Adhyaya 1

Verse 1

। अध्याय

அத்தியாயம் தொடக்கம்.

Verse 2

ॐ नमः श्रीपुरुषोत्तमाय । ॐ नमः श्रीनर्मदायै । ॐ नमो हरिहरहिरण्यगर्भेभ्यो नमो व्यासवाल्मीकिशुकपराशरेभ्यो नमो गुरुगोब्राह्मणेभ्यः । ॐ मज्जन्मातङ्गगण्डच्युतमदमदिरामोदमत्तालिमालं स्नानैः सिद्धाङ्गनानां कुचयुगविगलत्कुङ्कुमासङ्गपिङ्गम् । सायं प्रातर्मुनीनां कुसुमचयसमाच्छन्नतीरस्थवृक्षं पायाद्वो नर्मदाम्भः करिमकरकराक्रान्तरहंस्तरंगम्

ॐ ஸ்ரீபுருஷோத்தமாய நமः। ॐ ஸ்ரீநர்மதாயை (ரேவாயை) நமः। ஹரி, ஹர, ஹிரண்யகர்ப்பருக்கு வணக்கம்; வ்யாசர், வால்மீகி, சுகர், பராசரருக்கு வணக்கம்; குரு, கோ, பிராமணர்களுக்கு வணக்கம்। நீராடும் யானைகளின் கன்னங்களில் இருந்து வழியும் மதநீரின் மணத்தால் மணமூட்டப்பட்டதும், சித்தாங்கனைகள் நீராடும்போது அவர்களின் மார்பிலிருந்து கழுவி வழியும் குங்குமச் சாயத்தால் செம்மை பெற்றதும், காலை–மாலை முனிவர்கள் சேகரித்த மலர்தொகுதிகளால் கரையோர மரங்கள் மலர்மூடியதும், யானை மற்றும் மகரங்களின் கரங்களால் அலைகள் கிளர்ந்து, அவற்றின் மேல் அன்னங்கள் மிதந்து விளையாடுவதும் ஆகிய நர்மதையின் புனித நீர் உங்களைப் பாதுகாக்கட்டும்।

Verse 3

उभयतटपुण्यतीर्था प्रक्षालितसकलललोकदुरितौघा । देवमुनिमनुजवन्द्या हरतु सदा नर्मदा दुरितम्

இரு கரைகளும் புண்ணிய தீர்த்தங்களால் புனிதமானவள், எல்லா உலகங்களின் பாபப் பெருக்கையும் கழுவி அகற்றுபவள், தேவர்கள்–முனிவர்கள்–மனிதர்கள் வணங்குபவள் ஆகிய நர்மதா எப்போதும் எங்கள் துரிதம் (பாவம்) நீங்கச் செய்வாளாக।

Verse 4

नाशयतु दुरितमखिलं भूतं भव्यं भवच्च भुवि भविनाम् । सकलपवित्रि तव सुधा पुण्यजला नर्मदा भवति

பூமியில் வாழ்வோரின் கடந்த, வருங்கால, நிகழ்காலம்—மூன்று காலங்களிலும் உண்டாகும் எல்லாத் துரிதம் (பாவம்) அவள் அழியச் செய்வாளாக। ஓ அனைத்தையும் புனிதப்படுத்துபவளே! உன் அமுதத்தன்மை கொண்ட சுதையே புண்ணிய நீராக நர்மதையாகிறது।

Verse 5

तटपुलिनं शिवदेवा यस्या यतयोऽपि कामयन्ते वा । मुनिनिवहविहितसेवा शिवाय मम जायतां रेवा

ரேவா எனக்கு நலமளிப்பாளாக—அவளது கரைகள், மணற்பரப்புகள் சிவதேவ-ஸ்வரூப யதிகளாலும் விரும்பப்படுகின்றன; முனிவர் கூட்டம் சேவிக்கும்; சிவபக்தியும் மங்களமும் நிறைந்தவள்।

Verse 6

नारायणं नमस्कृत्वा नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्

நாராயணனை வணங்கி, நரோத்தமனான நரனையும் வணங்கி; தேவீ சரஸ்வதியையும் வியாசரையும் வணங்கி, பின்னர் ‘ஜய’ என்று உரைக்க வேண்டும்।

