Manvantarāṇukīrtana (Enumeration of the Manvantaras and Manus)

Verse 1

शौनक उवाच । मन्वंतराणि सर्वाणि विस्तरेणानुकीर्तय । यावंतो मनवश्चैव श्रोतुमिच्छामि तानहम्

சௌனகர் கூறினார்—“அனைத்து மன்வந்தரங்களையும் விரிவாக உரைக்கவும். எத்தனை மனுக்கள் உள்ளார்களோ, அவர்களையெல்லாம் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.”

Verse 2

सूत उवाच । स्वायंभुवो मनुश्चैव ततस्स्त्वारोचिषस्तथा । उत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्तथा

சூதர் கூறினார்—முதலில் ஸ்வாயம்புவ மனு; பின்னர் ஆரோசிஷ; அதன் பின் உத்தமன், தாமசன்; அதுபோல ரைவதன், சாக்ஷுஷன் ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 3

एते च मनवः षट् ते संप्रोक्ता मुनिपुंगव । वैवस्वतो मुनिश्रेष्ठ सांप्रतं मनुरुच्यते

முனிவரரே! இவ்வாறு அந்த ஆறு மனுக்கள் உமக்கு முறையாக உரைக்கப்பட்டனர். இப்போது, முனிசிறந்தவரே, தற்போதைய மனு வைவைஸ்வதன் எனக் கூறப்படுகின்றான்।

Verse 4

सावर्णिश्च मनुश्चैव ततो रौच्यस्तथा परः । तथैव ब्रह्मसावर्णिश्चत्वारो मनवस्तथा

அதன் பின் ஸாவர்ணி மனு; மேலும் (தக்ஷ-ஸாவர்ணி) மனுவும்; அதன் பின் ரௌச்யன்; பின்னர் அடுத்த மனு. அதுபோல பிரஹ்ம-ஸாவர்ணி—இவ்வாறு நான்கு மனுக்கள் கூறப்பட்டனர்।

Verse 5

तथैव धर्मसावर्णी रुद्रसावर्णिरेव च । देवसावर्णिराख्यातं इंद्रसावर्णिरेव च

அதேபோல் தர்ம-ஸாவர்ணி, ருத்ர-ஸாவர்ணியும்; தேவ-ஸாவர்ணி எனப் பெயர்பெற்றவன்; மேலும் இந்திர-ஸாவர்ணியும் உள்ளனர்।

Verse 6

अतीता वर्तमानाश्च तथैवानागताश्च ये । कीर्तिता मनवश्चापि मयैवैते यथा श्रुताः

கடந்த மனுக்கள், தற்போதைய மனுக்கள், மேலும் வரவிருக்கும் மனுக்கள்—இவர்களையும் நான் கேட்டபடியே இங்கு புகழ்ந்து உரைத்தேன்।

Verse 7

मुने चतुर्दशैतानि त्रिकालानुगतानि ते । प्रोक्तानि निर्मितः कल्पो युगसाहस्रपर्य्ययः

முனிவரே! முக்காலத்திற்கும் ஒத்துச் செல்லும் இப் பதினான்கு பிரிவுகள் உமக்குச் சொல்லப்பட்டன. இவற்றாலேதான் கல்பம் அமைக்கப்படுகிறது—அதன் ஓட்டம் ஆயிரம் யுகங்கள் வரை நீளும்।

Verse 8

ऋषींस्तेषां प्रवक्ष्यामि पुत्त्रान्देवगणांस्तथा । शृणु शौनक सुप्रीत्या क्रमशस्तान्यशस्विनः

இப்போது அவர்களுடைய ரிஷிகள், அவர்களுடைய புதல்வர்கள், மேலும் தேவகணங்களையும் நான் கூறுவேன். சௌனகா, மகிழ்ந்த பக்தியுடன் கேள்; வரிசையாக அந்தப் புகழ்மிக்கோரைக் கூறுகிறேன்।

Verse 9

मरीचिरत्रिर्भगवानङ्गिराः पुलहः क्रतुः । पुलस्त्यश्च वसिष्ठश्च सप्तैते ब्रह्मणस्सुताः

மரீசி, அத்ரி, பகவான் அங்கிரஸ், புலஹ, க்ரது, புலஸ்த்ய, வசிஷ்டன்—இவ்வேழும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்; ஆதிய ரிஷிகளெனப் புகழ்பெற்றோர்।

Verse 10

उत्तरस्यां दिशि तथा मुने सप्तर्ष यस्तथा । यामा नाम तथा देवा आसन्स्वायंभुवेंतरे

முனிவரே, வடதிசையில் சப்தரிஷிகள் இருந்தனர்; அதுபோல ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் ‘யாம’ எனப்படும் தேவர்கள் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 11

आग्नीध्रश्चाग्निबाहुश्च मेधा मेधातिथिर्वसुः । ज्योतिष्मान्धृतिमान्हव्यः सवनश्शुभ्र एव च

அவர்கள்—ஆக்நீத்ரன், அக்னிபாஹு; மேதா, மேதாதிதி, வசு; ஜ்யோதிஷ்மான், த்ருதிமான், ஹவ்ய, ஸவனன், மேலும் சுப்ரனும் ஆவர்.

