Mahādāna-prakaraṇa (The Doctrine of Great Gifts): Suvarṇa–Go–Bhūmi and Tulā-dāna

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शस्तानि घोरदानानि महादानानि नित्यशः । पात्रेभ्यस्तु प्रदेयानि आत्मानं तारयंति च

சனத்குமாரர் கூறினார்—புகழத்தக்க தானங்கள், செய்யக் கடினமாய் அச்சமூட்டும் மகாதானங்களாயினும் தினந்தோறும் செய்யப்பட வேண்டும்; அவை தகுதியுள்ள பாத்திரர்க்கே அளிக்கப்பட வேண்டும். அத்தகைய அர்ப்பணங்கள் தன்னையே கரை சேர்க்கும்।

Verse 2

हिरण्यदानं गोदानं भूमिदानं द्विजोत्तम । गृह्णंतो वै पवित्राणि तारयंति स्वमेव तम्

ஓ த்விஜோத்தமா! பொன்னுதவி, கோதானம், பூமிதானம் ஆகிய இப்புனித தானங்களை ஏற்றுக்கொள்வோரும் தம்மையே கரை சேர்க்கின்றனர்।

Verse 3

सुवर्णदानं गोदानं पृथिवीदानमेव च । एतानि श्रेष्ठदानानि कृत्वा पापैः प्रमुच्यते

பொன்னுதவி, கோதானம், பூமிதானம்—இவையே சிறந்த தானங்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய உத்தம தானங்களைச் செய்தால் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்।

Verse 4

तुलादानानि शस्तानि गावः पृथ्वी सरस्वती । द्वे तु तुल्यबले शस्ते ह्यधिका च सरस्वती

துலாதானங்களில் கோதானம், பூமிதானம், சரஸ்வதி (வித்தை)தானம் புகழப்படுகின்றன. அவற்றில் இரண்டு சம புண்ணியபலமெனினும், சரஸ்வதீதானமே மேலானதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 5

नित्य ह्यनुडुहो गावच्छत्रं वस्त्रमुपानहौ । देयानि याचमानेभ्यः पानमन्नं तथैव च

நாள்தோறும்—கேட்டு வருபவர்களுக்கு விசேஷமாக—பால் கறக்காத பசு, குடை, ஆடை, பாதரட்சை தானம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல குடிநீர் மற்றும் அன்னமும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 6

संकल्पविहितोयोऽर्थो ब्राह्मणेभ्यः प्रदीयते । अर्थिभ्योऽपीडितेभ्यश्च मनस्वी तेन जायते

சங்கல்பத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட செல்வத்தை பிராமணர்களுக்கு அளித்து, மேலும் தேவையுற்றவர்களுக்கும் துன்புறுவோருக்கும் வழங்கினால்—அதனால் மனிதன் உறுதியான மனத்துடன் தர்மத்தில் நிலைபெறுவான்.

Verse 7

कनकं च तिला नागाः कन्या दासी गृहं रथः । मणयः कपिला गावो महादानानि वै दश

பொன், எள், யானைகள், கன்னி (திருமண தானம்), பணிப்பெண், வீடு, தேரு/ரதம், மணிகள், கபில (செம்மஞ்சள்) பசுக்கள் மற்றும் பசுக்கள்—இவையே பத்து மகாதானங்கள்.

Verse 8

गृहीत्वैतानि सर्वाणि ब्राह्मणो ज्ञानवित्सदा । वदान्यांस्तारयेत्सद्यो ह्यात्मानं च न संशयः

இவை அனைத்தையும் முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டு, ஞானமிக்க என்றும் விவேகமுள்ள பிராமணன் தானசீல பக்தர்களை உடனே கரை சேர்க்க வேண்டும்; அதனால் தன்னையும் நிச்சயமாகக் காப்பாற்றுவான்.

Verse 9

सुवर्णं ये प्रयच्छंति नराश्शुद्धेन चेतसा । देवतास्तं प्रयच्छंति समंतादिति मे श्रुवम्

தூய மனத்துடன் பொன்னைக் கொடையாக அளிப்பவரைப் பற்றி நான் கேட்டது இதுவே: தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அவருக்கு அருளை வழங்குகின்றனர்.

Verse 10

अग्निर्हि देवतास्सर्वाः सुवर्णं च हुताशनः । तस्मात्सुवर्णं दत्त्वा च दत्तास्स्युस्सर्वदेवताः

அக்னியே எல்லாத் தேவதைகளின் வடிவம்; பொன்னும் ஹுதாசன அக்னியின் இயல்பே. ஆகவே பொன்னைக் தானமாக அளித்தால், எல்லாத் தேவதைகளுக்கும் முறையாக அளித்ததுபோல் ஆகும்.

