்டபின், அவர்கள் பல உயிர்தொடர்களாக—பிறவி பிறவியாகிய ஓட்டங்களாக—செல்வர்.

Verse 10

गत्वा मनुष्यभावे तु पापचिह्ना भवन्ति ते । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

அவர்கள் மீண்டும் மனிதநிலைக்கு வந்தபோது பாவத்தின் அடையாளங்கள் அவர்களிடத்தில் தோன்றும். அரசே! அவை யாவென்று இப்போது நான் உரைப்பேன்—ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 11

सहित्वा यातनां सर्वां गत्वा वैवस्वतक्षयम् । विस्तीर्णयातना ये तु लोकमायान्ति चिह्निताः

எல்லா வேதனைகளையும் தாங்கி வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) இருப்பிடத்தை அடைந்து, நீண்ட தண்டனைகளை அனுபவித்தோர் அடையாளங்களுடன் மீண்டும் உலகிற்கு வருகின்றனர்.

Verse 12

गद्गदोऽनृतवादी स्यान्मूकश्चैव गवानृते । ब्रह्महा जायते कुष्ठी श्यावदन्तस्तु मद्यपः

பொய் பேசுபவன் திக்கித்தடுமாறிப் பேசுவான்; பசுவைச் சார்ந்த பொய்யால் மூகனாகிறான். பிராமணனை கொன்றவன் குஷ்டரோகியாகப் பிறக்கிறான்; மதுபானி கருந்த பற்களுடன் இருப்பான்.

Verse 13

कुनखी स्वर्णहरणाद्दुःश्चर्मा गुरुतल्पगः । संयोगी हीनयोनिः स्याद्दरिद्रोऽदत्तदानतः

தங்கத்தைத் திருடினால் நகங்கள் விகாரமடையும்; குருவின் படுக்கையை மீறியவன் கொடிய தோல் நோயால் பீடிக்கப்படுவான். தடைசெய்யப்பட்ட உறவுகளில் ஈடுபடுபவன் கீழ்மையான யோனியில் பிறப்பான்; தரவேண்டிய தானம் தராதவன் வறியவனாவான்.

Verse 14

ग्रामशूकरतां याति ह्ययाज्ययाजको नृप । खरो वै बहुयाजी स्याच्छ्वानिमन्त्रितभोजनात्

அரசே! யாகம் செய்யத் தகாதவருக்காக யாகம் நடத்துபவன் கிராமப் பன்றியாகிறான். மேலும் பல யாகங்கள் செய்தவனாயினும் நாய்-அழைப்பின் அசுத்த விருந்துணவை உண்டால் கழுதையாகிறான்.

Verse 15

अपरीक्षितभोजी स्याद्वानरो विजने वने । वितर्जकोऽथ मार्जारः खद्योतः कक्षदाहतः

ஆராயாமல் உண்பவன் பாழ்வனத்தில் குரங்காகப் பிறப்பான். பழித்துரைப்பவன் பூனையாகும்; புதர்களுக்கு தீ வைத்தவன் மின்மினிப் பூச்சியாகும்.

Verse 16

अविद्यां यः प्रयच्छेत बलीवर्दो भवेद्धि सः । अन्नं पर्युषितं विप्रे ददानः क्लीबतां व्रजेत्

அவித்தையையே அளிப்பவன் நிச்சயமாக எருதாகப் பிறப்பான். பிராமணனுக்குப் பழைய (புளித்த) அன்னம் அளிப்பவன் நபுஞ்சக நிலையடைவான்.

Verse 17

मात्सर्यादथ जात्यन्धो जन्मान्धः पुस्तकं हरन् । फलान्याहरतोऽपत्यं म्रियते नात्र संशयः

பொறாமையால் மனிதன் பிறவியிலேயே குருடனாகிறான். நூலைத் திருடுபவன் குருடனாகப் பிறப்பான். பழங்களை அபகரிப்பவனின் பிள்ளை நிச்சயமாக இறக்கும்.

Verse 18

मृतो वानरतां याति तन्मुक्तोऽथ गलाडवान् । अदत्त्वा भक्षयंस्तानि ह्यनपत्यो भवेन्नरः

அவன் இறந்தபின் குரங்கு நிலையடைவன்; அதிலிருந்து விடுபட்டபின் தொண்டை நோயால் துன்புறுவான். கொடுக்காமல் (பங்கு/அனுமதி இன்றி) அந்தப் பழங்களை உண்பவன் சந்ததியற்றவனாகிறான்.

Verse 19

हरन्वस्त्रं भवेद्गोधा गरदः पवनाशनः । प्रव्राजी गमनाद्राजन् भवेन्मरुपिशाचकः

ஆடை திருடுபவன் உடும்பாகப் பிறப்பான். விஷம் கொடுப்பவன் காற்றையே உணவாகக் கொள்ளும் வாயுபோஜியாகிறான். அரசே, துறவறத்தை விட்டுத் தவறான வழியில் அலைவான் பாலைவனப் பேயாகிறான்.

Verse 20

वातको जलहर्ता च धान्यहर्ता च मूषकः । अप्राप्तयौवनां गच्छन् भवेत्सर्प इति श्रुतिः

பிறர்தோஷம் கூறி வம்பு பேசுபவனும், நீரைத் திருடுபவனும் வாதநோயால் பீடிக்கப்படுவான். தானியத்தைத் திருடுபவன் எலியாகப் பிறப்பான். யௌவனம் அடையாத கன்னியை அணுகுபவன் பாம்பாகிறான்—என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.

