Kṛṣṇādi-Śivabhaktoddhāraṇa & Śiva-māhātmya-varṇana (Deliverance of Krishna and other devotees; Description of Shiva’s Greatness)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य सोब्रवीत्तं महामुनिम् । विस्मयं परमं गत्वोपमन्युं शांतमानसम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவர் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து, அமைதியான மனமுடைய மகாமுனி உபமன்யுவிடம் பேசினார்।

Verse 2

वासुदेव उवाच । धन्यस्त्वमसि विप्रेन्द्र कस्त्वां स्तोतुमलं कृती । यस्य देवादिदेवस्ते सान्निध्यं कुरुते श्रमे

வாசுதேவர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, நீர் பாக்கியவான். உம்மைத் துதிக்கத் தகுதியான கृतார்த்தன் யார்? ஏனெனில் உமக்காக தேவர்களின் தேவன் தாமே உழைப்பினிடையிலும் சான்னித்யம் அருள்கிறான்।

Verse 3

दर्शनं मुनिशार्दूल दद्यात्स भगवाञ्छिवः । अपि तावन्ममाप्येवं प्रसादं वा करोत्वसौ

ஓ முனிசார்தூலா, அந்த பகவான் சிவன் எனக்கு தரிசனம் அருள்வானாக; குறைந்தது என்மேலும் இவ்வாறான அருளைப் புரிவானாக।

Verse 4

उपमन्युरुवाच । अचिरेणैव कालेन महादेवं न संशयः । तस्यैव कृपया त्वं वै द्रक्ष्यसे पुरुषोत्तम

உபமன்யு கூறினார்—மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே நீ மகாதேவரைத் தரிசிப்பாய்; இதில் ஐயமில்லை. ஓ புருஷோத்தமா, அவருடைய அருளாலேயே நீ நிச்சயமாக அவரைக் காண்பாய்.

Verse 5

षोडशे मासि सुवरान् प्राप्स्यसि त्वं महेश्वरात् । सपत्नीकात्कथं नो दास्यते देवो वरान्हरे

பதினாறாம் மாதத்தில் நீ மகேஸ்வரனிடமிருந்து சிறந்த வரங்களைப் பெறுவாய். ஓ ஹரியே, துணைவியுடன் பக்தியுடையவனுக்கு இறைவன் வரம் அளிக்காமல் இருப்பானோ?

Verse 6

पूज्योसि दैवतैस्सर्वैः श्लाघनीयस्सदा गुणैः । जाप्यं तेऽहं प्रवक्ष्यामि श्रद्दधानाय चाच्युत

நீ எல்லாத் தேவர்களாலும் பூஜிக்கத் தகுதியானவன்; உன் நற்குணங்களால் எப்போதும் போற்றத்தக்கவன். ஹே அச்யுதா, நம்பிக்கையுடன் நிலைத்திருப்பவனே, ஜபிக்க வேண்டிய மந்திரத்தை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 7

तेन जपप्रभावेण सत्यं द्रक्ष्यसि शंकरम् । आत्मतुल्यबलं पुत्रं लभिष्यसि महेश्वरात्

அந்த மந்திர-ஜபத்தின் பலனால் நீ உண்மையாகவே சங்கரனை தரிசிப்பாய். மேலும் மகேஸ்வரனிடமிருந்து உன் வலத்துக்கு இணையான வலமுடைய ஒரு புதல்வனைப் பெறுவாய்.

Verse 8

जपो नमश्शिवायेति मंत्रराजमिमं हरे । सर्वकामप्रदं दिव्यं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

ஹே ஹரி, ‘நமः சிவாய’ எனும் இந்த மந்திரராஜத்தை ஜபி. இது தெய்வீகம்; எல்லா நற்காமங்களையும் நிறைவேற்றி, போகமும் மோட்சமும் அளிக்கும்.

Verse 9

सनत्कुमार उवाच । एवं कथयतस्तस्य महादेवाश्रिताः कथाः । दिनान्यष्टौ प्रयातानि मुहूर्तमिव तापस

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகாதேவனை மையமாகக் கொண்ட கதைகளை அவன் இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அந்தத் தபஸ்விக்கு எட்டு நாட்கள் ஒரு முஹூர்த்தம் போலக் கடந்தன.

Verse 10

नवमे तु दिने प्राप्ते मुनिना स च दीक्षितः । मंत्रमध्यापितं शार्वमाथर्वशिरसं महत्

ஒன்பதாம் நாள் வந்தபோது முனிவர் அவனை முறையாக தீட்சை அளித்தார்; மேலும் சிவனை வெளிப்படுத்தும் ஷார்வ மந்திரமாகிய மகத்தான அதர்வசிரஸ் உபதேசத்தை கற்றுத்தந்தார்.