Verse 11

पृथ्वीदानं महाश्रेष्ठं सर्वकामफलप्रदम् । सौवर्णं च विशेषेण यत्कृतं पृथुना पुरा

நிலதானம் மிகச் சிறந்தது; எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கிறது. குறிப்பாக பொன்னுடன் செய்யப்படும் நிலதானம்—பண்டைக் காலத்தில் அரசன் ப்ருது செய்ததுபோல்—மிகப் புண்ணியமானது.

Verse 12

दीयमानां प्रपश्यंति पृथ्वीं रुक्मसमन्विताम् । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते यांति परमां गतिम्

பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பூமி தானமாக அளிக்கப்படுவதைக் காண்போர், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்; தூய்மையடைந்து பரமகதியை அடைவர்.

Verse 13

अथान्यच्च प्रवक्ष्यामि दानं सर्वोत्तमं मुने । कांतारं यन्न पश्यंति यमस्य बहुदुःखदम्

இப்போது, முனிவரே, இன்னொரு மிகச் சிறந்த தானத்தைச் சொல்கிறேன். அதன் பலனால் யமனின் பல துயரங்களைத் தரும் அச்சமூட்டும் காந்தாரம் (கடின வனம்) காண வேண்டியதில்லை.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां सामान्यदानवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் உமாசம்ஹிதையில் ‘பொதுத் தான வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 15

तिलप्रस्थमयीं कृत्वा धेनुं सर्वगुणान्विताम् । धेनुवत्सं सुवर्णं च सुदिव्यं सर्वलक्षणम्

எள்ளின் ஒரு பிரஸ்த அளவினால் எல்லா நற்குணங்களும் உடைய தான-கோவினை உருவாக்கி, அதற்குரிய கன்றையும் பொன்னால்—தெய்வீகமாக, ஒளிமிக்கதாக, எல்லா லக்ஷணங்களும் நிறைந்ததாக—செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

पद्ममष्टदलं कृत्वा कुंकुमाक्ताक्षतैश्शुभैः । पूजयेत्तत्र रुद्रादीन्सर्वान्देवान्सुभक्तितः

எட்டு இதழ்கள் கொண்ட தாமரை (மண்டலம்) அமைத்து, குங்குமம் பூசப்பட்ட நல்வாழ்த்தான அக்ஷதையால் அங்கே ருத்ரனைத் தொடங்கி எல்லாத் தேவர்களையும் தூய பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 17

एवं संपूज्य तां दद्याद्ब्राह्मणाय स्वशक्तितः । सरत्नां सहिरण्यां च सर्वाभरणभूषिताम्

இவ்வாறு முறையாக வழிபட்டு, தன் திறனுக்கேற்ப, ரத்தினங்களும் பொன்னும் உடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவளைப் பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

ततो नक्तं समश्नीयाद्दीपान्दद्यात्तु विस्तरात् । कार्तिक्यामिति कर्तव्यं पूर्णिमायां प्रयत्नतः

அதன்பின் இரவில் நக்தபோஜனம் செய்து, விதிப்படி விரிவாக தீபதானம் செய்ய வேண்டும். கார்த்திகை பௌர்ணமி நாளில் இதை முயற்சியுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 19

एवं यः कुरुते सम्यग्विधानेन स्वशक्तितः । यममार्गभयं घोरं नरकं च न पश्यति

இவ்வாறு தன் ஆற்றலுக்கேற்ப விதிப்படி சரியாகச் செய்பவன் யமமார்க்கத்தின் கொடிய அச்சத்தையும் நரகத்தையும் காணான்।

Verse 20

कृत्वा पापान्यशेषाणि सबंधुस्ससुहृज्जनः । दिवि संक्रीडते व्यास यावदिन्द्राश्चतुर्दश

அனைத்து பாவங்களையும் முற்றிலும் அழித்து, உறவினரும் அன்பு நண்பர்களும் உடன், ஓ வ்யாசரே, அவன் சொர்க்கத்தில் விளையாடுகிறான்—பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை।

Verse 21

विधितो गोश्च दानं वै सर्वोत्तममिह स्मृतम् । न तेन सदृशं व्यास परं दानं प्रकीर्तितम्

சாஸ்திர விதிப்படி செய்யப்படும் கோதானம் இங்கே மிகச் சிறந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது. ஓ வ்யாசரே, இதற்கு இணையானதோ இதைவிட உயர்ந்ததோ எந்த தானமும் கூறப்படவில்லை.

Verse 22

प्रयच्छते यः कपिलां सवत्सां स्वर्णशृंगिकाम् । कांस्यपात्रां रौप्यखुरां सर्वलक्षणलक्षिताम्

யார் கபிலா பசுவை அதன் கன்றுடன்—பொன் கொம்புகளால் அலங்கரித்து, வெள்ளிப் பதித்த குளம்புகளுடன், வெண்கலப் பாத்திரத்துடன், எல்லா நற்குறிகளும் உடையதாக—தானமாக அளிக்கிறாரோ.