Verse 21

गुरुदाराभिलाषी च कृकलासो भवेच्चिरम् । जलप्रस्रवणं यस्तु भिन्द्यान्मत्स्यो भवेन्नरः

குருவின் மனைவியை ஆசைப்படுபவன் நீண்ட காலம் பல்லியாக (கிருகலாசம்) பிறப்பான். நீர் வெளியேறும் வழியை உடைப்பவன் மனிதன் மீனாகப் பிறப்பான்.

Verse 22

अविक्रेयान् विक्रयन् वै विकटाक्षो भवेन्नरः । अयोनिगो वृको हि स्यादुलूकः क्रयवञ्चनात्

விற்கத் தகாதவற்றை விற்கும் மனிதன் விகடக் கண்கள் உடையவனாகிறான். அயோக்கியமாக பெண்களை அணுகுபவன் ஓநாயாகிறான்; வாங்கல்-விற்பனையில் ஏமாற்றுபவன் ஆந்தையாகிறான்.

Verse 23

मृतस्यैकादशाहे तु भुञ्जानः श्वोपजायते । प्रतिश्रुत्य द्विजायार्थमददन्मधुको भवेत्

இறந்தவரின் ஏகாதசாஹ காலத்தில் உண்பவன் நாயாகப் பிறப்பான். மேலும், த்விஜனுக்கு தர்மார்த்தமாக தானம் தருவேன் என்று வாக்குக் கொடுத்து தராதவன் தேனீயாகிறான்.

Verse 24

राज्ञीगमाद्भवेद्दुष्टतस्करो विड्वराहकः । परिवादी द्विजातीनां लभते काच्छपीं तनुम्

அரசியை அநியாயமாக அணுகினால் மனிதன் கொடிய திருடனாகி, மலத்தை உண்ணும் வராகமாகப் பிறப்பான். த்விஜாதிகளை இகழ்ந்து பழிப்பவன் ஆமை உடலை அடைவான்.

Verse 25

व्रजेद्देवलको राजन्योनिं चाण्डालसंज्ञिताम् । दुर्भगः फलविक्रेता वृश्चिको वृषलीपतिः

அரசே, கோயில் சேவகர் தகாத சேவையால் வாழ்ந்தால், சாண்டாலன் எனக் குறிக்கப்படும் அரசகுல யோனியில் வீழ்வான். பழம் விற்கும்வன் துர்பாக்கியன் ஆவான்; வृषலி பெண்ணை மனைவியாகக் கொண்டவன் விருச்சிக யோனியை அடைவான்.

Verse 26

मार्जारोऽग्निं पदा स्पृष्ट्वा रोगवान्परमांसभुक् । सोदर्यागमनात्षण्ढो दुर्गन्धश्च सुगन्धहृत्

காலால் அக்கினியைத் தொடுவான் பூனை-யோனியில் பிறப்பான்—நோயுற்றவனாகவும் மாமிசம் உண்ணுபவனாகவும். உடன்பிறந்த சகோதரியை அணைவதால் ஷண்ட யோனி உண்டாகும்; நறுமணத்தைத் திருடுபவன் துர்நாற்றமுடையவனாகிறான்.

Verse 27

ग्रामभट्टो दिवाकीर्तिर्दैवज्ञो गर्दभो भवेत् । कुपण्डितः स्यान्मार्जारो भषणो व्यास एव च

கிராமப் புகழ்ச்சியாளர், பகலில் மட்டும் பெயர் பெறுபவன், மேலும் தைவஞ்ஞன் (ஜோதிடன்) — இவர்கள் கழுதை-யோனியில் பிறப்பர். குபண்டிதன் பூனையாகிறான்; ‘வ்யாசன்’ எனத் தன்னை அழைத்தாலும் வெறும் புலம்புபவனும் அதே கதியை அடைவான்.

Verse 28

स एव दृश्यते राजन्प्रकाशात्परमर्मणाम् । यद्वा तद्वापि पारक्यं स्वल्पं वा यदि वा बहु

அரசே, உள்ளத்தின் மிக ஆழ்ந்த மறைகள் வெளிப்படும்போது அதே குறிகள் தெரிகின்றன—அது பிறருடையதாயினும், சிறிதாயினும், பெரிதாயினும்.

Verse 29

कृत्वा वै योनिमाप्नोति तैरश्चीं नात्र संशयः । एवमादीनि चान्यानि चिह्नानि नृपसत्तम

இவ்வாறு செய்தவன் உறுதியாகத் திர்யக்-யோனி (விலங்கு பிறவி) அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதுபோன்ற இன்னும் பல குறிகளும் உள்ளன.

Verse 30

स्वकर्मविहितान्येव दृश्यन्ते यैस्तु मानवाः । ततो जन्म ततो मृत्युः सर्वजन्तुषु भारत

மனிதர்கள் தம் சொந்த கர்மத்தால் விதிக்கப்பட்ட பலன்களையே அனுபவிப்பதாகக் காணப்படுகின்றனர். அதிலிருந்தே பிறப்பு, அதிலிருந்தே மரணம்—ஓ பாரதா, எல்லா உயிர்களிலும்।

Verse 31

जायते नात्र सन्देहः समीभूते शुभाशुभे । स्त्रीपुंसोः सम्प्रयोगेण विषुद्धे शुक्रशोणिते

இதில் ஐயமில்லை—புண்ணியமும் பாவமும் பலனளிக்கத் தொடங்கும்போது பிறப்பு நிகழ்கிறது. பெண்-ஆண் சேர்க்கையால், தூய சுக்கிரமும் சோணிதமும் இருப்பின்।

