Shloka 41
सुतीक्ष्णं चरितास्ते हि कर्कशासु शिलासु च । आस्फाल्य शतशः पापाः पच्यंते तृणवत्ततः
sutīkṣṇaṃ caritāste hi karkaśāsu śilāsu ca | āsphālya śataśaḥ pāpāḥ pacyaṃte tṛṇavattataḥ
மிகக் கூர்மையும் கரடுமுரடுமான கற்கள்மேல் நடந்து, உடலை மீண்டும் மீண்டும் மோதச் செய்வதால், நூற்றுக்கணக்கான பாவங்கள் உலர்ந்த புல்லைப் போல ‘வேகி’ எரிந்து நீங்கும்; அந்தத் தவத்தால் மாசுகள் விரைவில் குறையும்.
Suta Goswami
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Paśupatinātha
FAQs
It teaches that intense tapas (austerity) can rapidly exhaust pāpa (sin) and mala (impurity), weakening pāśa (bondage) so the soul (paśu) becomes fit for Shiva’s grace (pati-anugraha), a key Shaiva Siddhanta emphasis.
Such bodily discipline is presented as a preparatory purification; when paired with Saguna Shiva worship—Linga-pūjā, mantra-japa, and devotion—the mind becomes steady and receptive, making worship fruitful rather than merely external.
The verse points to tapas as purification; in practical Shiva Purana practice this is best harmonized with Panchakshara japa (Om Namaḥ Śivāya), Tripuṇḍra (bhasma) dhāraṇa, and Rudrākṣa—gentler disciplines that burn impurities without self-harm.