Adhyaya 146

Verse 1

। मार्कण्डेय उवाच । अस्माहकं ततो गच्छेत्पितृतीर्थमनुत्तमम् । प्रेतत्वाद्यत्र मुच्यन्ते पिण्डेनैकेन पूर्वजाः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின் அஸ்மாஹக எனப்படும் ஒப்பற்ற பித்ருதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே ஒரே பிண்டதானத்தால் முன்னோர்கள் பிரேதத்துவம் முதலான துன்பங்களிலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । अस्माहकस्य माहात्म्यं कथयस्व ममानघ । स्नानदानेन यत्पुण्यं तथा पिण्डोदकेन च

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ குற்றமற்றவரே, அஸ்மாஹகத்தின் மஹாத்மியத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; ஸ்நானம், தானம் ஆகியவற்றாலும், பிண்டமும் உதகமும் அர்ப்பணிப்பதாலும் பெறும் புண்ணியம் என்ன?

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुरा कल्पे नृपश्रेष्ठ ऋषिदेवसमागमे । प्रश्नः पृष्टो मया तात यथा त्वमनुपृच्छसि

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! முன்னொரு கல்பத்தில், முனிவரும் தேவரும் கூடிய சபையில், அன்பனே, நீ இப்போது கேட்பதுபோலவே இதே கேள்வியை நானும் கேட்டேன்।

Verse 4

एकत्र सागराः सप्त सप्रयागाः सपुष्कराः । नास्य साम्यं लभन्ते ते नात्र कार्या विचारणा

ஏழு சமுத்திரங்களும், பிரயாகமும், புஷ்கரமும் ஒன்றாகக் கூடினாலும், இதற்கு ஒப்பாகாது; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 5

सोमनाथं तु विख्यातं यत्सोमेन प्रतिष्ठितम् । तत्र सोमग्रहे पुण्यं तत्पुण्यं लभते नरः

சோமனால் (சந்திரனால்) நிறுவப்பட்டதால் சோமநாதர் புகழ்பெற்றவர். அந்தத் தலத்தில் ‘சோமக்ரஹ’ புண்ணியச் சடங்கை ஆற்றுபவன் அதற்குரிய புண்ணியத்தைப் பெறுவான்।

Verse 6

मासान्ते पितरो नृणां वीक्षन्ते सन्ततिं स्वकाम् । कश्चिदस्मत्कुलेऽस्माकं पिण्डमत्र प्रदास्यति

ஒவ்வொரு மாத முடிவிலும் பித்ருக்கள் தங்கள் சந்ததியை நோக்கி—‘எங்கள் குலத்தில் யாராவது இங்கே பிண்டம் அளிப்பார்களா?’ என்று எதிர்நோக்குகின்றனர்।

Verse 7

प्रपितामहास्तथादित्याः श्रुतिरेषा सनातनी । एवं ब्रुवन्ति देवाश्च ऋषयः सतपोधनाः

பிரபிதாமகர்களும் ஆதித்யர்களும் இதையே கூறுகின்றனர்—இது ஸ்ருதியின் சனாதன உபதேசம். இவ்வாறே தேவர்களும் தவச்செல்வம் நிறைந்த முனிவர்களும் உரைக்கின்றனர்।

Verse 8

सकृत्पिण्डोदकेनैव शृणु पार्थिव यत्फलम् । द्वादशाब्दानि राजेन्द्र योगं भुक्त्वा सुशोभनम्

ஏ பார்திவா! ஒருமுறை பிண்டமும் உதகமும் அர்ப்பணித்தாலே உண்டாகும் பலனை கேள். ஏ ராஜேந்திரா! பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சிறந்த க்ஷேம-யோகத்தை அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 9

युगे युगे महाराज अस्माहके पितामहाः । सर्वदा ह्यवलोकन्त आगच्छन्तं स्वगोत्रजम्

ஏ மகாராஜா! யுகம் யுகமாக எங்கள் பிதாமஹர்கள் எப்போதும் தம் கோத்திரத்தவர் வருவதை எதிர்நோக்கி கவனித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

Verse 10

भविष्यति किमस्माकममावास्याप्यमाहके । स्नानं दानं च ये कुर्युः पितॄणां तिलतर्पणम्

‘அமாவாசையிலும், மாக மாதத்திலும் எங்களுக்கு என்ன ஆகும்?’ என்று அவர்கள் கவலைப்படுவர். யார் ஸ்நானம், தானம் செய்து, பித்ருக்களுக்கு எள்ளுத் தர்ப்பணம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் அவர்களுக்கு துணை ஆவர்.

Verse 11

ते सर्वपापनिर्मुक्ताः सर्वान्कामांल्लभति वै । जलमध्येऽत्र भूपाल अग्नितीर्थं च तिष्ठति

அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, நிச்சயமாக எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவர். ஏ பூபாலா! இங்கே நீரின் நடுவே ‘அக்னிதீர்த்தம்’ நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 12

दर्शनात्तस्य तीर्थस्य पापराशिर्विलीयते । स्नानमात्रेण राजेन्द्र ब्रह्महत्यां व्यपोहति

அந்த தீர்த்தத்தை தரிசிப்பதாலேயே பாவக் குவியல் கரைந்து போகும். ஏ ராஜேந்திரா! ஸ்நானம் மட்டும் செய்தாலே பிரம்மஹத்த்யா பாவமும் நீங்கும்.

Verse 13

शुक्लाम्बरधरो नित्यं नियतः स जितेन्द्रियः । एककालं तु भुञ्जानो मासं तीर्थस्य सन्निधौ

நித்தமும் வெண்வஸ்திரம் தரித்து, நியமமுடன், இந்திரியங்களை அடக்கி, ஒருவேளை மட்டும் உணவு கொண்டு—தீர்த்தத்தின் சன்னிதியில் ஒரு மாதம் வாசிக்க வேண்டும்.

Verse 14

सुवर्णालंकृतानां तु कन्यानां शतदानजम् । फलमाप्नोति सम्पूर्णं पितृलोके महीयते

பொன் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நூறு கன்னியரை தானம் செய்ததற்குச் சமமான பலனை அவன் முழுமையாக அடைந்து, பித்ருலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 15

पृथिव्यामासमुद्रायां महाभोगपतिर्भवेत् । धनधान्यसमायुक्तो दाता भवति धार्मिकः

இந்த புண்ணியச் செயல் வலிமையால் அவன் பூமியில் கடல் எல்லை வரை மகா போகங்களின் தலைவனாகிறான்; செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து, தானம் செய்பவனாக, தர்மத்தில் நிலைத்தவனாகிறான்.

