Lokapramāṇa–Grahamaṇḍala–Dhruvaloka-vyavasthā (Cosmic Measures and the Arrangement of the Heavenly Spheres)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । रविचन्द्रमसोर्यावन्मयूखा भासयंति हि । तावत्प्रमाणा पृथिवी भूलोकस्स तु गीयते

சனத்குமாரர் கூறினார்—சூரியன், சந்திரன் ஆகியோரின் கதிர்கள் எவ்வளவு தூரம் ஒளியூட்டுகின்றனவோ, அவ்வளவே பூமியின் அளவு; அந்தப் பகுதியே ‘பூலோகம்’ எனப் பாடப்படுகிறது.

Verse 2

भूमेर्योजनलक्षे तु संस्थितं रविमण्डलम् । योजनानां सहस्राणि सदैव परिसंख्यया

பூமியிலிருந்து ஒரு இலட்ச யோஜனை தூரத்தில் சூரியமண்டலம் நிலைபெற்றுள்ளது; அதன் பரப்பு எப்போதும் ஆயிரக் கணக்கான யோஜனைகளாகக் கணிக்கப்படுகிறது।

Verse 3

शशिनस्तु प्रमाणाय जगतः परिचक्षते । रवेरूर्ध्वं शशी तस्थौ लक्षयोजनसंख्यया

அவர்கள் சந்திரனை உலக ஒழுங்கை அளக்கும் அளவுகோலாகக் கூறுகின்றனர்; மேலும் சூரியனுக்கு மேலே சந்திரன் ஒரு இலட்ச யோஜனை அளவில் நிலைபெற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 4

ग्रहाणां मण्डलं कृत्स्नं शशेरुपरि संस्थितम् । सनक्षत्रं सहस्राणि दशैव परितोपरि

சந்திரனின் மேலே முழு கிரகமண்டலம் நிலைபெற்றுள்ளது; அதற்கும் மேலே அனைத்துத் திசைகளிலும் பத்தாயிரம் நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் விளங்குகின்றன।

Verse 5

बुधस्तस्मादथो काव्यस्तस्माद्भौमस्य मण्डलम् । बृहस्पतिस्तदूर्ध्वं तु तस्योपरि शनैश्चरः

புதனின் மேலே சுக்கிரன்; சுக்கிரனின் மேலே பௌமன் (செவ்வாய்) மண்டலம். அதற்கு மேலே குரு (பிரகஸ்பதி), குருவின் மேலே சனிச்சரன் நிலைபெற்றான்।

Verse 6

सप्तर्षिमण्डलं तस्माल्लक्षेणैकेन संस्थितम् । ऋषिभ्य तु सहस्राणां शतादूर्ध्वं ध्रुवः स्थितः

அந்தப் பகுதியிலிருந்து ஒரு லட்ச யோஜனை தூரத்தில் சப்தரிஷி மண்டலம் உள்ளது. அந்த ரிஷிகளுக்கு மேலாக இன்னொரு லட்ச யோஜனை உயரத்தில் துருவன் உலகத் துருவம்போல் அசையாது நிலைக்கிறான்.

Verse 7

मेढीभूतस्स यस्तस्य ज्योतिश्चक्रस्य वै ध्रुवः । भूर्भुवःस्वरिति ज्ञेयं भुव ऊर्ध्वं ध्रुवादवाक्

அந்த ஒளிச்சக்கரத்தின் மையத் தூணாக (மேடி) ஆனதே அதன் நிலையான துருவம். இதை பூः, புவः, ஸ்வः எனும் மூவுலகமாக அறிய வேண்டும்; புவலோகம் துருவத்தின் கீழும் மேலும் அமைந்துள்ளது.

Verse 8

एकयोजनकोटिस्तु यत्र ते कल्पवासिनः । ध्रुवादूर्ध्वं महर्लोकस्सप्तैते ब्रह्मणस्सुताः

ஒரு கோடி யோஜனை அளவுள்ள பரப்பில் கல்பம் முழுதும் வாழும் உயிர்கள் இருக்கின்றனர். துருவனுக்கு மேலே மகர்லோகம்; அங்கே பிரம்மாவின் ஏழு புதல்வர்கள் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 9

सनकश्च सनन्दश्च तृतीयश्च सनातनः । कपिलश्चासुरिश्चैव वोढुः पंचशिखस्तथा

சனகன், சனந்தனன், மூன்றாவனான சனத்குமாரன், சனாதனன்; கபிலன், ஆசுரி; மேலும் வோடு மற்றும் பஞ்சசிகன்—இவர்கள் அனைவரும் இவ்வுபதேசத்தில் நினைவுகூரத்தக்க மதிப்பிற்குரிய முனிவர்கள்.