Verse 11

जटी मुण्डी च सद्योऽसौ बभूव सुसमाहितः । पादांगुष्ठोद्धृततनुस्तेपे चोर्द्ध्वभुजस्तथा

உடனே அவன் ஜடாதாரியாகவும் மொட்டைத்தலையுடனும் ஆழ்ந்த சமாதியில் நிலைத்தான். பாதத்தின் பெருவிரலில் உடலைத் தாங்கி உயர்த்தியும், கரங்களை மேலே தூக்கியும் தவம் செய்தான்.

Verse 12

संप्राप्ते षोडशे मासि संतुष्टः परमेश्वरः । पार्वत्या सहितश्शंभुर्ददौ कृष्णाय दर्शनम्

பதினாறாம் மாதம் வந்தபோது பரமேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான். பார்வதியுடன் கூடிய சம்பு, கிருஷ்ணனுக்கு தன் திவ்ய தரிசனத்தை அருளினான்.

Verse 13

पार्वत्या सहितं देवं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम् । ब्रह्माद्यैस्स्तूयमानं तु पूजितं सिद्धकोटिभिः

அவர்கள் பார்வதியுடன் கூடிய தேவனை கண்டனர்—மூன்று கண்களையுடையவன், சந்திரசேகரன்—பிரம்மா முதலியோரால் போற்றப்படுபவன்; கோடிக்கணக்கான சித்தர்களால் பூஜிக்கப்படுபவன்.

Verse 14

दिव्यमाल्याम्बरधरं भक्तिनम्रैस्सुरासुरैः । प्रणतं च विशेषेण नानाभूषणभूषितम्

அவர் தெய்வீக மாலைகளும் விண்ணுலக ஆடைகளும் அணிந்திருந்தார்; பக்தியால் பணிந்த தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் அவருக்கு வணங்கினர். சிறப்பாக அவர் பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு பூஜிக்கப்பட்டார்.

Verse 15

सर्वाश्चर्यमयं कांतं महेशमजमव्ययम् । नानागणान्वितं तुष्टं पुत्राभ्यां संयुतं प्रभुम्

அவள் எல்லா அதிசயங்களின் வடிவான, அழகிய, பிறவியற்றும் அழிவற்றும் ஆன மகேசனை கண்டாள்—பலவகை கணங்களால் சூழப்பட்டு, அமைதியுடன் மகிழ்ந்து, தன் இரு புதல்வர்களுடன் கூடிய அந்தப் பரமாதிபதியை.

Verse 16

श्रीकृष्णः प्रांजलिर्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । ईदृशं शंकरं प्रीतः प्रणनाम महोत्सवः

இத்தகைய அதிசயமான சங்கரனை கண்டதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கைகூப்பி நின்றான்; வியப்பால் அவன் கண்கள் விரிந்தன. பேரானந்தம் நிறைந்து வணங்கினான்; உள்ளத்தில் மகோৎসவம் நிகழ்ந்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 17

नानाविधैः स्तुतिपदैर्वाङ्मयेनार्चयत्तदा । सहस्रनाम्ना देवेशं तुष्टाव नतकंधरः

அப்போது அவர் பலவகை ஸ்துதி பாடல்களால், புனித வாக்கினால் ஆராதித்து, தேவேசனாகிய சிவனைத் தலை வணங்கி, ஸஹஸ்ரநாமத்தால் போற்றினார்।

Verse 18

ततो देवास्सगंधर्वा विद्याधरमहोरगाः । मुमुचुः पुष्पवृष्टिं च साधुवादान्मनोनुगान्

அப்போது தேவர்கள்—கந்தர்வர், வித்யாதரர், மகோரகர் உடன்—மலர்மழை பொழிந்து, மகிழ்ச்சியுடன் மனமார ‘சாது! சாது!’ என்று புகழொலி எழுப்பினர்।

Verse 19

पार्वत्याश्च मुखं दृष्ट्वा भगवान्भक्तवत्सलः । उवाच केशवं तुष्टो रुद्रश्चाथ बिडौजसा

பார்வதியின் முகத்தை நோக்கி, பக்தவத்ஸலனான பகவான் மகிழ்ந்தார்; அப்போது பேரொளி கொண்ட ருத்ரன் கேசவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 20

श्रीमहादेव उवाच । कृष्णं जानामि भक्तं त्वां मयि नित्यं दृढव्रतम् । वृणीष्व त्वं वरान्मत्तः पुण्यांस्त्रैलोक्यदुर्लभान्

ஸ்ரீமஹாதேவன் கூறினார்—ஓ கிருஷ்ணா, நீ என் பக்தன்; என்னிடத்தில் எப்போதும் உறுதியான விரதம் கொண்டவன் என்று நான் அறிவேன். ஆகவே என்னிடமிருந்து புண்ணிய வரங்களைத் தேர்ந்தெடு; அவை மும்முலகிலும் அரிதானவை.

