Praṇava-Māhātmya and the Twofold Mantra (Sūkṣma–Sthūla) in Śaiva Sādhanā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । प्रणवस्य च माहात्म्यं षड्लिंगस्य महामुने । शिवभक्तस्य पूजां च क्रमशो ब्रूहि नःप्रभो

ரிஷிகள் கூறினர்: ஓ மகாமுனியே, ஓ போற்றத்தக்கவரே! எங்களுக்கு வரிசையாகப் பிரணவம் (ஓம்) இன் மகிமை, ஷட்லிங்கத்தின் தத்துவம், மேலும் சிவபக்தரின் பூஜை முறையையும் விளக்குங்கள்.

Verse 2

सूत उवाच । तपोधनैर्भवद्भिश्च सम्यक्प्रश्नस्त्वयं कृतः । अस्योत्तरं महादेवो जानाति स्म न चापरः

சூதர் கூறினார்—தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர்களே! நீங்கள் இந்தக் கேள்வியை முறையாகவும் நன்னோக்கத்துடனும் கேட்டீர்கள். இதன் உண்மையான விடையை மகாதேவரே அறிவார்; வேறு யாரும் அல்லர்।

Verse 3

अथापि वक्ष्ये तमहं शिवस्य कृपयैव हि । शिवोऽस्माकं च युष्माकं रक्षां गृह्णातु भूरिशः

ஆயினும் நான் அதை உரைப்பேன்—இது நிச்சயமாக சிவனின் அருளாலேயே. பேராற்றல் உடைய சிவன் எங்களையும் உங்களையும் காத்தருளும் பொறுப்பை ஏற்றருள்வானாக।

Verse 4

प्रो हि प्रकृतिजातस्य संसारस्य महोदधेः । नवं नावांतरमिति प्रणवं वै विदुर्बुधाः

பிரகிருதியால் உண்டான சம்சாரமெனும் பேர்கடலைக் கடக்க, ஞானிகள் பிரணவமான ‘ஓம்’ என்பதையே எப்போதும் புதுமையான படகாகவும் உத்தம வழியாகவும் அறிகின்றனர்।

Verse 5

प्रः प्रपंचो न नास्तिवो युष्माकं प्रणवं विदुः । प्रकर्षेण नयेद्यस्मान्मोक्षं वः प्रणवं विदुः

அறிஞர்கள் உங்கள் பிரணவமான ‘ஓம்’ என்பதை, வெளிப்பட்ட உலகை மறுப்பதற்கல்ல; அதைச் சரியாக உணரச் செய்வதற்கென அறிகின்றனர். மேலும் அது வல்லமையுடன் மோட்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றதால், அந்தப் பிரணவமே உங்கள் மோட்சோபாயம் எனக் கருதுகின்றனர்.

Verse 6

स्वजापकानां योगिनां स्वमंत्रपूजकस्य च । सर्वकर्मक्षयं कृत्वा दिव्यज्ञानं तु नूतनम्

தம் மந்திர-ஜபத்தில் நிலைத்த யோகிகளுக்கும், தம் இஷ்டமந்திரத்தைப் பூஜிக்கும் பக்தருக்கும், எல்லாக் கர்மங்களும் சிதைந்து ஒழிகின்றன; அதன் பின் உண்மையாகவே உள்ளத்தில் புதிய தெய்வீக ஞானம் உதயமாகிறது.

Verse 7

तमेव मायारहितं नूतनं परिचक्षते । प्रकर्षेण महात्मानं नवं शुद्धस्वरूपकम्

அவரையே மாயையற்றவர், நித்திய நவீனர் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். உன்னத அர்த்தத்தில் அவர் மகாத்மா—என்றும் புதுமை உடையவர், முற்றிலும் தூய சுவபாவம் கொண்டவர்.

Verse 8

नूतनं वै करोतीति प्रणवं तं विदुर्बुधाः । प्रणवं द्विविधं प्रोक्तं सूक्ष्मस्थूलविभेदतः

(சாதகனை) நவீனமாக ஆக்கும் என்பதால் ஞானிகள் அதை ‘பிரணவம்’ என்று அறிகின்றனர். சூட்சுமம்-ஸ்தூலம் என்ற வேறுபாட்டால் பிரணவம் இருவகை என சொல்லப்படுகிறது.

Verse 9

सूक्ष्ममेकाक्षरं विद्यात्स्थूलं पंचाक्षरं विदुः । सूक्ष्ममव्यक्तपंचार्णं सुव्यक्तार्णं तथेतरत्

சூட்சுமம் ஒரெழுத்து (ஓம்) என அறிய வேண்டும்; ஸ்தூலம் ஐந்தெழுத்து (நமః சிவாய) என கூறப்படுகிறது. சூட்சுமம் அவ்யக்த பஞ்சார்ணத் தத்துவம்; மற்றது தெளிவான எழுத்துருவாக வழிபாட்டிற்கு வெளிப்படுகிறது.

Verse 10

जीवन्मुक्तस्य सूक्ष्मं हि सर्वसारं हि तस्य हि । मंत्रेणार्थानुसंधानं स्वदेहविलयावधि

ஜீவன்முக்தருக்கு இந்த நுண்ணுணர்வே அவரின் முழுச் சாரம். மந்திரத்தின் மூலம் அதன் பொருளைத் தொடர்ந்து தியானித்து, தன் உடல் லயமடையும் வரை நிலைத்திருப்பார்.

Verse 11

स्वदेहेगलिते पूर्णं शिवं प्राप्नोति निश्चयः । केवलं मंत्रजापी तु योगं प्राप्नोति निश्चयः

உடல்-அஹங்காரம் கரைந்தபோது நிச்சயமாகப் பூர்ண சிவனை அடைவார். ஆனால் வெறும் மந்திர ஜபம் மட்டுமே செய்பவர் நிச்சயமாக யோக நிலையையே அடைவார்.

Verse 12

षट्त्रिंशत्कोटिजापी तु निश्चयं योगमाप्नुयात् । सूक्ष्मं च द्विविधं ज्ञेयं ह्रस्वदीर्घविभेदतः

முப்பத்தாறு கோடி ஜபம் செய்பவன் நிச்சயமாக யோகத்தை அடைவான். மேலும் சூட்சுமமான (ஜப/நாத) முறையை ஹ்ரஸ்வம், தீர்கம் என்ற வேறுபாட்டால் இருவகையாக அறிய வேண்டும்।

Verse 13

अकारश्च उकारश्च मकारश्च ततः परम् । बिंदुनादयुतं तद्धि शब्दकालकलान्वितम्

‘அ’, ‘உ’, ‘ம’—இவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பிரணவம்—பிந்து, நாதம் இணைந்ததாகவும், சப்தம், காலம், கலா-சக்தி உடையதாகவும் உள்ளது।

Verse 14

दीर्घप्रणवमेवं हि योगिनामेव हृद्गतम् । मकारं तंत्रितत्त्वं हि ह्रस्वप्रणव उच्यते

இவ்வாறு நீண்ட பிரணவம் (ஓம்) யோகிகளின் இதயத்தில் நித்தியமாக நிலைகொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. தந்திரத் தத்துவத்தின் உருவமான ‘ம’ எழுத்தே குறு பிரணவம் எனப்படும்।

Verse 15

शिवः शक्तिस्तयोरैक्यं मकारं तु त्रिकात्मकम् । ह्रस्वमेवं हि जाप्यं स्यात्सर्वपापक्षयैषिणाम्

சிவன், சக்தி, மேலும் இருவரின் ஒன்றுமை—இந்த மூவுருவம் ‘ம’ எழுத்தில் வெளிப்படுகிறது. ஆகவே எல்லாப் பாவங்களும் அழிய வேண்டுமென விரும்புவோர் இதை குறு வடிவில் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 16

भूवायुकनकार्णोद्योःशब्दाद्याश्च तथा दश । आशान्वयेदशपुनः प्रवृत्ता इति कथ्यते

பூமி, வாயு, அக்னி (கனக-தேஜஸ்), நீர், மேலும் ஜோதி/ஆகாசம்; அதுபோல சப்தம் முதலிய பத்து—இவை பத்து எனக் கூறப்படுகின்றன. மீண்டும் திசைகளின் (ஆசா) தொடர்பால் இன்னொரு பத்து தோன்றும் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 17

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां सप्तदशोऽध्यायः

இவ்வாறு திரு சிவ மகாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில் பதினேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 18

वेदादौ च प्रयोज्यं स्याद्वंदने संध्ययोरपि । नवकौटिजपाञ्जप्त्वा संशुद्धः पुरुषो भवेत्

இது வேதப் பாராயணத்தின் தொடக்கத்திலும், விடியல்–மாலை இரு சந்த்யைகளின் வணக்கம்-உபாசனையிலும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். ஒன்பது கோடி ஜபம் செய்தால் மனிதன் முற்றிலும் தூய்மையடைவான்.

Verse 19

पुनश्च नवकोट्या तु पृथिवीजयमाप्नुयात् । पुनश्च नवकोट्या तु ह्यपांजयमवाप्नुयात्

மீண்டும் ஒன்பது கோடி (ஜப) புண்ணியத்தால் பூமியின்மேல் வெற்றி பெறுவான்; மேலும் மீண்டும் ஒன்பது கோடியால் நீர்தத்துவத்தின்மேலும் நிச்சயமாக வெற்றி பெறுவான்.