Verse 12

स्वायंभुवस्य पुत्रास्ते मनोर्दश महात्मनः । कीर्तिता मुनिशार्दूल तत्रेन्द्रो यज्ञ उच्यते

முனிவர்களில் புலியே, ஸ்வாயம்புவ மனுவின் அந்தப் பத்து மகாத்மா புதல்வர்கள் கூறப்பட்டனர். அவர்களில் ‘இந்திரன்’ என அழைக்கப்படுபவன் ‘யஜ்ஞன்’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறான்.

Verse 13

प्रथमं कथितं तात दिव्यं मन्वतरं तथा । द्वितीयं ते प्रवक्ष्यामि तन्निबोध यथातथम्

அன்புள்ளவனே, முதல் தெய்வீக மன்வந்தரத்தை நான் முன்பே கூறினேன். இப்போது இரண்டாவதையும் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதை அப்படியே உண்மையாகக் கேட்டு அறிந்து கொள்.

Verse 14

ऊर्जस्तंभः परस्तंभ ऋषभो वसुमां स्तथा । ज्योतिष्मान्द्युतिमांश्चैव रोचिष्मान्सप्तमस्तथा

அவரே உயிர்சக்தியின் தூண், பரம ஆதாரம்; ரிஷபன் (முதன்மை) மற்றும் வஸுமான்—செல்வத்தின் அதிபதி. அவர் தெய்வ ஒளியால் பிரகாசித்து, தேஜஸால் ஒளிர்ந்து, பிரபையால் ஜொலிக்கிறார்—இது அவரது நாமங்களின் ஏழாம் தொகுதி என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 15

एते महर्षयो ज्ञेयास्तत्रेन्द्रो रोचनस्तथा । देवाश्च तुषिता नाम स्मृताः स्वारोचिषेंऽतरे

அங்கே இவர்களை மகரிஷிகள் என அறிய வேண்டும். அந்த மன்வந்தரத்தில் இந்திரன் ‘ரோசன’ என அழைக்கப்படுகிறான்; தேவர்கள் ‘துஷிதர்’ என்ற பெயரால் ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 16

हरिघ्नस्सुकृतिर्ज्योतिरयोमूर्तिरयस्मयः । प्रथितश्च मनस्युश्च नभस्सूर्यस्तथैव च

அவர் பாவநாசகர், புண்ணியத்தின் பலன்; அவர் தாமே ஜோதி. அவர் இரும்பு-மூர்த்தி, இரும்பு-தத்துவம்; புகழ்பெற்றவர், மனத்தில் வெற்றியாளர். அவர் ஆகாயம்; அவரே சூரியனும் ஆவார்.

Verse 17

स्वारोचिषस्य पुत्रास्ते मनोर्दशमहात्मनः । कीर्तिता मुनिशार्दूल महावीर्यपराक्रमाः

முனிசார்தூலரே! ஸ்வாரோசிஷ மனுவின் அந்தப் பத்து மகாத்ம புதல்வர்கள், மஹாவீர்யமும் பராக்ரமமும் உடையவர்களென இங்கு கீர்த்திக்கப்பட்டனர்.

Verse 18

द्वितीयमेतत्कथितं मुने मन्वन्तरं मया । तृतीयं तव वक्ष्यामि तन्निबोध यथातथम्

முனியே! இரண்டாம் மன்வந்தரத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது மூன்றாமதைக் கூறுவேன்; அது எப்படியோ அப்படியே கவனமாகக் கேள்.

Verse 19

वसिष्ठपुत्राः सप्तासन्वासिष्ठा इति विश्रुताः । हिरण्यगर्भस्य सुता ऊर्जा नाम महौजसः

வசிஷ்டருக்கு ஏழு புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் உலகில் ‘வாசிஷ்டர்கள்’ எனப் புகழ்பெற்றனர். அவர்கள் ஹிரண்யகர்பரின் புதல்வர்களும்; அவர்களில் ‘ஊர்ஜா’ எனும் மஹாதேஜஸ்வி இருந்தான்.