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णः प्रांजलिरादरात् । प्राह सर्वेश्वरं शम्भुं सुप्रणम्य पुनः पुनः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட கிருஷ்ணன் பக்தியுடன் கைகளை கூப்பி, சர்வேஸ்வரன் சம்புவை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி உரைத்தான்।

Verse 22

कृष्ण उवाच । देवदेव महादेव याचेऽहं ह्युत्तमान्वरान् । त्वत्तोऽष्टप्रमितान्नाथ त्वयोद्दिष्टान्महेश्वर

கிருஷ்ணன் கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே! நான் உம்மிடம் மிகச் சிறந்த வரங்களை வேண்டுகிறேன். நாதனே, நீரே முன் கூறிய எட்டு வரங்களையே, மகேஸ்வரனே, எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 23

तव धर्म्मे मतिर्नित्यं यशश्चाप्रचलं महत् । त्वत्सामीप्यं स्थिरा भक्तिस्त्वयि नित्यं ममास्त्विति

என் மனம் எப்போதும் உமது தர்மத்தில் நிலைபெறுக; என் பெரும் புகழ் அசையாததாக இருக்குக. உமது சான்னித்யத்தில் நான் நிலையாக இருப்பேனாக; உம்மேல் என் உறுதியான பக்தி என்றும் நிலைத்திருக்குக.

Verse 24

पुत्राणि च दशाद्यानां पुत्राणां मम संतु वै । वध्याश्च रिपवस्सर्वे संग्रामे बलदर्पिताः

ஓ பிரபுவே, எனக்கு பத்து மற்றும் அதற்கும் மேற்பட்ட புதல்வர்கள் உண்டாகுக. வலத்தின் அகந்தையால் வீங்கிய என் பகைவர்கள் அனைவரும் போரில் வீழ்த்தப்படுக.

Verse 25

अपमानो भवेन्नैव क्वचिन्मे शत्रुतः प्रभो । योगिनामपि सर्वेषां भवेयमतिवल्लभः

ஓ பிரபுவே, பகைவரால் எங்கும் எனக்கு அவமാനം நேராதிருக்கட்டும். மாறாக, எல்லா யோகிகளுக்கும் நான் மிகுந்த பிரியனாக இருக்கட்டும்.

Verse 26

इत्यष्टौ सुवरान्देहि देवदेव नमोऽस्तु ते । सर्वेश्वरस्त्वमेवासि मत्प्रभुश्च विशेषतः

இவ்வாறு, தேவர்களின் தேவனே, எனக்கு இந்த எட்டு சிறந்த வரங்களை அருள்வாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம். நீரே சர்வேஸ்வரன்; குறிப்பாக நீரே என் ஆண்டவன்.

Verse 27

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तमाह भगवान्भवः । सर्वं भविष्यतीत्येवं पुनस्स प्राह शूलधृक्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட பின் பகவான் பவ (சிவன்) அவனை நோக்கி உரைத்தார். சூலதாரி மீண்டும் கூறினார்—“இவ்வாறே அனைத்தும் நிகழும்; எல்லாம் நிச்சயமாக ஆகும்.”

Verse 28

साम्बो नाम महावीर्यः पुत्रस्ते भविता बली । घोरसंवर्तकादित्यश्शप्तो मुनिभिरेव च

‘சாம்ப’ எனும் மகாவீரியன், மிகுந்த வலிமையுடைய மகன் உனக்குப் பிறப்பான். மேலும் முனிவர்களின் சாபத்தால் அவன் கொடிய ‘சம்வர்த்தக’ சூரியனைப் போல அழிவுத் தீவிரத் தாபத்துடன் விளங்குவான்.