Verse 20

पुनश्च नवकोट्या तु तेजसांजयमाप्नुयात् । पुनश्च नवकोट्या तु वायोर्जयमवाप्नुयात् । आकाशजयमाप्नोति नवकोटिजपेन वै

மீண்டும் மற்றொரு ஒன்பது கோடி (ஜப) மூலம் அக்னித் தத்துவத்தின் மீது வெற்றி பெறுவான். மீண்டும் மற்றொரு ஒன்பது கோடியால் வாயுத் தத்துவத்தின் மீது ஆட்சி பெறுவான். மேலும் ஒன்பது கோடி ஜபத்தால் நிச்சயமாக ஆகாசத்தின் மீதும் ஆதிக்கம் பெறுவான்.

Verse 21

गंधादीनांक्रमेणैवनवकोटिजपेणवै । अहंकारस्य च पुनर्नव कोटिजपेन वै

கந்தம் முதலான நுண்தத்துவங்களை வரிசையாக ஒன்பது கோடி ஜபத்தால் சாதிக்க வேண்டும்; அஹங்காரத் தத்துவத்திற்கும் மீண்டும் ஒன்பது கோடி ஜபமே செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

सहस्रमंत्रजप्तेन नित्यशुद्धो भवेत्पुमान् । ततः परं स्वसिद्ध्यर्थं जपो भवति हि द्विजाः

மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபித்தால் மனிதன் எப்போதும் தூய்மையடைகிறான். அதன் பின், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, தன் சித்திக்காக ஜபம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 23

एवमष्टोत्तरशतकोटिजप्तेन वै पुनः । प्रणवेन प्रबुद्धस्तु शुद्धयोगमवाप्नुयात्

இவ்வாறு மீண்டும் பிரணவம் (ஓம்) நூற்று எட்டு கோடி அளவில் ஜபித்தால், அந்தப் பிரணவத்தால் முழுமையாக விழித்த சாதகன் சுத்தயோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 24

शुद्धयोगेन संयुक्तो जीवन्मुक्तो न संशयः । सदा जपन्सदाध्यायञ्छिवं प्रणवरूपिणम्

சுத்தயோகத்துடன் இணைந்தவன் ஜீவன்முக்தன்—இதில் ஐயமில்லை. அவன் எப்போதும் ஜபித்து, எப்போதும் ஸ்வாத்யாயம் செய்து, பிரணவரூப சிவனைத் தியானிக்கிறான்.

Verse 25

समाधिस्थो महायोगीशिव एव न संशयः । ऋषिच्छंदोदेवतादि न्यस्य देहेपुनर्जपेत्

சமாதியில் நிலைத்த மகாயோகி நிச்சயமாக சிவனே—இதில் ஐயமில்லை. ரிஷி, சந்தஸ், தேவதை முதலியவற்றின் ந்யாசத்தை உடலில் செய்து, மீண்டும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

प्रणवं मातृकायुक्तं देहे न्यस्य ऋषिर्भवेत् । दशमातृषडध्वादि सर्वं न्यासफलं लभेत्

மாத்ருகா எழுத்துகளுடன் கூடிய பிரணவத்தை உடலில் ந்யாசம் செய்தால் சாதகர் ரிஷித் தன்மையை அடைவார். தசமாத்ரு, ஷடத்வ முதலியவற்றுடன் ந்யாசத்தின் முழுப் பலனும் சிவபூஜையில் கிடைக்கும்।

Verse 27

प्रवृत्तानां च मिश्राणां स्थूलप्रणवमिष्यते । क्रियातपोजपैर्युक्तास्त्रिविधाः शिवयोगिनः

வெளிப்புறச் செயல்களில் ஈடுபடுவோருக்கும் கலப்பு ஒழுக்கமுடையோருக்கும் ‘ஸ்தூல’ பிரணவம் விதிக்கப்படுகிறது. சிவயோகிகள் மூன்று வகை—கிரியா, தபஸ், ஜபம் ஆகியவற்றில் நிலைத்தோர்।

Verse 28

धनादिविभवैश्चैव कराद्यंगैर्नमादिभिः । क्रियया पूजया युक्तः क्रियायोगीति कथ्यते

செல்வம் முதலிய அர்ப்பணிப்புகளாலும், கைகள் முதலிய அங்கங்களின் பயன்பாட்டாலும், நமஸ்காரம்-ப்ரணாமம் போன்ற வணக்கச் செயல்களாலும் கூடிய கிரியாபூர்வ பூஜையில் ஈடுபடுபவன் ‘கிரியாயோகி’ எனப்படுவான்।

Verse 29

पूजायुक्तश्च मितभुग्बाह्येंद्रि यजयान्वितः । परद्रो हादिरहितस्तपोयोगीति कथ्यते

பூஜையில் நிலைத்தவன், மிதாஹாரி, வெளிப்புற இந்திரியங்களை வென்றவன், பிறர்க்கு துரோகம் முதலிய தீங்குகளற்றவன்—அவனே ‘தபோ-யோகி’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 30

एतैर्युक्तः सदा क्रुद्धः सर्वकामादिवर्जितः । सदा जपपरः शांतोजपयोगीति तं विदुः

இவற்றால் யுக்தனாய், எப்போதும் உறுதியும் தீவிரமும் உடையவனாய், எல்லாக் காமங்களையும் விட்டு, எந்நாளும் மந்திர-ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, உள்ளம் அமைதியாய் இருப்பவனே ‘ஜப-யோகி’ என அறியப்படுகிறான்।

Verse 31

उपचारैः षोडशभिः पूजया शिवयोगिनाम् । सालोक्यादिक्रमेणैव शुद्धो मुक्तिं लभेन्नरः

சிவயோகிகள் போதித்த முறையில் ஷோடசோபசாரங்களால் சிவபூஜை செய்தால் மனிதன் தூய்மையடைந்து, சாலோக்யம் முதலான படிகளால் முன்னேறி முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 32

जपयोगमथो वक्ष्ये गदतः शृणुत द्विजाः । तपःकर्तुर्जपः प्रोक्तो यज्जपन्परिमार्जते

இப்போது ஜபயோகத்தைச் சொல்கிறேன்; ஓ த்விஜர்களே, கவனமாகக் கேளுங்கள். தவம் செய்பவர்க்கு ஜபமே முதன்மை சாதனை என்று கூறப்படுகிறது; ஜபித்தால் சாதகன் முற்றிலும் பரிசுத்தமடைகிறான்.

Verse 33

शिवनाम नमःपूर्वं चतुर्थ्यां पंचतत्त्वकम् । स्थूलप्रणवरूपं हि शिवपंचाक्षरं द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே, ‘நமः’ என்பதை முதலில் வைத்து, நான்காம் இடத்தில் ‘சிவ’ என்பதை அமைத்து உருவாகும் பஞ்சதத்துவமய மந்திரமே சிவபஞ்சாக்ஷரி; அது பிரணவம் (ஓம்) என்பதின் ஸ்தூல ரூபம்.

Verse 34

पंचाक्षरजपेनैव सर्वसिद्धिं लभेन्नरः । प्रणवेनादिसंयुक्तं सदा पंचाक्षरं जपेत्

பஞ்சாட்சர மந்திர ஜபத்தினாலேயே மனிதன் எல்லாச் சித்திகளையும் அடைகிறான். ஆகையால் தொடக்கத்தில் பிரணவம் ‘ஓம்’ இணைந்த பஞ்சாட்சரத்தை எப்போதும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 35

गुरूपदेशं संगम्य सुखवासे सुभूतले । पूर्वपक्षे समारभ्य कृष्णभूतावधि द्विजाः

குருவின் உபதேசத்தைப் பெற்று, இருமுறை பிறந்தோர் (த்விஜர்) சுபமான நிலத்தில் இனிய வாசஸ்தலத்தில் தங்க வேண்டும். சுக்லபக்ஷத்தில் தொடங்கி அமாவாசை வரை அனுஷ்டானத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 36

माघं भाद्रं विशिष्टं तु सर्वकालोत्तमोत्तमम् । एकवारं मिताशीतु वाग्यतो नियतेंद्रि यः

காலங்களில் மாகமும் பாத்ரபதமும் சிறப்புடையவை—எல்லாக் காலங்களிலும் உத்தமோத்தமம். அந்த நாட்களில் ஒருவர் நாளில் ஒருமுறை அளவோடு உண்பதும், வாக்கை அடக்குவதும், இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்துவதும் செய்தால், சிவபூஜையின் உயர்ந்த பலன்களுக்கு தகுதியுடையவனாவான்.

Verse 37

स्वस्य राजपितृणां च शुश्रूषणं च नित्यशः । सहस्रजपमात्रेण भवेच्छुद्धोऽन्यथा ऋणी

தன் அரசனுக்கும் (தர்ம அதிகாரத்திற்கும்) பித்ருக்களுக்கும் தினமும் சேவை செய்ய வேண்டும். ஆயிரம் ஜபம் மட்டுமே செய்தாலும் அவன் தூய்மையடைகிறான்; இல்லையெனில் கடன்பட்டவனாகவே இருப்பான்.

