सामान्यतो नरकगतिवर्णनम् (General Description of the Course of Hell / Naraka-gati)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एषु पापाः प्रपच्यंते शोष्यंते नरकाग्निषु । यातनाभिर्विचित्राभिरास्वकर्म्मक्षयाद्भृशम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இந்நரகங்களில் பாவங்கள் நரகஅக்னியில் நன்கு வெந்து எரிந்து உலர்ந்து போகின்றன. பலவகை கடுமையான வேதனைகளால் அவை மிகுந்து சுருங்கி, தம் கர்மங்கள் தீரும் வரை நீங்குகின்றன।

Verse 2

स्वमलप्रक्षयाद्यद्वदग्नौ धास्यंति धातवः । तत्र पापक्षयात्पापा नराः कर्मानुरूपतः

அக்னியில் இடப்பட்ட உலோகங்கள் தம் மாசு எரிந்து நீங்கித் தூய்மையடைவதுபோல், பாவம் க்ஷயமானபின் பாவிகள் தம் கர்மத்திற்கேற்பவே பலனை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 3

सुगाढं हस्तयोर्बद्ध्वा ततश्शृंखलया नराः । महावृक्षाग्रशाखासु लम्ब्यन्ते यमकिंकरैः

மனிதர்களின் இரு கைகளையும் இறுக்கமாகக் கட்டி, பின்னர் சங்கிலியால் பிணைத்து, யமனின் கிங்கரர்கள் அவர்களை பெரிய மரங்களின் உச்சக் கிளைகளில் தொங்கவிடுகின்றனர்।

Verse 4

ततस्ते सर्वयत्नेन क्षिप्ता दोलंति किंकरैः । दोलंतश्चातिवेगेन विसंज्ञा यांति योजनम्

பின்னர் கிங்கரர்கள் முழு முயற்சியுடன் அவர்களை ஊஞ்சலில் எறிகின்றனர். மிகுந்த வேகத்தில் ஆடும்போது அவர்கள் மயங்கி, ஒரு யோஜனை தூரம் வரை இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றனர்।

Verse 5

अंतरिक्षस्थितानां च लोहभारशतं पुनः । पादयोर्बध्यते तेषां यमदूतैर्महाबलैः

வானில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களின் கால்களில், யமனின் மகாபல தூதர்கள் மீண்டும் நூறு இரும்புச் சுமைகளைப் பிணைக்கின்றனர்।

Verse 6

तेन भारेण महता प्रभृशं ताडिता नराः । ध्यायंति स्वानि कर्माणि तूष्णीं तिष्ठन्ति निश्चलाः

அந்த மாபெரும் சுமையால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட மனிதர்கள் தம் செயல்களை உள்ளுறையாக நினைந்து தியானிக்கின்றனர்; கர்மச் சுமையால் அடக்கப்பட்டு, அவர்கள் மௌனமாக அசையாமல் நிற்கின்றனர்।

Verse 7

ततोंऽकुशैरग्निवर्णैर्लोह दण्डैश्च दारुणैः । हन्यंते किंकरैघोरैस्समन्तात्पापकर्म्मिणः

அப்போது தீநிற அங்குசங்களாலும் கடுமையான இரும்புத் தண்டுகளாலும், எல்லாத் திசைகளிலும், பயங்கர கிங்கரர்கள் பாவச் செயல்வோரைக் கொடுமையாகத் தாக்குகின்றனர்.

Verse 8

ततः क्षारेण दीप्तेन वह्नेरपि विशेषतः । समंततः प्रलिप्यंते तीवेण तु पुनः पुनः

பின்னர் எரியும் காரத்தால்—சிறப்பாக அக்கினியின் துணையுடன்—அவர்களைச் சுற்றிலும் அந்தக் கடுமையான பொருளால் மீண்டும் மீண்டும் பூசுகின்றனர்.