Verse 32

पञ्चभूतसमोपेतः सषष्ठः परमेश्वरः । इन्द्रियाणि मनः प्राणा ज्ञानमायुः सुखं धृतिः

ஐந்து மகாபூதங்களுடன் கூடியும் அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட ‘ஆறாம்’ பரமேஸ்வரன், உடலுடையவருள் புலன்கள், மனம், பிராணன், ஞானம், ஆயுள், இன்பம், திடத்தன்மை ஆகியவற்றை அமைக்கிறான்।

Verse 33

धारणं प्रेरणं दुःखमिच्छाहङ्कार एव च । प्रयत्न आकृतिर्वर्णः स्वरद्वेषौ भवाभवौ

அவனே தாங்குதல், தூண்டுதல், துயரம், ஆசை, அகந்தை; முயற்சி, உடல்வடிவு, நிறம்; மேலும் ராக-த்வேஷம், பவம்-அபவம் ஆகிய நிலைகளையும் உண்டாக்குகிறான்।

Verse 34

तस्येदमात्मनः सर्वमनादेरादिमिच्छतः । प्रथमे मासि स क्लेदभूतो धातुविमूर्छितः

இவை அனைத்தும் அந்த ஆத்மாவினதே; அவன் அனாதியானாலும் ஆதியை விரும்புகின்றான். முதல் மாதத்தில் கரு ஈரமான கட்டியாகிறது; உடற்கூறுகள் அப்போது இன்னும் தெளிவின்றி உருவாகாதவையாக இருக்கும்।

Verse 35

मास्यर्बुदं द्वितीये तु तृतीये चेन्द्रियैर्युतः । आकाशाल्लाघवं सौक्ष्म्यं शब्दं श्रोत्रबलादिकम् । वायोस्तु स्पर्शनं चेष्टां दहनं रौक्ष्यमेव च

இரண்டாம் மாதத்தில் கர்ப்பம் அற்புதம் போன்ற கட்டியாகிறது; மூன்றாம் மாதத்தில் அது இந்திரியங்களுடன் கூடியதாகிறது. ஆகாசத் தத்துவத்திலிருந்து இலகுத்தன்மை, நுண்மை, ஒலி, கேள்வி-வலன் முதலியவை தோன்றும்; வாயுத் தத்துவத்திலிருந்து தொடுதல், இயக்கம், உலர்ச்சி (ரூட்சம்) உண்டாகும்।

Verse 36

पित्तात्तु दर्शनं पक्तिमौष्ण्यं रूपं प्रकाशनम् । सलिलाद्रसनां शैत्यं स्नेहं क्लेदं समार्दवम्

பித்தத் தத்துவத்திலிருந்து பார்வை, செரிமானம், வெப்பம், உருவம், ஒளிப்படுத்தல் ஆகியவை தோன்றும். நீர்த் தத்துவத்திலிருந்து சுவை (ரசனை), குளிர்ச்சி, நெய்மை, ஈரப்பதம் (க்லேதம்), மென்மை உண்டாகும்।

Verse 37

भूमेर्गन्धं तथा घ्राणं गौरवं मूर्तिमेव च । आत्मा गृह्णात्यजः पूर्वं तृतीये स्पन्दते च सः

பூமித் தத்துவத்திலிருந்து மணம், மணவுணர்வு (க்ராணேந்திரியம்), கனத்தன்மை, திடமான உருவம் ஆகியவை தோன்றும். அஜனான ஆத்மா முதலில் இவற்றை ஏற்கிறது; மூன்றாம் மாதத்தில் அது துடித்து அசையத் தொடங்குகிறது।

Verse 38

दौर्हृदस्याप्रदानेन गर्भो दोषमवाप्नुयात् । वैरूप्यं मरणं वापि तस्मात्कार्यं प्रियं स्त्रियाः

கர்ப்பிணியின் தௌர்ஹ்ருதம் (உள்ளார்ந்த ஆசை) நிறைவேறாவிட்டால் கர்ப்பம் குறைபாடு அடையலாம்—உருவவிகாரம் அல்லது மரணம்கூட நிகழலாம். ஆகவே பெண்ணுக்கு பிரியமும் நலமும் தருவதை இயன்றவரை வழங்க வேண்டும்।

Verse 39

स्थैर्यं चतुर्थे त्वङ्गानां पञ्चमे शोणितोद्भवः । षष्ठे बलं च वर्णश्च नखरोम्णां च सम्भवः

நான்காம் மாதத்தில் அங்கங்கள் நிலைபெறுகின்றன; ஐந்தாம் மாதத்தில் சோணிதம் (இரத்தம்) தோன்றுகிறது. ஆறாம் மாதத்தில் வலிமையும் வர்ணமும் (காந்தி) வெளிப்படும்; நகங்களும் முடிகளும் உருவாகின்றன।

Verse 40

मनसा चेतनायुक्तो नखरोमशतावृतः । सप्तमे चाष्टमे चैव त्वचावान् स्मृतिवानपि

மனம் மற்றும் சைதன்யம் உடையதாக, நூற்றுக்கணக்கான நகங்களும் ரோமங்களும் சூழ்ந்த அந்த கரு ஏழாம், எட்டாம் மாதங்களில் தோலைப் பெற்று நினைவையும் பெறுகிறது.

Verse 41

पुनर्गर्भं पुनर्धात्रीमेनस्तस्य प्रधावति । अष्टमे मास्यतो गर्भो जातः प्राणैर्वियुज्यते

பாவம் மீண்டும் மீண்டும் கருவினிடமும் அதைத் தாங்கும் தாயினிடமும் பாய்கிறது. ஆகவே எட்டாம் மாதத்தில் பிறந்த குழந்தை பிராணவாயுக்களிலிருந்து பிரிந்து நிலைபெறாது.