Verse 38

पंचाक्षरं पंचलक्षं जपेच्छिवमनुस्मरन् । पद्मासनस्थं शिवदं गंगाचंद्र कलान्वितम्

சிவனை நினைந்து பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஐந்து இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த, வரம் அருளும், கங்கை மற்றும் சந்திரகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆண்டவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 39

वामोरुस्थितशक्त्या च विराजं तं महागणैः । मृगटंकधरं देवं वरदाभयपाणिकम्

இடது தொடையில் அமர்ந்த சக்தியுடன், மகாகணங்களின் நடுவே ஒளிர்ந்த அந்த தேவன் மான் மற்றும் டங்கம் (கோடரி) தாங்கி, வரதமும் அபயமும் எனும் முத்திரைகளால் கரங்கள் விளங்கினார்।

Verse 40

सदानुग्रहकर्त्तारं सदा शिवमनुस्मरन् । संपूज्य मनसा पूर्वं हृदिवासूर्यमंडले

என்றும் அருள் வழங்கும் சதாசிவனை இடையறாது நினைத்து, முதலில் மனத்தால் பூஜை செய்து, இதயத்துள்ள சூரியமண்டலத்தில் அவர் வாசமெனத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 41

जपेत्पंचाक्षरीं विद्यां प्राण्मुखः शुद्धकर्मकृत् । प्रातः कृष्णचतुर्दश्यां नित्यकर्मसमाप्य च

தூய ஒழுக்கமும் தூய கர்மமும் உடையவன் கிழக்குமுகமாகப் பஞ்சாக்ஷரீ வித்யையை ஜபிக்க வேண்டும். கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியின் காலையில் நித்யகர்மங்களை முடித்த பின்பும் இந்த ஜபத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

मनोरमे शुचौ देशे नियतः शुद्धमानसः । पंचाक्षरस्य मंत्रस्य सहस्रं द्वादशं जपेत्

மனமகிழும் தூய இடத்தில், கட்டுப்பாட்டுடன் தூய மனத்தோடு, பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தைத் த்வாதச ஸஹஸ்ரம்—அதாவது பன்னிரண்டு ஆயிரம் முறை—ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 43

वरयेच्च सपत्नीकाञ्छैवान्वै ब्राह्मणोत्तमान् । एकं गुरुवरं शिष्टं वरयेत्सांबमूर्तिकम्

மனைவியருடன் கூடிய உயர்ந்த ஷைவ பிராமணர்களை அழைக்க வேண்டும். மேலும் குறிப்பாக, ஒழுக்கமிக்க நற்பண்புடைய, உமையுடன் கூடிய சிவன் (சாம்ப) வடிவமெனத் திகழும் ஒரு சிறந்த குருவையும் வரவேற்க வேண்டும்.

Verse 44

ईशानं चाथ पुरुषमघोरं वाममेव च । सद्योजातं च पंचैव शिवभक्तान्द्विजोत्तमान्

பின்பு அவர் ஈசானன், தத்புருஷன், அகோரன், வாமன், சத்யோஜாதன்—இவ்வைந்து பேரையும் சிவபக்தியால் உயர்ந்த உத்தம த்விஜர்களெனப் புகழ்ந்து உரைத்தார்।

Verse 45

पूजाद्र व्याणि संपाद्य शिवपूजां समारभेत् । शिवपूजां च विधिवत्कृत्वा होमं समारभेत्

பூஜைக்குத் தேவையான திரவியங்களைச் சரியாகச் சேர்த்து சிவபூஜையைத் தொடங்க வேண்டும். விதிப்படி சிவபூஜை நிறைவேற்றிய பின் ஹோமத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டும்।

Verse 46

मुखांतं च स्वसूत्रेण कृत्वा होमं समारभेत् । दशैकं वा शतैकं वा सहस्रैकमथापि वा

தன் சూతிரத்தின் படி முகாந்தம் வரைச் சடங்கை அமைத்து, பின்னர் ஹோமத்தைத் தொடங்க வேண்டும். ஆஹுதிகள் பதினொன்று முறை அல்லது நூற்றொன்று முறை அல்லது ஆயிரத்தொன்று முறையாயினும் அளிக்கலாம்।

Verse 47

कापिलेन घृतेनैव जुहुयात्स्वयमेव हि । कारयेच्छिवभक्तैर्वाप्यष्टोत्तरशतं बुधः

அவன் கபிலா பசுவின் நெய்யினாலேயே தானே ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். அல்லது ஞானி, சிவபக்தர்களால் நூற்றெட்டு ஆஹுதிகளைச் செய்யவைக்கலாம்।

Verse 48

होमान्ते दक्षिणा देया गुरोर्गोमिथुनं तथा । ईशानादिस्वरूपांस्तान्गुरुं सांबं विभाव्य च

ஹோமத்தின் முடிவில் குருவுக்கு தக்ஷிணை அளித்து, ஒரு ஜோடி பசுக்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். குருவில் ஈசானாதி ரூபங்களை உணர்ந்து, அம்பையுடன் கூடிய சிவனாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 49

तेषां पत्सिक्ततोयेन स्वशिरः स्नानमाचरेत् । षट्त्रिंशत्कोटितीर्थेषु सद्यः स्नानफलं लभेत्

அவர்களின் பாதம் கழுவிய நீரால் தன் தலைக்கு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் முப்பத்தாறு கோடி தீர்த்தங்களில் நீராடிய பலன் உடனே கிடைக்கும்.

Verse 50

दशांगमन्नं तेषां वै दद्याद्वैभक्तिपूर्वकम् । पराबुद्ध्या गुरोः पत्नीमीशानादिक्रमेण तु

பக்தியுடன் அவர்களுக்கு தசாங்கமாகத் தயாரித்த அன்னத்தை அளிக்க வேண்டும். மேலும் ஈசானாதி வரிசைப்படி மிகுந்த மரியாதையுடன் குருவின் மனைவியையும் போற்ற வேண்டும்.

Verse 51

परमान्नेन संपूज्य यथाविभवविस्तरम् । रुद्रा क्षवस्त्रपूर्वं च वटकापूपकैर्युतम्

மிகச் சிறந்த பரமான்னம் (சமைத்த அன்னம்) கொண்டு சிவபெருமானை முறையாகப் பூஜித்து, தன் வல்லமைக்கேற்ப சேவையை விரிவுபடுத்த வேண்டும். முதலில் ஆடை அணிந்து ருத்ராட்சம் தரித்து, வடை மற்றும் அபூபம் (இனிப்பு கேக்) உடன் நைவேத்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 52

बलिदानं ततः कृत्वा भूरिभोजनमाचरेत् । ततः संप्रार्थ्य देवेशं जपं तावत्समापयेत्

பின்னர் விதிப்படி பலி அளித்து, நிறைவான அன்னதானம்/உணவளிப்பை நடத்த வேண்டும். அதன் பின் தேவேசனாகிய சிவனை மனமார வேண்டி, அந்த நேரத்திற்குரிய ஜபத்தை முறையாக நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

पुरश्चरणमेवं तु कृत्वा मन्त्रीभवेन्नरः । पुनश्च पंचलक्षेण सर्वपापक्षयो भवेत्

இவ்விதமாக விதிப்படி புரஶ்சரணம் செய்தால் மனிதன் மந்திரசித்தியை அடைவான். மேலும் ஐந்து லட்சம் ஜபம் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்.

Verse 54

अतलादि समारभ्य सत्यलोकावधिक्रमात् । पंचलक्षजपात्तत्तल्लोकैश्वर्यमवाप्नुयात्

அதல முதலிய உலகங்களிலிருந்து தொடங்கி முறையே சத்தியலோகம் வரை, ஐந்து லட்சம் ஜபத்தால் அந்தந்த உலகங்களின் ஐஸ்வர்யமும் அதிகாரமும் பெறுவான்.

Verse 55

मध्ये मृतश्चेद्भोगांते भूमौ तज्जापको भवेत् । पुनश्च पंचलक्षेण ब्रह्मसामीप्यमाप्नुयात्

நடுவில் மரணம் ஏற்பட்டால், கர்மபல அனுபவம் முடிந்த பின் பூமியில் அதே ஜபத்தின் சாதகனாக மீண்டும் பிறப்பான். பின்னர் மேலும் ஐந்து லட்சம் ஜபத்தால் பிரஹ்ம-சாமீப்யம், அதாவது பரமேஸ்வரனின் நெருக்கமான சன்னிதியை அடைவான்.

Verse 56

पुनश्च पंचलक्षेण सारूप्यैश्वर्यमाप्नुयात् । आहत्य शतलक्षेण साक्षाद्ब्रह्मसमो भवेत्

மேலும் ஐந்து இலட்சம் ஜபத்தால் சிவ-சாரூப்யமான ஐஸ்வர்யம் பெறுவான்; மொத்தமாக ஒரு கோடி (சதலட்சம்) ஜபத்தால் நேரடியாகப் பிரம்மனுக்கு ஒப்பாவான்.

Verse 57

कार्यब्रह्मण एवं हि सायुज्यं प्रतिपद्य वै । यथेष्टं भोगमाप्नोति तद्ब्रह्मप्रलयावधि

இவ்வாறு வெளிப்பட்ட (கார்ய) பிரம்மனுடன் சாயுஜ்யம் அடைந்து, அவன் விருப்பம்போல் போகங்களை அனுபவிப்பான்—பிரம்மாவின் பிரளய காலம் வரை.

Verse 58

पुनः कल्पांतरे वृत्ते ब्रह्मपुत्रः सजायते । पुनश्च तपसा दीप्तः क्रमान्मुक्तो भविष्यति

மற்றொரு கல்பம் கடந்தபின் அவன் மீண்டும் பிரம்மாவின் புதல்வனாகப் பிறப்பான். மேலும் தவத்தின் ஒளியால் பிரகாசித்து, படிப்படியாக முக்தியை அடைவான்.

Verse 59

पृथ्व्यादिकार्यभूतेभ्यो लोका वै निर्मिताः क्रमात् । पातालादि च सत्यांतं ब्रह्मलोकाश्चतुर्दश

பூமி முதலான காரியபூதங்களிலிருந்து முறையே உலகங்கள் படைக்கப்பட்டன. பாதாளம் முதல் சத்தியலோகம் வரை, பிரம்மலோகம் உட்பட மொத்தம் பதினான்கு உலகங்கள்.