Verse 20

ऋषयोऽत्र समाख्याताः कीर्त्यमानान्निबोध मे । औत्तमेया ऋषिश्रेष्ठ दशपुत्रा मनोः स्मृताः

இங்கு புகழ்ந்து எண்ணப்பட்டுள்ள ரிஷிகளை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். ரிஷிச்ரேஷ்டரே! அவர்கள் உத்தம வம்சத்தினர்; மனுவின் பத்து புதல்வர்கள் என ஸ்மரிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 21

इष ऊर्जित ऊर्जश्च मधुर्माधव एव च । शुचिश्शुक्रवहश्चैव नभसो नभ एव च

அவரே ஈசன்—ஆண்டவன்; அவரே ஊர்ஜிதன், அவரே ஊர்ஜா-சொரூபன். அவரே இனிமை, அவரே மாதவன். அவரே தூயவன், ஒளியைத் தாங்குபவன்; அவரே நபம்—ஆம், அவரே ஆகாயத் தத்துவம்.

Verse 22

ऋषभस्तत्र देवाश्च सत्यवेद श्रुतादयः । तत्रेन्द्रस्सत्यजिन्नाम त्रैलोक्याधिपतिर्मुने

முனிவரே, அங்கே ரிஷபனும் சத்யவேதன், ஸ்ருதன் முதலிய தேவர்களும் இருந்தனர். அந்தச் சபையில் ‘சத்யஜித்’ எனப் பெயருடைய இந்திரன் மூவுலகின் அதிபதியாக இருந்தான்.

Verse 23

तृतीयमेतत्परमं मन्वतरमुदाहृतम् । मन्वतरं चतुर्थं ते कथयामि मुने शृणु

இது உன்னதமான மூன்றாம் மன்வந்தரம் என அறிவிக்கப்பட்டது. இப்போது, முனிவரே, கேளுங்கள்—நான்காம் மன்வந்தரத்தை உமக்கு உரைக்கிறேன்.

Verse 24

गार्ग्यः पृथुस्तथा वाग्मी जयो धाता कपीनकः । कपीवान्सप्तऋषयः सत्या देवगणास्तथा

கார்க்யன், ப்ருது, வாக்மி, ஜயன், தாதா, கபீனகன், கபீவான்—இவர்கள் சப்தரிஷிகளுடன்; அதுபோல சத்யர்கள் மற்றும் தேவர்களின் கூட்டங்களும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 25

तत्रेंद्रस्त्रिशिखो ज्ञेयो मनुपुत्रान्मुने शृणु । द्यूतिपोतस्सौतपस्यस्तमश्शूलश्च तापनः

முனிவரே, அங்கே இந்திரன் ‘திரிசிக’ என அறியப்படுவான். இப்போது மனுவின் புதல்வர்களைக் கேளுங்கள்—த்யுதிபோதன், ஸௌதபஸ்யன், தமஃசூலன், தாபனன்.

Verse 26

तपोरतिरकल्माषो धन्वी खड्गी महानृषिः । तामसस्य स्मृता एते दश पुत्रा महाव्रताः

தபோரதி, அகல்மாஷ, தன்வீ, கட்கீ, மகாந்ருஷி—இவர்கள் தாமஸனின் மகாவிரதம் கொண்ட பத்து புதல்வர்களில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 27

तामसस्यांतरं चैव मनो मे कथितं तव । चतुर्थं पञ्चमं तात शृणु मन्वंतरं परम्

அன்பனே! தாமஸ மன்வந்தரத்தை நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். இப்போது, மகனே, வரிசையாக நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் ஆகிய அடுத்த உயர்ந்த மன்வந்தரத்தை கேள்.

Verse 28

देवबाहुर्जयश्चैव मुनिर्वेदशिरास्तथा । हिरण्यरोमा पर्जन्य ऊर्ध्वबाहुश्च सोमपाः

தேவபாஹு, ஜயன், மேலும் வேதசிரா எனும் முனிவர்; ஹிரண்யரோமா, பர்ஜன்யன், ஊர்த்வபாஹு—இவர்கள் அனைவரும் சோமபானிகள்; தெய்வ யாகத்தில் புனித சோமத்தைப் பங்குபெறுவோர்.