Verse 29

मानुषो भवितासीति स ते पुत्रो भवि ष्यति । यद्यच्च प्रार्थितं किंचित्तत्सर्वं च लभस्व वै

அவன் மனிதனாகப் பிறப்பான்; அவனே உன் மகனாவான். நீ வேண்டியதெல்லாம்—சிறிதாயினும்—அனைத்தையும் நீ நிச்சயமாகப் பெறுவாயாக.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । एवं लब्ध्वा वरान्सर्वाञ्छ्रीकृष्णः परमेश्वरात् । नानाविधाभिर्बह्वीभिस्स्तुतिभिस्समतोषयत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு பரமேஸ்வரனிடமிருந்து எல்லா வரங்களையும் பெற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலவகையான மிகுந்த ஸ்துதிகளால் அவரைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 31

तमाहाथ शिवा तुष्टा पार्वती भक्तवत्सला । वासुदेवं महात्मानं शंभुभक्तं तपस्विनम्

அப்போது பக்தவத்ஸலையான சிவா—மகிழ்ந்த பார்வதி—சம்புவின் பக்தனும் தவசியாகிய மகாத்மா வாசுதேவனிடம் கூறினாள்.

Verse 32

पार्वत्युवाच । वासुदेव महाबुद्धे कृष्ण तुष्टास्मि तेऽनघ । गृहाण मत्तश्च वरान्मनोज्ञान्भुवि दुर्लभान्

பார்வதி கூறினாள்— ஓ வாசுதேவா, ஓ மகாபுத்தி கிருஷ்ணா, ஓ பாவமற்றவனே! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். என்னிடமிருந்து மனம் கவரும், உலகில் அரிதான வரங்களை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्याः पार्वत्यास्स यदूद्वहः । उवाच सुप्रसन्नात्मा भक्तियुक्तेन चेतसा

சனத்குமாரர் கூறினார்—பார்வதியின் அந்த வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்ட யது குலச் சிறந்தவன், உள்ளம் மிக அமைதியடைந்து, பக்தியுடன் இணைந்த மனத்தால் பதிலளித்தான்.

Verse 34

श्रीकृष्ण उवाच । देवि त्वं परितुष्टासि चेद्ददासि वरान्हि मे । तपसाऽनेन सत्येन ब्राह्मणान्प्रति मास्मभूत्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—தேவி, நீ மகிழ்ந்து எனக்கு வரங்களை அளிப்பாயானால், இந்தத் தவமும் இந்தச் சத்தியமும் காரணமாக பிராமணர்களைப் பற்றி எனக்குள் எப்போதும் அவமதிப்போ பகையோ எழாதிருக்கட்டும்.

Verse 35

द्वेषः कदाचिद्भद्रं पूजयेयं द्विजान्सदा । तुष्टौ च मातापितरौ भवेतां मम सर्वदा

நான் எந்நேரமும் வெறுப்பை மனத்தில் கொள்ளாதிருப்பேனாக. நற்குணமுடைய இருபிறப்பாளர்களை எப்போதும் வழிபடுவேனாக. என் தாய் தந்தை எந்நாளும் என்மேல் மகிழ்ந்திருப்பாராக.

Verse 36

सर्वभूतेष्वानुकूल्यं भजेयं यत्र तत्रगः । कुले प्रभृति रुचिता ममास्तु तव दर्शनात्

நான் எங்கு சென்றாலும் எல்லா உயிர்களிடமும் நட்புணர்வை வளர்ப்பேனாக. இன்று முதல், உமது தரிசன அருளால், என் குலமும் வம்சமும் எனக்கு இனிமையாய் மகிழ்வளிக்கட்டும்.

Verse 37

तर्पयेयं सुरेन्द्रादीन्देवान् यज्ञशतेन तु । यतीनामतिथीनां च सहस्राण्यथ सर्वदा

நான் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை நூறு யாகங்களால் திருப்திப்படுத்துவேனாக; மேலும் ஆயிரக்கணக்கான யதிகளையும் விருந்தினர்களையும் எப்போதும் நிறைவுபடுத்துவேனாக.

Verse 38

भोजयेयं सदा गेहे श्रद्धापूतं तु भोजनम् । बांधवैस्सह प्रीतिस्तु नित्यमस्तु सुनिर्वृतिः

என் இல்லத்தில் நான் எப்போதும் நம்பிக்கையால் புனிதமான உணவை அளிக்கக் கூடியவனாக இருப்பேனாக; உறவினர்களுடன் என்றும் அன்பு நிலைக்க, நீடித்த திருப்தியும் ஆழ்ந்த அமைதியும் உண்டாகுக।

Verse 39

देवि भार्य्यासहस्राणां भवेयं प्राणवल्लभः । अक्षीणा काम्यता तासु प्रसादात्तव शांकरि

தேவி, ஆயிரம் மனைவிகளின் உயிர்க்கினியவனாக நான் ஆகுக; சாங்கரி, உன் அருளால் அவர்களிடத்தில் எனது காமவேட்கை ஒருபோதும் குறையாததாக இருக்குக।

Verse 40

आसां च पितरो लोके भवेयुः सत्यावादिनः । इत्याद्याः सुवरास्संतु प्रसादात्तव पार्वति