Verse 23

तैस्तैर्गुणैः कामदुघा भूत्वा सा गौरुपैति तम् । प्रदातारं नरं व्यास परत्रेह च जन्मनि

வ்யாசரே! அந்த அந்த நற்குணங்களால் நிறைந்த அந்தப் பசு காமதேனுவாகி, தானம் செய்த மனிதனைத் தொடர்ந்து செல்கிறது—இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும், வருங்காலப் பிறவிகளிலும்।

Verse 24

यद्यदिष्टतमं लोके यदस्ति दयितं गृहे । तत्तद्गुणवते देयं तदेवाक्षयमिच्छता

உலகில் மிக விரும்பியது எதுவோ, வீட்டில் மிக நேசித்தது எதுவோ, அழியாத பலனை விரும்புபவன் அதையே உண்மையில் தகுதியான (நற்குணமுள்ள பக்தன்) ஒருவருக்கு அளிக்க வேண்டும்; அத்தானமே அழியாததாகும்।

Verse 25

तुलापुरुषदानं हि दानानां दानमुत्तमम् । तुलासंरोहणं कार्यं यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

துலாபுருஷ தானம் என்பது தானங்களுள் மிகச் சிறந்த தானமாகும். ஆகவே தன் ஆன்ம நலனை விரும்புவோர் விதிப்படி துலா-சம்ரோஹணத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

यत्कृत्वा मुच्यते पापैर्वधबंधकृतोद्भवैः । तुलादानं महत्पुण्यं सर्वपापक्षयंकरम्

இதைச் செய்தால் கொலை, சிறைபடுத்தல் போன்ற செயல்களால் உண்டாகும் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும். துலா-தானம் மகாபுண்ணியம்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 27

कृत्वा पापान्यशेषाणि तुलादानं करोति यः । सर्वैस्तु पातकैर्मुक्तः स दिवं यात्यसंशयम्

எத்தனை பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும், துலா-தானத்தைச் செய்பவன் எல்லாப் பாபக் களங்கங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஐயமின்றி ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவான்.

Verse 28

पापं कृतं यद्दिवसे निशायां द्विसंध्योर्मध्यदिने निशांते । कालत्रये कायमनोवचोभिस्तुलापुमान्वै तदपाकरोति

பகலிலோ இரவிலோ, விடியல்-மாலை சந்திகளில், மதியத்தில் அல்லது இரவின் முடிவில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும்—பக்தியுடன் உடல்-மனம்-வாக்கை ஒருமைப்படுத்தி, மூன்று புனித காலங்களில் துலாதானம் செய்தால் அது நிச்சயமாக அகலும்।

Verse 29

बालेन वृद्धेन मया हि यूना विजानता ज्ञानपरेण पापम् । तत्सर्वमेवाशु कृतं मदीयं तुलापुमान्वै हरतु स्मरारिः

குழந்தைப் பருவத்தில், முதுமையில் அல்லது இளமையில்—நல்லதை அறிந்தும் ஞானத்தில் நிலைத்திருந்தும்—நான் செய்த பாவமெல்லாம், காமனை வென்ற ஸ்மராரி சிவன், தராசில் எடையிட்டுத் தூக்கி அகற்றுவது போல, விரைவில் நீக்குவானாக।

Verse 30

पात्रे प्रयुक्तं द्रविणं मयाऽद्य प्रमाणपूर्णं निहितं तुलायाम् । तेनैव सार्धं तु ममावशेषं कृताकृतं यत्सुकृतं समेतु

இன்று நான் தகுதியான பாத்திரத்தில் செல்வத்தை அர்ப்பணித்து, முழு அளவாக அளந்து தராசில் வைத்தேன். அந்த அர்ப்பணத்துடன் எனக்குள் மீதமுள்ளதெல்லாம்—செய்ததும் செய்யாததும்—என்னுடைய புண்ணியமெல்லாம் ஒன்றாகச் சேர்ந்து நிறைவேறுக।

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । एवमुच्चार्य्य तं दद्यात् द्विजेभ्यः सर्वदा हितः । नैकस्यापि प्रदातव्यं न निस्तारस्ततो भवेत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு உச்சரித்த பின், எப்போதும் நன்மையை நாடி, அந்த தானத்தை த்விஜர்களுக்கு (தகுதியான பிராமணர்களுக்கு) வழங்க வேண்டும். ஒருவருக்கே மட்டும் கொடுக்கக் கூடாது; அதனால் உண்மையான நிஸ்தாரம் ஏற்படாது।

Verse 32

ददात्येवं तु यो व्यास तुलापुरुषमुत्तमम् । हत्वा पापं दिव्यं तिष्ठेद्यावदिन्द्राश्चतुर्द्दश

ஓ வ்யாசரே, இவ்விதமாக உயர்ந்த துலாபுருஷ தானத்தை அளிப்பவன் பாவத்தை அழித்து, பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை தெய்வீக நிலையில் தங்குவான்।