Verse 60

सत्यादूर्ध्वं क्षमांतं वैविष्णुलोकाश्चतुर्दश । क्षमलोके कार्यविष्णुर्वैकुंठे वरपत्तने

சத்தியலோகத்திற்கு மேலிருந்து க்ஷமாலோகம் வரை விஷ்ணுவின் பதினான்கு உலகங்கள் உள்ளன. க்ஷமாலோகத்தில் அவர் காரியவிஷ்ணுவாகவும், பரம நகரமான வைகுண்டத்தில் வரமளிப்பவராகவும் திகழ்கிறார்.

Verse 61

कार्यलक्ष्म्या महाभोगिरक्षां कृत्वाऽधितिष्ठति । तदूर्ध्वगाश्च शुच्यंतां लोकाष्टाविंशतिः स्थिताः

கார்யலட்சுமியின் ஒழுங்கினால் மகாபோகிகளுக்குப் பெரும் காவலை நிறுவி அவர் அங்கே ஆதிஷ்டானமாக இருப்பார். அதற்கு மேலே, மேலே ஏறும் இருபத்தெட்டு உலகங்கள் தூய நிலையில் நிலைத்துள்ளன.

Verse 62

शुचौ लोके तु कैलासे रुद्रो वै भूतहृत्स्थितः । षडुत्तराश्च पंचाशदहिंसांतास्तदूर्ध्वगाः

தூய உலகமான கைலாசத்தில் ருத்ரன் உண்மையாகவே எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கிறார். அதற்கு மேலே, அஹிம்சையில் முடிவுறும் ஐம்பத்தாறு உயர்நிலைகள் மேலும் மேலே உயர்கின்றன.

Verse 63

अहिंसालोकमास्थाय ज्ञानकैलासके पुरे । कार्येश्वरस्तिरोभावं सर्वान्कृत्वाधितिष्ठति

அஹிம்சா-லோகத்தில், ஞான-கைலாச நகரில் தங்கி, கார்யேஸ்வரன் திரோபாவ சக்தியால் எல்லாவற்றையும் மறைத்து ஆதிஷ்டானமாக இருப்பான்.

Verse 64

तदंते कालचक्रं हि कालातीतस्ततः परम् । शिवेनाधिष्ठितस्तत्र कालश्चक्रेश्वराह्वयः

அதன் முடிவில் காலச்சக்கரம் உள்ளது; காலத்தைக் கடந்த அதற்கும் அப்பால் பரமத் தத்துவம் உள்ளது. அங்கே சிவன் ஆதிஷ்டானமாக, ‘சக்ரேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் காலம் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 65

माहिषं धर्ममास्थाय सर्वान्कालेन युंजति । असत्यश्चाशुचिश्चैव हिंसा चैवाथ निर्घृणा

மாஹிஷம்—மிருகத்தன்மை கொண்ட தர்மத்தைச் சார்ந்து, அவர்கள் அனைவரையும் காலத்தின் வலிமைக்கு உட்படுத்துகின்றனர். அவர்கள் பொய், அசுத்தம், வன்முறை ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு கருணையற்றவர்களாகிறார்கள்.

Verse 66

असत्यादिचतुष्पादः सर्वांशः कामरूपधृक् । नास्तिक्यलक्ष्मीर्दुःसंगो वेदबाह्यध्वनिः सदा

அவன் பொய்மை முதலிய நான்கு பாதங்களில் நிலைபெற்றவன்; அவன் அதர்மத் தத்துவத்தின் முழுப் பகுதியாய், ஆசை சொல்வதற்கேற்ப வடிவம் தரிப்பவன். அவனுக்கு நாத்திகத்தின் ‘செல்வம்’ உண்டு; தீய நட்பில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் வேத அதிகாரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட மொழியே பேசுவான்.

Verse 67

क्रोधसंगः कृष्णवर्णो महामहिषवेषवान् । तावन्महेश्वरः प्रोक्तस्तिरोधास्तावदेव हि

கோபத்துடன் இணைந்து, கருநிறமாய், மாபெரும் எருமையின் வேடம் தரித்தவனாய்—அந்த அளவிற்கே மகேஸ்வரன் ‘திரோதா’ (மறைப்பு சக்தி) எனப் புகழப்படுகிறான்; உண்மையில் மறைப்பு அவ்வளவுதான்.

Verse 68

तदर्वाक्कर्मभोगो हि तदूर्ध्वं ज्ञानभोगकम् । तदर्वाक्कर्ममाया हि ज्ञानमाया तदूर्ध्वकम्

அந்த நிலைக்கு கீழே அனுபவம் கர்மபோகம்—கர்மத்தால் உண்டாகும் இன்பத் துன்பம்; அதற்கு மேலே அனுபவம் ஞானபோகம்—ஞானத்தால் பிறக்கும் ஆனந்தம். கீழே கர்மமாயை பந்தம் செய்கிறது; மேலே ஞானமாயை செயல்படுகிறது.

Verse 69

मा लक्ष्मीः कर्मभोगो वै याति मायेति कथ्यते । मा लक्ष्मीर्ज्ञानभोगो वै याति मायेति कथ्यते

லட்சுமியை கர்ம-போகமாக நாடினால் அவள் மாயைக்குள் இட்டுச் செல்கிறாள் என்று கூறப்படுகிறது. லட்சுமியை ஞான-போகமாக நாடினாலும் அவள் மாயைக்குள் இட்டுச் செல்கிறாள் என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 70

तदूर्ध्वं नित्यभोगो हि तदर्वाण्नश्वरं विदुः । तदर्वाक्च तिरोधानं तदूर्ध्वं न तिरोधनम्

அந்த நிலையிற்கும் மேலே நித்திய அனுபவம் (நித்திய-போகம்) உள்ளது; அதற்கு கீழே உள்ள அனைத்தும் நிலையற்றது என்று ஞானிகள் அறிகின்றனர். திரோதானம் (மறைவு/ஆவரணம்) கீழே மட்டுமே செயற்படும்; மேலே மறைவு இல்லை.

Verse 71

तदर्वाक्पाशबंधो हि तदूर्ध्वं न हि बंधनम् । तदर्वाक्परिवर्तंते काम्यकर्मानुसारिणः

அந்த (உயர்ந்த நிலை) கீழே பாசப் பந்தமே உள்ளது; அதற்கு மேலே எந்தப் பந்தமும் இல்லை. காம்ய கர்மங்களைப் பின்பற்றுவோர் அதற்குக் கீழேயே சுழன்று திரிகிறார்கள்।

Verse 72

निष्कामकर्मभोगस्तु तदूर्ध्वं परिकीर्तितः । तदर्वाक्परिवर्तंते बिंदुपूजापरायणाः

அதற்கு மேலே நிஷ்காம கர்மத்தின் அனுபவ நிலை என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அதற்கு கீழே பிந்து-பூஜையில் பற்றுடையோர் மட்டுமே மீள்மீள் சுழற்சியில் சுற்றுகின்றனர்।

Verse 73

तदूर्ध्वं हि व्रजंत्येव निष्कामा लिंगपूजकाः । तदर्वाक्परिवर्तंते शिवान्यसुरपूजकाः

ஆசையற்ற நிலையில் சிவலிங்கத்தை வழிபடும் பக்தர்கள் மேலே, உயர்ந்த தெய்வநிலைக்குச் செல்கின்றனர்; ஆனால் சிவனைத் தவிர பிற தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களை வழிபடுவோர் கீழ்நிலைக்குத் திரும்புகின்றனர்.

Verse 74

शिवैकनिरता ये च तदूर्ध्वं संप्रयांति ते । तदर्वाग्जीवकोटिः स्यात्तदूर्ध्वं परकोटिकाः

சிவனில் மட்டுமே ஒருமுகமாக நிலைபெற்றோர் மேலே, உயர்ந்த நிலையை அடைகின்றனர். அதற்கு கீழே கட்டுண்ட ஜீவர்களின் வகை; அதற்கு மேலே பரம வகைகள் (முக்த/அதீத) உள்ளன.

Verse 75

सांसारिकास्तदर्वाक्च मुक्ताः खलु तदूर्ध्वगाः । तदर्वाक्परिवर्तंते प्राकृतद्र व्यपूजकाः

உலகப் பந்தத்தில் இருப்போர் கீழேதான் தங்குவர்; முக்தர்கள் நிச்சயமாக மேலே செல்கின்றனர். ஆனால் இயற்கை/பொருட் திரவியங்களால் மட்டும் வழிபடுவோர் மீண்டும் கீழ்நிலைக்குத் திரும்புவர்.