இவர்களின் பிதர்கள் (முன்னோர்) இவ்வுலகில் உண்மை பேசுவோராக இருக்கட்டும்; மேலும் அவர்கள் முதலியோர் அனைவரும் இனிய குரலும் உயர்ந்த சொல்வன்மையும் பெற்றவர்களாக ஆகுக—பார்வதி, உன் அருளால்।

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवी तं चाह विस्मिता । एवमस्त्विति भद्रं ते शाश्वती सर्वकामदा

சனத்குமாரர் கூறினார்: அவன் சொற்களை கேட்ட தேவி வியந்து அவனிடம் சொன்னாள்—“அப்படியே ஆகட்டும். உனக்கு மங்களம் உண்டாக; இது என்றும் நிலைத்து, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவதாக இருக்கட்டும்.”

Verse 42

तस्मिंस्तांश्च वरान्दत्त्वा पार्वतीपरमेश्वरौ । तत्रैवांतश्च दधतुः कृत्वा कृष्णस्य सत्कृपाम्

அங்கேயே அவனுக்கு அந்த வரங்களை அளித்து, பார்வதியும் பரமேஸ்வரரும் உள்ளத்தில் ஒருமுகமாய் அதே இடத்தில் தங்கினர்—இவ்வாறு கிருஷ்ணனுக்கு தமது உண்மையான அருள்கருணையை வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 43

कृष्णः कृतार्थमात्मानममन्यत मुनीश्वरः । उपमन्योर्मुनराशु प्रापाश्रममनुत्तमम्

இவ்வாறு முனிவருள் தலைவனான கிருஷ்ணன் தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவன் என எண்ணினான். உடனே அவன் முனி உபமன்யுவின் ஒப்பற்ற ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.

Verse 44

प्रणम्य शिरसा तत्र तं मुनिं केशिहा ततः । तया वृत्तं च तस्मै तत्समाचष्टोपमन्यवे

பின்னர் கேசிஹா அங்கே அந்த முனிவருக்கு தலைவணங்கி வணங்கினான். அவளால் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் உபமன்யுவுக்கு முழுமையாக எடுத்துரைத்தான்.

Verse 45

स च तं प्राह कोऽन्यस्स्याच्छर्वाद्देवाज्जनार्द्दन । महादानपतिर्लोके क्रोधे वाऽतीव दुस्सहः

அவன் அவனிடம் கூறினான்— “ஓ ஜனார்தன! தேவனான சர்வனைத் தவிர வேறு யார் இருக்க முடியும்? இவ்வுலகில் அவர் மகாதானங்களின் அதிபதி; கோபத்தில் மிகுந்த தாங்கமுடியாதவர்.”

Verse 46

ज्ञाने तपसि वा शौर्य्ये स्थैर्य्ये वा पद एव च । शृणु शंभोस्तु गोविन्द देवैश्वर्य्यं महायशाः

ஞானத்திலோ, தவத்திலோ, வீரத்திலோ, நிலைத்தன்மையிலோ, பதவியடைதலிலோ— ஓ பெரும்புகழ் கொண்ட கோவிந்தா, சம்புவின் தெய்வீக ஐஸ்வரியத்தை கேள்.

Verse 47

तच्छ्रुत्वा श्रद्धया युक्तोऽभवच्छंभोस्तु भक्तिमान् । पप्रच्छ शिवमाहात्म्यं स तं प्राह मुनीश्वरः

அதை கேட்டவுடன் அவன் நம்பிக்கையால் நிறைந்து சம்புவின் பக்தனானான். பின்னர் சிவமகிமையை கேட்டான்; அதற்கு முனிவருள் தலைவன் பதிலளித்தார்.

Verse 48

उपमन्युरुवाच । भगवाञ्शंकरः पूर्वं ब्रह्मलोके महात्मना । स्तुतो नामसहस्रेण दण्डिना ब्रह्मयोगिना

உபமன்யு கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மலோகத்தில் மகாத்மா பிரம்மயோகி தண்டி, பகவான் சங்கரரை ஆயிரம் நாமங்களால் ஸ்துதித்தார்।

Verse 49

सांख्याः पठंति तद्गीतं विस्तीर्णं च निघंटवत् । दुर्ज्ञानं मानुषाणां तु स्तोत्रं तत्सर्वकामदम्

சாங்க்யர்கள் அதை ‘கீதம்’ எனக் கூறி அகராதிபோல் விரிவாகப் பாராயணம் செய்கின்றனர்; மனிதர்க்கு அது அறிதற்கரியது, ஆயினும் அந்த ஸ்தோத்திரம் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும்।