Verse 29

सत्यनेत्ररताश्चान्ये एते सप्तर्षयोऽपरे । देवाश्च भूतरजसस्तपःप्रकृतयस्तथा

சத்தியத் தரிசனத்தில் ஈடுபட்ட மற்றவர்களும் இவ்வேறு சப்தரிஷிகளே. அதுபோல, பூதங்களின் குணங்களான ரஜஸ் முதலியவற்றால் பிறந்த இயல்புடைய தேவர்கள் சிலர்; சிலரின் இயல்பே தவம் (தபஸ்) ஆகும்.

Verse 30

तत्रेंद्रो विभुनामा च त्रैलोक्याधिपतिस्तथा । रैवताख्यो मनुस्तत्र ज्ञेयस्तामससोदरः

அங்கே இந்திரன் ‘விபு’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறான்; அவனே மூவுலகங்களின் அதிபதி. அதே காலத்தில் மனு ‘ரைவரதன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் தாமஸனின் சகோதரன்.

Verse 31

अर्जुनः पंक्तिविंध्यो वा दयायास्त नया मुने । महता तपसा युक्ता मेरुपृष्ठे वसंति हि

முனிவரே! தயையின் புதல்வர்களான அர்ஜுனனும் பங்க்திவிந்த்யனும்—மிகுந்த தவத்தால் நிறைந்தவர்களாய்—உண்மையிலே மேரு மலையின் முதுகுப்பகுதியில் (சிகரப் பகுதியில்) வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 32

रुचेः प्रजापतिः पुत्रो रौच्यो नाम मनुः स्मृतः । भूत्या चोत्पादितो देव्यां भौत्यो नामाभवत्सुतः

பிரஜாபதி ருசியின் புதல்வன் ‘ரௌச்ய’ எனும் மனுவாக நினைக்கப்படுகிறார். மேலும் தேவியான பூதியால் அவனுக்கு ‘பௌத்ய’ எனப் பெயர்பெற்ற புதல்வன் பிறந்தான்।

Verse 33

अनागताश्च सप्तैते कल्पेऽस्मिन्मनवस्स्मृताः । अनागताश्च सप्तैव स्मृता दिवि महर्षयः

இந்தக் கல்பத்தில் இவ்வேழு மனுக்கள் ‘இன்னும் வரவிருப்போர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்; அதுபோல விண்ணுலகில் ஏழு மகரிஷிகளும் ‘இன்னும் தோன்றவிருப்போர்’ எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்।

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां सर्वमन्वतरानुर्कार्तनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் ‘அனைத்து மன்வந்தரங்களின் அனுகீர்த்தனம்’ எனும் முப்பத்திநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 35

गौतमस्यात्मजश्चैव शरद्वान् गौतमः कृपः । कौशिको गालवश्चैव रुरुः कश्यप एव च

மேலும் கௌதமரின் புதல்வன் சரத்வான் (கிருபன் எனப் புகழ்பெற்றவன்), அதோடு கௌதமன், கௌசிகன், காலவன், ருரு, காச்யபன் ஆகியோரும்.

Verse 36

एते सप्त महात्मानो भविष्या मुनिसत्तमाः । देवाश्चानागतास्तत्र त्रयः प्रोक्तास्स्वयंभुवा

இந்த ஏழு மகாத்மாக்கள் எதிர்காலத்தில் முனிவர்களில் சிறந்தவர்களாக ஆவார்கள். அங்கே சுயம்பூ (பிரம்மா) இன்னும் தோன்றவுள்ள மூன்று தேவர்களையும் கூறினார்.

Verse 37

मरीचेश्चैव पुत्रास्ते कश्यपस्य महात्मनः । तेषां विरोचनसुतो बलिरिंद्रो भविष्यति

அவர்கள் மாறீசியின் புதல்வர்களே; மகாத்மா கச்யபரால் பிறந்தவர்கள். அவர்களில் விரோசனனின் மகன் பலி எதிர்காலத்தில் இந்திரனாக ஆவான்.

Verse 38

विषांङ्गश्चावनीवांश्च सुमंतो धृतिमान्वसुः । सूरिः सुराख्यो विष्णुश्च राजा सुमतिरेव च

விஷாங்க, அவனீவான், சுமந்த, த்ருதிமான், வசு, சூரி, சுராக்ய, விஷ்ணு, ராஜா, சுமதி—இவர்களும் அவர்களுள் இருந்தனர்.

Verse 39

सावर्णेश्च मनोः पुत्रा भविष्या दश शौनक । इहाष्टमं हि कथितं नवमं चान्तरं शृणु

ஓ சௌனகா, சாவர்ணி மனுவின் புதல்வர்கள் பத்து பேர் ஆவார்கள். இங்கே எட்டாவது மன்வந்தரம் கூறப்பட்டது; இப்போது ஒன்பதாவது மன்வந்தரத்தையும் கேள்.

