Adhyaya 32

Mantra 1

तदे॒वाग्निस्तदा॑दि॒त्यस्तद्वा॒युस्तदु॑ च॒न्द्रमा॑: । तदे॒व शु॒क्रं तद्ब्रह्म॒ ता आप॒: स प्र॒जाप॑तिः

அதே நிச்சயமாக அக்னி; அதே ஆதித்யன்; அதே வாயு; அதேதான் சந்திரன். அதே ஒளிமிகு (சுக்ர)த் தேஜஸ்; அதே பிரஹ்மம்; அவையே ஆபः (நீர்கள்); அதே பிரஜாபதி.

Mantra 2

सर्वे॑ निमे॒षा ज॑ज्ञिरे वि॒द्युत॒: पुरु॑षा॒दधि॑ । नै॑नमू॒र्ध्वं न ति॒र्यञ्चं॒ न मध्ये॒ परि॑ जग्रभत्

புருஷனிடமிருந்து, மின்னலிலிருந்து, எல்லா நிமிஷங்களும் பிறந்தன. அவரை யாரும் சூழ்ந்து பிடிக்கவில்லை—மேலிலும் அல்ல, குறுக்கிலும் அல்ல, நடுவிலும் அல்ல—சுற்றிவளைத்து கைப்பற்றுமாறு.

Mantra 3

न तस्य॑ प्रति॒मा अ॑स्ति॒ यस्य॒ नाम॑ म॒हद्यश॑: । हि॒र॒ण्य॒ग॒र्भ इत्ये॒षः मा मा॑ हिᳪसी॒दित्ये॒षा यस्मा॒न्न जा॒त इत्ये॒ष:

‘மஹத்யஶஸ்’ (மிகு மகிமை) எனப் பெயருடைய அவருக்கு ஒப்புமை (பிரதிமை) இல்லை. ‘ஹிரண்யகர்ப’—இது அவருடைய (பெயர்); ‘மா மா ஹிம்ஸீः’—இது (வேண்டுதல்); ‘யஸ்மாந்ந ஜாதঃ’—இது அவருடைய (விளக்கம்/உபாதி).

Mantra 4

ए॒षो ह॑ दे॒वः प्र॒दिशोऽनु॒ सर्वा॒: पूर्वो॑ ह जा॒तः स उ॒ गर्भे॑ अ॒न्तः । स ए॒व जा॒तः स ज॑नि॒ष्यमा॑णः प्र॒त्यङ् जना॑स्तिष्ठति स॒र्वतो॑मुखः

இந்த தேவன் நிச்சயமாக எல்லாத் திசைகளையும் தொடர்ந்து (அவற்றில்) பரவி நிற்கிறான். அவனே முதலில் பிறந்தான்; அவனே கருவின் உள்ளே இருக்கிறான். அவனே பிறந்தவனும், இன்னும் பிறக்கவிருப்பவனும்—மனிதர்களை நோக்கி எதிர்முகமாக நின்று, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய (ஸர்வதோமுக)வனாய் நிலைத்திருக்கிறான்.

Mantra 5

यस्मा॑ज्जा॒तं न पु॒रा किं चनै॒व य आ॑ब॒भूव॒ भुव॑नानि॒ विश्वा॑ । प्र॒जाप॑तिः प्र॒जया॑ सᳪररा॒णस्त्रीणि॒ ज्योती॑ᳪषि सचते॒ स षो॑ड॒शी

யாரிடமிருந்து பிறந்தபோது முன்பு எதுவும் இல்லை—பின்னர் இவ்வுலகங்கள் அனைத்துமாக ஆனவர்; அந்தப் பிரஜாபதி, தன் பிரஜையுடன் மகிழ்ந்து, மூன்று ஜ்யோதிகளுடன் இணைகிறார்—அவரே ஷோடஶீ.