Verse 50

स्मरन्नित्यं शंकरं त्वं गच्छ कृष्ण गृहं सुखी । भविष्यसि सदा तात शिवभक्तगणाग्रणीः

சங்கரரை எந்நாளும் நினைத்து, ஓ கிருஷ்ணா, அமைதியுடன் உன் இல்லத்திற்குச் செல்; அன்புக் குழந்தையே, நீ எப்போதும் சிவபக்தர்களின் முன்னணித் தலைவனாய் இருப்பாய்।

Verse 51

इत्युक्तस्तं नमस्कृत्य वासुदेवो मुनीश्वरम् । मनसा संस्मरञ्शंभुं केशवो द्वारकां ययौ

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் வாசுதேவன் அந்த முனீஸ்வரனை வணங்கினார்; கேசவன் மனத்தில் சம்புவை நினைத்து த்வாரகைக்குச் சென்றான்।

Verse 52

सनत्कुमार उवाच । एवं कृष्णस्समाराध्य शंकरं लोकशंकरम् । कृतार्थोऽभून्मुनिश्रेष्ठ सर्वाजेयोऽभवत्तथा

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே, இவ்வாறு கிருஷ்ணன் உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரரை முறையாக ஆராதித்து கृतார்த்தனானான்; மேலும் அனைவராலும் வெல்ல முடியாதவனானான்।

Verse 53

तथा दाशरथी रामश्शिवमाराध्य भक्तितः । कृतार्थोऽभून्मुनिश्रेष्ठ विजयी सर्वतोऽभवत्

முனிவரே! தசரதன் புதல்வன் ராமன் பக்தியுடன் சிவபெருமானை ஆராதித்து கृतார்த்தனாய், எல்லாத் திசைகளிலும் வெற்றியடைந்தான்।

Verse 54

तपस्तप्त्वाऽतिविपुलं पुरा रामो गिरौ मुने । शिवाद्धनुश्शरं चापं ज्ञानं वै परमुत्तमम्

முனியே! முற்காலத்தில் ராமன் மலையில் மிகப் பெரும் தவம் செய்து, சிவனிடமிருந்து வில், அம்புகள் மற்றும் பரமோத்தமமான ஒப்பற்ற ஞானத்தையும் பெற்றான்।

Verse 55

रावणं सगणं हत्वा सेतुं बद्ध्वांभसांनिधौ । सीतां प्राप्य गृहं यातो बुभुजे निखिलां महीम्

ராவணனை அவன் படையுடன் கொன்று, கடலோரத்தில் சேதுவை அமைத்து, சீதையை மீட்டுப் பெற்று இல்லம் திரும்பி, பின்னர் தர்மப்படி முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்து அனுபவித்தான்।

Verse 56

तथा च भार्गवो रामो ह्याराध्य तपसा विभुम् । निरीक्ष्य दुःखितश्शर्वात्पितरं क्षत्रियैर्हतम्

அதேபோல் பார்கவ ராமன் (பரசுராமன்) தவத்தால் அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனை ஆராதித்து, சர்வன் (சிவன்) விதிப்படி க்ஷத்திரியர்களால் கொல்லப்பட்ட தந்தையைப் பார்த்து துயருற்றான்।

Verse 57

तीक्ष्णं स परशुं लेभे निर्ददाह च तेन तान् । त्रिस्सप्तकृत्वः क्षत्रांश्च प्रसन्नात्परमेश्वरात्

பரமேசுவரன் அருளால் அவன் கூர்மையான பரசுவை பெற்றான்; அந்தப் பரசுவால் அவன் க்ஷத்திரியர்களை இருபத்தொன்று முறை அழித்தான்।

Verse 58

अजेयश्चामरश्चैव सोऽद्यापि तपसांनिधिः । लिंगार्चनरतो नित्यं दृश्यते सिद्धचारणैः

அஜேயனும் அமரனும் ஆகியவன்—இன்றும் தவத்தின் நிதியாக விளங்குபவன்—என்றும் சிவலிங்க ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, சித்தரும் சாரணரும் அவனைத் தரிசிக்கின்றனர்।

Verse 59

महेन्द्रपर्वते रामः स्थितस्तपसि तिष्ठति । कल्पांते पुनरेवासावृषिस्थानमवाप्स्यति

ராமன் மகேந்திர மலைமேல் தங்கி தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறான். கல்பாந்தத்தில் அவன் மீண்டும் ரிஷியின் நிலையும் நிலையையும் அடைவான்।

