यममार्गे सुखदायकधर्माः (Dharmas that Grant Ease on the Path to Yama)

Verse 1

व्यास उवाच । कृतपापा नरा यांति दुःखेन महतान्विताः । यममार्गे सुखं यैश्च तान्धर्मान्वद मे प्रभो

வியாசர் கூறினார்—பாவம் செய்த மனிதர்கள் பெருந்துயரால் சுமைப்பட்டு யமன் பாதையில் செல்கிறார்கள். ஆண்டவா, யமவழியிலும் நலம், இன்பம் தரும் தர்மங்களை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । अवश्यं हि कृतं कर्म भोक्तव्यमविचारतः । शुभाशुभमथो वक्ष्ये तान्धर्म्मान्सुखदायकान्

சனத்குமாரர் கூறினார்—செய்யப்பட்ட கர்மத்தின் பலன் தவறாது, விதிவிலக்கின்றி அனுபவிக்கப்படவேண்டும். இப்போது நன்மை-தீமை கர்மங்களுடன் தொடர்புடைய, நலன் தரும் தர்மங்களை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 3

अत्र ये शुभकर्म्माणः सौम्यचित्ता दयान्विताः । सुखेन ते नरा यांति यममार्गं भयावहम्

இங்கே நற்கர்மங்களைச் செய்பவர்கள், மென்மையான மனத்துடன் கருணை நிறைந்தவர்கள், பிறருக்கு அச்சமூட்டும் யமபாதையிலும் எளிதாகச் செல்கின்றனர்.

Verse 4

यः प्रदद्याद् द्विजेन्द्राणामुपानत्काष्ठपादुके । स नरोऽश्वेन महता सुखं याति यमालयम्

யார் சிறந்த த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) பாதரட்சை—செருப்பு அல்லது மரப் பாதுகை—தானம் செய்கிறாரோ, அவர் மகத்தான குதிரையில் ஏறி இன்பமுடன் யமாலயத்தை அடைவார்।

Verse 5

छत्रदानेन गच्छंति यथा छत्रेण देहिनः । शिबिकायाः प्रदानेन तद्रथेन सुखं व्रजेत्

குடை தானத்தால் உடலுடையோர் குடையின் பாதுகாப்பில் நடப்பதுபோல், தானம் செய்தவரும் அதே அடைக்கலத்தைப் பெறுவார். மேலும் சிபிகை (பல்லக்கு) தானத்தால் ரதத்தில் செல்லும் இன்பத்தைப் போல சுகமாகச் செல்கிறார்।

Verse 6

शय्यासनप्रदानेन सुखं याति सुविश्रमम् । आरामच्छायाकर्तारो मार्गे वा वृक्षरोपकाः । व्रजन्ति यमलोकं च आतपेऽति गतक्लमाः

படுக்கை மற்றும் ஆசனம் தானம் செய்தால் மனிதன் இன்பமும் ஆழ்ந்த ஓய்வும் பெறுவான். ஓய்விடமும் நிழலும் அமைப்போர், அல்லது வழியோரம் மரம் நடுவோர், வெயிலின் களைப்பை நீக்கி புண்ணியப் பயனுடன் யமலோகத்தை அடைவார்।

Verse 7

यांति पुष्पगयानेन पुष्पारामकरा नराः । देवायतनकर्तारः क्रीडंति च गृहोदरे

மலர்தோட்டங்களை அமைப்போர் மலர்விமானத்தில் பயணம் பெறுவர்; தேவர்களின் ஆலயங்களை அமைப்போர் திவ்ய மாளிகைகளுள் விளையாடி ஆனந்திப்பர்.

Verse 8

कर्तारश्च तथा ये च यतीनामाश्रमस्य च । अनाथमण्डपानां तु क्रीडंति च गृहोदरे

துறவியரின் ஆசிரமத்தை நிறுவி பராமரிப்போர், மேலும் அனாதைகளுக்கான மண்டப-அடைக்கலங்களுடன் தொடர்புடையோர்—அவர்களும் இல்லற வாழ்வின் எல்லைக்குள் இருந்து விளையாடி மகிழ்வர்.