Verse 16

उपवासी शुचिर्भूत्वा ब्रह्मलोकमवाप्नुयात् । अस्माहकं समासाद्य यस्तु प्राणान् परित्यजेत्

உபவாசம் இருந்து தூய்மையடைந்து அவன் பிரம்மலோகத்தை அடையலாம். மேலும் எங்கள் இந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்து உயிரைத் துறப்பவனுக்கும் பரம மங்களமான கதியே உண்டு.

Verse 17

कोटिवर्षसहस्राणि रुद्रलोके महीयते । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्मा दिवश्च्युतः

அவன் கோடி கணக்கான ஆயிரம் ஆண்டுகள் ருத்ரலோகத்தில் போற்றப்படுவான்; பின்னர் புண்ணியம் தீர்ந்தபோது சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்வான்—கர்மச் சேமிப்பு குன்றி தெய்வ நிலைமையிலிருந்து சிதைவுறுவான்.

Verse 18

सुवर्णमणिमुक्ताढ्ये कुले जायेत रूपवान् । कृत्वाभिषेकविधिना हयमेधफलं लभेत्

அவன் பொன், மணிகள், முத்துகள் நிறைந்த குலத்தில் மறுபிறவி எடுத்து அழகுடையவனாகிறான். அபிஷேக விதியின்படி நீராடினால் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்.

Verse 19

धनाढ्यो रूपवान्दक्षो दाता भवति धार्मिकः । चतुर्वेदेषु यत्पुण्यं सत्यवादिषु यत्फलम्

அவன் செல்வமிக்கவன், அழகுடையவன், திறமையுடையவன், தானசீலன், தர்மநிஷ்டன் ஆகிறான். நான்கு வேதங்களில் உள்ள புண்ணியம், சத்தியவாதிகளுக்குரிய பலன்—

Verse 20

तत्फलं लभते नूनं तत्र तीर्थेऽभिषेचनात् । तीर्थानां परमं तीर्थं निर्मितं शम्भुना पुरा

அந்த தீர்த்தத்தில் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்தால் அதே பலன் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும். இது தீர்த்தங்களில் உத்தம தீர்த்தம்; பழங்காலத்தில் ஷம்பு (சிவன்) உருவாக்கியது.

Verse 21

हृदयेशः स्वयं विष्णुर्जपेद्देवं महेश्वरम् । गन्धर्वाप्सरसश्चैव मरुतो मारुतास्तथा

இதயத்தில் உறையும் விஷ்ணுவே தெய்வமான மகேஸ்வரனை ஜபிக்கிறார். அதுபோல கந்தர்வர்கள், அப்ஸரஸ்கள், மருதர்கள்—வாயுத் தேவர்களும் (ஜபிக்கின்றனர்).

Verse 22

विश्वेदेवाश्च पितरः सचन्द्राः सदिवाकराः । मरीचिरत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

விஸ்வேதேவர்கள், பித்ருக்கள், சந்திரன், சூரியன் ஆகியோருடன்; மேலும் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது என்ற ரிஷிகள்—(அனைவரும் அங்கு போற்றுகின்றனர்).

Verse 23

प्रचेताश्च वसिष्ठश्च भृगुर्नारद एव च । च्यवनो गालवश्चैव वामदेवो महामुनिः

அங்கே பிரசேதா, வசிஷ்டர், ப்ருகு, நாரதரும் இருந்தனர்; மேலும் ச்யவனர், காலவர், மகாமுனி வாமதேவரும் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 24

वालखिल्याश्च गन्धारास्तृणबिन्दुश्च जाजलिः । उद्दालकश्चर्ष्यशृङ्गो वसिष्ठश्च सनन्दनः

அங்கே வாலகில்யர்கள், கந்தாரர்கள்; த்ருணபிந்து, ஜாஜலி; உத்தாலகர், ருஷ்யச்ருங்கர்; மேலும் வசிஷ்டருடன் சனந்தனரும் இருந்தனர்.

Verse 25

शुक्रश्चैव भरद्वाजो वात्स्यो वात्स्यायनस्तथा । अगस्तिर्मित्रावरुणौ विश्वामित्रो मुनीश्वरः

அங்கே சுக்ரர், பரத்வாஜர், வாத்ஸ்யர், வாத்ஸ்யாயனரும் இருந்தனர்; மித்ர-வருணரால் பிறந்த அகஸ்தியரும், முனீஸ்வரர் விஸ்வாமித்ரரும் இருந்தனர்.

Verse 26

गौतमश्च पुलस्त्यश्च पौलस्त्यः पुलहः क्रतुः । सनातनस्तु कपिलो वाह्निः पञ्चशिखस्तथा

அங்கே கௌதமர், புலஸ்த்யர்; மேலும் பௌலஸ்த்யர், புலஹர், க்ரது; அதோடு சனாதனர், கபிலர், வாஹ்னி, பஞ்சசிகரும் இருந்தனர்.

Verse 27

अन्येऽपि बहवस्तत्र मुनयः शंसितव्रताः । क्रीडन्ति देवताः सर्व ऋषयः सतपोधनाः

அங்கே புகழப்பட்ட விரதமுடைய பல முனிவர்களும் இருந்தனர்; மேலும் எல்லா தேவர்களும், தவச் செல்வம் நிறைந்த அனைத்து ரிஷிகளும் அங்கு விளையாடினர்.

Verse 28

मनुष्याश्चैव योगीन्द्राः पितरः सपितामहाः । अस्माहकेऽत्र तिष्ठन्ति सर्व एव न संशयः

இங்கே மனிதர்களும், யோகிகளின் மகத்தான தலைவர்களும், பித்ருக்களும் பிதாமஹர்களுடன் வாழ்கின்றனர். நமது நலனுக்காகவே அனைவரும் இங்கு தங்குகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 29

पितरः पितामहाश्चैव तथैव प्रपितामहाः । येषां दत्तमुपस्थायि सुकृतं वापि दुष्कृतम्

தந்தை, பிதாமஹர், ப்ரபிதாமஹர்—அவர்களின் முன்னிலையில் அளித்த அர்ப்பணம் நிற்கிறது; அங்கே மனிதனின் புண்ணியமும் பாவமும் ஆகிய செயல்கள் வெளிப்படுகின்றன.