Verse 76

तदूर्ध्वं हि व्रजंत्येते पौरुषद्र व्यपूजकाः । तदर्वाक्छक्तिलिंगं तु शिवलिंगं तदूर्ध्वकम्

பொருள்-உபசாரங்களால் பௌருஷத் தத்துவத்தை வழிபடுவோர் அதற்கு மேல் உயர்வர். அதற்குக் கீழே சக்திலிங்கம்; அதற்கு மேலே சிவலிங்கம் நிலைகொள்கிறது।

Verse 77

तदर्वागावृतं लिंगं तदूर्ध्वं हि निरावृति । तदर्वाक्कल्पितं लिंगं तदूर्ध्वं वै न कल्पितम्

கீழ்ப்பகுதியிலுள்ள லிங்கம் மூடப்பட்டிருக்க வேண்டும்; மேல்பகுதி திறந்தவாறே இருக்க வேண்டும். கீழ்ப்பகுதி உருவாக்கப்பட்ட (கற்பித) லிங்கம்; மேல்பகுதி உண்மையில் உருவாக்கப்படாதது—மனிதச் செயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டது।

Verse 78

तदर्वाग्बाह्यलिंगं स्यादंतरंगं तदूर्ध्वकम् । तदर्वाक्छक्तिलोका हि शतं वै द्वादशाधिकम्

அதற்குக் கீழே புற (பாஹ்ய) லிங்கம்; அதற்கு மேலே உள்ளார்ந்த (அந்தரங்க) நுண்ணுலகம். மேலும் அந்த உள்ளார்ந்த நிலைக்கு கீழே சக்தி-லோகங்கள்—மொத்தம் நூற்று பன்னிரண்டு—உள்ளன.

Verse 79

तदर्वाग्बिंदुरूपं हि नादरूपं तदुत्तरम् । तदर्वाक्कर्मलोकस्तु तदूर्ध्वं ज्ञानलोककः

அதன் கீழே பிந்து-ரூப லோகம்; அதன் மேலே நாத-ரூப லோகம். அதன் கீழே கர்மலோகம்; அதன் மேலே ஞானலோகம் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 80

नमस्कारस्तदूर्ध्वं हि मदाहंकारनाशनः । जनिजं वै तिरोधानं नानिषिद्ध्यातते इति

அதன் பின் நமஸ்காரம்; அது மதமும் அகங்காரமும் அழிக்கிறது. உடலால் உண்டான திரோதானம் (மறைப்பு) நீங்கி, சாதகன் வழியில் தடையுறாமல் செய்கிறது.

Verse 81

ज्ञानशब्दार्थ एवं हि तिरोधाननिवारणात् । तदर्वाक्परिवर्तंते ह्याधिभौतिकपूजकाः

‘ஞானம்’ என்ற சொல்லின் பொருள் மறைப்பு (திரோதானம்) நீங்குதலே; ஆகவே வெளிப்புறப் பொருட்பூஜையிலேயே நிற்போர் அதற்குக் கீழேயே திரும்பி நிற்கின்றனர்.

Verse 82

आध्यात्मिकार्चका एव तदूर्ध्वं संप्रयांतिवै । तावद्वै वेदिभागं तन्महालोकात्मलिंगके

உள்மையான ஆன்மிக அர்ச்சகர்களே அதற்கு மேல் உண்மையாக உயர்வர்; மற்றோர் வணங்குவோர் வேதிப் பகுதி வரைதான் செல்வர். ‘மகாலோகம்’ எனும் இயல்புடைய அந்த லிங்கம் குறித்து இவ்வேறுபாடு போதிக்கப்பட்டது.

Verse 83

प्रकृत्याद्यष्टबंधोपि वेद्यंते संप्रतिष्ठतः । एवमेतादृशं ज्ञेयं सर्वं लौकिकवैदिकम्

பிரகிருதி முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கி அஷ்டபந்தமும் சரியான பிரதிஷ்டையால் அறியப்படும். இவ்விதமே உலகியலும் வேதியலும் எனச் சொல்லப்படுவதெல்லாம் இதே தன்மையென அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

Verse 84

अधर्ममहिषारूढं कालचक्रं तरंति ते । सत्यादिधर्मयुक्ता ये शिवपूजापराश्च ये

அதர்மம் எனும் எருமையின் மீது ஏறிய காலச் சக்கரத்தை அவர்கள் மட்டுமே கடக்கின்றனர்—சத்தியம் முதலிய தர்மங்களால் நிறைந்தவரும், சிவபூஜையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவரும்.

Verse 85

तदूर्ध्वं वृषभो धर्मो ब्रह्मचर्यस्वरूपधृक् । सत्यादिपादयुक्तस्तु शिवलोकाग्रतः स्थितः

அதற்கு மேலே வृषப-ரூபமான தர்மம் நிலைகொள்கிறது; அது பிரம்மச்சர்ய ஸ்வரூபத்தைத் தாங்கியது. சத்தியம் முதலான பாதங்களுடன் கூடி, சிவலோகத்தின் முன்புறத்தில் நிற்கிறது.

Verse 86

क्षमाशृङ्गः शमश्रोत्रो वेदध्वनिविभूषितः । आस्तिक्यचक्षुर्निश्वासगुरुबुद्धिमना वृषः

தர்ம வृषபத்தின் கொம்புகள் பொறுமை; அதன் காதுகள் சமம் (அமைதி); அது வேத ஒலியால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அதன் கண்கள் ஆஸ்திக்யம் (நம்பிக்கை), அதன் மூச்சே குருபக்தி; அதன் மனம் நிலைத்து, உயர்ந்த புத்தியால் நிறைந்தது.

Verse 87

क्रियादिवृषभा ज्ञेयाः कारणादिषु सर्वदा । तं क्रियावृषभं धर्मं कालातीतोधितिष्ठति

கிரியா முதலிய ‘வृषபங்கள்’ காரணத் தத்துவங்களிலும் பிறவற்றிலும் எப்போதும் உள்ளன என்று அறிக. கிரியா-வலமுடைய அந்த தர்ம-வृषபத்தை காலத்தைத் தாண்டிய சிவன் ஆதரித்து நிலைநிறுத்துகிறார்; அதையும் கடந்து நிற்கிறார்.

Verse 88

ब्रह्मविष्णुमहेशानां स्वस्वायुर्दिनमुच्यते । तदूर्ध्वं न दिनं रात्रिर्न जन्ममरणादिकम्

பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசர்—இவர்களின் அவரவர் ஆயுள் ‘நாள்’ எனும் அளவால் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அந்த பரம நிலையிற்கும் மேலே நாள் இல்லை, இரவு இல்லை; பிறப்பு-இறப்பு முதலியனவும் இல்லை.

Verse 89

पुनः कारणसत्यांताः कारणब्रह्मणस्तथा । गंधादिभ्यस्तु भूतेभ्यस्तदूर्ध्वं निर्मिताः सदा

மீண்டும் ‘காரண-சத்தியம்’ முதலிய தத்துவங்கள் காரண-பிரம்மத்திலிருந்து தோன்றுகின்றன. அவற்றின் மேலே, மணக்குணம் உடைய பூமி முதலான பூதங்களிலிருந்து தொடங்கி, மேல்மட்டங்கள் எப்போதும் ஒழுங்காக அமைக்கப்படுகின்றன.

Verse 90

सूक्ष्मगंधस्वरूपा हि स्थिता लोकाश्चतुर्दश । पुनः कारणविष्णोर्वै स्थिता लोकाश्चतुर्दश

உண்மையாகவே பதினான்கு உலகங்கள் நுண்ணிய மணத்தின் வடிவில் நிலைத்துள்ளன; மேலும் மீண்டும் அவையே காரண-விஷ்ணுவிலும் நிலைத்துள்ளன.

Verse 91

पुनःकारणरुद्र स्य लोकाष्टाविंशका मताः । पुनश्च कारणेशस्य षट्पंचाशत्तदूर्ध्वगाः

மீண்டும் கூறப்படுகிறது: காரண-ருத்ரனுக்குச் இருபத்தெட்டு லோகங்கள் உள்ளன. மேலும் அவற்றிற்கும் மேலே காரணேசன் (காரணப் பெருமான்) உடைய ஐம்பத்தாறு லோகங்கள் உள்ளன.

Verse 92

ततः परं ब्रह्मचर्यलोकाख्यं शिवसंमतम् । तत्रैव ज्ञानकैलासे पंचावरणसंयुते

அதற்கு அப்பால் சிவன் ஒப்புதல் பெற்ற ‘பிரம்மசர்ய-லோகம்’ எனும் தலம் உள்ளது. அங்கேயே பஞ்ச-ஆவரணங்களுடன் கூடிய ‘ஞான-கைலாசம்’ இருக்கிறது.

Verse 93

पंचमंडलसंयुक्तं पंचब्रह्मकलान्वितम् । आदिशक्तिसमायुक्तमादिलिंगं तु तत्र वै

அங்கே நிச்சயமாக ஆதிலிங்கம் உள்ளது—பஞ்சமண்டலங்களுடன் இணைந்தது, பஞ்சபிரம்மக் கலைகளால் நிறைந்தது, மேலும் ஆதிசக்தியுடன் ஒன்றியதும் ஆகும்.

Verse 94

शिवालयमिदं प्रोक्तं शिवस्य परमात्मनः । परशक्त्यासमायुक्तस्तत्रैव परमेश्वरः

இது பரமாத்மா சிவனுடைய சிவாலயம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அங்கேயே பராசக்தியுடன் ஒன்றிய பரமேசுவரன் வீற்றிருக்கிறார்.

Verse 95

सृष्टिः स्थितिश्च संहारस्तिरोभावोप्यनुग्रहः । पंचकृत्यप्रवीणोऽसौ सच्चिदानंदविग्रहः

படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு, மறைவு, அருள்—இவையே அவருடைய பஞ்ச தெய்வச் செயல்கள். இப் பஞ்சக்ருத்யங்களில் வல்லவர்; சச்சிதானந்த வடிவான சிவன் அவர்.