Mantra 6

येन॒ द्यौरु॒ग्रा पृ॑थि॒वी च॑ दृ॒ढा येन॒ स्व॒ स्तभि॒तं येन॒ नाक॑: । यो अ॒न्तरि॑क्षे॒ रज॑सो वि॒मान॒: कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम

யாரால் உக்கிரமான த்யௌவும் பூமியும் உறுதியாக்கப்பட்டன; யாரால் ஸ்வः நிலைபெற்றது, யாரால் நாக (ஆகாயம்) நிறுவப்பட்டது; யார் அந்தரிக்ஷத்தில் ரஜஸின் அளவையாளர்—எந்த தேவனுக்காக நாம் ஹவிஸால் விதிப்படி யாகம் செய்வோம்?

Mantra 7

यं क्रन्द॑सी॒ अव॑सा तस्तभा॒ने अ॒भ्यैक्षे॑तां॒ मन॑सा॒ रेज॑माने । यत्राधि॒ सूर॒ उदि॑तो वि॒भाति॒ कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम । आपो॑ ह॒ यद्बृ॑ह॒तीर्यश्चि॒दाप॑:

உதவியால் தாங்கப்பட்டு, மனம் நடுங்கி, இரு கர்ஜிக்கும் இருவர்கள் (த்யாவா‑பிருதிவீ) யாரை நோக்குகின்றனரோ; எங்கு உதித்த சூரியன் பிரகாசிக்கிறானோ—எந்த தேவனுக்கு நாம் ஹவிஸால் வழிபாடு செய்வோம்? அந்தப் பெருமைமிகு ஆபः (நீர்)தான்—எத்தகைய நீர்கள் உள்ளனவோ அவையெல்லாம்—

Mantra 8

वे॒नस्तत्प॑श्य॒न्निहि॑तं॒ गुहा॒ सद्यत्र॒ विश्वं॒ भव॒त्येक॑नीडम् । तस्मि॑न्नि॒दᳪ सं च॒ वि चै॑ति॒ सर्व॒ᳪ स ओत॒: प्रोत॑श्च वि॒भूः प्र॒जासु॑

வேனன், குகையில் நிலைபெற்ற மறைந்த (நிஹித) தத்துவத்தைப் பார்த்து—அங்கேயே முழு உலகமும் ஒரே கூடு (ஒரே ஆதாரம்) ஆகிறது. அதிலேயே இவை அனைத்தும் ஒன்றுகூடுகின்றன; மீண்டும் பிரிந்து பரவுகின்றன; அவர் எல்லாப் பிரஜைகளிலும் ஓத‑ப்ரோத (நெய்யப்பட்டும் ஊடுருவியும்) நிறைந்த, அனைத்தையும் வியாபிக்கும் ஒருவன்.

Mantra 9

प्र तद्वो॑चेद॒मृतं॒ नु वि॒द्वान् ग॑न्ध॒र्वो धाम॒ विभृ॑तं॒ गुहा॒ सत् । त्रीणि॑ प॒दानि॒ निहि॑ता॒ गुहा॑स्य॒ यस्तानि॒ वेद॒ स पि॒तुः पि॒ताऽस॑त्

அமிர்தத்தை அறிந்த ஞானி அதை அறிவிப்பானாக—குகையில் உறையும் கந்தர்வன், பகுக்கப்பட்டு நிலைபெற்ற தாமம்/விதானத்தைத் தாங்குகிறான். குகையில் மூன்று பதங்கள் மறைந்துள்ளன; அவற்றை அறிந்தவன், தந்தையின் தந்தையாகவும் ஆகிறான்.

Mantra 10

स नो॒ बन्धु॑र्जनि॒ता स वि॑धा॒ता धामा॑नि वेद॒ भुव॑नानि॒ विश्वा॑ । यत्र॑ दे॒वा अ॒मृत॑मानशा॒नास्तृ॒तीये॒ धाम॑न्न॒ध्यैर॑यन्त

அவர் எங்கள் பந்துவும், எங்களைப் பெற்றவரும், விதாதாவும் ஆவார்; அவர் எல்லா தாமங்களையும், எல்லா புவனங்களையும் அறிவார்—அங்கே தேவர்கள் அமரத்துவத்தை அடைந்து, மூன்றாம் தாமத்தில் (யாகச் செயலை) முன்னேற்றினர்.