Verse 40

प्रथमं दक्षसावर्णि प्रवक्ष्यामि मनुं शृणु । मेधातिथिश्च पौलस्त्यो वसुः कश्यप एव च

முதலில் தக்ஷஸாவர்ணி என்னும் மனுவை நான் உரைப்பேன்—கேள். அவன் வம்சத்தில் மேதாதிதி, பௌலஸ்த்ய, வசு, மேலும் கஷ்யபரும் இருந்தனர்.

Verse 41

ज्योतिष्मान्भार्गवश्चैव धृतिमानंगिरास्तथा । सवनश्चैव वासिष्ठ आत्रेयो हव्य एव च

(அங்கே) ஜ்யோதிஷ்மான், பார்கவ, த்ருதிமான், அங்கிரா; மேலும் சவன, வாஸிஷ்ட, ஆத்ரேய, ஹவ்ய—இவர்களும் முனிவர்கள் ஆவர்.

Verse 42

पुलहस्सप्त इत्येते ऋषयो रौहितेंतरे । देवतानां गणास्तत्र त्रय एव महामुने

புலஹ முதலிய இந்த ஏழு முனிவர்கள் ரோஹிதாந்தரத்தில் உள்ளனர். மகாமுனியே, அங்கே தேவர்களின் கணங்கள் மூன்றே மட்டுமே உள்ளன.

Verse 43

दीक्षापुत्रस्य पुत्रास्ते रोहितस्य प्रजापतेः । धृष्टकेतुर्दीप्तकेतुः पंचहस्तो निराकृतिः

தீக்ஷையின் புதல்வன் ஆகிய பிரஜாபதி ரோஹிதனுக்கு இவர்கள் புதல்வர்கள்—த்ருஷ்டகேது, தீப்தகேது, பஞ்சஹஸ்தன், நிராக்ருதி।

Verse 44

पृथुश्रवा भूरिद्युम्नो ऋचीको बृहतो गयः । प्रथमस्य तु सावर्णेर्नव पुत्रा महौजस

ப்ருதுஶ்ரவா, பூரித்யும்னன், ருசீகன், ப்ருஹதன், கயன்—இவர்கள் புதல்வர்களில் குறிப்பிடப்பட்டோர். இவ்வாறு முதல் சாவர்ணி மனுவுக்கு ஒன்பது புதல்வர்கள்; அனைவரும் மஹாபலம், வீர்யம் உடையோர்.

Verse 45

दशमे त्वथ पर्याये द्वितीयस्यांतरे मनोः । हविष्मान्पुलहश्चैव प्रकृतिश्चैव भार्गवः

பத்தாம் சுற்றில், இரண்டாம் மனுவின் மன்வந்தரக் காலத்தில்—ஹவிஷ்மான், புலஹன், ப்ரக்ருதி, மேலும் பார்கவ முனிவர் தோன்றினர்.

Verse 46

आयो मुक्तिस्तथात्रेयो वसिष्ठश्चाव्ययस्स्मृतः । पौलस्त्यः प्रयतिश्चैव भामारश्चैव कश्यपः

ஆயன், முக்தி, அதுபோல ஆத்திரேயர்; வசிஷ்டர் மற்றும் அவ்யயர் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர். மேலும் பௌலஸ்த்யர், பிரயதி, பாமாரர், கச்யபரும் (பெயரிடப்படுகின்றனர்).

Verse 47

अङ्गिरानेनसस्सत्यः सप्तैते परमर्षयः । देवतानां गणाश्चापि द्विषिमंतश्च ते स्मृताः

அங்கிரா, நேனச, சத்தியர்—இவ்வேழு பேரும் பரமரிஷிகள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; மேலும் அவர்கள் தேவர்களின் கணங்களாகவும் கருதப்படுவர், தெய்வீக ஒளியும் தவவலிமையும் உடையவர்கள்.