Verse 30

अक्षयं तत्र तत्सर्वं यत्कृतं योधनीपुरे । मातरं पितरं त्यक्त्वा सर्वबन्धुसुहृज्जनान्

யோதனீபுரத்தில் செய்யப்படுவது அனைத்தும் அழியாததாகிறது. தாய் தந்தையையும், எல்லா உறவினரையும் நண்பர்களையும் விட்டு விட்டாலும், அங்கே செய்ததன் பலன் அழிவதில்லை.

Verse 31

धनं धान्यं प्रियान्पुत्रांस्तथा देहं नृपोत्तम । गच्छते वायुभूतस्तु शुभाशुभसमन्वितः

செல்வம், தானியம், அன்புப் புதல்வர்கள், உடலும் கூட, அரசர்களில் சிறந்தவனே, இங்கேயே விடப்படுகின்றன. உயிர் காற்றுபோல் புறப்படுகிறது; உடன் வருவது நல்-தீச் செயல்களே.

Verse 32

अदृश्यः सर्वभूतानां परमात्मा महत्तरः । शुभाशुभगतिं प्राप्तः कर्मणा स्वेन पार्थिव

அனைத்து உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத பரமாத்மா—மகத்தவர்களிலும் மகத்தானவன்—அரசே, தன் செயலின்படி நல் அல்லது தீய கதியை அடைகிறான்.

Verse 33

युधिष्ठिर उवाच । शुभाशुभं न बन्धूनां जायते केन हेतुना । एकः प्रसूयते जन्तुरेक एव प्रलीयते

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—உறவினருக்கு ஒருவரின் நன்மை-தீமை ஏன் சேராது? உயிர் தனியே பிறக்கிறது; நிச்சயமாக தனியேதான் லயமடைகிறது.

Verse 34

एको हि भुङ्क्ते सुकृतमेक एव हि दुष्कृतम्

உண்மையாக, புண்ணியத்தின் பலனையும் ஒருவனே அனுபவிக்கிறான்; பாவத்தின் பலனையும் ஒருவனே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 35

मार्कण्डेय उवाच । एष त्वयोक्तो नृपते महाप्रश्नः स्मृतो मया

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, நீ கேட்ட இந்த மகாப் பிரச்னை எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

Verse 36

पितामहमुखोद्गीतं श्रुतं ते कथयाम्यहम् । यन्मे पितामहात्पूर्वं विज्ञातमृषिसंसदि

பிதாமஹன் (பிரம்மா) வாயிலிருந்து பாடலாக நான் கேட்டதை உனக்குச் சொல்கிறேன்; முன்பு ஋ஷிகளின் சபையில் என் பிதாமஹனிடமிருந்து அறிந்த அதே உபதேசம் அது.

Verse 37

न माता न पिता बन्धुः कस्यचिन्न सुहृत्क्वचित् । कस्य न ज्ञायते रूपं वायुभूतस्य देहिनः

காற்றுப் போன்ற இயல்புடைய அந்த தேஹிக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, உறவினர் இல்லை; எங்கும் உண்மையான நண்பனும் இல்லை; அவன் உருவம் யாருக்கும் அறியப்படாது.

Verse 38

यद्येवं न भवेत्तात लोकस्य तु नरेश्वर । अमर्यादं भवेन्नूनं विनश्यति चराचरम्

இவ்வாறு இல்லையெனில், தாதா! நரேஸ்வரா! நிச்சயமாக உலகம் மரியாதையற்றதாகி, சராசரமெல்லாம் அழிந்துபோகும்।

Verse 39

एवं ज्ञात्वा पूरा राजन्समस्तैर्लोककर्तृभिः । मर्यादा स्थापिता लोके यथा धर्मो न नश्यति

அரசே! இதை அறிந்து, முன்னாளில் உலகத்தைத் தாங்குவோர் அனைவரும் உலகில் மரியாதை (வரம்பு) நிறுவினர்; தர்மம் அழியாதிருக்கவே।

Verse 40

धर्मे नष्टे मनुष्याणामधर्मोऽभिभवेत्पुनः । ततः स्वधर्मचलनान्नरके गमनं ध्रुवम्

மனிதர்களிடையே தர்மம் அழிந்தால், அதர்மம் மீண்டும் மேலோங்கும்; அப்பொழுது தன் ச்வதர்மத்திலிருந்து விலகுவதால் நரகப் பயணம் உறுதியாம்।

Verse 41

लोको निरङ्कुशः सर्वो मर्यादालङ्घने रतः । मर्यादा स्थापिता तेन शास्त्रं वीक्ष्य महर्षिभिः

அனைவரும் கட்டுப்பாடின்றி மரியாதை மீறுதலில் ஈடுபடுவர்; ஆகவே மகரிஷிகள் சாஸ்திரங்களை நோக்கி மரியாதை (வரம்பு) நிறுவினர்।

Verse 42

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । पिण्डोदकप्रदानं च तथैवातिथिपूजनम्

ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், தேவதார்ச்சனை, பிண்ட-உதகப் பிரദானம், மேலும் அதிதி பூஜை—

Verse 43

पितरः पितामहाश्चैव तथैव प्रपितामहाः । त्रयो देवाः स्मृतास्तात ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

அன்புத் தாதா! தந்தை, பிதாமகர், பிரபிதாமகர்—இம்மூவரும் தேவத்திரயமாக நினைக்கப்படுவர்: பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன்।

Verse 44

पूजितैः पूजिताः सर्वे तथा मातामहास्त्रयः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्रुतिस्मृत्यर्थनोदितान्

அவர்களை வழிபட்டால் அனைவரும் வழிபட்டதுபோல் ஆகும்; அதுபோல மூன்று மாதாமகரும் வழிபடப்படுவர். ஆகவே ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி கருத்தின்படி விதிக்கப்பட்ட தர்மத்தை முழு முயற்சியுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 45

धर्मं समाचरन्नित्यं पापांशेन न लिप्यते । श्रुतिस्मृत्युदितं धर्मं मनसापि न लङ्घयेत्

நாள்தோறும் தர்மத்தை ஆற்றுபவன் பாவத்தின் சிறுதுளியாலும் மாசுபடான். ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி உரைத்த தர்மத்தை மனத்தாலும் மீறக்கூடாது।

Verse 46

इह लोके परे चैव यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः । पितापुत्रौ सदाप्येकौ बिम्बाद्बिम्बमिवोद्धृतौ

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தன் நலத்தை விரும்புவான் அறியட்டும்—தந்தையும் மகனும் எப்போதும் ஒன்றே; ஒரு பிம்பத்திலிருந்து மற்றொரு பிம்பம் தோன்றியதுபோல்।