Verse 10

उपरिष्टात्ततश्शुक्रो द्विलक्षाभ्यंतरे स्थितः । द्विलक्षयोजनं तस्मादधः सोमसुतः स्मृतः

அதற்கு மேலே இரு லட்ச யோஜன அளவுக்குள் சுக்கிரன் நிலைகொண்டான். அதிலிருந்து இரு லட்ச யோஜன கீழே சோமபுத்திரன் புதன் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 11

द्विलक्षयोजनं तस्मादूर्ध्वं भौमस्स्थितो मुने । द्विलक्षयोजनं तस्मादूर्ध्वं जीवः स्थितो गुरु

முனிவரே, அதிலிருந்து இரு லட்ச யோஜன மேலே பௌமன் (செவ்வாய்) நிலைகொண்டான். அதிலிருந்து இரு லட்ச யோஜன மேலே குரு ஜீவன் (வியாழன்) தங்கியிருக்கிறான்.

Verse 12

द्विलक्षयोजनं जीवादूर्ध्वं सौरिर्व्यवस्थितः । एते सप्तग्रहाः प्रोक्तास्स्वस्वराशिव्यवस्थिता

ஜீவன் (வியாழன்) இலிருந்து இரு லட்ச யோஜன மேலே சௌரி (சனி) உறுதியாக நிலைகொண்டான். இவர்கள் ஏழு கிரகங்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்; தத்தம் ராசிகளில் தங்கியுள்ளனர்.

Verse 13

रुद्रलक्षैर्योजनतस्सप्तोर्ध्वमृषयः स्थिताः । विश्वलक्षैर्योजनतो ध्रुवस्थितिरुदाहृता

ருத்ரலட்சம் (ஒரு லட்சம்) யோஜன உயரத்தில் மேலே சப்தரிஷிகள் தங்கியுள்ளனர். விஸ்வலட்சம் (பத்து லட்சம்) யோஜன உயரத்தில் துருவனின் நிலையம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 14

चतुर्गुणोत्तरे चार्द्धे जनलोकात्तपः स्मृतम् । वैराजा यत्र देवा वै स्थिता दाहविवर्जिताः

ஜனலோகத்தை விட நான்கு மடங்கு உயர்ந்த மேல்பாதியில் தபோலோகம் எனப்படுகிறது. அங்கே வைராஜர் எனப்படும் தேவர்கள் தாப-துயரமின்றி நிலைபெற்றுள்ளனர்.

Verse 15

षड्गुणेन तपोलोकात्सत्यलोको व्यवस्थितः । ब्रह्मलोकः स विज्ञेयो वसंत्यमलचेतसः

தபோலோகத்தை விட ஆறு மடங்கு மேன்மையுடன் சத்தியலோகம் அமைந்துள்ளது. அதுவே பிரம்மலோகம் என அறியப்பட வேண்டும்; அங்கே தூய மனத்தோர் வாழ்கின்றனர்.

Verse 16

सत्यधर्मरताश्चैव ज्ञानिनो ब्रह्मचारिणः । यद्गामिनोऽथ भूलोकान्निवसंति हि मानवाः

பூலோகத்தில் உண்மை மற்றும் தர்மத்தில் மகிழ்வோர்—ஞானிகள், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைபெற்றோர்—அந்த உயர்ந்த பாதை-இலக்கை நோக்கி வாழ்வை நடத்தும் மனிதர்கள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 17

भुवर्लोके तु संसिद्धा मुनयो देवरूपिणः । स्वर्गलोके सुरादित्या मरुतो वसवोऽश्विनौ

புவர்லோகத்தில் தெய்வத் தன்மை கொண்ட সিদ্ধ முனிவர்கள் வாழ்கின்றனர். ஸ்வர்கலோகத்தில் தேவர்கள்—ஆதித்யர்கள், மருதர்கள், வசுக்கள் மற்றும் இரு அஸ்வின்கள்—வசிக்கின்றனர்.