Verse 42

नवमे दशमे वापि प्रबलैः सूतिमारुतैः । निर्गच्छते बाण इव यन्त्रच्छिद्रेण सज्वरः

ஒன்பதாம் அல்லது பத்தாம் மாதத்தில், பிரசவத்தின் வலிமையான காற்றுகளால் தள்ளப்பட்டு, கருவி ஓட்டையிலிருந்து பாயும் அம்புபோல் குழந்தை வெளிவருகிறது—காய்ச்சல் கலந்த துயரத்துடன்.

Verse 43

शरीरावयवैर्युक्तो ह्यङ्गप्रत्यङ्गसंयुतः । अष्टोत्तरं मर्मशतं तत्रास्था तु शतत्रयम्

அங்கங்களும் துணைஅங்கங்களும் உடைய உடலில் நூற்று எட்டு மರ್ಮஸ்தானங்கள் உள்ளன; அதில் மூன்று நூறு எலும்புகள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 44

सप्त शिरःकपालानि विहितानि स्वयम्भुवा । तिस्रः कोट्योऽर्धकोटी च रोम्णामङ्गेषु भारत

ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) ஏழு தலைக்கபாலப் பலகைகளை விதித்தார்; மேலும், ஓ பாரதா, அங்கங்களில் ரோமங்கள் மூன்றரை கோடி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 45

द्वासप्ततिसहस्राणि हृदयादभिनिसृताः । हितानाम हि ता नाड्यस्तासां मध्ये शशिप्रभा

இதயத்திலிருந்து எழுபத்திரண்டு ஆயிரம் நாடிகள் வெளிப்படுகின்றன. அவை ‘ஹிதா’ நாடிகள் எனப் பெயர்பெற்றவை; அவற்றுள் சந்திரஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஒரு நாடி சிறப்பாக விளங்குகிறது।

Verse 46

एवं प्रवर्तते चक्रं भूतग्रामे चतुर्विधे । उत्पत्तिश्च विनाशश्च भवतः सर्वदेहिनाम्

இவ்வாறு நான்கு வகை உயிர்க்கூட்டத்தில் சக்கரம் சுழல்கிறது. எல்லா உடலுடையோருக்கும் தோற்றமும் அழிவும்—இரண்டும்—இதிலேயே நிகழ்கின்றன।

Verse 47

गतिरूर्ध्वा च धर्मेण ह्यधर्मेण त्वधोगतिः । जायते सर्ववर्णानां स्वधर्मचलनान्नृप

தர்மத்தால் மேல்நோக்கிய பயணம் உண்டாகும்; அதர்மத்தால் கீழ்நோக்கிய வீழ்ச்சி உண்டாகும். அரசே! எல்லா வர்ணங்களுக்கும் இவ்விதி தம் தம் ஸ்வதர்மத்திலிருந்து விலகுவதால் பிறக்கிறது।

Verse 48

देवत्वे मानवत्वे च दानभोगादिकाः क्रियाः । दृश्यन्ते या महाराज तत्सर्वं कर्मजं फलम्

தேவநிலையிலோ மனிதநிலையிலோ—தானம், போகம் முதலிய செயல்கள் காணப்படுகின்றன; மஹாராஜா, அவையெல்லாம் கர்மத்தால் பிறந்த பலனே.

Verse 49

स्वकर्म विहिते घोरे कामक्सोधार्जिते शुभे । निमज्जेन्नरके घोरे यस्योत्तारो न विद्यते

தன் செயல்கள் கொடுமையாயினால்—‘நல்லது’ போலத் தோன்றினாலும், காமமும் கோபமும் கொண்டு ஈட்டப்பட்டவையாக இருந்தால்—மனிதன் மீட்பு இல்லாத அந்தக் கொடிய நரகத்தில் மூழ்குகிறான்।

Verse 50

उत्तारणाय जन्तूनां नर्मदातटसंस्थितम् । एवमेतन्महातीर्थं नरकेश्वरमुत्तमम्

உயிர்களின் விடுதலைக்காக நர்மதா கரையில் அமைந்த இந்த மகாதீர்த்தம். இவ்வாறு பரமோத்தமமான ‘நரகேஸ்வர’ தீர்த்தம் சிறந்ததாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 51

नरकापहं महापुण्यं महापातकनाशनम् । तत्तीर्थं सर्वतीर्थानामुत्तमं भुवि दुर्लभम्

அத்தீர்த்தம் நரகத்தை அகற்றும், மகாபுண்யம் அளிக்கும், மகாபாதகங்களை அழிக்கும். பூமியில் அரிதானது; எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் அதுவே முதன்மை.

Verse 52

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत महेश्वरम् । महापातकयुक्तोऽपि नरकं नैव पश्यति

அத்தீர்த்தத்தில் நீராடி மகேஸ்வரனை வழிபடுகிறவன், மகாபாதகங்கள் உடையவனாயினும் நரகத்தை ஒருபோதும் காணான்.

Verse 53

तत्र तीर्थे तु यो दद्याद्धेनुं वैतरणीं शुभाम् । स मुच्यते सुखेनैव वैतरण्यां न संशयः

அத்தீர்த்தத்தில் புனிதமான ‘வைதரணீ-தேன்’ (பசு) தானம் செய்பவன் எளிதில் விடுதலை பெறுவான்; வைதரணீ குறித்து ஐயமில்லை.