Verse 47

विभक्तौ वाविभक्तौ वा श्रुतिस्मृत्यर्थतस्तथा । उद्धरेदात्मनात्मानमात्मानमवसादयेत्

பிரிந்திருந்தாலும் ஒன்றாக இருந்தாலும்—ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி கருத்தின்படி நடக்க வேண்டும். தன்னாலே தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்; தன்னைத் தானே தாழ்த்திக் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 48

पिण्डोदकप्रदानाभ्यामृते पार्थ न संशयः । एवं ज्ञात्वा प्रयत्नेन पिण्डोदकप्रदो भवेत्

ஓ பார்த்தா, பிண்டமும் உதகமும் அர்ப்பணிக்காமல் கடமை நிறைவேறாது—இதில் ஐயமில்லை. இதை அறிந்து முயன்று பிண்டோதகப் பிரிதாதாவாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 49

आयुर्धर्मो यशस्तेजः सन्ततिश्चैव वर्धते । पृथिव्यां सागरान्तायां पितृक्षेत्राणि यानि च

ஆயுள், தர்மம், புகழ், தெய்வீகத் தேஜஸ், சந்ததி—இவை அனைத்தும் வளர்கின்றன. மேலும் கடலால் சூழப்பட்ட இப்பூமியில் உள்ள பித்ருக்ஷேத்திரங்கள்…

Verse 50

तानि ते सम्प्रवक्ष्यामि येषु दत्तं महाफलम् । गयायां पुष्करे ज्येष्ठे प्रयागे नैमिषे तथा

இப்போது நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்: எங்கு அர்ப்பணம் செய்தால் மகாபலன் கிடைக்குமோ—கயாவில், புஷ்கரத்தில், ஜ்யேஷ்ட தீர்த்தத்தில், பிரயாகத்தில், மேலும் நைமிஷத்தில்.

Verse 51

संनिहत्यां कुरुक्षेत्रे प्रभासे कुरुनन्दन । पिण्डोदकप्रदानेन यत्फलं कथितं बुधैः

ஓ குருநந்தன, குருக்ஷேத்திரத்தின் ஸன்னிஹிதாவில் மற்றும் பிரபாசத்தில்—பிண்டோதக அர்ப்பணத்தால் உண்டாகும் பலன் என்று ஞானிகள் கூறியதெல்லாம்…

Verse 52

अस्माहके तदाप्नोति नर्मदायां न संशयः । तत्र ब्रह्मा मुरारिश्च रुद्रश्च उमया सह

அதே பலன் எங்கள் இடத்தில்—நர்மதையில்—ஐயமின்றி கிடைக்கிறது. அங்கே பிரம்மா, முராரி (விஷ்ணு), மேலும் உமையுடன் ருத்ரன் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 53

इन्द्राद्या देवताः सर्वे पितरो मुनयस्तथा । सागराः सरितश्चैव पर्वताश्च बलाहकाः

அங்கே இந்திரன் முதலான எல்லா தேவர்களும், பித்ருக்கள், முனிவர்களும்—கடல்கள், நதிகள், மலைகள், மழைத் தரும் மேகங்களும்—அனைத்தும் சன்னிதியாக உள்ளன।

Verse 54

तिष्ठन्ति पितरः सर्वे सर्वतीर्थाधिकं ततः । स्थिता ब्रह्मशिला तत्र गजकुम्भनिभा नृप

அங்கே எல்லாப் பித்ருக்களும் தங்குகின்றனர்; ஆகவே அது எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் மிஞ்சியது. அரசே, அங்கே யானையின் கும்பம் போன்ற வட்ட நெற்றியையொத்த பிரம்மசிலை நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 55

कलौ न दृश्या भवति प्रधानं यद्गयाशिरः । वैशाखे मासि सम्प्राप्तेऽमावास्यां नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவரே, கலியுகத்தில் முதன்மையான ‘கயாசிரஸ்’ பொதுவாகக் காணப்படாது; ஆனால் வைசாக மாத அமாவாசை வந்தபோது அது வெளிப்படையாகத் தோன்றுகிறது।

Verse 56

व्याप्य सा तिष्ठते तीर्थं गजकुम्भनिभा शिला । तच्च गव्यूतिमात्रं हि तीर्थं ततः प्रवक्षते

யானைக் கும்பம் போன்ற அந்தச் சிலை அங்கே தீர்த்தத்தை முழுதும் வியாபித்து நிலைத்திருக்கிறது. அந்தத் தீர்த்தத்தின் அளவு ஒரு ‘கவ்யூதி’ அளவென்று கூறப்படுகிறது—இதுவே அதன் பரிமாணம்.

Verse 57

तस्मिन्दिने तत्र गत्वा यस्तु श्राद्धप्रदो भवेत् । पितॄणामक्षया तृप्तिर्जायते शतवार्षिकी

அந்த நாளில் அங்கே சென்று யார் சிராத்தம் அளிக்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்களுக்கு அழியாத திருப்தி உண்டாகிறது; அது நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 58

अन्यस्यामप्यमावास्यां यः स्नात्वा विजितेन्द्रियः । करोति मनुजः श्राद्धं विधिवन्मन्त्रसंयुतम्

வேறு அமாவாசையிலும் யார் நீராடி, இந்திரியங்களை அடக்கி, மந்திரங்களுடன் விதிப்படி சிராத்தத்தைச் செய்கிறாரோ—

Verse 59

तस्य पुण्यफलं यत्स्यात्तच्छृणुष्व नराधिप । अग्निष्टोमाश्वमेधाभ्यां वाजपेयस्य यत्फलम्

ஓ நராதிபா! அதனால் உண்டாகும் புண்ணியப் பயனை கேள்; அது அக்னிஷ்டோமம், அச்வமேதம் யாகங்களின் பயனுக்கும், வாஜபேயத்தின் பயனுக்கும் சமம்.

Verse 60

तत्फलं समवाप्नोति यथा मे शङ्करोऽब्रवीत् । रौरवादिषु सर्वेषु नरकेषु व्यवस्थिताः

அவன் அதே பயனை அடைகிறான்; சங்கரன் எனக்குச் சொன்னதுபோல. மேலும் ரௌரவம் முதலான எல்லா நரகங்களிலும் தங்கியுள்ளோர்—

Verse 61

पिता पितामहाद्याश्च पितृके मातृके तथा । पिण्डोदकेन चैकेन तर्पणेन विशेषतः

தந்தை, பிதாமகர் முதலியோர்—தந்தை வழியும் தாய் வழியும் உள்ள பித்ருக்கள்—ஒரே பிண்டமும் நீர்தானமும், குறிப்பாக தர்ப்பணமும் அளிக்கப் பெறும்போது மிகுந்த திருப்தி அடைகிறார்கள்.