Verse 60

असितस्यानुजः पूर्वं पीडया कृतवांस्तपः । मूलग्राहेण विश्वस्य देवलो नाम तापसः

முன்னொரு காலத்தில் அசிதனின் இளைய சகோதரன், தேவலன் என்னும் தவசி, துன்பத்தால் உந்தப்பட்டு தவம் செய்து, உலகத்தின் மூலக் காரணத்தைப் பற்றிக் கொள்ள முயன்றான்।

Verse 61

पुरन्दरेण शप्तस्तु तपस्वी यश्च सुस्थिरम् । अधर्म्यं धर्ममल मल्लिंगमारध्य कामदम्

புரந்தரன் (இந்திரன்) சபித்தபோதும் அந்தத் தவசி அசையாமல் இருந்து, விருப்பம் அருளும் சிவலிங்கத்தை ஆராதித்தான். அந்த ஆராதனையால் அதர்மம் தர்மமாகத் தூய்மையடைந்து, பாவமாசு நீங்கியது।

Verse 62

चाक्षुषस्य मनोः पुत्रो मृगोऽभूत्तु मरुस्थले । वसिष्ठशापाद्गृत्समदो दण्डकारण्य एकलः

சாக்ஷுஷ மனுவின் மகன் கிருத்ஸமாதன், வசிஷ்டரின் சாபத்தால் பாலைவனப் பகுதியில் மானாகி, தண்டகாரண்யத்தில் தனியாக வாழ்ந்தான்।

Verse 63

हृदये संस्मन्भक्त्या प्रवणेन युतं शिवम् । तस्मान्मृत्युमुखाकारो गणो मृगमुखोऽभवत्

இதயத்தில் பணிவான பக்தியுடன் சிவனை நினைத்தவுடன், மரணமுகம் போல் அச்சமூட்டிய முகமுடைய அந்த கணன் மான்முகனாக ஆனான்।

Verse 64

अजरामरतां नीतस्तीर्त्वा शापं पुनश्च सः । शंकरेण कृतः प्रीत्या नित्यं लम्बोदरानुगः

சாபத்தைத் தாண்டி அவன் முதுமையும் மரணமும் அற்ற நிலையை அடைந்தான்; பின்னர் சங்கரன் அன்புக் கருணையால் அவனை எந்நாளும் லம்போதரன் (கணேசன்) உடன் இருப்பவனாக ஆக்கினான்।

Verse 65

गार्ग्याय प्रददौ शर्वो मोक्षं च भुवि दुर्लभम् । कामचारी महाक्षेत्रं कालज्ञानं महर्द्धिमत्

சர்வன் கார்க்யருக்கு உலகில் அரிதான மோக்ஷத்தையும், விருப்பம்போல் நடமாடும் வரமும், மகாக்ஷேத்திரப் பெறுதலும், காலஞானமும், மகத்தான ஆன்மிகச் செல்வமும் அருளினான்।

Verse 66

चतुष्पादं सरस्वत्याः पारंगत्वं च शाश्वतम् । न तुल्यं च सहस्रं तु पुत्राणां प्रददौ शिवः

சிவன் அவர்களுக்கு சரஸ்வதியின் நான்கு பாதச் சித்தி—நித்திய பராங்கதம்—அருளி, மேலும் ஒப்பற்ற ஆயிரம் புதல்வர்களையும் வழங்கினான்।

Verse 67

वेदव्यासं तु योगीन्द्रं पुत्रं तुष्टः पिनाक धृक् । पराशराय च ददौ जरामृत्युविवर्जितम्

பினாகம் தாங்கிய சிவன் மகிழ்ந்து, யோகீந்திரனான தன் புதல்வன் வேதவ்யாசனை அருளினான்; மேலும் பராசரருக்கும் முதுமை-மரணம் அற்ற நிலையை வழங்கினான்।

Verse 68

मांडव्यश्शंकरणैव जीवं दत्त्वा विसर्जितः । वर्षाणां दश लक्षाणि शूलाग्रा दवरोपितः

சங்கரன் தாமே மாண்டவ்யருக்கு உயிர்தானம் அளித்து விடுதலை செய்தார்; ஆயினும் பந்தத்தின் விளைவால் அவர் பத்து இலட்சம் ஆண்டுகள் திரிசூலத்தின் முனையில் நிலைத்திருந்தார், இறுதியில் இறைவன் அருள் மேலோங்கும் வரை.

Verse 69

दरिद्रो ब्राह्मणः कश्चिन्निक्षिप्य गुरुवेश्मनि । पुत्रं तु गालवं यश्च पूर्वमासीद्गृहाश्रमी

ஒரு ஏழை பிராமணன் இருந்தான்; அவன் தன் மகனை குருவின் இல்லத்தில் ஒப்படைத்தான். அவன் முன்பு கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தவன்; அந்த மகனின் பெயர் காலவன்.