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां सामान्यतो नरकगतिवर्णनंनाम नवमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் உமாசம்ஹிதையில் ‘பொதுவாக நரகப் பாதை விளக்கம்’ எனப் பெயருடைய ஒன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 10

वृताकवत्प्रपच्यंते तप्तलोहकटाहकैः । विष्ठापूर्णे तथा कूपे कृमीणां निचये पुनः

அவர்கள் செந்நிறமாகக் காய்ந்த இரும்புக் கடாய்களில் கத்தரிக்காய் போலச் சுடப்படுகின்றனர்; மீண்டும் மலத்தால் நிரம்பிய, புழுக்கள் கூட்டம் குமுறும் குழியில் எறியப்படுகின்றனர்।

Verse 11

मेदोऽसृक्पूयपूर्णायां वाप्यां क्षिप्यंति ते पुनः । भक्ष्यंते कृमिभिस्तीक्ष्णैर्लोंहतुंडैश्च वायसैः

மீண்டும் அவர்கள் கொழுப்பு, இரத்தம், புழு நிறைந்த குளத்தில் எறியப்படுவர்; அங்கே கூர்மையான புழுக்களாலும் இரும்புத் துதிகொண்ட காகங்களாலும் அவர்கள் உண்ணப்படுவர்.

Verse 12

श्वभिर्द्दंशैर्वृकैर्व्याघ्रैर्रौद्रैश्च विकृताननैः । पच्यंते मत्स्यवच्चापि प्रदीप्तांगारराशिषु

கொடூர நாய்கள், கடிக்கும் விலங்குகள், ஓநாய்கள், விகார முகமுடைய பயங்கரப் புலிகள் அவர்களைத் துன்புறுத்தும்; மேலும் எரியும் நெருப்புக் கரிகளின் குவியலில் மீனைப் போல வாட்டப்படுவர்.

Verse 13

भिन्नाः शूलैस्तु तीक्ष्णैश्च नराः पापेन कर्म्मणा । तैलयन्त्रेषु चाक्रम्य घोरैः कर्म्मभिरात्मनः

பாவச் செயல்களால் அந்த மனிதர்கள் கூரிய சூல்களால் குத்தப்பட்டு பிளக்கப்படுவர்; மேலும் தம் சொந்தக் கொடிய கர்மவினையால் எண்ணெய்-அழுத்து இயந்திரங்களில் தள்ளப்பட்டு நசுக்கப்படுவர்.

Verse 14

तिला इव प्रपीड्यंते चक्राख्ये जनपिंडकाः । भ्रज्यंते चातपे तप्ते लोहभाण्डेष्वनेकधा

‘சக்ர’ எனப்படும் இடத்தில் மனிதக் கூட்டங்கள் எள்ளைப் போல நசுக்கப்படுகின்றன; மேலும் சூரியனின் கொதிக்கும் வெப்பத்தில் சிவந்த சூடான இரும்புப் பாத்திரங்களில் பலவிதமாக வறுக்கப்படுகின்றன।

Verse 15

तैलपूर्णकटाहेषु सुतप्तेषु पुनःपुनः । बहुधा पच्यते जिह्वा प्रपीड्योरसि पादयोः

எண்ணெய் நிரம்பிய, மிகச் சூடேறிய கடாய்களில் மீண்டும் மீண்டும் நாவு பலவிதமாகச் சமைக்கப்படுகிறது; மேலும் கால்களால் மார்பை கடுமையாக அழுத்துகின்றனர்।

Verse 16

यातनाश्च महत्योऽत्र शरीरस्याति सर्वतः । निश्शेषनरकेष्वेवं क्रमंति क्रमशो नराः

இங்கே உடலை எல்லாத் திசைகளிலும் பேர்கொடுமையான வேதனைகள் தாக்குகின்றன. இவ்வாறு மனிதர்கள் எஞ்சாமலெல்லா நரகங்களிலும் படிப்படியாகச் செல்கின்றனர்.