Verse 62

क्रीडन्ति पितृलोकस्था यावदाभूतसम्प्लवम् । ये कर्मस्था विकर्मस्था ये जाताः प्रेतकल्मषाः

பித்ருலோகத்தில் இருப்போர் பிரளயம் வரையிலும் மகிழ்ந்து விளையாடுகின்றனர்; மேலும் கர்மத்தில் கட்டுண்டோரும், விகர்மத்தில் ஈடுபட்டோரும்—பிரேதக் கல்மஷத்துடன் பிறந்தோரும்—

Verse 63

पिण्डेनैकेन मुच्यन्ते तेऽपि तत्र न संशयः । अस्माहके शिला दिव्या तिष्ठते गजसन्निभा

ஒரே பிண்ட தானத்தால் அவர்களும் அங்கே விடுதலை பெறுவர்—இதில் ஐயமில்லை. எங்கள் நாட்டில் யானை போன்ற வடிவமுடைய ஒரு தெய்வீகக் கல் நிலைத்து உள்ளது।

Verse 64

ब्रह्मणा निर्मिता पूर्वं सर्वपापक्षयंकरी । उपर्यस्या यथान्यायं पितॄनुद्दिश्य भारत

அந்தக் கல் முன்பு பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்டது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. ஓ பாரதா, அதன் மேல் முறையின்படி பித்ருக்களை நோக்கி கர்மங்கள் (சிராத்தம் முதலியவை) செய்ய வேண்டும்।

Verse 65

दक्षिणाग्रेषु दर्भेषु दद्यात्पिण्डान्विचक्षणः । भूमौ चान्नेन सिद्धेन श्राद्धं कृत्वा यथाविधि

விவேகமுள்ளவன் தெற்குநோக்கிய முனையுள்ள தர்ப்பைகளின் மீது பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் தரையில் நன்றாகச் சமைத்த அன்னத்தால் விதிப்படி சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 66

श्राद्धिभ्यो वस्त्रयुग्मानि छत्रोपानत्कमण्डलु । दक्षिणा विविधा देया पितॄनुद्दिश्य भारत

சிராத்தத்தில் பங்கேற்கும் பிராமணர்களுக்கு இரட்டை ஆடைகள், குடை, பாதரட்சை (உபானத்) மற்றும் கமண்டலு வழங்க வேண்டும்; ஓ பாரதா, பித்ருக்களை நினைத்து பலவகை தக்ஷிணையும் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 67

यो ददाति द्विजश्रेष्ठ तस्य पुण्यफलं शृणु । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति न संशयः

ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, தானம் செய்பவனின் புண்ணியப் பயனை கேள். அவனுடைய பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தி அடைவர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 68

अस्माहके महाराज पितरश्च पितामहाः । वायुभूता निरीक्षन्ते आगच्छन्तं स्वगोत्रजम्

ஓ மகாராஜா, எங்கள் பிதாக்களும் பிதாமகர்களும் காற்றுபோல் நுண்மையடைந்து, தம் சொந்த கோத்திரத்தில் பிறந்தவரின் வருகையை எதிர்நோக்கி நோக்குகின்றனர்।

Verse 69

अत्र तीर्थे सुतोऽभ्येत्य स्नात्वा तोयं प्रदास्यति । श्राद्धं वा पिण्डदानं वा तेन यास्याम सद्गतिम्

‘இந்தத் தீர்த்தத்திற்கு எங்கள் மகன் வந்து நீராடி நீர்தர்ப்பணம் அளிப்பான். அவன் ஸ்ராத்தம் செய்தாலும் பிண்டதானம் செய்தாலும்—அதனால் நாங்கள் சத்கதியை அடைவோம்.’

Verse 70

स्नाने कृते तु ये केचिज्जायन्ते वस्त्रविप्लुषः । प्रीणयेन्नरकस्थांस्तु तैः पितॄन्नात्र संशयः

நீராடியபோது உடையிலிருந்து விழும் நீர்த்துளிகளாலேயே நரகத்தில் உள்ள பித்ருக்கள் மகிழ்வடைகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 71

केशोदबिन्दवस्तस्य ये चान्ये लेपभाजिनः । तृप्यन्त्यनग्निनसंस्कारा यं मृताः स्युः स्वगोत्रजाः

அவனுடைய தலைமுடியிலிருந்து சொட்டும் நீர்த்துளிகளும், உடலில் ஒட்டியுள்ள பிற துளிகளும்—இவற்றால் தம் கோத்திரத்தில் இறந்த, அக்னிசம்ஸ்காரம் (அந்த்யேஷ்டி) பெறாதவர்களும் திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 72

तत्र तीर्थे तु ये केचिच्छ्राद्धं कृत्वा विधानतः । नरकादुद्धरन्त्याशु जपन्तः पितृसंहिताम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்து பித்ரு-ஸம்ஹிதையை ஜபிக்கிறாரோ, அவர் பித்ருக்களை விரைவில் நரகத்திலிருந்து மீட்கிறார்।

Verse 73

वनस्पतिगते सोमे यदा सोमदिनं भवेत् । अक्षयाल्लभते लोकान्पिण्डेनैकेन मानवः

சந்திரன் வனஸ்பதி நட்சத்திரத்தில் இருந்து திங்கள் நாளாகும் போது, மனிதன் ஒரே பிண்டம் அர்ப்பணித்தால்கூட அழியாத உலகங்களை அடைகிறான்।

Verse 74

अक्षयं तत्र वै सर्वं जायते नात्र संशयः । नरकादुद्धरन्त्याशु जपन्ते पितृसंहिताम्

அங்கே உண்மையாகவே அனைத்தும் அழியாததாகிறது—இதில் ஐயமில்லை; பித்ரு-ஸம்ஹிதையை ஜபிப்போர் பித்ரர்களை நரகத்திலிருந்து விரைவில் மீட்கிறார்கள்।

Verse 75

तस्मिंस्तीर्थे त्वमावास्यां पितॄनुद्दिश्य भारत । नीलं सर्वाङ्गसम्पूर्णं योऽभिषिच्य समुत्सृजेत्