Verse 9

देवाग्निगुरुविप्राणां मातापित्रोश्च पूजकाः । पूज्यमाना नरा यांति कामुकेन यथासुखम्

தேவர்கள், அக்னி, குரு, பிராமணர்கள், மேலும் தம் தாய்-தந்தையரை வழிபடுவோர்—தாமும் போற்றப்படுகின்றனர்; அவர்கள் விரும்பிய பயன்களை அடைந்து, உரிய இன்பத்தின் படி விருப்பமாய் வாழ்வர்.

Verse 10

द्योतयंतो दिशस्सर्वा यांति दीपप्रदायिनः । प्रतिश्रयप्रदानेन सुखं यांति निरामयाः

தீபதானம் செய்பவர்கள் எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்து முன்னே செல்கின்றனர். பிறர்க்கு அடைக்கலம் அளிக்கும் புண்ணியத்தால், தர்மத்தைத் தாங்கி சிவனை மகிழ்வித்து, அவர்கள் இன்பம் பெற்று நோயின்றி வாழ்வர்.

Verse 11

विश्राम्यमाणा गच्छंति गुरुशुश्रूषका नराः । आतोद्यविप्रदातारस्सुखं यांति स्वके गृहे

குருசேவையில் ஈடுபட்டோர் ஓய்வெடுப்பதுபோல் அமைதியுடன் புறப்படுவர்; பிராமணர்களுக்கு இசைக்கருவிகள் தானம் செய்பவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தம் இல்லம் அடைவர்.

Verse 12

सर्वकामसमृद्धेन यथा गच्छंति गोप्रदाः । अत्र दत्तान्नपानानि तान्याप्नोति नरः पथि

கோ தானம் செய்பவர்கள் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவுடன் பயணம் செய்வதுபோல், மனிதன் மறுபிறவி வழியில் இங்கே தந்த அன்னமும் பானமும் அதேபோலப் பெறுகிறான்.

Verse 13

पादशौचप्रदानेन सजलेन पथा व्रजेत् । पादाभ्यंगं च यः कुर्यादश्वपृष्ठेन गच्छति

பாதம் கழுவ நீர் தானம் செய்தால் மனிதன் நீரால் நனைந்த (குளிர்ந்த) பாதையில் செல்கிறான். பாதாப்யங்கம்—பாத மசாஜ் செய்பவன் குதிரையின் முதுகில் ஏறிச் செல்லும் புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 14

पादशौचं तथाभ्यंगं दीपमन्नं प्रतिश्रयम् । यो ददाति सदा व्यास नोपसर्पति तं यमः

ஓ வ்யாசரே! எவன் எப்போதும் பாதம் கழுவ உதவும் பொருள், அப்யங்கத்திற்கான எண்ணெய், தீபம், அன்னம், தங்குமிடம் ஆகியவற்றை தானம் செய்கிறானோ, அவனை யமன் அணுகான்।

Verse 15

हेमरत्नप्रदानेन याति दुर्गाणि निस्तरन् । रौप्यानडुत्स्रग्दानेन यमलोकं सुखेन सः

பொன்னும் ரத்தினங்களும் தானம் செய்தால் மனிதன் கடினமான இடர்களைத் தாண்டுவான்; வெள்ளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட காளையை விடுவித்து தானம் செய்தால் அவன் இலகுவாக யமலோகத்தை அடைவான்।

Verse 16

इत्येवमादिभिर्दानैस्सुखं यांति यमालयम् । स्वर्गे तु विविधान्भोगान्प्राप्नुवंति सदा नराः

இவ்வாறான தானங்களாலும் அதுபோன்ற தர்மங்களாலும் மக்கள் இன்பமுடன் யமலோகத்தை அடைகின்றனர்; பின்னர் சொர்க்கத்தில் பலவகை போகங்களை எப்போதும் பெறுகின்றனர்.

Verse 17

सर्वेषामेव दानानामन्नदानं परं स्मृतम् । सद्यः प्रीतिकरं हृद्यं बलबुद्धिविवर्धनम्

எல்லா தானங்களிலும் அன்னதானமே உத்தமம் என்று கூறப்படுகிறது. அது உடனே மகிழ்ச்சி தரும், மனத்திற்கு இனிமை தரும், வலமும் அறிவுத் தெளிவும் வளர்க்கும்.