Verse 18

विश्वेदेवास्तथा रुद्रास्साध्या नागाः खगादयः । नवग्रहास्ततस्तत्र ऋषयो वीतकल्मषाः

அங்கே விஸ்வேதேவர்கள், ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள், நாகர்கள், பறவைகள் முதலியோர் இருந்தனர். அங்கே நவகிரகங்களும் இருந்தன; மாசற்ற ரிஷிகளும் கூடச் சேர்ந்திருந்தனர்।

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां लोकवर्णनंनामैकोनविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் “லோகவர்ணன” எனப்படும் பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 20

दधिवृक्षफलं यद्वद्वृत्तिश्चोर्ध्वमधस्तथा । एतदंडकटाहेन सर्वतो वै समावृतम्

ததிவ்ருக்ஷத்தின் கனியைப் போல வட்டமாகவும், அதன் வளைவு மேலும்கீழுமாக விரிந்திருப்பதுபோல், இவ்வுலகமைப்பு பிரம்மாண்டத்தின் கடாயம் போன்ற ஓட்டால் எல்லாத் திசைகளிலும் முற்றிலும் சூழப்பட்டுள்ளது।

Verse 21

दशगुणेन पयसा सर्वतस्तत्समावृतम् । वह्निना वायुना चापि नभसा तमसा तथा

அது (பிரபஞ்சப் பரப்பு) பத்துமடங்கு பெருகிய நீரால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டது; அதுபோலவே அக்னி, வாயு, ஆகாயம் மற்றும் தமஸ் (இருள்) ஆகியவற்றாலும் மூடப்பட்டது।

Verse 22

भूतादिनापि महता दिग्गुणोत्तरवेष्टितः । महांतं च समावृत्य प्रधानं पुरुषः स्थितः

பூதாதி முதலான மகத்தத்துவத்தாலும், திசை-குணங்களின் உயர்ந்த ஆவரணத்தாலும் சூழப்பட்டு, மகத்தையும் மூடிக்கொண்டு, புருஷன் பிரதானம் (ஆதிப் பிரகృతి) மீது நிலைபெற்றிருக்கிறான்।

Verse 23

अनंतस्य न तस्यास्ति संख्यापि परमात्मनः । तेनानंत इति ख्यातः प्रमाणं नास्ति वै यतः

அந்த பரமாத்மாவிற்கு எண்ணிக்கையும் இல்லை, அளவும் இல்லை. ஆகவே அவர் ‘அனந்தன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்; ஏனெனில் அவரை அளவிட எந்த அளவுகோலும் இல்லை।

Verse 24

हेतुभूतस्समस्तस्य प्रकृतिस्सा परा मुने । अंडानां तु सहस्राणां सहस्राण्ययुतानि च

முனிவரே, அந்த பராப் பிரகృతి அனைத்திற்கும் காரணமாக உள்ளது. அவளிடமிருந்து எண்ணற்ற அண்டங்கள் (பிரபஞ்ச முட்டைகள்) தோன்றுகின்றன—ஆயிரம் ஆயிரமாகவும், பத்தாயிரம் ஆயிரமாகவும்।

Verse 25

ईदृशानां प्रभूतानि तस्मादव्यक्तजन्मनः । दारुण्यग्निस्तिले तैलं पयस्सु च यथा घृतम्

அவ்யக்தத் தோற்றமுடைய அந்த பரமத் தத்துவத்திலிருந்து எண்ணற்ற வெளிப்பாடுகள் தோன்றுகின்றன—மரத்தில் தீ மறைந்திருப்பதுபோல், எள்ளில் எண்ணெய், பாலில் நெய் உள்ளதுபோல்।

Verse 26

तथासौ परमात्मा वै सर्वं व्याप्यात्मवेदनः । आदिबीजात्प्रसुवते ततस्तेभ्यः परेण्डजाः

இவ்வாறு அந்த பரமாத்மா—தன்னொளி கொண்ட சைதன்ய ரூபன்—எல்லாவற்றையும் வியாபித்து நிற்கிறான்। ஆதிபீஜத்திலிருந்து படைப்பை உண்டாக்கி, அதிலிருந்து மேலான அண்டஜ உயிர்கள் தோன்றுகின்றன।