ஓ பாரதா, அந்த தீர்த்தத்தில் அமாவாசை நாளில் பித்ரர்களை நோக்கி, முழு அங்கங்களும் குறையில்லாத ‘நீல’ காளையை அபிஷேகம் செய்து பின்னர் வृषோத்ஸர்கமாக விடுவிப்பவன்।

Verse 76

तस्य पुण्यफलं वक्तुं न तु वाचस्पतिः क्षमः । अस्माहके वृषोत्सर्गाद्यत्पुण्यं समवाप्यते

அந்தச் செயலின் புண்ணியப் பயனைச் சொல்ல வாகஸ்பதியும் இயலார்; இங்கே வृषோத்ஸர்கத்தால் பெறப்படும் மகத்தான புண்ணியம் அளவற்றது।

Verse 77

तव शुश्रूषणात्सर्वं तत्प्रवक्ष्यामि भारत । रौरवादिषु ये किंचित्पच्यन्ते तस्य पूर्वजाः

ஓ பாரதா, உன் பணிவான சேவையால் நான் அவையனைத்தையும் விளக்குகிறேன்; அவனுடைய முன்னோர்கள் ரௌரவ முதலிய நரகங்களில் எங்காவது வேதனைப்படுகின்றிருந்தாலும்।

Verse 78

वृषोत्सर्गेण तान्सर्वांस्तारयेदेकविंशतिम् । लोहितो यस्तु वर्णेन मुखे पुच्छे च पाण्डुरः

வृषோத்ஸர்க விதியால் அவர்களையெல்லாம்—இருபத்தொன்று பித்ருக்களை—கரை ஏற்றலாம். நிறத்தில் செம்மையாக இருந்து, முகத்திலும் வாலிலும் பாண்டுரம் (வெண்மையொளி) கொண்ட காளை சிறந்தது.

Verse 79

पिङ्गः खुरविषाणाभ्यां स नीलो वृष उच्यते । यस्तु सर्वाङ्गपिङ्गश्च श्वेतः पुच्छखुरेषु च

குளம்புகளிலும் கொம்புகளிலும் பிங்க (செம்பொன் நிறம்) உள்ள காளை ‘நீல’ காளை எனப்படும். ஆனால் உடலெங்கும் பிங்க நிறமாய் இருந்து, வாலும் குளம்புகளும் வெண்மையாக உள்ளவன் சிறப்பாகப் போற்றத்தக்கவன்.

Verse 80

स पिङ्गो वृष इत्याहुः पितॄणां प्रीतिवर्धनः । पारावतसवर्णश्च ललाटे तिलको भवेत्

அவனே ‘பிங்க’ காளை என அழைக்கப்படுகிறான்; பித்ருக்களின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவன். அவனுக்கு புறா போன்ற நிறம் இருக்க வேண்டும்; நெற்றியில் திலகச் சின்னமும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 81

तं वृषं बभ्रुमित्याहुः पूर्णं सर्वाङ्गशोभनम् । सर्वाङ्गेष्वेकवर्णो यः पिङ्गः पुच्छखुरेषु च

அந்தக் காளை ‘பப்ரு’ எனப்படும்—முழுமையும் எல்லா அங்கங்களிலும் அழகும் கொண்டவன். உடலெங்கும் ஒரே நிறமாய் இருந்து, வாலும் குளம்புகளும் பிங்க நிறமாய் உள்ளவன் சிறந்தவன்.

Verse 82

खुरपिङ्गं तमित्याहुः पितॄणां सद्गतिप्रदम् । नीलं सर्वशरीरेण स्वारक्तनयनं दृढम्

குளம்புகள் பிங்க நிறமாய் உள்ளவனை ‘குர-பிங்க’ எனக் கூறுவர்; அவன் பித்ருக்களுக்கு நல்ல கதியை அளிப்பவன். மேலும், உடலெங்கும் நீல நிறமாய், இயல்பாகச் செம்மை கலந்த கண்களுடன், உறுதியான காளையும் போற்றத்தக்கது.

Verse 83

तमेव नीलमित्याहुर्नीलः पञ्चविधः स्मृतः । यस्तु वैश्यगृहे जातः स वै नीलो विशिष्यते

அதையே ‘நீல’ என்று கூறுவர்; ‘நீல’ம் ஐந்து வகையென ஸ்மிருதியில் நினைக்கப்படுகிறது. அவற்றில் வைசியக் குடும்பத்தில் பிறந்த நீலமே சிறப்பாக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 84

न वाहयेद्गृहे जातं वत्सकं तु कदाचन । तेनैव च वृषोत्सर्गे पितॄणामनृणो भवेत्

தன் வீட்டில் பிறந்த கன்றை எந்நேரமும் சுமை ஏற்றிப் பணியிடக் கூடாது. அதே கன்றினாலேயே வृषோத்ஸர்க விதியில் பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுபடலாம்.

Verse 85

जातं तु स्वगृहे वत्सं द्विजन्मा यस्तु वाहयेत् । पतन्ति पितरस्तस्य ब्रह्मकोकगता अपि

தன் வீட்டில் பிறந்த புதிதாகப் பிறந்த கன்றை ஒரு த்விஜன் சுமை ஏற்றச் செய்தால், அவனுடைய பித்ருக்கள்—பிரம்மலோகம் அடைந்திருந்தாலும்—வீழ்வர் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 86

यथायथा हि पिबति पीत्वा धूनाति मस्तकम् । पिबन्पितॄन् प्रीणयति नरकादुद्धरेद्धुनन्

அது எவ்வெவ்வாறு குடித்து, குடித்த பின் தலையை ஆட்டுகிறதோ—குடிப்பதால் பித்ருக்கள் மகிழ்வர்; தலையாட்டத்தால் அவர்களை நரகத்திலிருந்து விரைவில் உயர்த்தும்.

Verse 87

यथा पुच्छाभिघातेन स्कन्धं गच्छन्ति बिन्दवः । नरकादुद्धरन्त्याशु पतितान् गोत्रिणस्तथा

வாலின் அடியால் துளிகள் தோளில் பறந்து விழுவது போல, அதே கோத்திரத்தார் வீழ்ந்தவர்களை நரகத்திலிருந்து விரைவில் மீட்டெடுப்பர்.