Verse 7

नैमिषे पुण्यनिलये नानाऋषिनिषेविते । शौनकः सत्रमासीनः सूत पप्रच्छ विस्तरात्

புண்ணிய நிவாசமான நைமிஷத்தில், பல ரிஷிகள் சேவிக்கும் அந்த இடத்தில், யாகச் சத்திரத்தில் அமர்ந்திருந்த ஷௌனகர் சூதரை விரிவாகக் கேட்டார்।

Verse 8

मन्येऽहं धर्मनैपुण्यं त्वयि सूत सदार्चितम् । पुण्यामृतकथावक्ता व्याससशिष्यस्त्वमेव हि

ஓ சூதரே! தர்ம நிபுணத்துவம் எப்போதும் உம்மில் நிலைத்துள்ளது என நான் கருதுகிறேன்; ஏனெனில் நீர் புண்ணிய அமிர்தம் போன்ற கதைகளை உரைப்பவர், உண்மையில் வியாசரின் சீடர்.

Verse 9

अतस्त्वां परिपृच्छामि धर्मतीर्थाश्रयं कवे । बहूनि सन्ति तीर्थानि बहुशो मे श्रुतानि च

ஆகையால், ஓ கவியே, தர்மமும் தீர்த்தங்களும் சார்ந்த ஆதாரமே, உம்மை நான் கேட்கிறேன். தீர்த்தங்கள் பல உள்ளன; அவற்றைப் பற்றி நான் பலமுறை கேட்டுள்ளேன்।

Verse 10

श्रुता दिव्यनदी ब्राह्मी तथा विष्णुनदी मया । तृतीया न मया क्वापि श्रुता रौद्री सरिद्वरा

பிரம்மாவின் தெய்வீக நதியையும், அதுபோல விஷ்ணுவின் நதியையும் நான் கேட்டுள்ளேன்; ஆனால் எங்கும் மூன்றாவதாக—ருத்ரனின் உத்தம நதி—என்று கேள்விப்படவில்லை।

Verse 11

तां वेदगर्भां विख्यातां विबुधौघाभिवन्दिताम् । वद मे त्वं महाप्राज्ञ तीर्थपूगपरिष्कृताम्

மிகுந்த ஞானமுடையவரே! வேதங்களை கருவாகக் கொண்டதாகப் புகழ்பெற்ற, தேவர்களின் கூட்டத்தால் வணங்கப்படும், பல தீர்த்தங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த நதியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 12

कं देशमाश्रिता रेवा कथं श्रीरुद्रसंभवा । तत्संश्रितानि तीर्थानि यानि तानि वदस्व मे

ரேவா (நர்மதா) எந்த நாட்டில் தங்கியிருக்கிறாள்? அவள் எவ்வாறு ‘ஸ்ரீ-ருத்ரசம்பவா’ எனப்படுகிறாள்? மேலும் அவளிடம் நிலைபெற்றுள்ள தீர்த்தங்கள் எவை எவையோ அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 13

सूत उवाच । साधु पृष्टं कुलपते चरित्रं नर्मदाश्रितम् । चित्रं पवित्रं दोषघ्नं श्रुतमुक्तं च सत्तम

சூதர் கூறினார்—குலபதே! நர்மதையைச் சார்ந்த இந்தச் சரிதத்தைப் பற்றி நீ நன்றாகக் கேட்டாய். இது அதிசயமானது, புனிதமானது, குற்றங்களை அழிப்பது; சத்தமனே, இது கேட்கவும் சொல்லவும் உரியது।

Verse 14

वेदोपवेदवेदाङ्गादीन्यभिव्यस्य पूरितः । अष्टादशपुराणानां वक्ता सत्यवतीसुतः

வேதம், உபவேதம், வேதாங்கம் முதலியவற்றை முழுமையாக விளக்கி நிறைவு செய்த பின், சத்யவதியின் புதல்வன் (வ்யாசர்) பதினெட்டு புராணங்களின் பிரவாசகரானார்।

Verse 15

तं नमस्कृत्य वक्ष्यामि पुराणानि यथाक्रमम् । येषामभिव्याहरणादभिवृद्धिर्वृषायुषोः

அவரை வணங்கி, முறையின்படி புராணங்களை நான் உரைப்பேன்; அவற்றை பக்தியுடன் உச்சரிப்பதால் தர்மமும் ஆயுளும் பெருகும்.