Verse 18

नान्नदानसमं दानं विद्यते मुनिसत्तम । अन्नाद्भवंति भूतानि तदभावे म्रियंति च

முனிவரே, அன்னதானத்துக்கு இணையான தானம் இல்லை. அன்னத்தாலே உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; அது இல்லையெனில் அவை அழிகின்றன.

Verse 19

रक्तं मांसं वसा शुक्रं क्रमादन्नात्प्रवर्धते । शुक्राद्भवंति भूतानि तस्मादन्नमयं जगत्

அன்னத்திலிருந்து முறையே இரத்தம், மாம்சம், கொழுப்பு, சுக்கிரம் உண்டாகி வளர்கின்றன. சுக்கிரத்திலிருந்து உடலுடைய உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; ஆகவே இவ்வுலகம் அன்னமயம்.

Verse 20

हेमरत्नाश्वनागेन्द्रैर्नारीस्रक्चंदनादिभिः । समस्तैरपि संप्राप्तैर्न रमंति बुभुक्षिताः

பொன், ரத்தினம், சிறந்த குதிரைகள், யானை அரசர்கள், பெண்கள், மாலைகள், சந்தனம் முதலிய அனைத்தும் பெருமளவில் கிடைத்தாலும், பசியுற்றோர் மகிழ்வதில்லை.

Verse 21

गर्भस्था जायमानाश्च बालवृद्धाश्च मध्यमाः । आहारमभिकांक्षंति देवदानवराक्षसाः

கருவில் இருப்போர், பிறப்போர், குழந்தை, முதியோர், நடுவயதினர்—தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள் அனைவரும் உணவையே விரும்புகின்றனர்.

Verse 22

क्षुधा निश्शेषरोगाणां व्याधिः श्रेष्ठतमः स्मृतः । स चान्नौषधिलेपेन नश्यतीह न संशयः

எல்லா நோய்களிலும் பசியே மிகச் சிறந்த (முதன்மையான) துன்பநோயாகக் கூறப்படுகிறது; அது இங்கு உணவு, மருந்து, மற்றும் லேபனச் சிகிச்சையால் ஐயமின்றி நீங்கும்.

Verse 23

नास्ति क्षुधासमं दुःखं नास्ति रोगः क्षुधासमः । नास्त्यरोगसमं सौख्यं नास्ति क्रोधसमो रिपुः

பசியைப் போன்ற துயரம் இல்லை; பசியைப் போன்ற நோயும் இல்லை. நோயற்ற நிலையைப் போன்ற இன்பம் இல்லை; கோபத்தைப் போன்ற பகைவர் இல்லை.

Verse 24

अतएव महत्पुण्यमन्नदाने प्रकीर्तितम् । तथा क्षुधाग्निना तप्ता म्रियंते सर्वदेहिनः

ஆகையால் அன்னதானம் மகாபுண்ணியம் எனப் புகழப்படுகிறது; ஏனெனில் பசியெனும் அக்கினியால் வாட்டமுற்ற எல்லா உடலுடையோரும் நிச்சயமாக அழிகின்றனர்.

Verse 25

अन्नदः प्राणदः प्रोक्तः प्राणदश्चापि सर्वदः । तस्मादन्नप्रदानेन सर्वदानफलं लभेत्

அன்னம் அளிப்பவன் உயிர் அளிப்பவன் எனக் கூறப்படுகிறான்; உயிர் அளிப்பவன் அனைத்தையும் அளிப்பவனே. ஆகவே அன்னப் பிரദானத்தால் எல்லாத் தானங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 26

यस्यान्नपानपुष्टाङ्गः कुरुते पुण्यसंचयम् । अन्नप्रदातुस्तस्यार्द्धं कर्तुश्चार्द्धं न संशयः

பிறரின் அன்னமும் பானமும் கொண்டு உடல் போஷிக்கப்பட்டவன் புண்ணியம் சேர்த்தால், அந்தப் புண்ணியத்தின் பாதி அன்னம் அளித்தவருக்கே, பாதி செய்தவருக்கே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 27

त्रैलोक्ये यानि रत्नानि भोगस्त्रीवाहनानि च । अन्नदानप्रदस्सर्वमिहामुत्र च तल्लभेत्

மூவுலகிலும் உள்ள ரத்தினங்கள், போகங்கள், நற்குலப் பெண்கள், வாகனங்கள்—இவை அனைத்தையும் அன்னதானம் செய்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பெறுவான்.