Verse 27

तेभ्यः पुत्रास्तथान्येषां बीजान्यन्यानि वै ततः । महदादयो विशेषांतास्तद्भवंति सुरादयः

அவர்களிடமிருந்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; பின்னர் பிறரிடமிருந்து மேலும் பல விதமான பீஜத் தத்துவங்களும் தோன்றின. அந்த மூலத்திலிருந்தே ‘மஹத்’ முதலியன முதல் ‘விசேஷ’ வரை உள்ள பரிணாமங்களும், தேவர்கள் முதலிய உயிர்களும் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 28

बीजाद्वृक्षप्ररोहेण यथा नापचयस्तरोः । सूर्य्यकांतमणेः सूर्य्याद्यद्वद्वह्निः प्रजायते

விதையிலிருந்து முளை எழுந்தாலும் மரத்திற்கு இழப்பு இல்லை; சூர்யகாந்த மணியிலிருந்து சூரியக் கதிர்களால் தீ தோன்றுவது போல; பரமேஸ்வரனிடமிருந்து வெளிப்படும் வெளிப்பாடு எவ்விதத்திலும் பகவான் சிவனைச் சுருக்காது.

Verse 29

तद्वत्संजायते सृष्टिः शिवस्तत्रः न कामयेत् । शिवशक्तिसमायोगे देवाद्याः प्रभवंति हि

அவ்விதமே படைப்பு தோன்றுகிறது; சிவன் தனித்தனியாக அதை விரும்புவதில்லை. சிவ-சக்தி இணைவினாலே தேவர்கள் முதலிய அனைத்துயிர்களும் உண்மையாகப் பிறக்கின்றன.

Verse 30

तथा स्वकर्मणैकेन प्ररोहमुपयांति वै । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्राश्च स शिवः परिगीयते

அதேபோல், அவருடைய ஒரே சொந்தச் செயற்பாட்டினால் அவர்கள் தத்தம் பணிகளில் எழுகின்றனர்—பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரர்கள்; அவரே அந்தச் சிவன் எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 31

तस्मादुद्धरते सर्वं यस्मिंश्च लयमेष्यति । कर्ता क्रियाणां सर्वासां स शिवः परिगीयते

ஆகவே, அவரிடமிருந்தே அனைத்தும் வெளிப்பட்டு, இறுதியில் அவரிடமே லயமாகிறது. எல்லாச் செயல்களுக்கும் கர்த்தாவாக அவர் சிவன் எனப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 32

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ छिंधि मे संशयं महत् । सन्ति लोका हि ब्रह्मांडादुपरिष्टान्न वा मुने

வியாசர் கூறினார்—ஹே சனத்குமாரா, ஹே அனைத்தறிவோனே! என் பெருஞ்சந்தேகத்தை அறுத்தருள்வாயாக. முனிவரே, பிரம்மாண்டம் எனும் அண்டத்தின் மேலே உலகங்கள் உள்ளனவா, இல்லையா?

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । ब्रह्मांडादुपरिष्टाच्च संति लोका मुनीश्वर । ताञ्छृणु त्वं विशेषेण वच्मि तेऽहं समागतः

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரின் தலைவனே, பிரம்மாண்டத்தின் மேலேயும் உலகங்கள் நிச்சயமாக உள்ளன. அவற்றை விரிவாகக் கேள்; உனக்குச் சொல்லவே நான் இங்கு வந்தேன்.

Verse 34

विधिलोकात्परो लोको वैकुंठ इति विश्रुतः । विराजते महादीप्त्या यत्र विष्णुः प्रतिष्ठितः

விதிலோகம் (பிரம்மலோகம்) அப்பால் ‘வைகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்ற உலகம் உள்ளது. அது பேரொளியால் பிரகாசிக்கிறது; அங்கு திருமால் (விஷ்ணு) நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 35

तस्योपरिष्टात्कौमारो लोको हि परमाद्भुतः । सेनानीः शंभुतनयो राजते यत्र सुप्रभः

அதன் மேலே கௌமார லோகம் உள்ளது; அது மிக அதிசயமானது. அங்கு தேவர்களின் சேனாதிபதி, சம்புவின் புதல்வன் ஸ்கந்தன், பேரொளியுடன் விளங்குகின்றான்.