Verse 16

श्रुतिः स्मृतिश्च विप्राणां चक्षुषी परिकीर्तिते । काणस्तत्रैकया हीनो द्वाभ्यामन्धः प्रकीर्तितः

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி ஆகியவை விப்ரர்களின் இரு கண்கள் எனப் போற்றப்படுகின்றன; ஒன்றின்றி இருப்பவன் கண்ணொற்றன், இரண்டுமின்றி இருப்பவன் குருடன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 17

श्रुतिस्मृतिपुराणानि विदुषां लोचनत्रयम् । यस्त्रिभिर्नयनैः पश्येत्सोऽंशो माहेश्वरो मतः

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, புராணங்கள்—இவை ஞானிகளின் மூன்று கண்கள்; இம்மூன்று கண்களால் காண்பவன் மஹேஸ்வரன் (சிவன்) அಂசம் என மதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 18

आत्मनो वेदविद्या च ईश्वरेण विनिर्मिता । शौनकीया च पौराणी धर्मशास्त्रात्मिका च या

ஆத்ம நலனுக்காக ஈசுவரன் வேதவித்தையை அமைத்தான்; மேலும் ஷௌனகனுடன் தொடர்புடைய பௌராணிக மரபும் உண்டு, அது தர்மசாஸ்திர இயல்புடையது.

Verse 19

तिस्रो विद्या इमा मुख्याः सर्वशास्त्रविनिर्णये । पुराणं पञ्चमो वेद इति ब्रह्मानुशासनम्

அனைத்து சாஸ்திரத் தீர்மானத்திற்கும் இம்மூன்று வித்யைகள் முதன்மை; ‘புராணம் ஐந்தாம் வேதம்’—இது பிரம்மாவின் அனுஷாசனம்.

Verse 20

यो न वेद पुराणं हि न स वेदात्र किंचन । कतमः स हि धर्मोऽस्ति किं वा ज्ञानं तथाविधम्

புராணத்தை அறியாதவன் இங்கே எதையும் அறியான். அவனுக்கு உண்மையான தர்மம் எது? அத்தகைய ஞானம் எங்கே?

Verse 21

अन्यद्वा तत्किमत्राह पुराणे यन्न दृश्यते । वेदाः प्रतिष्ठिताः पूर्वं पुराणे नात्र संशयः

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல? புராணத்தில் காணாதது உண்மையில் எங்கும் காணாது. வேதங்களும் முதலில் புராணத்திலேயே நிறுவப்பட்டன—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रतरिष्यति । इतिहासपुराणैश्च कृतोऽयं निश्चयः पुरा

சிறிதே கேட்டவரை வேதம் அஞ்சும்—“இவன் என்னைத் தவறாகப் புரிந்து மீறிவிடுவான்” என்று. ஆகவே பழங்காலம் முதலே இதிஹாச-புராணங்களால் இந்தத் தீர்மானம் நிலைபெற்றது: அவற்றின் துணையுடன் வேதத்தை அணுக வேண்டும்.

Verse 23

आत्मा पुराणं वेदानां पृथगंगानि तानि षट् । यच्च दृष्टं हि वेदेषु तद्दृष्टं स्मृतिभिः किल

புராணம் வேதங்களின் உயிர்; அவற்றின் ஆறு அங்கங்கள் தனித்த துணைநூல்கள். வேதங்களில் காணப்படுவது ஸ்மிருதிகளிலும் காணப்படும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 24

उभाभ्यां यत्तु दृष्टं हि तत्पुराणेषु गीयते । पुराणं सर्वशास्त्राणां प्रथमं ब्रह्मणः स्मृतम्

வேதமும் ஸ்மிருதியும்—இரண்டிலும் காணப்படும் தத்துவமே புராணங்களில் பாடப்படுகிறது. புராணம் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் முதன்மை; அது பிரம்மாவிடமிருந்து நினைவாக வந்தது என்று போற்றப்படுகிறது.

Verse 25

अनन्तरं च वक्त्रेभ्यो वेदास्तस्य विनिर्गताः । पुराणमेकमेवासीदस्मिन् कल्पान्तरे मुने

அதன்பின் அவருடைய முகங்களிலிருந்து வேதங்கள் வெளிப்பட்டன. ஆனால், முனிவரே, முன்னைய கல்பாந்தரத்தில் ஒரே ஒரு புராணமே இருந்தது.