Verse 96

ध्यानधर्मः सदा यस्य सदानुग्रहतत्परः । समाध्यासनमासीनः स्वात्मारामो विराजते

எப்போதும் தியானமே இயல்பாகவும், எந்நேரமும் அருள் வழங்கத் துடிப்பவனாகவும் இருப்பவன், சமாதி ஆசனத்தில் அமர்ந்து, தன் ஆத்மானந்தத்தில் மகிழ்ந்து ஒளிர்கிறான்।

Verse 97

तस्य संदर्शनं सांध्यं कर्मध्यानादिभिः क्रमात् । नित्यादिकर्मयजनाच्छिवकर्ममतिर्भवेत्

சந்த்யா நேரங்களில் நித்யம் அவர்தரிசனம் செய்து, கர்மம், தியானம் முதலிய ஒழுக்கங்களை படிப்படியாக மேற்கொண்டு, தினசரி விதிகளும் வழிபாடும் ஆற்றினால், புத்தி சிவகர்மத்தில் நிலைத்து மனம் சிவனை நோக்கி செல்கிறது।

Verse 98

क्रियादिशिवकर्मभ्यः शिवज्ञानं प्रसाधयेत् । तद्दर्शनगताः सर्वे मुक्ता एव न संशयः

கிரியை முதலான சைவச் செயல்களால் சிவஞானத்தை முறையாகப் பெறச் செய்ய வேண்டும். அந்த நேரடி சிவதரிசனத்தில் புகுந்தவர்கள் அனைவரும் ஐயமின்றி முக்தரே.

Verse 99

मुक्तिरात्मस्वरूपेण स्वात्मारामत्वमेव हि । क्रियातपोजपज्ञानध्यानधर्मेषु सुस्थितः

முக்தி என்பது தன் உண்மை ஆத்மச்வரூபத்தில் நிலைபெற்று, ஆத்மானந்தத்தில் மட்டும் திளைப்பதே. கிரியை, தவம், ஜபம், ஞானம், தியானம், தர்மம் இவற்றில் உறுதியாக நிலைபெற்றவன் அந்த நிலையிற்குத் தகுதியானவன்.

Verse 100

शिवस्य दर्शनं लब्धा स्वात्मारामत्वमेव हि । यथा रविः स्वकिरणादशुद्धिमपनेष्यति

சிவதரிசனம் பெற்றவன் ஐயமின்றி சுயஆத்மானந்தத்தில் நிலைபெறுகிறான்; சூரியன் தன் கதிர்களால் மாசை அகற்றுவது போல.

Verse 101

कृपाविचक्षणः शंभुरज्ञानमपनेष्यति । अज्ञानविनिवृत्तौ तु शिवज्ञानं प्रवर्तते

கருணையில் தேர்ந்த சம்பு அறியாமையை அகற்றுவான். அறியாமை நீங்கினால் சாதகனுள் சிவஞானம் இயல்பாகவே செயல்படத் தொடங்கும்.

Verse 102

शिवज्ञानात्स्वस्वरूपमात्मारामत्वमेष्यति । आत्मारामत्वसंसिद्धौ कृतकृत्यो भवेन्नरः

சிவஞானத்தால் சாதகன் தன் உண்மைச் சுவரூபத்தை அடைந்து ஆத்மாராமத்துவத்தில் நிலைபெறுகிறான். அந்த ஆத்மாராமத்துவம் முழுமையாகச் सिद्धியடைந்தால் மனிதன் க்ருதக்ருத்யன்—வாழ்வின் நோக்கம் நிறைவேறியவன்—ஆகிறான்.

Verse 103

पुनश्च शतलक्षेण ब्रह्मणः पदमाप्नुयात् । पुनश्च शतलक्षेण विष्णोः पदमवाप्नुयात्

மீண்டும் அதே சாதனையை ஒரு இலட்சம் முறை செய்தால் பிரம்மபதம் கிடைக்கும். மேலும் ஒரு இலட்சம் முறை செய்தால் விஷ்ணுபதம் கிடைக்கும்.

Verse 104

पुनश्च शतलक्षेण रुद्र स्य पदमाप्नुयात् । पुनश्च शतलक्षेण ऐश्वर्यं पदमाप्नुयात्

மீண்டும் ஒரு இலட்சம் முறை செய்தால் ருத்ரபதம் கிடைக்கும். மேலும் ஒரு இலட்சம் முறை செய்தால் ஐஸ்வர்யப் பதம்—தெய்வீக ஆண்டாட்சி நிலை—கிடைக்கும்.

Verse 105

पुनश्चैवंविधेनैव जपेन सुसमाहितः । शिवलोकादिभूतं हि कालचक्रमवाप्नुयात्

மீண்டும் இவ்விதமான ஜபத்தில் நன்கு ஒருமுகப்பட்டு சாதகன் சிவலோகம் முதலியவற்றில் ஆதியாயுள்ள காலச்சக்கரத்தை அடைகிறான்—சிவகிருபையால் உலகியலான காலத்தைத் தாண்டுகிறான்.

Verse 106

कालचक्रं पंचचक्रमेकैकेन क्रमोत्तरे । सृष्टिमोहौ ब्रह्मचक्रं भोगमोहौ तु वैष्णवम्

காலச்சக்கரம் ஐந்து சக்கரங்களாகும்; ஒவ்வொன்றும் அடுத்ததாய் படிப்படியாக உயர்கிறது. படைப்புடன் தொடர்புடைய மயக்கம் பிரம்மச் சக்கரத்திற்கும், அனுபவ-போகத்துடன் தொடர்புடைய மயக்கம் வைஷ்ணவச் சக்கரத்திற்கும் உரியது.

Verse 107

कोपमोहौ रौद्र चक्रं भ्रमणं चैश्वरं विदुः । शिवचक्रं ज्ञानमोहौ पंचचक्रं विदुर्बुधाः

கோபமும் மயக்கமும் ‘ரௌத்ரச் சக்கரம்’; அலைந்து திரிதல் ‘ஈஸ்வரச் சக்கரம்’ என அறியப்படுகிறது. மேலும் ஞானத்துடன் கூடிய மயக்கம் ‘சிவச் சக்கரம்’—இவ்வாறு பண்டிதர் இவை ஐந்து சக்கரங்கள் எனக் கூறுவர்.

Verse 108

पुनश्च दशकोट्या हि कारणब्रह्मणः पदम् । पुनश्च दशकोट्या हि तत्पदैश्वर्यमाप्नुयात्

மீண்டும் பத்து கோடி (ஜபம்) செய்தால் காரண-பிரம்மத்தின் பதம் அடையப்படும்; மீண்டும் இன்னொரு பத்து கோடியால் அதே பதத்தின் அரசாட்சி-ஐஸ்வரியம் பெறப்படும்।

Verse 109

एवं क्रमेण विष्ण्वादेः पदं लब्ध्वा महौजसः । क्रमेण तत्पदैश्वर्यं लब्ध्वा चैव महात्मनः

இவ்வாறு படிப்படியாக மகா ஒளியுடைய மகாத்மா விஷ்ணு முதலிய தெய்வப் பதங்களை அடைந்தார்; அதே வரிசையில் அந்த உயர்ந்த பதங்களுக்குரிய ஆண்டாட்சி-ஐஸ்வரியங்களையும் பெற்றார்।

Verse 110

शतकोटिमनुं जप्त्वा पंचोत्तरमतंद्रि तः । शिवलोकमवाप्नोति पंचमावरणाद्बहिः

ஒருவன் நூறு கோடி முறை மந்திர ஜபம் செய்து, சோம்பல் இன்றி மேலும் நூற்று ஐந்து முறை ஜபித்தால், ஐந்தாம் ஆவரணத்திற்குப் புறம்பான சிவலோகத்தை அடைவான்।

Verse 111

राजसं मंडपं तत्र नंदीसंस्थानमुत्तमम् । तपोरूपश्च वृषभस्तत्रैव परिदृश्यते

அங்கே ராஜஸ ஒளிவீச்சுடன் கூடிய மண்டபம் காணப்படுகிறது; அங்கேயே நந்தியின் சிறந்த இருப்பிடமும் உள்ளது. அதே இடத்தில் தவத்தின் வடிவான காளை—நந்தியும்—தரிசனமளிக்கிறான்.

Verse 112

सद्योजातस्य तत्स्थानं पंचमावरणं परम् । वामदेवस्य च स्थानं चतुर्थावरणं पुनः

சத்யோஜாதனுடைய நிலையம் அதுவே பரமமான ஐந்தாம் ஆவரணம். மேலும் வாமதேவனுடைய நிலையம் மீண்டும் நான்காம் ஆவரணம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 113

अघोरनिलयं पश्चात्तृतीयावरणं परम् । पुरुषस्यैव सांबस्य द्वितीयावरणं शुभम्

அதன்பின் பரமமான மூன்றாம் ஆவரணம் அகோரனுடைய வாசஸ்தலம். மேலும் சக்தியுடன் இணைந்த சிவனின் சாம்பா-வடிவ புருஷனுக்கே மங்களமான இரண்டாம் ஆவரணம்.

Verse 114

ईशानस्य परस्यैव प्रथमावरणं ततः । ध्यानधर्मस्य च स्थानं पंचमं मंडपं ततः

அதன்பின் பரம ஈசானனுக்குரிய முதல் ஆவரணம். பின்னர் தியான-தர்மத்தின் ஆசனம்; அதன் பின் ஐந்தாம் மண்டபம்.

Verse 115

बलिनाथस्य संस्थानं तत्र पूर्णामृतप्रदम् । चतुर्थं मंडपं पश्चाच्चंद्र शेखरमूर्तिमत्

அங்கே பலிநாதனுடைய புனித நிலையம் உள்ளது; அது நிறை அமிர்தத்தை அருள்வதாகும். அதன் அப்பால் நான்காம் மண்டபம், சந்திரசேகர மூர்த்தியுடன் விளங்குகிறது.