Verse 48

तेषामिन्द्रस्स्मृतः शम्भुस्त्वयमेव महेश्वरः । अक्षत्वानुत्तमौजाश्च भूरिषेणश्च वीर्यवान्

அவர்களுள் ‘இந்திரன்’ என நினைக்கப்படுபவன் ஷம்புவே; நீயே சாட்சாத் மகேஸ்வரன். மேலும் அக்ஷத்வ, அனுத்தமௌஜா, பூரிஷேணன் ஆகியோரும் பெரும் வீரியத்தால் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 49

शतानीको निरामित्रो वृषसेनो जयद्रथः । भूरिद्युम्नः सुवर्चार्चिर्दश त्वेते मनोस्सुताः

ஷதானீகன், நிராமித்ரன், வ்ருஷசேனன், ஜயத்ரதன், பூரித்யும்னன், சுவர்சார்சி—இவர்கள் பத்துவரும் மனுவின் புதல்வர்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 50

एकादशे तु पर्याये तृतीयस्यांतरे मनोः । तस्यापि सप्त ऋषयः कीर्त्यमानान्निबोध मे

இப்போது பதினொன்றாம் சுழற்சியில்—மனுவின் மூன்றாம் மன்வந்தரத்தின் இடையில்—அக்காலத்திற்குரிய ஏழு ரிஷிகளை நான் கூறுகிறேன்; என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 51

हविष्मान्कश्यपश्चापि वपुष्मांश्चैव वारुणः । अत्रेयोऽथ वसिष्ठश्च ह्यनयस्त्वंगिरास्तथा

ஹவிஷ்மான், கஷ்யபர், மேலும் வருணனின் புதல்வன் வபுஷ்மான்; அத்ரேயர், வசிஷ்டர்; அதுபோல் அனயன், அங்கிரஸ் ஆகியோரும் இங்கே எண்ணப்பட்டனர்/உடனிருந்தனர்।

Verse 52

चारुधृष्यश्च पौलस्त्यो निःस्वरोऽग्निस्तु तैजसः । सप्तैते ऋषयः प्रोक्तास्त्रयो देवगणास्स्मृताः

சாருத்ருஷ்ய, பௌலஸ்த்ய, நிஃஸ்வர, மேலும் தீவிரத் தேஜஸுடைய அக்னி—இவர்கள் இவ்வாறு பெயரிட்டு கூறப்படுகின்றனர். இவர்கள் ஒன்றாகச் சப்தரிஷிகள் எனப் பிரகடனமாய், மூன்று தேவகணங்களாகவும் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்॥

Verse 53

ब्रह्मणस्तु सुतास्ते हि त इमे वैधृताः स्मृताः । सर्वगश्च सुशर्म्मा च देवानीकस्तु क्षेमकः

இவர்கள் நிச்சயமாகப் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்; ‘வைத்ருதர்கள்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்—சர்வக, சுஷர்மா, தேவானீக, க்ஷேமக॥

Verse 54

दृढेषुः खंडको दर्शः कुहुर्बाहुर्मनोः स्मृताः । सावर्णस्य तु पौत्रा वै तृतीयस्य नव स्मृताः

த்ருடேஷு, கண்டக, தர்ஷ, குஹு, பாஹு—இவர்கள் மனுவின் வம்சவரிசையில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர். மேலும் மூன்றாம் சாவர்ணனின் பேரர்கள் ஒன்பது எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்॥

Verse 55

चतुर्थस्य तु सावर्णेरृषीन्सप्त निबोध मे । द्युतिर्वसिष्ठपुत्रश्च आत्रेयस्सुतपास्तथा

நான்காம் சாவர்ணி மனுவின் சப்தரிஷிகளை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்—த்யுதி, வசிஷ்டரின் புதல்வன், ஆத்திரேயன், மேலும் சுதபா॥

Verse 56

अंगिरास्तपसो मूर्तिस्तपस्वी कश्यपस्तथा । तपोधनश्च पौलस्त्यः पुलहश्च तपोरतिः

அங்கிரர் தவத்தின் உருவமே; கश्यபரும் மகாதபஸ்வி. பௌலஸ்த்யர் தவச் செல்வம் நிறைந்தவர்; புலஹர் எப்போதும் தவத்தில் ஈடுபட்டவர்.

Verse 57

भार्गवस्सप्तमस्तेषां विज्ञेय तपसो निधिः । पंच देवगणाः प्रोक्ता मानसा ब्रह्मणस्सुताः

அவர்களில் பார்கவர் ஏழாவதாக அறியப்படுவார்—தவத்தின் நிதியே அவர். இவ்வைந்து தேவகணங்கள் பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வர்கள் என உரைக்கப்பட்டனர்.

Verse 58

ऋतधामा तदिन्द्रो हि त्रिलोकी राज्यकृत्सुखी । द्वादशे चैव पर्याये भाव्ये रौच्यांतरे मुने

முனிவரே, வரவிருக்கும் பன்னிரண்டாம் சுழற்சியில், ரௌச்ய மன்வந்தரத்தில், ருததாமா இன்றனாகவே ஆகி—மூவுலகையும் ஆளும் அரசசுகத்தை அனுபவிப்பார்.