Verse 36

ततः परमुमालोको महादिव्यो विरा जते । यत्र शक्तिर्विभात्येका त्रिदेवजननी शिवा

அதன்பின் பரம உமா-லோகம் பேர்தெய்வீகமாக ஒளிர்கிறது. அங்கு ஒரே சக்தியே பிரகாசிக்கிறது—திரிதேவர்களின் தாய், மங்களமயமான சிவா.

Verse 37

परात्परा हि प्रकृती रजस्सत्त्वतमोमयी । निर्गुणा च स्वयं देवी निर्विकारा शिवात्मिका

பிரகிருதி பராத்பரமானது; ரஜஸ், ஸத்த்வம், தமஸ் ஆகியவற்றால் அமைந்தது. ஆயினும் அந்த தேவியே தன் உண்மைச் சொரூபத்தில் நிர்குணை, நிர்விகாரி, சிவாத்மிகை ஆவாள்.

Verse 38

तस्योपरिष्टाद्विज्ञेयश्शिवलोकस्सनातनः । अविनाशी महादिव्यो महाशोभान्वितस्सदा

அதற்கு மேலே சனாதனமான சிவலோகம் என்று அறிய வேண்டும்; அது அழிவிலாதது, மஹாதிவ்யமானது, என்றும் மஹாசோபையால் ஒளிர்வது.

Verse 39

विराजते परं ब्रह्म यत्र शंभुर्महेश्वरः । त्रिदेवजनकस्वामी सर्वेषां त्रिगुणात्परः

எங்கு பரம்பிரம்மம் ஒளிர்கின்றதோ—அங்கேயே சம்பு மகேஸ்வரன். அவர் திரிதேவர்களின் ஜனக-ஸ்வாமி; அனைவருக்கும் திரிகுணங்களைத் தாண்டியவன்।

Verse 40

तत ऊर्ध्वं न लोकाश्च गोलोकस्तत्समीपतः । गोमातरस्सुशीलाख्यास्तत्र संति शिवप्रिया

அதற்கு மேலே பிற உலகங்கள் இல்லை; அதற்கருகே கோலோகம் உள்ளது. அங்கே ‘சுசீலா’ எனப்படும் கோமாதைகள் வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் சிவனுக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள்।

Verse 41

तत्पालः कृष्णनामा हि राजते शंकराज्ञया । प्रतिष्ठितश्शिवेनैव शक्त्या स्वच्छन्दचारिणा

அதன் காவலன் ‘கிருஷ்ண’ன் எனப் பெயர்பெற்றவன்; சங்கரனின் ஆணையால் ஒளிர்கிறான். சிவன் தாமே தன் சுயாதீனமாகச் சஞ்சரிக்கும் சக்தியால் அவனை நிறுவினார்।

Verse 42

शिवलोकोऽद्भुतो व्यास निराधारो मनोहरः । अतिनिर्वचनीयश्च नानावस्तुविराजितः

ஓ வ்யாசரே! சிவலோகம் அதிசயமானது—தன்னிறைவு பெற்றது, ஆதாரமின்றி நிலைபெற்றது, பேரழகுடையது. சொற்களால் முழுதும் வர்ணிக்க இயலாதது; பல தெய்வீகத் தத்துவங்களால் ஒளிர்கிறது.

Verse 43

शिवस्तु तदधिष्ठाता सर्वदेवशिरोमणिः । विष्णुब्रह्महरैस्सेव्यः परमात्मा निरञ्जनः

அந்த பரமத் தத்துவத்தின் அதிஷ்டாதா சிவனே—அனைத்து தேவர்களிலும் சிரோமணி. விஷ்ணு, பிரம்மா முதலியவரும் வணங்கும் அவர்; களங்கமற்ற பரமாத்மா.

Verse 44

इति ते कथिता तात सर्वब्रह्मांडसंस्थितिः । तदूर्ध्वं लोकसंस्थानं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

அன்புக் குழந்தையே! இவ்வாறு எல்லா பிரம்மாண்டங்களின் முழு அமைப்பையும் உனக்குச் சொன்னேன். இனி அதற்கு மேலுள்ள லோகங்களின் நிலை பற்றி—வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?