Verse 116

सोमस्कंदस्य च स्थानं तृतीयं मंडपं परम् । द्वितीयं मंडपं नृत्यमंडपं प्राहुरास्तिकाः

மூன்றாவது உயர்ந்த மண்டபம் சோமாஸ்கந்தரின் புனித நிலையென கூறப்படுகிறது. நம்பிக்கையுடையோர் இரண்டாவது மண்டபத்தை நೃತ்ய-மண்டபம் எனப் புகழ்கின்றனர்।

Verse 117

प्रथमं मूलमायायाः स्थानं तत्रैव शोभनम् । ततः परं गर्भगृहं लिंगस्थानं परं शुभम्

முதலில் அங்கே மூலமாயையின் அழகிய ஆசனத்தை நிறுவ வேண்டும். அதன் பின்பு அதற்கு அப்பால் கர்ப்பகிரகம்—லிங்கத்தின் மிகச் சிறந்த மங்கள நிலையம்—அமைக்க வேண்டும்।

Verse 118

नंदिसंस्थानतः पश्चान्न विदुः शिववैभवम् । नंदीश्वरो बहिस्तिष्ठन्पंचाक्षरमुपासते

நந்தியின் நிலையத்திற்கு வெளியே நிற்போர் சிவனின் வைபவத்தை உண்மையாக அறியார். ஆகையால் நந்தீஸ்வரர் வெளியே நின்று பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தால் ஆண்டவனை உபாசிக்கிறார்।

Verse 119

एवं गुरुक्रमाल्लब्धं नंदीशाच्च मया पुनः । ततः परं स्वसंवेद्यं शिवे नैवानुभावितम्

இவ்வாறு குரு-பரம்பரையின் வரிசையால், மேலும் நந்தீசரிடமிருந்தும் நான் இதைப் பெற்றேன். இதற்கு அப்பால் உள்ள, உள்ளத்திலே நேரடியாக உணர வேண்டியது, சிவனைப் பற்றியதாக இருந்தாலும் சொல்லால் விவரிக்க இயலாது.

Verse 120

शिवस्य कृपया साक्षाच्छिव लोकस्य वैभवम् । विज्ञातुं शक्यते सर्वैर्नान्यथेत्याहुरास्तिकाः

சிவனுடைய அருளாலேயே சிவலோகத்தின் வைபவம் உண்மையாக அனைவராலும் அறியப்படலாம்; பக்தர்கள் ‘வேறு வழியில்லை’ என்று கூறுகின்றனர்.

Verse 121

एवंक्रमेणमुक्ताः स्युर्ब्राह्मणा वै जितेंद्रि यः । अन्येषां च क्रमं वक्ष्ये गदतः शृणुतादरात्

இவ்வரிசையிலேயே புலனடக்கம் கொண்ட பிராமணர்கள் நிச்சயமாக முக்தியை அடைகின்றனர். இப்போது மற்றவர்களுக்குமான விதிக் கிரமத்தையும் கூறுகிறேன்—என் சொற்களை பக்தியுடன் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 122

गुरूपदेशाज्जाप्यं वै ब्राह्मणानां नमोऽतकम् । पंचाक्षरं पंचलक्षमायुष्यं प्रजपेद्विधिः

குருவின் உபதேசத்தைப் பெற்ற பிராமணன் ‘நமோ’ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். விதிப்படி நீண்ட ஆயுள் பெற பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை ஐந்து லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 123

स्त्रीत्वापनयनार्थं तु पंचलक्षं जपेत्पुनः । मंत्रेण पुरुषो भूत्वा क्रमान्मुक्तो भवेद्बुधः

பெண்மைக் நிலையைக் அகற்ற மீண்டும் ஐந்து லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். அந்த மந்திரத்தின் பிரபாவத்தால் ஆண்மைக்கு தகுதியடைந்து ஞானி படிப்படியாக முக்தி பெறுவான்.

Verse 124

क्षत्रियः पंचलक्षेण क्षत्त्रत्वमपनेष्यति । पुनश्च पंचलक्षेण क्षत्त्रियो ब्राह्मणो भवेत्

க்ஷத்திரியன் ஐந்து லட்சம் ஜபத்தால் க்ஷத்திரியத் தன்மையை விட்டு விடுகிறான். மீண்டும் இன்னொரு ஐந்து லட்சம் ஜபத்தால் அதே க்ஷத்திரியன் பிராமணனாகிறான்.

Verse 125

मंत्रसिद्धिर्जपाच्चैव क्रमान्मुक्तो भवैन्नरः । वैश्यस्तु पंचलक्षेण वैश्यत्वमपनेष्यति

ஜபத்தினாலேயே மந்திரசித்தி உண்டாகிறது; பின்னர் மனிதன் படிப்படியாக முக்தி பெறுகிறான். வைசியன் ஐந்து லட்சம் ஜபத்தால் வைசியத் தன்மையின் கட்டுப்பாட்டை அகற்றுகிறான்.

Verse 126

पुनश्च पंचलक्षेण मंत्रक्षत्त्रिय उच्यते । पुनश्च पंचलक्षेण क्षत्त्रत्वमपनेष्यति

மீண்டும் ஐந்து இலட்ச ஜபம் நிறைவேறினால் அவன் ‘மந்திர‑க்ஷத்திரியன்’ எனப் புகழப்படுகிறான். மேலும் இன்னொரு ஐந்து இலட்சத்தால் அந்த க்ஷத்திரியத் தன்மையும் நீங்குகிறது; மந்திரப் பரிபாகத்தால் அவன் அதையும் கடந்துச் செல்கிறான்.

Verse 127

पुनश्च पंचलक्षेण मंत्रब्राह्मण उच्यते । शूद्र श्चैव नमओंतेन पंचविंशतिलक्षतः

மீண்டும் ஐந்து இலட்ச ஜபத்தால் அவன் ‘மந்திர‑பிராமணன்’ எனக் கூறப்படுகிறான். மேலும் சூத்ரனும் ‘நமঃ‑ஓம்’ மந்திரத்தை இருபத்தைந்து இலட்சம் முறை ஜபித்தால் அந்த நிலையை அடைகிறான்.

Verse 128

मंत्रविप्रत्वमापद्य पश्चाच्छुद्धो भवेद्द्विजः । नारीवाथ नरो वाथ ब्राह्मणो वान्य एव वा

மந்திர‑விப்ரத்துவத்தை அடைந்த பின் அந்த த்விஜன் தூய்மையடைகிறான். பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும், பிராமணனாக இருந்தாலும் பிறராக இருந்தாலும்—மந்திரத்தால் சிவமார்க்கத் தூய்மைக்கு தகுதியடைகிறான்.

Verse 129

नमोन्तं वा नमःपूर्वमातुरः सर्वदा जपेत् । ततः स्त्रीणां तथैवोह्यगुरुर्निर्दर्शयेत्क्रमात्

துன்புற்றவர் ‘நமः’ முடிவுடையதையோ ‘நமः’ தொடக்கமுடையதையோ மந்திரத்தை எப்போதும் ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் குரு பெண்களுக்கும் அதேபோல் படிப்படியாக முறையை அறிவுறுத்த வேண்டும்.

Verse 130

साधकः पंचलक्षान्ते शिवप्रीत्यर्थमेव हि । महाभिषेक नैवेद्यं कृत्वा भक्तांश्च पूजयेत्

சாதகர் ஐந்து இலட்ச ஜபம் நிறைவுற்றபின், சிவப்ரீதிக்காகவே மகாபிஷேகம் செய்து நைவேத்யம் அர்ப்பணித்து, சிவபக்தர்களையும் மரியாதையுடன் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 131

पूजया शिवभक्तस्य शिवः प्रीततरो भवेत् । शिवस्य शिवभक्तस्य भेदो नास्ति शिवो हि सः

சிவபக்தனைப் பூஜிப்பதால் சிவன் இன்னும் அதிகமாகப் பிரீதியடைகிறான். சிவனுக்கும் சிவபக்தனுக்கும் வேறுபாடு இல்லை; அந்தப் பக்தனே உண்மையில் சிவனே.

Verse 132

शिवस्वरूपमंत्रस्य धारणाच्छिव एव हि । शिवभक्तशरीरे हि शिवे तत्परमो भवेत्

சிவனின் சொரூபமான மந்திரத்தை உள்ளத்தில் தாங்குவதால் ஒருவர் நிச்சயமாகச் சிவனாகவே ஆகிறான். சிவபக்தனின் உடலில் அவன் சிவனிடமே பரமமாகத் தத்பரனாய், ஒருமுகச் சிவநிஷ்டையுடன் இருப்பான்।

Verse 133

शिवभक्ताः क्रियाः सर्वा वेदसर्वक्रियां विदुः । यावद्यावच्छिवं मंत्रं येन जप्तं भवेत्क्रमात्

சிவபக்தர்கள் செய்யும் எல்லா அனுஷ்டானங்களும் வேதத்தின் முழுக் கிரியைகளின் சாரமே என்று அறியப்படுகின்றன; ஏனெனில் முறையாக ஒருவர் எவ்வளவு அளவு சிவமந்திரத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவ்வளவு அளவுக்கு எல்லாப் புனிதக் கர்மங்களின் பலன் நிறைவேறுகிறது।

Verse 134

तावद्वै शिवसान्निध्यं तस्मिन्देहे न संशयः । देवीलिंगं भवेद्रू पं शिवभक्तस्त्रियास्तथा

அந்த நிலை நீடிக்கும் வரையில், அந்த உடலிலேயே சிவசான்னித்யம் சந்தேகமின்றி நிலைகொள்கிறது. அதுபோல சிவபக்தியான பெண்ணின் ரூபத்திலும் தேவீலிங்கம் (தேவியின் குறி) வெளிப்படும்।

Verse 135

यावन्मंत्रं जपेद्देव्यास्तावत्सान्निध्यमस्ति हि । शिवं संपूजयेद्धीमान्स्वयं वै शब्दरूपभाक्

எவ்வளவு நேரம் தேவியின் மந்திரத்தை ஜபிக்கிறானோ, அவ்வளவு நேரம் அவளின் சாந்நித்யம் நிச்சயமாக நிலவும். ஆகவே ஞானமுள்ள பக்தன் முழு மரியாதையுடன் சிவனைச் சம்பூஜிக்க வேண்டும்—ஏனெனில் அவன் தானே புனிதச் சப்தரூபமான மந்திரத்தில் பங்குபெறுகிறான்.