Verse 26

त्रिवर्गसाधनं पुण्यं शतकोटिप्रविस्तरम् । स्मृत्वा जगाद च मुनीन्प्रति देवश्चतुर्मुखः

திரிவர்கத்தைச் சாதிக்கச் செய்யும், மிகப் புண்ணியமான, நூறு கோடி விரிவுடைய அந்தப் புராணத்தை நினைந்து, நான்முகத் தேவன் பிரம்மா முனிவர்களிடம் அதை உரைத்தார்.

Verse 27

प्रवृत्तिः सर्वशास्त्राणां पुराणस्याभवत्ततः । कालेनाग्रहणं दृष्ट्वा पुराणस्य ततो मुनिः

அந்தப் புராணத்திலிருந்தே எல்லா சாஸ்திரங்களின் செயல்பாடும் வளர்ச்சியும் தோன்றின. பின்னர் காலப்போக்கில் புராணம் சரியாகப் பிடிபடாமல் போவதைப் பார்த்த முனி அதை காக்க முயன்றார்.

Verse 28

व्यासरूपं विभुः कृत्वा संहरेत्स युगे युगे । अष्टलक्षप्रमाणे तु द्वापरे द्वापरे सदा

எல்லாம் வல்ல இறைவன் யுகம் யுகமாக வியாச ரூபம் கொண்டு அதைத் தொகுத்து ஒழுங்குபடுத்துகிறார். ஒவ்வொரு துவாபர யுகத்திலும் அதன் அளவு எப்போதும் எட்டு லட்சம் (சுலோக/அளவு) என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 29

तदष्टादशधा कृत्वा भूलोकेऽस्मिन् प्रभाष्यते । अद्यापि देवलोके तच्छतकोटिप्रविस्तरम्

அதை பதினெட்டு பகுதிகளாகப் பிரித்து இப்பூலோகத்தில் பிரசங்கிக்கப்படுகிறது. இன்றும் தேவலோகத்தில் அது நூறு கோடி விரிவுடன் திகழ்கிறது.

Verse 30

तथात्र चतुर्लक्षं संक्षेपेण निवेशितम् । पुराणानि दशाष्टौ च साम्प्रतं तदिहोच्यते । नामतस्तानि वक्ष्यामि शृणु त्वमृषिसत्तम

இங்கே சுருக்கமாக நான்கு இலட்சம் (சுலோக அளவு) நிறுவப்பட்டுள்ளது. இப்போது இங்கே பதினெட்டு புராணங்கள் போதிக்கப்படுகின்றன. அவற்றின் பெயர்களை இப்போது சொல்கிறேன்—ஓ முனிவர்சிறந்தவரே, கேளும்.

Verse 31

सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वन्तराणि च । वंशानुचरितं चैव पुराणं पञ्चलक्षणम्

படைப்பு, மறுபடைப்பு, வம்சம், மன்வந்தரங்கள், வம்ச வரலாறு—இவை ஐந்து இலக்கணங்களே ‘புராணம்’ எனப்படும்.

Verse 32

ब्राह्मं पुराणं तत्राद्यं संहितायां विभूषितम् । श्लोकानां दशसाहस्रं नानापुण्यकथायुतम्

அவற்றில் முதன்மையானது ‘பிராஹ்ம புராணம்’; அது சங்கிதை வடிவில் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அதில் பத்தாயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன; பல புண்ணியக் கதைகளால் நிறைந்தது.

Verse 33

पाद्मं च पञ्चपञ्चाशत्सहस्राणि निगद्यते । तृतीयं वैष्णवंनाम त्रयोविंशतिसंख्यया

பாத்ம புராணம் ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மூன்றாவது ‘வைஷ்ணவ’ எனப்படும் புராணம்; அதில் இருபத்துமூன்று ஆயிரம் (சுலோகங்கள்) உள்ளன.

Verse 34

चतुर्थं वायुना प्रोक्तं वायवीयमिति स्मृतम् । शिवभक्तिसमायोगाच्छैवं तच्चापराख्यया

நான்காவது வாயுவால் உரைக்கப்பட்டது; அது ‘வாயவீயம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. சிவபக்தியுடன் இணைந்ததால் அது மற்றொரு பெயரால் ‘சைவம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 35

चतुर्विंशतिसंख्यातं सहस्राणि तु शौनक । चतुर्भिः पर्वभिः प्रोक्तं भविष्यं पञ्चमं तथा

ஓ ஷௌனகா! இதன் நூல்விரிவு இருபத்துநான்கு ஆயிரம் சுலோகங்கள் எனக் கூறப்பட்டது. அதுபோல ஐந்தாம் பவிஷ்ய புராணமும் நான்கு பர்வங்களாக உபதேசிக்கப்பட்டது.