Verse 17

नरकेषु च सर्वेषु विचित्रा यमयातना । याम्यैश्च दीयते व्यास सर्वांगेषु सुकष्टदा

ஓ வியாசரே! எல்லா நரகங்களிலும் யமனின் பலவகைத் தண்டனைகள் யமதூதர்களால் விதிக்கப்படுகின்றன; அவை உடலின் ஒவ்வோர் அங்கத்திற்கும் கடுந்துயரை அளிக்கின்றன.

Verse 18

ज्वलदंगारमादाय मुखमापूर्य्य ताड्यते । ततः क्षारेण दीप्तेन ताम्रेण च पुनःपुनः

எரியும் நெருப்புக் கரியை எடுத்துக் கொண்டு வாயை நிரப்பி அடிக்கப்படுகின்றது; பின்னர் எரிகின்ற காரமும், காய்ந்த செம்பும் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் சுடப்படுகின்றது.

Verse 19

घृतेनात्यन्ततप्तेन तदा तैलेन तन्मुखम् । इतस्ततः पीडयित्वा भृशमापूर्य्य हन्यते

அப்போது அவன் முகம் முதலில் மிகுந்த சூடான நெய்யாலும், பின்னர் எண்ணெயாலும், இங்கும் அங்கும் வலியுறுத்தி அழுத்தி, மிகுதியாக நிரப்பி எரியவைத்து, கடும் வேதனைக்குள்ளாக்கப்படுகிறது।

Verse 20

विष्ठाभिः कृमिभिश्चापि पूर्यमाणाः क्वचित्क्वचित् । परिष्वजंति चात्युग्रां प्रदीप्तां लोहशाल्मलीम्

சில இடங்களில் அவர்கள் மலமும் புழுக்களும் கொண்டு நிரப்பப்படுகிறார்கள்; வேறு இடங்களில் அவர்கள் மிகக் கொடூரமாக எரியும் இரும்புச் சால்மலி (செம்மல்) மரத்தை வலுக்கட்டாயமாக அணைக்கச் செய்யப்படுகிறார்கள்।

Verse 21

हन्यंते पृष्ठदेशे च पुनर्दीप्तैर्महाघनैः । दन्तुरेणादिकंठेन क्रकचेन बलीसया

அவர்கள் எரியும் கனமான கதாயுதங்களால் முதுகில் மீண்டும் மீண்டும் அடிக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் ரம்பத்தால் சித்திரவதை செய்யப்படுகிறார்கள்.

Verse 22

शिरःप्रभृति पीड्यंते घोरैः कर्मभिरात्मजैः । खाद्यंते च स्वमांसानि पीयते शोणितं स्वकम्

அவர்கள் தங்கள் சொந்த கொடிய செயல்களால் தலை முதல் கால் வரை துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் சொந்த சதையை உண்கிறார்கள் மற்றும் தங்கள் சொந்த இரத்தத்தை குடிக்கிறார்கள்.

Verse 23

अन्नं पानं न दत्तं यैस्सर्वदा स्वात्मपोषकैः । इक्षुवत्ते प्रपीड्यंते जर्जरीकृत्य मुद्गरैः

தங்களை மட்டுமே போஷித்துக் கொண்டு அன்னதானம் செய்யாதவர்கள், கரும்பைப் போல நசுக்கப்படுகிறார்கள் மற்றும் முட்கரங்களால் துண்டு துண்டாக நசுக்கப்படுகிறார்கள்.

Verse 24

असितालवने घोरे छिद्यन्ते खण्डशस्ततः । सूचीभिर्भिन्नसर्वाङ्गास्तप्तशूलाग्ररोपिताः

பயங்கரமான அசிதால வனத்தில் அவர்கள் துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுகிறார்கள். அவர்களின் உடல் முழுவதும் ஊசிகளால் துளைக்கப்பட்டு, தகிக்கும் சூலங்களின் நுனியில் ஏற்றப்படுகிறார்கள்.