Verse 59

अंगिराश्चैव धृतिमान्पौलस्त्यो हव्यवांस्तु यः । पौलहस्तत्त्वदर्शी च भार्गवश्च निरुत्सवः

அங்கு அங்கிரர், திடநிலை கொண்ட த்ருதிமான், பௌலஸ்த்யர், ஹவ்யவான்; பௌலஹர் தத்துவதரிசி; பார்கவர் நிருத்ஸவர்—வெளிப்புறக் கொண்டாட்டமின்றி உள்ளடக்கமுடையவர்.

Verse 60

निष्प्रपंचस्तथात्रेयो निर्देहः कश्यपस्तथा । सुतपाश्चैव वासिष्ठस्सप्तैवैते महर्षयः

நிஷ்ப்ரபஞ்ச, ஆத்ரேயர், நிர்தேஹர், கश्यபர், சுதபா, வாசிஷ்டன்—இவர்களே அந்த ஏழு மகரிஷிகள்.

Verse 61

त्रय एव गणाः प्रोक्ता देवतानां स्वयंभुवा । दिवस्पतिस्तमिन्द्रो वै विचित्रश्चित्र एव च

சுயம்பூ பிரம்மா தேவர்களின் கணங்களில் மூன்றே உள்ளன என்று கூறினார்—திவஸ்பதி, இந்திரன், மேலும் விசித்ரன் (சித்ரன் என்றும் அழைக்கப்படுவான்).

Verse 62

नयो धर्मो धृतोंध्रश्च सुनेत्रः क्षत्रवृद्धकः । निर्भयस्सुतपा द्रोणो मनो रौच्यस्य ते सुताः

நய, தர்ம, த்ருதாந்த்ர, சுநேத்ர, க்ஷத்ரவ்ருத்தக, நிர்பய, சுதபா, த்ரோண, மன—இவர்கள் ரௌச்ய (மனு) அவர்களின் புதல்வர்கள்.

Verse 63

चतुर्द्दशे तु पर्याये सत्यस्यैवांतरे मनोः । आग्नीध्रः काश्यपश्चैव पौलस्त्यो मागधश्च यः

பதினான்காம் சுற்றில், சத்யன் எனும் மனுவின் மன்வந்தரத்தில், ஆக்நீத்ர, காச்யப, பௌலஸ்த்ய, மேலும் மாகத முதலிய (முனிவர்/வம்சங்கள்) இருந்தனர்.

Verse 64

भार्गवोऽप्यतिवाह्यश्च शुचिरांगिरसस्तथा । युक्तश्चैव तथात्रेयः पौत्रो वाशिष्ठ एव च

பார்கவனும், அதிவாஹ்யனும்; சுசியும் ஆங்கிரசனும்; அதுபோல் யுக்தனும் ஆத்ரேயனும்; பௌத்ரனும் வாசிஷ்டனும் கூட (இருந்தனர்).

Verse 65

अजितः पुलहश्चैव ह्यंत्यास्सप्तर्षयश्च ते । पवित्राश्चाक्षुषा देवाः शुचिरिन्द्रो भविष्यति

அஜிதன், புலஹன் மற்றும் மீதமுள்ள சப்தரிஷிகள் அப்போது தோன்றுவர். ஆக்ஷுஷ மந்வந்தரத்தில் ‘பவித்ரா’ எனப்படும் தேவர்கள் தேவர்களாக இருப்பர்; சுசி இந்திரனாவான்.

Verse 66

एतेषां कल्य उत्थाय कीर्तनात्सुखमेधते । अतीतानागतानां वै महर्षीणां नरैस्सदा

அருள்மிகு கல்யாணியே, பக்தியுடன் எழுந்து இவர்களின் கீர்த்தனை செய்தால் இன்பம் பெருகும். மனிதர்கள் எப்போதும் கடந்த கால மகரிஷிகளையும், வரவிருக்கும் மகரிஷிகளையும் போற்றிப் பாட வேண்டும்.

Verse 67

देवतानां गणाः प्रोक्ताश्शृणु पंच महामुने । तुरंगभीरुर्बुध्नश्च तनुग्रोऽनूग्र एव च

மகாமுனியே, கேளும்—தேவர்களின் ஐந்து கணங்கள் கூறப்படுகின்றன; (அவற்றில்) துரங்கபீரு, புத்ந, தனுக்ர, அனூக்ர ஆகியோரும் உள்ளனர்.