Verse 88

गर्जन्प्रावृषि काले तु विषाणाभ्यां भुवं लिखन् । खुरेभ्यो या मृदुद्भूता तया संप्रीणयेदृषीन्

மழைக்காலத்தில் அது முழங்கி, தன் கொம்புகளால் நிலத்தைச் சுரண்டும்போது, அதன் குளம்புகளிலிருந்து எழும் மென்மையான மண்ணால் ரிஷிகளைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 89

पिबन्पितॄन् प्रीणयते खादनोल्लेखने सुरान् । गर्जन्नृषिमनुष्यांश्च धर्मरूपो हि धर्मज

அது குடிப்பதால் பித்ருக்கள் மகிழ்வர்; அது உண்ணவும் நிலத்தைச் சுரண்டவும் செய்வதால் தேவர்கள் மகிழ்வர்; அது முழங்குவதால் ரிஷிகளும் மனிதர்களும் மகிழ்வர்—ஓ தர்மபுத்ரா, அது உண்மையில் தர்மத்தின் உருவமே।

Verse 90

भूतैर्वापि पिशाचैर्वा चातुर्थिकज्वरेण वा । गृहीतोऽस्माहकं गच्छेत्सर्वेषामाधिनाशनम्

பூதங்கள், பிசாசுகள் அல்லது நான்காம் நாள் காய்ச்சல் ஆகியவற்றால் யாரேனும் பிடிபட்டால், அந்தப் பாதிக்கப்பட்டவர் இவ்விடத்திற்குச் செல்லட்டும்—இது அனைவரின் நோய்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 91

स्नात्वा तु विमले तोये दर्भग्रन्थिं निबन्धयेत् । मस्तके बाहुमूले वा नाभ्यां वा गलकेऽपि वा

தூய நீரில் நீராடி, தர்ப்பைப் புல்லின் முடிச்சை கட்ட வேண்டும்—தலையில், அல்லது கைமூலத்தில், அல்லது நாபியில், அல்லது கழுத்திலும் கூட।

Verse 92

गत्वा देवसमीपं च प्रादक्षिण्येन केशवम् । ततः समुच्चरन्मन्त्रं गायत्र्या वाथ वैष्णवम्

தெய்வத்தின் அருகே சென்று கேசவனைப் பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்—காயத்ரி அல்லது வைஷ்ணவ மந்திரம்.

Verse 93

नारायणं शरण्येशं सर्वदेवनमस्कृतम् । नमो यज्ञाङ्गसम्भूत सर्वव्यापिन्नमोऽस्तु ते

அடைக்கலத் தலைவனாய், எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படும் நாராயணனுக்கு வணக்கம். யாகத்தின் அங்கங்களாய் வெளிப்படும், எங்கும் நிறைந்தவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 94

नमो नमस्ते देवेश पद्मगर्भ सनातन । दामोदर जयानन्त रक्ष मां शरणागतम्

தேவேசா, பத்மகர்ப சனாதனா—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தாமோதரா, ஜய ஆனந்தா—அடைக்கலமடைந்த என்னைக் காத்தருள்வீர்.

Verse 95

त्वं कर्ता त्वं च हर्ता च जगत्यस्मिंश्चराचरे । त्वं पालयसि भूतानि भुवनं त्वं बिभर्षि च

இந்த அசரசர உலகின் படைப்பாளியும் நீயே, அழிப்பவனும் நீயே. எல்லா உயிர்களையும் நீயே காக்கிறாய்; இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும் நீயே தாங்குகிறாய்.

Verse 96

प्रसीद देवदेवेश सुप्तमङ्गं प्रबोधय । त्वद्ध्याननिरतो नित्यं त्वद्भक्तिपरमो हरे

தேவதேவேசா, அருள்புரிந்து உமது உறங்கும் அங்கத்தை விழிப்பிக்கவும். ஹரியே, நான் எப்போதும் உம்மைத் தியானித்து, உமது பக்தியிலே பரமமாய் நிற்கிறேன்.

Verse 97

इति स्तुतो मया देव प्रसादं कुरु मेऽच्युत । मां रक्ष रक्ष पापेभ्यस्त्रायस्व शरणागतम्

தேவா, இவ்வாறு நான் புகழ்ந்தபின், அச்யுதா, என்மேல் அருள் புரிவீர். என்னைக் காக்கவும், பாவங்களிலிருந்து காப்பாற்றவும்; அடைக்கலமடைந்த என்னை மீட்டருள்வீர்.

Verse 98

एवं स्तुत्वा च देवेशं दानवान्तकरं हरिम् । पुनरुक्तेन वै स्नात्वा ततो विप्रांस्तु भोजयेत्

இவ்வாறு தேவேசனும் தானவாந்தகனுமான ஹரியைப் போற்றி, புனருக்த மந்திர உச்சாரணத்துடன் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்து, பின்னர் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 99

वेदोक्तेन विधानेन स्नानं कृत्वा यथाविधि । पिण्डनिर्वपणं कृत्वा वाचयेत्स्वस्तिकं ततः

வேதோಕ್ತ விதிப்படி முறையாக ஸ்நானம் செய்து, பிண்ட நிர்வபணம் செய்து, அதன் பின் ஸ்வஸ்திகப் பாடத்தை ஓதச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 100

एवं स्तुत्वा च देवेशं दानवान्तकरं हरिम् । पुनरुक्तेन वै स्नात्वा ततो विप्रांस्तु भोजयेत्

இவ்வாறு தேவேசனும் தானவாந்தகனுமான ஹரியைப் போற்றி, புனருக்த மந்திர உச்சாரணத்துடன் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்து, பின்னர் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 101

वेदोक्तेन विधानेन स्नानं कृत्वा यथाविधि । एवं तान्वाचयित्वा तु ततो विप्रान्विसर्जयेत्

வேதோक्त விதிப்படி முறையாக ஸ்நானம் செய்து, அவர்களால் இவ்விதமாகப் பாடம் ஓதச் செய்து, பின்னர் பிராமணர்களை மரியாதையுடன் அனுப்ப வேண்டும்।

Verse 102

यत्तत्रोच्चरितं किंचित्तद्विप्रेभ्यो निवेदयेत् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा नारी वा भक्तितत्परा । शक्तितो दक्षिणां दद्यात्कृत्वा श्राद्धं यथाविधि

அங்கே உச்சரிக்கப்பட்ட எதையும் பிராமணர்களுக்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். அந்த தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்த ஆணோ, பக்தியில் நிலைத்த பெண்ணோ, முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்து, தம் சக்திக்கேற்ப தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 103

तत्र तीर्थे नरो यावत्स्नापयेद्विधिपूर्वकम् । क्षीरेण मधुना वापि दध्ना वा शीतवारिणा

அந்த தீர்த்தத்தில் மனிதன் எத்தனை நேரம் விதிப்பூர்வமாக ஸ்நானம் செய்கிறானோ—பாலால் அல்லது தேனால் அல்லது தயிரால் அல்லது குளிர்ந்த நீரால்—அத்தனை நேரமும் அவன் புண்ணியம் பெருகும்.