Verse 36

चतुर्दशसहस्राणि तथा पञ्च शतानि तत् । मार्कण्डं नवसाहस्रं षष्ठं तत्परिकीर्तितम्

அந்தப் புராணம் பதினான்கு ஆயிரம் ஐந்நூறு சுலோக அளவு எனக் கூறப்படுகிறது. மார்கண்டேய புராணம் ஒன்பதாயிரம் சுலோகங்கள்; அது ஆறாம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 37

आग्नेयं सप्तमं प्रोक्तं सहस्राणि तु षोडश । अष्टमं नारदीयं तु प्रोक्तं वै पञ्चविंशतिः

ஆக்னேய புராணம் ஏழாம் எனக் கூறப்படுகிறது; அதில் பதினாறு ஆயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன. எட்டாம் நாரதீய புராணம் இருபத்தைந்து ஆயிரம் சுலோகங்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 38

नवमं भगवन्नाम भागद्वयविभूषितम् । तदष्टादशसाहस्रं प्रोच्यते ग्रन्थसंख्यया

ஒன்பதாம் புராணம் ‘பாகவதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது இரு பகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அதன் நூல் அளவு பதினெட்டு ஆயிரம் சுலோகங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 39

दशमं ब्रह्मवैवर्तं तावत्संख्यमिहोच्यते । लैङ्गमेकादशं ज्ञेयं तथैकादशसंख्यया

பத்தாம் புராணம் பிரஹ்மவைவர்த்தம்; இங்கே அதன் சுலோக எண்ணிக்கையும் அதே அளவு எனச் சொல்லப்படுகிறது. பதினொன்றாம் லைங்க (லிங்க) புராணம் அறியத்தக்கது; அதன் எண்ணிக்கை பதினொன்று ஆயிரம் சுலோகங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 40

भागद्वयं विरचितं तल्लिङ्गमृषिपुंगव । चतुर्विंशतिसाहस्रं वाराहं द्वादशं विदुः

ஓ முனிவர்சிறந்தவனே! அந்த லிங்கப் புராணம் இரு பகுதிகளாக இயற்றப்பட்டது. அறிஞர்கள் வாராஹப் புராணத்தை பன்னிரண்டாவதாகக் கூறுவர்; அதில் இருபத்திநான்கு ஆயிரம் சுலோகங்கள் உள்ளன.

Verse 41

विभक्तं सप्तभिः खण्डैः स्कान्दं भाग्यवतां वर । तदेकाशीतिसाहस्रं संख्यया वै निरूपितम्

ஓ பாக்கியவான்களில் சிறந்தவனே! ஸ்காந்தப் புராணம் ஏழு காண்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் அளவு எண்ணிக்கையால் நிச்சயமாக எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்கள் என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 42

ततस्तु वामनं नाम चतुर्दशतमं स्मृतम् । संख्यया दशसाहस्रं प्रोक्तं कुलपते पुरा

அதன்பின் ‘வாமன’ எனப்படும் புராணம் பதினான்காவதாக நினைக்கப்படுகிறது. ஓ குலபதே! முற்காலத்தில் அதன் எண்ணிக்கை பத்தாயிரம் சுலோகங்கள் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 43

कौर्मं पञ्चदशं प्राहुर्भागद्वयविभूषितम् । दशसप्तसहस्राणि पुरा सांख्यपते कलौ

கூர்மப் புராணம் பதினைந்தாவதாகக் கூறப்படுகிறது; அது இரு பகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ஓ சாங்க்யபதே! கலியுகத்தில் முற்காலத்தில் அதன் அளவு பதினேழு ஆயிரம் சுலோகங்கள் எனச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 44

मात्स्यं मत्स्येन यत्प्रोक्तं मनवे षोडशं क्रमात् । तच्चतुर्दशसाहस्रं संख्यया वदतां वर

மத்ஸ்யாவதாரம் மனுவுக்கு உபதேசித்த மாத்ஸ்யப் புராணம் வரிசையில் பதினாறாவதாகும். ஓ உரையாற்றுவோரில் சிறந்தவனே! அதன் எண்ணிக்கை பதினான்கு ஆயிரம் சுலோகங்கள்.