Verse 28

धर्म्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम् । तस्मादन्नेन पानेन पालयेद्देहमात्मनः

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அடைவதற்கு உடலே உயர்ந்த சாதனம்; ஆகவே உணவும் பானமும் கொண்டு தன் உடலைப் பேணி காக்க வேண்டும்.

Verse 29

अन्नमेव प्रशंसंति सर्वमेव प्रतिष्ठितम् । अन्नेन सदृशं दानं न भूतं न भविष्यति

அவர்கள் அன்னத்தையே போற்றுகின்றனர்; ஏனெனில் அனைத்தும் அன்னத்தின் மீது நிலைத்துள்ளது. அன்னதானத்துக்கு ஒப்பான தானம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இருக்காது.

Verse 30

अन्नेन धार्य्यते सर्वं विश्वं जगदिदं मुने । अन्नमूर्जस्करं लोके प्राणा ह्यन्ने प्रतिष्ठिताः

முனிவரே! இந்த முழு பிரபஞ்சம்—இந்தச் சராசர உலகம்—அன்னத்தால் தாங்கப்படுகிறது. உலகில் அன்னமே வலமும் உயிர்ச்சக்தியும் தருவது; ஏனெனில் பிராணன் அன்னத்தில் நிலைத்துள்ளது.

Verse 31

दातव्यं भिक्षवे चान्नं ब्राह्मणाय महात्मने । कुटुंबं पीडयित्वापि ह्यात्मनो भूतिमिच्छता

தன் உண்மையான நலனை நாடுபவன், பிச்சைக்காரனுக்கும் மகாத்மா பிராமணனுக்கும் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்—அதற்காக குடும்பச் செலவுகள் சிரமப்பட்டாலும் கூட.

Verse 32

विददाति निधिश्रेष्ठं यो दद्यादन्नमर्थिने । ब्राह्मणायार्तरूपाय पारलौकिकमात्मनः

யார் தேவையுள்ளவர்க்கு—குறிப்பாக துன்பத்தில் உள்ள பிராமணர்க்கு—அன்னம் அளிக்கிறாரோ, அவர் தமக்குப் பரலோகத்தில் உத்தம நிதியைப் பெறுகிறார்.

Verse 33

अर्चयेद्भूतिमन्विच्छन्काले द्विजमुपस्थितम् । श्रांतमध्वनि वृत्त्यर्थं गृहस्थो गृहमागतम्

மங்களச் செல்வத்தை நாடும் இல்லறத்தான், உரிய காலத்தில், பயணச் சோர்வுற்று வாழ்வாதாரத்திற்காக வீட்டிற்கு வந்த இருபிறப்பாளன் (பிராமணன்) வந்தால் அவனைப் போற்றி வணங்க வேண்டும்.

Verse 34

अन्नदः पूजयेद्व्यासः सुशीलस्तु विमत्सरः । क्रोधमुत्पतितं हित्वा दिवि चेह महत्सुखम्

அன்னம் அளிப்பவன், வ்யாசர் போன்ற ஞானியைப் போற்றி வணங்குவான்; நல்லொழுக்கமும் பொறாமையின்மையும் உடையவனாய், எழும் கணமே கோபத்தை விட்டு விடுவான்—அவன் இவ்வுலகிலும் விண்ணுலகிலும் பேரின்பம் அடைவான்.