Verse 54

युधिष्ठिर उवाच । यमद्वारे महाघोरे या सा वैतरणी नदी । किंरूपा किंप्रमाणा सा कथं सा वहति द्विज

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ த்விஜரே! யமனின் மிகக் கொடிய வாசலில் உள்ள ‘வைதரணீ’ நதி எத்தகைய வடிவம் உடையது, அதன் அளவு என்ன, அது எவ்வாறு ஓடுகிறது?

Verse 55

कथं तस्याः प्रमुच्यन्ते केषां वासस्तु संततम् । केषां तु सानुकूला सा ह्येतद्विस्तरतो वद

அதிலிருந்து உயிர்கள் எவ்வாறு விடுதலை பெறுகின்றன? அங்கே யாருக்கு இடையறாத வாசம் உண்டு? அது யாருக்கு அனுகூலமாய் இருக்கும்? இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 56

श्रीमार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र महाबाहो शृणु सर्वं मयोदितम् । या सा वैतरणी नाम यमद्वारे महासरित्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—தர்மபுத்திரா, மகாபாஹோ! நான் உரைப்பதனை முழுதும் கேள். யமத்வாரத்தில் உள்ள அந்த மகாநதி ‘வைதரணி’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 57

अगाधा पाररहिता दृष्टमात्रा भयावहा । पूयशोणिततोया सा मांसकर्दमनिर्मिता

அது அளவிட முடியாத ஆழமுடையது; அப்பால் கரை இல்லை; காண்பதுமே அச்சம் தருவது. அதன் நீர் புழுவும் இரத்தமும்; அது மாமிசச் சேற்றால் உருவானது।

Verse 58

तत्तोयं भ्रमते तूर्णं तापीमध्ये घृतं यथा । कृमिभिः सङ्कुलं पूयं वज्रतुण्डैरयोमुखैः

அந்த திரவம் கடும் வெப்பத்தின் நடுவே நெய் சுழல்வதுபோல் வேகமாகச் சுழல்கிறது. அங்குள்ள புழு கீடுகளால் நிரம்பியது—இரும்பு வாய்களும், வஜ்ரம் போன்ற அலகுகளும் உடையவை।

Verse 59

शिशुमारैश्च मकरैर्वज्रकर्तरिसंयुतैः । अन्यैश्च जलजीवैः सा सुहिंस्रैर्मर्मभेदिभिः

அது சிசுமாரங்களாலும் மகரங்களாலும் நிரம்பியுள்ளது; அவைகளுக்கு வஜ்ரம் போன்ற வெட்டுக் கருவிகள் உண்டு. மேலும் பிற நீர்வாழ் உயிர்களும் உள்ளன—மிகக் கொடூரமானவை, மర్మங்களைத் துளைப்பவை।

Verse 60

तपन्ति द्वादशादित्याः प्रलयान्त इवोल्बणाः । पतन्ति तत्र वै मर्त्याः क्रन्दन्तो भृशदारुणम्

அங்கே பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் பிரளய முடிவைப் போலக் கொடுமையாகக் காய்ச்சுகின்றனர்; அங்கே மனிதர்கள் மிகக் கொடிய வேதனையில் அலறி அழுதபடி வீழ்கிறார்கள்।

Verse 61

हा भ्रातः पुत्र हा मातः प्रलपन्ति मुहुर्मुहुः । असिपत्त्रवने घोरे पतन्तं योऽभिरक्षति

‘அய்யோ சகோதரா! அய்யோ மகனே! அய்யோ தாயே!’ என்று அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் புலம்புகின்றனர். கொடிய அசிபத்திர வனத்தில் வீழ்வோனை யார் காக்கிறாரோ…

Verse 62

प्रतरन्ति निमज्जन्ति ग्लानिं गच्छन्ति जन्तवः । चतुर्विधैः प्राणिगणैर्द्रष्टव्या सा महानदी

உயிர்கள் அங்கே கடக்கின்றன, மூழ்குகின்றன, சோர்வையும் அடைகின்றன; ஆயினும் அந்த மகாநதி நான்கு வகை உயிர்க்கூட்டங்களாலும் காணத்தக்கது.

Verse 63

तरन्ति तस्यां सद्दानैरन्यथा तु पतन्ति ते । मातरं ये न मन्यन्ते ह्याचार्यं गुरुमेव च

அவளில் சத்தானம் (நீதித் தானம்) மூலம் அவர்கள் கடக்கிறார்கள்; இல்லையெனில் வீழ்கிறார்கள். தாயையும், அதுபோல ஆசாரியனையும் குருவையும் மதிக்காதோர் பாதுகாப்பாகக் கடக்கமாட்டார்கள்।

Verse 64

अवजानन्ति मूढा ये तेषां वासस्तु संततम् । पतिव्रतां साधुशीलामूढां धर्मेषु निश्चलाम्

அவளை இகழும் மூடர்களுக்கு இடையறாத (துன்ப) வாசமே கிடைக்கும். அவர்கள் கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த, சாது-நடத்தை உடைய, தர்மத்தில் அசையாத பெண்ணையும் அவமதிக்கிறார்கள்।

Verse 65

परित्यजन्ति ये पापाः संततं तु वसन्ति ते । विश्वासप्रतिपन्नानां स्वामिमित्रतपस्विनाम्

நம்பிக்கை வைத்திருந்த ஆண்டவர், நண்பர், தவசிகளைத் துறந்து துரோகம் செய்பவர்கள் அந்தத் தண்டநிலையில் இடையறாது தங்குவர்।

Verse 66

स्त्रीबालवृद्धदीनानां छिद्रमन्वेषयन्ति ये । पच्यन्ते तत्र मध्ये वै क्रन्दमानाः सुपापिनः

பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர், துன்புறுவோர் இவர்களில் குற்றத்திற்கான ஓட்டையைத் தேடுவோர் அங்கே நடுவில் அலறி அழுதபடி சுடப்படுவர்।

Verse 67

श्रान्तं बुभुक्षितं विप्रं यो विघ्नयति दुर्मतिः । कृमिभिर्भक्ष्यते तत्र यावत्कल्पशतत्रयम्

தீயமதி உடையவன் சோர்ந்து பசியுற்ற பிராமணனைத் தடை செய்தால், அவன் அங்கே மூன்றுநூறு கல்பங்கள் வரை புழுக்களால் உண்ணப்படுவான்।

Verse 68

ब्राह्मणाय प्रतिश्रुत्य यो दानं न प्रयच्छति । आहूय नास्ति यो ब्रूते तस्य वासस्तु संततम्

பிராமணனுக்கு தானம் தருவேன் என்று வாக்குக் கொடுத்து தராதவனும், அழைத்து ‘எதுவும் இல்லை’ என்று சொல்லுவனும்—அவனுக்கு அங்கே இடையறாத வாசம் உண்டு।

Verse 69

अग्निदो गरदश्चैव राजगामी च पैशुनी । कथाभङ्गकरश्चैव कूटसाक्षी च मद्यपः

தீவைத்தவன், விஷமிட்டவன், அரசரிடம் தீய நோக்குடன் செல்வவன், பழிசொல்லி; வாக்கு மீறுபவன், பொய்சாட்சி, மதுபானி—இவர்கள் அனைவரும் தண்டனைக்குரியோர்।

Verse 70

वज्रविध्वंसकश्चैव स्वयंदत्तापहारकः । सुक्षेत्रसेतुभेदी च परदारप्रधर्षकः

எல்லைக்குறிகளை அழிப்பவன், தானே தந்ததை மீண்டும் பறிப்பவன், நல்ல வயல்களின் அணை/மேட்டை உடைப்பவன், பிறன் மனைவியை அவமதிப்பவன்—இத்தகையோர் நிந்தைக்குரிய பாவிகள்।

Verse 71

ब्राह्मणो रसविक्रेता वृषलीपतिरेव च । गोकुलस्य तृषार्तस्य पालीभेदं करोति यः

‘ரச’ (மயக்க/இன்பப் பானம்) விற்கும் பிராமணன், சூத்ரப் பெண்ணை மனைவியாகக் கொள்பவன், மேலும் தாகத்தால் வாடும் கோகுலத்தின் வேலி/மேட்டை உடைப்பவன்—இவை நிந்தைக்குரிய செயல்கள்।

Verse 72

कन्याभिदूषकश्चैव दानं दत्त्वा तु तापकः । शूद्रस्तु कपिलापानी ब्राह्मणो मांसभोजनी

கன்னியின் கற்பை குலைத்தவன், தானம் அளித்தும் துன்பம் விளைவித்தவன்—இவரும் நிவாரணம் பெறுவர். அதுபோல் கபிலா மதுவுக்கு அடிமையான சூத்ரன், மாமிசம் உண்டு வாழும் பிராமணன்—இந்த தானத்தால் தூய்மையடைவார்।

Verse 73

एते वसन्ति सततं मा विचारं कृथा नृप । सानुकूला भवेद्येन तच्छृणुष्व नराधिप

அவர்கள் அங்கே எப்போதும் தங்கியிருப்பர்—அரசே, ஐயம் கொள்ளாதே. மனிதரின் தலைவனே, அது (தீர்த்தக் கடத்தல்) உனக்கு அனுகூலமாக ஆகும் வழியை கேள்।

Verse 74

अयने विषुवे चैव व्यतीपाते दिनक्षये । अन्येषु पुण्यकालेषु दीयते दानमुत्तमम्

அயனம், விஷுவம், வ்யதீபாதம், நாள் முடிவு மற்றும் பிற புண்ணிய காலங்களில்—உத்தம தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 75

कृष्णां वा पाटलां वापि कुर्याद्वैतरणीं शुभाम् । स्वर्णशृङ्गीं रूप्यखुरां कांस्यपात्रस्य दोहिनीम्

கருமை நிறமோ அல்லது பாட்டல நிறமோ உடைய புனித ‘வைதரணீ’ பசுவை அமைக்க வேண்டும்; பொன் கொம்புகளும் வெள்ளிக் குளம்புகளும் உடையதாக, வெண்கலப் பாத்திரத்தில் பால் கறப்பதற்கென வைத்திட வேண்டும்.

Verse 76

कृष्णवस्त्रयुगाच्छन्नां सप्तधान्यसमन्विताम् । कुर्यात्सद्रोणशिखर आसीनां ताम्रभाजने

இரண்டு கருப்பு ஆடைகளால் மூடப்பட்டு, ஏழு தானியங்களுடன் இணைத்து, த்ரோண அளவிலான ‘சிகரம்’ அமைத்து, செம்புப் பாத்திரத்தின் மேல் அமர்த்தி முறையாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 77

यमं हैमं प्रकुर्वीत लोहदण्डसमन्वितम् । इक्षुदण्डमयं बद्ध्वा ह्युडुपं पट्टबन्धनैः

இரும்புத் தண்டத்துடன் கூடிய பொன்மயமான யமனின் உருவத்தைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கரும்புத் தண்டுகளால் சிறிய உடுபம் (படகு/தெப்பு) செய்து துணிப் பட்டைகளால் கட்ட வேண்டும்.