Verse 136

स्वयं चैव शिवो भूत्वा परां शक्तिं प्रपूजयेत् । शक्तिं बेरं च लिंगं च ह्यालेख्या मायया यजेत्

தன்னைத் தானே சிவனாக உணர்ந்து பராசக்தியைப் பூஜிக்க வேண்டும். புனித தியான-சக்தியால் சக்தி, பேர-வடிவம், லிங்கம் ஆகியவற்றை மனத்தில் வரைந்து அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 137

शिवलिंगं शिवं मत्वा स्वात्मानं शक्तिरूपकम् । शक्तिलिंगं च देवीं च मत्वा स्वं शिवरूपकम्

சிவலிங்கம் சிவனே என அறிந்து, தன் ஆத்மாவை சக்தி-வடிவமாகத் தியானிக்க வேண்டும். மேலும் சக்திலிங்கமும் தேவியும் சக்தியே என அறிந்து, தன்னை சிவ-வடிவமாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 138

शिवलिंगं नादरूपं बिंदुरूपं तु शक्तिकम् । उपप्रधानभावेन अन्योन्यासक्तलिंगकम्

சிவலிங்கம் நாத-சொரூபம்; சக்தி பிந்து-சொரூபம். முதன்மை-துணைமை நிலையில் இரண்டும் ஒன்றை ஒன்று பிரிக்க முடியாதவை; ஆகவே லிங்கம் எப்போதும் சக்தியுடன் ஒன்றியது.

Verse 139

पूजयेच्च शिवं शक्तिं स शिवो मूलभावनात् । शिवभक्ताञ्छिवमंत्ररूपकाञ्छिवरूपकान्

சக்தியுடன் கூடிய சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; மூல-பாவனையால் அந்த உபாசகர் சிவத்தன்மை அடைகிறான். மேலும் சிவபக்தர்களையும் வணங்க வேண்டும்—அவர்கள் சிவமந்திரத்தின் உருவமும் சிவனின் வடிவமுமே.

Verse 140

षोडशैरुपचारैश्च पूजयेदिष्टमाप्नुयात् । येन शुश्रूषणाद्यैश्च शिवभक्तस्य लिंगिनः

பதினாறு உபசாரங்களால் பூஜித்தால் விரும்பிய பலன் கிடைக்கும். அதுபோல லிங்கம் தரித்த சிவபக்தருக்கு பணிவிடை முதலிய சேவை செய்தாலும் அதே நல்விளைவு பெறப்படும்.

Verse 141

आनंदं जनयेद्विद्वाञ्छिवः प्रीततरो भवेत् । शिवभक्तान्सपत्नीकान्पत्न्या सह सदैव तत्

அறிவுடையவன் ஆனந்தத்தை உண்டாக்க வேண்டும்; அதனால் சிவன் மேலும் மகிழ்வான். ஆகவே மனைவியுடன் எப்போதும் சிவபக்தர்களை—மனைவியுடன் வந்தவர்களைச் சிறப்பாக—மகிழ்விக்க வேண்டும்।

Verse 142

पूजयेद्भोजनाद्यैश्च पंच वा दश वा शतम् । धने देहे च मंत्रे च भावनायामवंचकः

உணவு முதலிய அர்ப்பணங்களால்—ஐந்து, பத்து அல்லது நூறு என்றாலும்—பூஜை செய்ய வேண்டும். செல்வத்தில், உடல் நடத்தையில், மந்திர ஜபத்தில், உள்ளத் தியானத்தில் வஞ்சகம் இன்றியவனாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 143

शिवशक्तिस्वरूपेण न पुनर्जायते भुवि । नाभेरधो ब्रह्मभागमाकंठं विष्णुभागकम्

சிவ-சக்தி ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்திருப்பவன் பூமியில் மீண்டும் பிறவியடையான். நாபிக்குக் கீழ் பிரம்மாவின் பாகம்; கழுத்துவரை விஷ்ணுவின் பாகம் என அறியப்படும்।

Verse 144

मुखं लिंगमिति प्रोक्तं शिवभक्तशरीरकम् । मृतान्दाहादियुक्तान्वा दाहादिरहितान्मृतान्

சிவபக்தனின் உடலே லிங்கம்; முகமே லிங்கம் (முதன்மைத் தூய அங்கம்) என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இது இறந்தவர்களுக்கும் பொருந்தும்—தகனம் முதலிய இறுதிச்சடங்குகள் செய்யப்பட்டாலும் செய்யப்படாவிட்டாலும்।

Verse 145

उद्दिश्य पूजयेदादिपितरं शिवमेव हि । पूजां कृत्वादिमातुश्च शिवभक्तांश्च पूजयेत्

சரியான நோக்கத்துடன் ஆதிபிதா—அதாவது பரமேஸ்வரன் சிவனையே—வழிபட வேண்டும். ஆதிமாதாவை வழிபட்டு முடித்த பின் சிவபக்தர்களையும் மரியாதையுடன் போற்றி வழிபட வேண்டும்।

Verse 146

पितृलोकं समासाद्यक्रमान्मुक्तो भवेन्मृतः । क्रियायुक्तदशभ्यश्च तपोयुक्तो विशिष्यते

பித்ருலோகத்தை அடைந்த இறந்தவன் காலப்போக்கில் முக்தியடைகிறான்; மேலும் கிரியைகளில் ஈடுபட்ட பத்துப் பேரில் தவம் உடையவன் சிறந்தவன் எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 147

तपोयुक्तशतेभ्यश्च जपयुक्तो विशिष्यते । जपयुक्तसहस्रेभ्यः शिवज्ञानी विशिष्यते

தவத்தில் ஈடுபட்ட நூற்றோரில் ஜபத்தில் பராயணன் சிறந்தவன்; ஜபத்தில் ஈடுபட்ட ஆயிரோரில் சிவத்தத்துவஞானி மிகச் சிறந்தவன்।

Verse 148

शिवज्ञानिषु लक्षेषु ध्यानयुक्तो विशिष्यते । ध्यानयुक्तेषु कोटिभ्यः समाधिस्थो विशिष्यते

சிவஞானிகள் இலட்சங்களில் தியானயுக்தன் சிறந்தவன்; தியானயுக்தர்கள் கோடிகளில் சமாதிநிஷ்டன் மிகச் சிறந்தவன்।

Verse 149

उत्तरोत्तर वै शिष्ट्यात्पूजायामुत्तरोत्तरम् । फलं वैशिष्ट्यरूपं च दुर्विज्ञेयं मनीषिभिः

பூஜை எவ்வெவ்வளவு மேலும் மேலும் சீர்மையுடனும் நுட்பமுடனும் அமைகிறதோ, அதன் பலனும் அவ்வளவு மேலும் மேலும் உயர்கிறது; ஆனால் அந்த பலன்களின் தனித்த, படிநிலை இயல்பு ஞானிகளுக்கும் அறிதற்கரியது।

Verse 150

तस्माद्वै शिवभक्तस्य माहात्म्यं वेत्ति को नरः । शिवशक्त्योः पूजनं च शिवभक्तस्य पूजनम्

ஆகையால் சிவபக்தனின் மகிமையை எந்த மனிதன் உண்மையில் அறிய முடியும்? சிவன்-சக்தியின் பூஜையே சிவபக்தனின் பூஜையாகும்।

Verse 151

कुरुते यो नरो भक्त्या स शिवः शिवमेधते । य इमं पठतेऽध्यायमर्थवद्वेदसंमतम्

யார் பக்தியுடன் இதைச் செய்கிறாரோ, அவர் சிவஸ்வரூபனாய் சிவனின் மங்களமான செல்வத்தை அடைகிறார். மேலும் பொருள்மிக்க, வேத ஒப்புதலுடைய இந்த அத்தியாயத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவரும் அந்தப் புனிதப் பயனைப் பெறுகிறார்.

Verse 152

शिवज्ञानी भवेद्विप्रः शिवेन सह मोदते । श्रावयेच्छिवभक्तांश्च विशेषज्ञो मनीश्वराः

சிவனை உண்மையாக அறிந்த பிராமணன் சிவஞானியாகிறான்; சிவனுடன் இணைந்து மகிழ்கிறான். விவேகமும் ஞானமும் உடைய ஆசாரியனாய், சிவபக்தர்களுக்கும் இதைச் செவிமடுக்கச் செய்து போதிக்க வேண்டும்.

Verse 153

शिवप्रसादशिद्धिः स्याच्छिवस्य कृपया बुधाः

அறிவுடையோரே, சிவனின் கருணையாலேயே சிவபிரசாதத்தால் வரும் சித்தி உண்டாகிறது.