Verse 25

संचाल्यमाना बहुशः क्लिश्यंते न म्रियन्ति च । तथा च तच्छरीराणि सुखदुःखसहानि च

மீண்டும் மீண்டும் விரட்டப்பட்டாலும் அவர்கள் மிகுந்த துன்பத்தை அனுபவிக்கிறார்கள், ஆனால் இறப்பதில்லை; அவர்களின் அந்த உடல்கள் இன்பம் மற்றும் துன்பம் இரண்டையும் தாங்கும் திறன் கொண்டவை.

Verse 26

देहादुत्पाट्य मांसानि भिद्यंते स्वैश्च मुद्गरैः । दंतुराकृतिभिर्र्घोरैर्यमदूतैर्बलोत्कटैः

உடலிலிருந்து மாம்சத்தைப் பிய்த்து எடுத்து, கொம்புபோன்ற பற்களுடன் அச்சமூட்டும், பேராற்றலுடைய யமதூதர்கள் தம் முத்துகரங்களால் அதை நசுக்குகின்றனர்।

Verse 27

निरुच्छ्वासे निरुछ्वासास्तिष्ठंति नरके चिरम् । उत्ताड्यंते तथोछ्वासे वालुकासदने नराः

‘நிருச்ச்வாச’ எனும் நரகத்தில் அவர்கள் மூச்சின்றி நீண்ட காலம் தங்குகின்றனர். அதுபோல ‘உச்ச்வாச’ நரகத்தில் எரியும் மணல் இல்லத்தில் அவர்கள் அடிபட்டு துன்புறுத்தப்படுகின்றனர்।

Verse 28

रौरवे रोदमानाश्च पीड्यंते विविधै वधैः । महारौरवपीडाभिर्महांतोऽपि रुदंति च

‘ரௌரவ’ நரகத்தில் அழுது புலம்பும் உயிர்கள் பலவகை கொலைத் தண்டனைகளாலும் வேதனைகளாலும் வாட்டப்படுகின்றனர். ‘மஹாரௌரவ’ வேதனைகளால் வல்லவர்களும் கூட துயர்ந்து அழுகின்றனர்।

Verse 29

पत्सु वक्त्रे गुदे मुंडे नेत्रयोश्चैव मस्तके । निहन्यंते घनैस्तीक्ष्णैस्सुतप्तैर्लोह शंकुभिः

கால்களில், வாயில், மலத்வாரத்தில், மொட்டைத்தலையில், கண்களில், தலைச்சிகரத்திலும்—கனமான, கூர்மையான, செந்நிறம் காய்ந்த இரும்புக் குத்துக்களால் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் குத்தப்படுகின்றனர்।

Verse 30

सुतप्तावालुकायां तु प्रयोज्यंते मुहुर्मुहुः । जंतुपंके भृशं तप्ते क्षिप्ताः क्रन्दंति विस्वरम्

செந்நிறம் காய்ந்த மணலில் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் படுக்க வைக்கப்படுகின்றனர். மேலும் புழுக்கள் நிறைந்த கடும் எரியும் சேற்றில் எறியப்பட்டு, உடைந்த ஒலியுடன் இசையற்ற குரலில் அலறுகின்றனர்।

Verse 31

कुंभीपाकेषु च तथा तप्ततैलेषु वै मुने । पापिनः कूरकर्म्माणोऽसह्येषु सर्वथा पुनः

முனிவரே, கொடுஞ்செயல் புரிந்த பாவிகள் மீண்டும் மீண்டும் கும்பீபாக நரகத்திலும், கொதிக்கும் எண்ணெய் பாத்திரங்களிலும் வீசப்படுகின்றனர்—தாங்கமுடியாத வேதனைகளில் ஆழ்ந்து.