Verse 70

गुप्तो वा मुनिशालायां भिक्षुरायाति तद्गृहम् । भार्य्यामुवाच यः कश्चिदवश्यं निर्धनो यतः

அவன் முனிவாசஸ்தலத்திலிருந்து மறைவாக வந்தாலும், அல்லது பிச்சைக்காரனாக அந்த வீட்டிற்கு வந்தாலும்—யார் ஆனாலும், அவன் மனைவியிடம்: “இவன் நிச்சயமாக ஏழை; அதனால் தான் இங்கே வந்தான்” என்று சொன்னான்.

Verse 71

स तु वाच्यो भवत्या च न दृश्यंत इति प्रियः । अतिथेरागतस्यापि किं दास्यामि गृहे वसन्

அன்பே, நீயும் அவனிடம்—“அவர் காணப்படவில்லை” என்று சொல்லிவிடு. விருந்தினர் வந்தாலும், என்னிடம் எதுவும் இல்லாதபோது, வீட்டில் இருந்து நான் அவனுக்கு என்ன கொடுக்க முடியும்?

Verse 72

कदाचिदतिथिः कश्चित्क्षुत्तृषाक्षामतर्षितः । तामुवाच स भर्ता ते क्व गतश्चेति तं च सा

ஒருமுறை ஒரு விருந்தினர் பசி, தாகத்தால் சோர்ந்து வந்தார். அப்போது அவளுடைய கணவர் அவளிடம்—“நீ எங்கே சென்றாய்?” என்று கேட்டார்; அவளும் அவருக்கு பதில் கூறினாள்.

Verse 73

प्राह भर्ता मदीयस्तु सांप्रतं न च दृश्यते । स ऋषिस्तामुवाचेदं ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

அவள் கூறினாள்: “என் கணவர் இப்போது காணப்படவில்லை.” அப்போது முனிவர் தமது தெய்வீகக் கண்ணால் உண்மையை அறிந்து அவளிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 74

गृहस्थितः प्रतिच्छन्नस्तत्रैव स मृतो द्विजः । विश्वामित्रस्यनुज्ञातस्तत्पुत्रो गालवस्तथा

வீட்டிற்குள் மறைந்து இருந்த அந்த இருபிறப்பன் அங்கேயே இறந்தான். பின்னர் விஸ்வாமித்ரரின் அனுமதியுடன் அவன் மகன் காலவன் அதற்கேற்ப முன்னே சென்றான்।

Verse 75

गृहमागत्य मातुस्स श्रुत्वा शापं सुदारुणम् । आराध्य शंकरं देवं पूजां कृत्वा तु शांभवीम्

வீட்டிற்கு வந்து, தாயிடமிருந்து அந்த மிகக் கொடிய சாபத்தை கேட்டான். அப்போது அவன் தேவன் சங்கரனை ஆராதித்து, சாம்பவீ பூஜையைச் செய்து பக்தியுடன் வழிபட்டான்।

Verse 76

गृहादसौ विनिष्क्रांतस्संस्मरञ्शंकरं हृदा । अथ तं तनयं दृष्ट्वा पिता तं प्राह साञ्जलिम्

அவன் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்து, உள்ளத்தில் சங்கரனை நினைந்து கொண்டிருந்தான். பின்னர் தன் மகனைப் பார்த்த தந்தை கைகூப்பி அவனிடம் கூறினார்.

Verse 77

महादेवप्रसादाच्च कृतकृत्योऽस्मि कृत्यतः । धनवान्पुत्रवांश्चैव मृतोऽहं जीवितः पुनः

மகாதேவரின் அருளால் நான் செய்ய வேண்டியவற்றில் நிறைவு பெற்றேன். நான் செல்வமும் மக்களும் உடையவன்; இறந்தவனென இருந்த நான் மீண்டும் உயிர் பெற்றேன்.

Verse 78

इति वः कथितमशेषं नाहं शक्तः समासतो व्यासात् । वक्तुं शंभोश्च गुणाञ्शेषस्यापि न मुखानि स्युः

இவ்வாறு உங்களுக்குச் சொல்லத்தக்க அனைத்தையும் நான் கூறினேன்; ஆயினும் சுருக்கமாகவோ விரிவாகவோ ஶம்புவின் குணமகிமைகளை முழுமையாக உரைக்க நான் இயலேன். ஆயிரம் வாயுடைய சேஷனுக்குக் கூட அவையனைத்தையும் சொல்லப் போதிய வாய்கள் இருக்காது.