Verse 78

उडुपोपरि तां धेनुं सूर्यदेहसमुद्भवाम् । कृत्वा प्रकल्पयेद्विद्वाञ्छत्त्रोपानद्युगान्विताम्

அந்த உடுபத்தின் (தெப்பத்தின்) மேல், சூரியன் உடலிலிருந்து பிறந்ததுபோல் ஒளிவீசும் பசுவை வைத்து; அறிஞன் அவளுக்கு குடையும் காலணிகள் (உபானஹ) ஜோடியும் சேர்த்து முறையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 79

अङ्गुलीयकवासांसि ब्राह्मणाय निवेदयेत् । इममुच्चारयेन्मन्त्रं संगृह्यास्याश्च पुच्छकम्

மோதிரமும் ஆடைகளும் பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் பசுவின் வாலைப் பிடித்து இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 80

ॐ यमद्वारे महाघोरे या सा वैतरणी नदी । तर्तुकामो ददाम्येनां तुभ्यं वैतरणि नमः । इत्यधिवासनमन्त्रः

ॐ யமத்வாரத்தில் உள்ள அந்த மிகப் பயங்கரமான வைதரணி நதியைத் தாண்ட விரும்பி, நான் இந்த (தானம்/தேனு) உனக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன். ஓ வைதரணி, உனக்கு நமஸ்காரம்।—இது அதிவாஸன மந்திரம்।

Verse 81

गावो मे चाग्रतः सन्तु गावो मे सन्तु पृष्ठतः । गावो मे हृदये सन्तु गवां मध्ये वसाम्यहम्

பசுக்கள் என் முன்னால் இருக்கட்டும்; பசுக்கள் என் பின்னால் இருக்கட்டும்। பசுக்கள் என் இதயத்தில் குடியிருக்கட்டும்; நான் பசுக்களின் நடுவில் வாழ்வேன்।

Verse 82

ॐ विष्णुरूप द्विजश्रेष्ठ भूदेव पङ्क्तिपावन । सदक्षिणा मया दत्ता तुभ्यं वैतरणि नमः । इति दानमन्त्रः

ॐ விஷ்ணுரூபமான இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, பூதேவரே, பங்க்தி-பாவனரே! உரிய தக்ஷிணையுடன் கூடிய இந்த தானத்தை நான் உமக்கு அளித்தேன். ஓ வைதரணி, உமக்கு நமஸ்காரம்।—இது தான மந்திரம்।

Verse 83

ब्राह्मणं धर्मराजं च धेनुं वैतरणीं शिवाम् । सर्वं प्रदक्षिणीकृत्य ब्राह्मणाय निवेदयेत्

பிராமணர், தர்மராஜர், மற்றும் சிவமங்களமான வைதரணி தேனு—இவற்றை எல்லாம் பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் அனைத்தையும் பிராமணருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 84

पुच्छं संगृह्य सुरभेरग्रे कृत्वा द्विजं ततः

பின்னர் சுரபி (தேனு) வின் வாலைப் பிடித்து, பிராமணரை அவளின் முன்னால் நிறுத்த வேண்டும்।

Verse 85

धेनुके त्वं प्रतीक्षस्व यमद्वारे महाभये । उत्तितीर्षुरहं धेनो वैतरण्यै नमोऽस्तु ते । इत्यनुव्रजमन्त्रः

ஏ தாய்த் தெய்வமான பசுவே! பேரச்சம் நிறைந்த யமவாசலில் என்னை எதிர்பார்த்து இரு. ஏ பசுவே! நான் வைதரணியைத் தாண்ட விரும்புகிறேன்; ஏ வைதரணியே, உனக்கு வணக்கம்—இதுவே ‘அனுவ்ரஜ’ மந்திரம்.

Verse 86

अनुव्रजेत गच्छन्तं सर्वं तस्य गृहं नयेत् । एवं कृते महीपाल सरित्स्यात्सुखवाहिनी

செல்பவரைத் தொடர்ந்து சென்று, தானப் பொருட்கள் அனைத்தையும் அவன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால், அரசே, அந்த நதி சுகமாகக் கடத்தும் நதியாகிறது.

Verse 87

तारयते तया धेन्वा सा सरिज्जलवाहिनी । सर्वान्कामानवाप्नोति ये दिव्या ये च मानुषाः

அந்தப் பசுவினால் அந்த நதி நீர்ப் பெருக்காகி கடத்தும் நதியாகிறது. தெய்வீகமும் மனிதமும் ஆகிய எல்லா விருப்பங்களும் கிடைக்கின்றன.

Verse 88

रोगी रोगाद्विमुक्तः स्याच्छाम्यन्ति परमापदः । स्वस्थे सहस्रगुणितमातुरे शतसंमितम्

நோயாளி நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; கடும் ஆபத்துகள் தணியும். ஆரோக்கியத்தில் செய்தால் புண்ணியம் ஆயிரமடங்கு; நோயில் செய்தால் நூறுமடங்கு எனக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 89

मृतस्यैव तु यद्दानं परोक्षे तत्समं स्मृतम् । स्वहस्तेन ततो देयं मृते कः कस्य दास्यति । इति मत्वा महाराज स्वदत्तं स्यान्महाफलम्

இறந்தவருக்காக, அவர் இல்லாதபோது செய்யப்படும் தானம் சமமானதாக (வரையறுக்கப்பட்டதாக) மட்டுமே கருதப்படுகிறது. ஆகவே தன் கையாலேயே தானம் செய்ய வேண்டும்—மரணம் வந்தபின் யார் யாருக்குத் தருவார்? இதை உணர்ந்து, அரசே, தானே அளித்த தானம் மகாபலன் தரும்.