Verse 32

लालाभक्षेषु पापास्ते पात्यंते दुःखदेषु वै । नानास्थानेषु पच्यंते नरकेषु पुनःपुनः

அந்தப் பாவிகள் ‘லாலாபக்ஷ’ எனப்படும் துயரமளிக்கும் நரகங்களில் வீசப்படுகின்றனர்; அங்கு உணவென இருப்பது உமிழ்நீரே. பல இடங்களில் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வேதனைப்படுத்தப்படுகின்றனர்।

Verse 33

सूचीमुखे महाक्लेशे नरके पात्यते नरः । पापी पुण्यविहीनश्च ताड्यते यमकिंकरैः

பாவி, புண்ணியமற்ற மனிதன் பெருந்துயரமளிக்கும் ‘சூசீமுக’ நரகத்தில் வீசப்படுகிறான்; யமனின் தூதர்கள் அவனை அடித்து தண்டிக்கின்றனர்।

Verse 34

लौहकुम्भे विनिःक्षिप्ताः श्वसन्तश्च शनैःशनैः । महाग्निना प्रपच्यंते स्वपापैरेव मानवाः

இரும்புக் குடத்தில் எறியப்பட்டு, மெதுவாக மூச்செடுத்து மனிதர்கள் மகா அக்கினியால் முற்றிலும் சுட்டுப் ‘வேகவைக்க’ப்படுகின்றனர்—தம் பாவங்களாலேயே.

Verse 35

दृढं रज्ज्वादिभिर्बद्ध्वा प्रपीड्यंते शिलासु च । क्षिप्यंते चान्धकूपेषु दश्यंते भ्रमरैर्भृशम्

கயிறு முதலியவற்றால் இறுக்கமாகக் கட்டி, கற்கள்மேல் நசுக்கப்படுகின்றனர்; இருண்ட குழிகளில் எறியப்படுகின்றனர்; மேலும் வண்டுகளின் கூட்டம் அவர்களை மிகக் கடுமையாகக் கடிக்கிறது.

Verse 36

कृमिभिर्भिन्नसर्वांगाश्शतशो जर्जरीकृताः । सुतीक्ष्णक्षारकूपेषु क्षिप्यंते तदनंतरम्

புழுக்களால் அவர்களின் எல்லா அங்கங்களும் பிளந்து, நூற்றுக்கணக்கான முறைகளில் சிதைந்து போகின்றன; அதன் பின் மிகக் கடுமையான காரம் நிறைந்த கிணறுகளில் அவர்கள் எறியப்படுகின்றனர்.

Verse 37

महाज्वालेऽत्र नरके पापाः क्रन्दंति दुःखिताः । इतश्चेतश्च धावंति दह्यमानास्तदर्चिषा

இந்த மகாஜ்வால நரகத்தில் பாவிகள் துயரால் வாடி உரக்க அழுகின்றனர். அதே தீச்சுடரில் எரிந்தபடியே அச்சமும் வேதனையும் கொண்டு இங்கும் அங்கும் ஓடுகின்றனர்.

Verse 38

पृष्ठे चानीय तुण्डाभ्यां विन्यस्त स्कंधयोजिते । तयोर्मध्येन वाकृष्य बाहुपृष्ठेन गाढतः

இரு தந்தங்களால் அவனை முதுகில் தூக்கி வந்து, இணைந்த தோள்களின் மீது உறுதியாக வைத்தது. பின்னர் அவற்றின் நடுவே இழுத்து, கரங்களின் பின்புறத்தால் இறுக்கமாக அழுத்தி கட்டிப்பிடித்தது.