Verse 104

तावत्पुष्करपात्रेषु पिबन्ति पितरो जलम् । अयने विषुवे चैव युगादौ सूर्यसंक्रमे

அத்தனை நேரமும் பித்ருக்கள் தாமரைப் பாத்திரங்களில் உள்ள நீரைப் பருகுவர்—சிறப்பாக அயனம், விஷுவம், யுகாரம்பம் மற்றும் சூரியன் சங்கிராந்தி காலங்களில்।

Verse 105

पुष्पैः सम्पूज्य देवेशं नैवेद्यं यः प्रदापयेत् । सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

யார் மலர்களால் தேவேசனைச் சிறப்பாகப் பூஜித்து நைவேத்யம் சமர்ப்பிக்கிறாரோ, அவர் மிகுந்த பலனை அடைவார்—அஶ்வமேத யாகத்தின் பலனைப் போன்ற மகாபுண்ணியம்।

Verse 106

तत्र तीर्थे तु यो राजन् सूर्यग्रहणमाचरेत् । सूर्यतेजोनिभैर्यानैर्विष्णुलोके महीयते

அரசே, அந்த தீர்த்தத்தில் யார் சூரிய கிரகணத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் சூரியத் தேஜஸிலிருந்து தோன்றிய திவ்ய விமானங்களில் ஏற்றப்பட்டு விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவார்।

Verse 107

तत्र तीर्थे तु यः श्राद्धं पितृभ्यः सम्प्रयच्छति । सत्पुत्रेण च तेनैव सम्प्राप्तं जन्मनः फलम्

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் பித்ருக்களுக்காக விதிப்பூர்வமாக ஸ்ராத்தம் அளிக்கிறாரோ, அவர் அதே செயலில் சத்புத்திரப் பேறு பெற்றதுபோல் பிறவியின் உண்மைப் பலனை அடைவார்।

Verse 108

इति श्रुत्वा ततो देवाः सर्वे शक्रपुरोगमाः । ब्रह्मविष्णुमहेशाश्च स्थापयांचक्रुरीश्वरम्

இதைக் கேட்டதும், சக்ரன் தலைமையிலான எல்லாத் தேவர்களும், பிரம்மா விஷ்ணு மகேசர் உடனே, அங்கேயே ஈசுவரனை நிறுவினர்।

Verse 109

सर्वरोगोपशमनं सर्वपातकनाशनम् । यस्तु संवत्सरं पूर्णममावास्यां तु भावितः

இது எல்லா நோய்களையும் தணித்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்—ஒரு முழு ஆண்டு அமாவாசை விரதத்தில் பக்தியுடன் நிலைத்திருப்பவனுக்கு (இவ்வளவு பலன்).

Verse 110

पितृभ्यः पिण्डदानं च कुर्यादस्माहके नृप । त्रिपुष्करे गयायां च प्रभासे नैमिषे तथा

அரசே! அஸ்மாஹகத்தில் பித்ருக்களுக்கு பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும்; அதன் புண்ணியம் திரிபுஷ்கரம், கயா, பிரபாசம், நைமிஷம் ஆகிய தலங்களில் செய்ததற்கு ஒப்பானது।

Verse 111

यत्पुण्यं श्राद्धकर्तॄणां तदिहैव भवेद्ध्रुवम् । तिलोदकं कुशैर्मिश्रं यो दद्याद्दक्षिणामुखः

சிராத்தம் செய்பவர்களுக்கு உண்டாகும் புண்ணியம் இங்கேயே உறுதியாக விளையும். தெற்குநோக்கி குசை கலந்த எள்ளுநீரை அர்ப்பணிப்பவன் நிச்சயப் பலனை அடைவான்।

Verse 112

मन्वादौ च युगादौ च व्यतीपाते दिनक्षये । यो दद्यात्पितृमातृभ्यः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

மன்வந்தரத் தொடக்கத்தில், யுகத் தொடக்கத்தில், வ்யதீபாதத்தில், நாளின் முடிவில்—பித்ருக்களுக்கும் மாத்ருக்களுக்கும் தானம் செய்பவன் அசுவமேத யாகப் பலனை அடைவான்।

Verse 113

अस्माहके नरो यस्तु स्नात्वा सम्पूजयेद्धरिम् । ब्रह्माणं शङ्करं भक्त्या कुर्याज्जागरणक्रियाम्

அஸ்மாஹக தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி விதிப்படி ஹரியைச் சிறப்பாகப் பூஜித்து, பக்தியுடன் பிரம்மாவையும் சங்கரனையும் மரியாதை செய்கிறாரோ, அவர் ஜாகரணச் சடங்கை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 114

सर्वपापविनिर्मुक्तः शक्रातिथ्यमवाप्नुयात् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा यः पश्यति जनार्दनम्

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சக்ரன் (இந்திரன்) அளிக்கும் அதிதி-மரியாதையை அடைவான். அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி ஜனார்தனனைத் தரிசிப்பவன் இப்பலனைப் பெறுவான்.

Verse 115

विशेषविधिनाभ्यर्च्य प्रणम्य च पुनःपुनः । सपुत्रेण च तेनैव पितॄणां विहिता गतिः

சிறப்பு விதியின்படி வழிபட்டு, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அந்த மனிதன் தன் மகனுடன் சேர்ந்து பித்ருக்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட நல்வழியை உறுதிப்படுத்துவான்.

Verse 116

एकमूर्तिस्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । सत्कार्यकारणोपेताः सुसूक्ष्माः सुमहाफलाः

ஒரே வடிவில் மூன்று தேவர்கள்—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன்—இருக்கின்றனர்; அவர்கள் உண்மையான காரியம்-காரணம் உடையவர்கள், மிக நுண்ணியவர்கள், மிகப் பெரிய பலன் அளிப்பவர்கள்.

Verse 117

एतत्ते कथितं राजन्महापातकनाशनम् । अस्माहकस्य माहात्म्यं किमन्यत्परिपृच्छसि

அரசே, மகாபாதகங்களை அழிக்கும் இவ்வுரை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. அஸ்மாஹகத்தின் மஹிமையை நான் எடுத்துரைத்தேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?