Verse 90

इत्येवमुक्तं तव धर्मसूनो दानं मया वैतरणीसमुत्थम् । शृणोति भक्त्या पठतीह सम्यक्स याति विष्णोः पदमप्रमेयम्

தர்மபுத்ரனே! வைதரணீ தொடர்பான இந்த தானவிதியை நான் உனக்குச் சொல்லினேன். இதை பக்தியுடன் கேட்பவனும் முறையாகப் பாராயணம் செய்வவனும் விஷ்ணுவின் அளவிடமுடியாத திருப்பதியை அடைவான்.

Verse 91

श्रीमार्कण्डेय उवाच । प्राप्ते चाश्वयुजे मासि तस्मिन्कृष्णा चतुर्दशी । स्नात्वा कृत्वा ततः श्राद्धं सम्पूज्य च महेश्वरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஆச்வயுஜ மாதம் வந்தபோது, கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று நீராடி, பின்னர் ஸ்ராத்தம் செய்து, மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவரை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 92

पितृभ्यो दीयते दानं भक्तिश्रद्धासमन्वितैः । पश्चाज्जागरणं कुर्यात्सत्कथाश्रवणादिभिः

பக்தி, ஸ்ரத்தையுடன் பித்ருக்களுக்காக தானம் அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் சத்கதை கேட்பது முதலான புண்ணிய அனுஷ்டானங்களால் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 93

ततः प्रभातसमये स्नात्वा वै नर्मदाजले । तर्पणं विधिवत्कृत्वा पित्ःणां देवपूर्वकम्

பின்னர் விடியற்காலத்தில் நர்மதா நீரில் நீராடி, விதிப்படி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—முதலில் தேவர்களுக்கு, அதன் பின் பித்ருக்களுக்கு.

Verse 94

सौवर्णे घृतसंयुक्तं दीपं दद्याद्द्विजातये । पश्चात्संभोजयेद्विप्रान् स्वयं चैव विमत्सरः

பொன் பாத்திரத்தில் நெய் நிறைந்த தீபத்தை ஒரு த்விஜருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும். பின்னர் பொறாமையின்றி பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து, தானும் தாழ்மையுடன் பிரசாதம் ஏற்க வேண்டும்.

Verse 95

एवं कृते नरश्रेष्ठ न जन्तुर्नरकं व्रजेत् । अवश्यमेव मनुजैर्द्रष्टव्या नारकी स्थितिः

ஓ நரசிறந்தவனே! இவ்விதமாகச் செய்தால் எந்த உயிரும் நரகத்திற்குச் செல்லாது. ஆயினும் மனிதர்கள் நரகநிலையை ‘காணுதல்’ நிச்சயம்—அச்சமும் தர்மப் போதனையும் பெறுவதற்காக.

Verse 96

अनेन विधिना कृत्वा न पश्येन्नरकान्नरः । तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां विधिना नृप

இந்த முறையின்படி செயல் செய்தால் மனிதன் நரகங்களைப் பார்க்கமாட்டான். மேலும், ஓ அரசனே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் இறப்பவர்களுக்கும் விதிப்படி (சாஸ்திர நியமப்படி) பலன் உண்டாகும்.

Verse 97

मन्वन्तरं शिवे लोके वासो भवति दुर्लभे । विमानेनार्कवर्णेन किंकिणीशतशोभिना

ஒரு முழு மன்வந்தர அளவும் அரிதான சிவலோகத்தில் வாசம் கிடைக்கும்—சூரியநிற விமானத்தில், நூற்றுக் கணக்கான கிங்கிணிகளின் ஒலிச் சிறப்புடன் பயணித்து.

Verse 98

स गच्छति महाभाग सेव्यमानोऽप्सरोगणैः । भुनक्ति विविधान्भोगानुक्तकालं न संशयः

ஓ மகாபாகனே! அவன் அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப் பெற்று அந்த உலகிற்குச் சென்று, கூறப்பட்ட காலம் வரை பலவகை இன்பங்களை அனுபவிப்பான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 99

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । सर्वव्याधिविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

நியமிக்கப்பட்ட காலம் நிறைவுற்றபின் அவன் இங்கே மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான். எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நூறு சரத்கள்—அதாவது நூறு ஆண்டுகள்—வாழ்வான்.

Verse 100

प्राप्य चाश्वयुजे मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पूजयित्वा महेश्वरम् । महापातकयुक्तोऽपि मुच्यते नात्र संशयः

ஆச்வயுஜ மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று அங்கு சென்று, பகல்-இரவு முழுதும் தங்கி மகேஸ்வரனை வழிபட்டால், மகாபாதகப் பாரம் உடையவரும் ஐயமின்றி விடுதலை பெறுவார்।

Verse 101

अष्टाविंशतिकोट्यो वै नरकाणां युधिष्ठिर । विमुक्ता नरकैर्दुःखैः शिवलोकं व्रजन्ति ते

யுதிஷ்டிரா! நரகங்கள் உண்மையில் இருபத்தெட்டு கோடி உள்ளன. அந்த நரகத் துயரங்களிலிருந்து விடுபட்டு அவர்கள் சிவலோகத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 102

तत्र भुक्त्वा महाभोगान्दिव्यैश्वर्यसमन्वितान् । लभन्ते मानुषं जन्म दुर्लभं भुवि मानवाः

அங்கு தெய்வீக ஆட்சிச் செல்வத்துடன் கூடிய மாபெரும் போகங்களை அனுபவித்த பின், மனிதர்கள் பூமியில் அரிதான மனிதப் பிறவியை மீண்டும் பெறுகின்றனர்।