Verse 39

बद्ध्वा परस्परं सर्वे सुभृशं पापरज्जुभिः । बद्धपिंडास्तु दृश्यंते महा ज्वाले तु यातनाः

பாவக் கயிறுகளால் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் மிக இறுக்கமாகக் கட்டப்படுகின்றனர்; கட்டுண்ட கட்டிகள்போல் அவர்கள் தோன்றுகின்றனர். மகாஜ்வாலத்தில் அவர்கள் வேதனைகளை அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 40

रज्जुभिर्वेष्टिताश्चैव प्रलिप्ताः कर्द्दमेन च । करीषतुषवह्नौ च पच्यंते न म्रियंति च

அவர்கள் கயிறுகளால் சுற்றப்பட்டு, சேற்றால் முழுவதும் பூசப்பட்டிருப்பர். சாணக்கட்டி மற்றும் உமித் தீயில் சுடப்பட்டாலும் அவர்கள் வெந்து கருகுவர்; ஆனால் இறப்பதில்லை.

Verse 41

सुतीक्ष्णं चरितास्ते हि कर्कशासु शिलासु च । आस्फाल्य शतशः पापाः पच्यंते तृणवत्ततः

மிகக் கூர்மையும் கரடுமுரடுமான கற்கள்மேல் நடந்து, உடலை மீண்டும் மீண்டும் மோதச் செய்வதால், நூற்றுக்கணக்கான பாவங்கள் உலர்ந்த புல்லைப் போல ‘வேகி’ எரிந்து நீங்கும்; அந்தத் தவத்தால் மாசுகள் விரைவில் குறையும்.

Verse 42

शरीराभ्यंतरगतैः प्रभूतैः कृमिभिर्नराः । भक्ष्यंते तीक्ष्णवदनैरात्मदेहक्षयाद्भृशम्

உடலுக்குள் புகுந்து தங்கும் எண்ணற்ற புழுக்கள் கூர்மையான வாய்களால் மனிதரை கொடுமையாகத் தின்று, தம் உடலையே கடுமையாகச் சிதைக்கின்றன—மலப் பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு, விடுவிப்பவன் பதி பரமன் சிவனை நோக்கித் திரும்பும் வரை.

Verse 43

कृमीणां निचये क्षिप्ताः पूयमांसास्थिराशिषु । तिष्ठंत्युद्विग्नहृदयाः पर्वताभ्यां निपीडिताः

புழுக்களின் கூட்டத்தில் எறியப்பட்டு, புழை, மாம்சம், எலும்புக் குவியல்களிடையே அவர்கள் அச்சமுற்ற இதயத்துடன் தங்குகின்றனர்; இரு மலைகளுக்கிடையில் நசுக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 44

तप्तेन वज्रलेपेन शरीरमनुलिप्यते । अधोमुखोर्ध्वपादाश्च तातप्यंते स्म वह्निना

கொதிக்கும் வஜ்ரலேபம் அவர்களின் உடலில் பூசப்படுகிறது; பின்னர் தலைகீழாகத் தொங்கவிட்டு, கால்களை மேலே வைத்துக் கொண்டு, தீயால் சுடப்படுகின்றனர்.

Verse 45

वदनांतः प्रविन्यस्तां सुप्रतप्तामयोगदाम् । ते खादन्ति पराधीनास्तैस्ताड्यंते समुद्गरैः

அவர்களின் வாய்கள் வலுக்கட்டாயமாகத் திறக்கப்பட்டு, நன்கு காய்ச்சப்பட்ட இரும்பு கடிவாளம் உள்ளே செலுத்தப்படுகிறது. அவர்கள் பரவசப்பட்டு அதை கடிக்கிறார்கள், மேலும் கனமான முட்கரங்களால் அடிக்கப்படுகிறார்கள்.

Verse 46

इत्थं व्यास कुकर्म्माणो नरकेषु पचंति हि । वर्णयामि विवर्णत्वं तेषां तत्त्वाय कर्म्मिणाम्

இவ்வாறு, ஓ வியாசரே, தீய கர்மங்களைச் செய்பவர்கள் நிச்சயமாக நரகங்களில் எரிகின்றனர். அத்தகைய கர்மிகளின் அச்சமூட்டும் நிலையைக் நான் உண்மைத்தத்துவத்தின்படி விவரிக்கிறேன்.