Verse 45

गारुडं सप्तदशमं स्मृतं चैकोनविंशतिः । अष्टादशं तु ब्रह्माण्डं भागद्वयविभूषितम्

காருட புராணம் பதினேழாவது என நினைக்கப்படுகிறது; பிரம்மாண்ட புராணம் பதினெட்டாவது, இரு பகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 46

तच्च द्वादशसाहस्रं शतमष्टसमन्वितम् । तथैवोपपुराणानि यानि चोक्तानि वेधसा

அந்த பிரம்மாண்ட புராணம் பன்னிரண்டு ஆயிரம் செய்யுள்களுடன், மேலும் நூற்று எட்டும் சேர்ந்து உள்ளது; அதுபோலவே படைப்பாளர் வேதஸன் (பிரம்மா) உரைத்த உபபுராணங்களும் உள்ளன.

Verse 47

इदं ब्रह्मपुराणस्य सुलभं सौरमुत्तमम् । संहिताद्वयसंयुक्तं पुण्यं शिवकथाश्रयम्

இந்த சிறந்த சௌர (உபபுராணம்) பிரம்மபுராணத்தில் எளிதில் கிடைக்கிறது; இது இரு ஸம்ஹிதைகளுடன் இணைந்தது, புண்ணியமயம், சிவகதைகளில் நிலைபெற்றது.

Verse 48

आद्या सनत्कुमारोक्ता द्वितीया सूर्यभाषिता । सनत्कुमारनाम्ना हि तद्विख्यातं महामुने

முதல் ஸம்ஹிதை சனத்குமாரர் உரைத்தது; இரண்டாவது சூரியன் மொழிந்தது. மகாமுனியே, இது ‘சனத்குமார’ என்ற பெயராலேயே புகழ்பெற்றது.

Verse 49

द्वितीयं नारसिंहं च पुराणे पाद्मसंज्ञिते । शौकेयं हि तृतीयं तु पुराणे वैष्णवे मतम्

பத்ம புராணத்தில் இரண்டாவது (உபபுராணம்) ‘நாரசிம்ஹம்’; மூன்றாவது ‘சௌகேய’—இவ்வாறு வைஷ்ணவ புராண மரபில் கருதப்படுகிறது.

Verse 50

बार्हस्पत्यं चतुर्थं च वायव्यं संमतं सदा । दौर्वाससं पञ्चमं च स्मृतं भागवते सदा

நான்காவது பார்ஹஸ்பத்யம்; வாயவ்யம் எப்போதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பிரமாணம். ஐந்தாவது தௌர்வாசசம்; பகவத மரபிலும் அது என்றும் நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 51

भविष्ये नारदोक्तं च सूरिभिः कथितं पुरा । कापिलं मानवं चैव तथैवोशनसेरितम्

பவிஷ்ய புராணத்தில் இது நாரதர் உரைத்ததாகவும், முன்னர் முனிவர்கள் கூறியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. அதுபோல காபிலம், மானவம், மேலும் உஷனஸ் போதித்ததும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

Verse 52

ब्रह्माण्डं वारुणं चाथ कालिकाद्वयमेव च । माहेश्वरं तथा साम्बं सौरं सर्वार्थसंचयम्

‘பிரஹ்மாண்டம்’, ‘வாருணம்’, மேலும் ‘காலிகா’ எனும் இரண்டும்; அதுபோல ‘மாஹேஸ்வரம்’, ‘சாம்பம்’, ‘சௌரம்’, ‘சர்வார்த்த-சஞ்சயம்’—இவ்வாறு பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 53

पाराशरं भागवतं कौर्मं चाष्टादशं क्रमात् । एतान्युपपुराणानि मयोक्तानि यथाक्रमम्

பின்பு பாராசரம், பகவதம், கௌர்மம்—இவ்வாறு வரிசையாக பதினெட்டு. இவ்வுபபுராணங்களை நான் யதாக்கிரமமாக உரைத்தேன்.

Verse 54

पुराणसंहितामेतां यः पठेद्वा शृणोति च । सोऽनन्तपुण्यभागी स्यान्मृतो ब्रह्मपुरं व्रजेत्

இந்த புராண-சம்ஹிதையை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் முடிவில்லா புண்ணியத்தின் பங்காளி ஆவார்; மரணத்திற்குப் பின் பிரஹ்மலோகம் அடைவார்.