Verse 68

अतिमानी प्रवीणश्च विष्णुस्संक्रंदनस्तथा । तेजस्वी सबलश्चैव सत्यस्त्वेते मनोस्सुता

அதிமானி, பிரவீணன், விஷ்ணு, சங்க்ரந்தனன், தேஜஸ்வி, சபலன், சத்தியன்—இவர்களே மனுவின் புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 69

भौमस्यैवाधिकारे वै पूर्वकल्पस्तु पूर्यते । इत्येतेऽनागताऽतीता मनवः कीर्तिता मया

பௌமன் (பூமி) ஆட்சிக்குட்பட்ட இடத்தில் முன்னைய கல்பத்தின் வரலாறு இவ்வாறு நிறைவு பெறுகிறது. இவ்விதமாக கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய மனுக்களை நான் கூறினேன்.

Verse 70

उक्तास्सनत्कुमारेण व्यासायामिततेजसा । पूर्णे युगसहस्रांते परिपाल्यः स्वधर्मतः

அளவற்ற ஒளியுடைய வியாசருக்கு சனத்குமாரர் இவ்வுபதேசத்தை உரைத்தார்: ‘ஆயிரம் யுகங்கள் நிறைவுற்றபோது, தன் தர்மத்தின்படி இதை முறையாகக் காக்க வேண்டும்.’

Verse 71

प्रजाभिस्तपसा युक्ता ब्रह्मलोकं व्रजंति ते । युगानि सप्रतिस्त्वेकं साग्राण्यंतरमुच्यते

பிரஜைகளின் நலனுக்காகத் தவத்துடன் இணைந்தவர்கள் பிரம்மலோகத்தை அடைகின்றனர். சந்திகளுடன் கூடிய யுகங்களின் ஒரு அளவும், அதற்கு மேலான சிறிதும் சேர்ந்து ‘அந்தர’ (இடைவேளை) எனப் பெயர்பெறும்.

Verse 72

चतुर्दशैते मनवः कीर्तिता कीर्तिवर्धनाः । मन्वंतरेषु सर्वेषु संहारांते पुनर्भवः

இந்த பதினான்கு மனுக்கள் போற்றப்பட்டுள்ளனர்—புகழை வளர்ப்பவர்கள். ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும், சங்காரத்தின் முடிவில், அவர்கள் மீண்டும் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 73

न शक्यमन्तरं तेषां वक्तुं वर्षशतैरपि । पूर्णे शतसहस्रे तु कल्पो निःशेष उच्यते

அவற்றின் இடைவெளிகளை நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது. ஆனால் ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றால், அதுவே முழுமையான ‘கல்பம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 75

तत्र सर्वाणि भूतानि दग्धान्यादित्यरश्मिभिः । ब्रह्माणमग्रतः कृत्वा सदादित्यगणैर्मुने

அங்கே ஆதித்யனின் கதிர்களால் எல்லா உயிர்களும் சுட்டெரிந்தன. பின்னர், முனிவரே, ஆதித்யக் கணங்கள் பிரம்மாவை முன்னணியில் வைத்து முன்னே சென்றன.

Verse 76

प्रविशंति सुरश्रेष्ठ हरिं नारायणं परम् । स्रष्टारं सर्व भूतानां कल्पांतेषु पुनःपुनः

தேவர்களில் சிறந்தவரே, கல்ப முடிவுகளில் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பரம நாராயணனாகிய ஹரியில் புகுகின்றனர்; அடுத்த சுழற்சியில் அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் படைப்பாளனாகிறார். சைவ நோக்கில் இது லயமும் உதயமும் மாறிமாறி நிகழும் ஒழுங்கு; ஆனால் பரமேசுவரன் சிவன் இம்மாறும் பணிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட நித்திய பதி.

Verse 77

भूयोपि भगवान् रुद्रस्संहर्ता काल एव हि । कल्पांते तत्प्रवक्ष्यामि मनोर्वैवस्वतस्य वै

மீண்டும், பகவான் ருத்ரரே சங்காரகர்; உண்மையில் அவரே காலஸ்வரூபன். கல்பாந்தத்தில் வைவர்ஸ்வத மனுவின் தொடர்பில் அந்த (பிரளயத்தை) நான் இப்போது விளக்குகிறேன்।

Verse 78

इति ते कथितं सर्वं मन्वंतरसमुद्भवम् । विसर्गं पुण्यमाख्यानं धन्यं कुलविवर्द्धनम्

இவ்வாறு மன்வந்தரங்களில் தோன்றிய அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன். இது விசர்கத்தின் புண்ணிய ஆக்யானம்; ஆசீர்வாதம் தருவது, குலத்தின் செழிப்பும் புனிதமும் வளர்ப்பது.