Mantra 11

प॒रीत्य॑ भू॒तानि॑ प॒रीत्य॑ लो॒कान् प॒रीत्य॒ सर्वा॑: प्र॒दिशो॒ दिश॑श्च । उ॒प॒स्थाय॑ प्रथम॒जामृ॒तस्या॒त्मना॒ऽऽत्मान॑म॒भि सं वि॑वेश

அனைத்து பூதங்களையும் சுற்றிவளைத்து, அனைத்து லோகங்களையும் சுற்றிவளைத்து, எல்லாப் பிரதிசைகளையும் திசைகளையும் சுற்றிவளைத்து—அம்ருதத்தின் முதற்பிறந்தவனின் அருகில் சென்று—தன் ஆத்மாவினாலே தன்னுள்ளே முழுமையாகப் புகுந்தான்.

Mantra 12

परि॒ द्यावा॑पृथि॒वी स॒द्य इ॒त्वा परि॑ लो॒कान् परि॒ दिश॒: परि॒ स्व॒: । ऋ॒तस्य॒ तन्तुं॒ वित॑तं वि॒चृत्य॒ तद॑पश्य॒त्तद॑भव॒त्तदा॑सीत्

உடனே வானும் பூமியும் சுற்றிவளைத்து, லோகங்களையும் சுற்றிவளைத்து, திசைகளையும் சுற்றிவளைத்து, ஸ்வஃ (ஸ்வர்கம்) என்பதையும் சுற்றிவளைத்து—விரிந்திருக்கும் ‘ருத’த்தின் தந்துவைத் தொடர்ந்து (ஆராய்ந்து)—அதை அவன் கண்டான்; அதுவாகவே அவன் ஆனான்; அதுவே நிச்சயமாக இருந்தது.

Mantra 13

सद॑स॒स्पति॒मद्भु॑तं प्रि॒यमिन्द्र॑स्य॒ काम्य॑म् । स॒निं मे॒धाम॑यासिष॒ᳪस्वाहा॑

ஸதஸ்-பதி—அற்புதன், பிரியன், இந்திரனுக்குக் காம்யமானவன்—அவனிடத்தில் ‘ஸனி’ (லாபம்) மற்றும் ‘மேதா’ (ஞானம்/புத்தி) வேண்டினேன்—ஸ்வாஹா.

Mantra 14

यां मे॒धां दे॑वग॒णाः पि॒तर॑श्चो॒पास॑ते । तया॒ माम॒द्य मे॒धयाऽग्ने॑ मे॒धावि॑नं कुरु॒ स्वाहा॑

தேவர்கள் கூட்டமும் பித்ருக்களும் வழிபடும் அந்த மேதாவினால்—அக்னியே, இன்று என்னை மேதாவானாக ஆக்கு; ஸ்வாஹா।

Mantra 15

मे॒धां मे॒ वरु॑णो ददातु मे॒धाम॒ग्निः प्र॒जाप॑तिः । मे॒धामिन्द्र॑श्च वा॒युश्च॑ मे॒धां धा॒ता द॑दातु मे॒ स्वाहा॑

வருணன் எனக்கு மேதா (அறிவாற்றல்) அளிப்பானாக; அக்னி—பிரஜாபதியுடன்—எனக்கு மேதா அளிப்பானாக. இந்திரனும் வாயுவும் எனக்கு மேதா அளிப்பாராக; தாதா எனக்கு மேதா அளிப்பானாக—ஸ்வாஹா.

Mantra 16

इ॒दं मे॒ ब्रह्म॑ च क्ष॒त्रं चो॒भे श्रिय॑मश्नुताम् । मयि॑ दे॒वा द॑धतु॒ श्रिय॒मुत्त॑मां॒ तस्यै॑ ते॒ स्वाहा॑

என் இந்த பிரஹ்ம (பிராமணத் தேஜஸ்) மற்றும் க்ஷத்ர (அரசத் தேஜஸ்)—இரண்டும்—ஸ்ரீ (செல்வ-சிறப்பு) பெறுவதாக. தேவர்கள் என்னுள் உத்தமமான ஸ்ரீயை நிறுவுவாராக; அதற்கே உமது ஸ்வாஹா-அழைப்பு உண்டாக—ஸ்வாஹா.