Verse 35

नाभिनिंदेदधिगतं न प्रणुद्यात्कथंचन । अपि श्वपाके शुनि वा नान्नदानं प्रणश्यति

முறையாகப் பெற்ற அறிவை இகழக் கூடாது; எந்நேரமும் அதைத் தள்ளிவிடக் கூடாது. நாய்க்கோ அல்லது சுவபாகன் (சாண்டாளன்) க்கோ அன்னம் கொடுத்தாலும் அன்னதானப் புண்ணியம் அழியாது.

Verse 36

श्रांतायादृष्टपूर्वाय ह्यन्नमध्वनि वर्तते । यो दद्यादपरिक्लिष्टं स समृद्धिमवाप्नुयात

வழியில் களைத்தும் அறிமுகமற்றும் உள்ள (அதிதி) ஒருவருக்கு அன்னமே பயணத்தின் உண்மையான துணை. யார் துன்பமின்றி தூய மனத்துடன் உணவு அளிக்கிறாரோ, அவர் செழிப்பை அடைவார்.

Verse 37

पितॄन्देवांस्तथा विप्रानतिथींश्च महामुने । यो नरः प्रीणयत्यन्नैस्तस्य पुण्यफलं महत्

மகாமுனியே, பித்ருக்கள், தேவர்கள், பிராமணர்கள், அதிதிகள் ஆகியோரைக் அன்னத்தால் திருப்திப்படுத்தும் மனிதனுக்கு மிகப் பெரிய புண்ணியப் பயன் உண்டு. பக்தியுடன் செய்யப்படும் இந்த அன்னதானம் பாசப் பந்தத்தை தளர்த்தி, சிவனின் அருளை நோக்கி ஆன்மாவின் நகர்வுக்கு துணை நிற்கிறது.

Verse 38

अन्नं पानं च शूद्रेऽपि ब्राह्मणे च विशिष्यते । न पृच्छेद्गोत्रचरणं स्वाध्यायं देशमेव च

அன்னமும் பானமும் மரியாதையுடன் அளிக்கப்பட வேண்டும்—பெறுபவர் சூத்ரனாக இருந்தாலும் பிராமணனாக இருந்தாலும். அதிதியிடம் குலம், வேதச் சாகை, சுவாத்யாயம், அல்லது ஊர்/நாடு குறித்து விசாரிக்கக் கூடாது.

Verse 39

भिक्षितो ब्राह्मणेनेह दद्यादन्नं च यः पुमान् । स याति परमं स्वर्गं यावदाभूतसंप्लवम्

இந்த உலகில் பிராமணன் கேட்டபோது அன்னம் அளிக்கும் மனிதன் பரம ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்து, எல்லா உயிர்களின் மகாப்ரளயம் வரையில் அங்கே தங்குவான்.

Verse 40

अन्नदस्य च वृक्षाश्च सर्वकामफलान्विताः । भवंतीह यथा विप्रा हर्षयुक्तास्त्रिविष्टपे

அன்னதானம் செய்பவனுக்காக இங்கே மரங்களும் எல்லாக் காமங்களின் பலன்களால் நிறைந்தவையாகின்றன; மகிழ்வுடன் உள்ள அந்தணர்கள் திரிவிஷ்டப சுவர்க்கத்தில் பரலோக வளம் பெறுவது போல।

Verse 41

अन्नदानेन ये लोकास्स्वर्गे विरचिता मुने । अन्नदातुर्महादिव्यास्ताञ्छृणुष्व महामुने

முனிவரே, அன்னதானத்தால் ஸ்வர்கத்தில் உருவாகும் உலகங்கள் அன்னதாரருக்குரிய மகாதிவ்ய வாசஸ்தலங்கள்; மகாமுனிவரே, அவற்றை கேளுங்கள்.

Verse 42

भवनानि प्रकाशंते दिवि तेषां महात्मनाम् । नानासंस्थानरूपाणि नाना कामान्वितानि च

வானுலகில் அந்த மகாத்மாக்களின் தெய்வீக மாளிகைகள் ஒளிர்ந்து விளங்குகின்றன. அவை பலவகை அமைப்பு-வடிவங்களுடன், பல்வேறு விரும்பிய இன்பங்களால் நிறைந்தவை.

Verse 43

सर्वकामफलाश्चापि वृक्षा भवनसंस्थिताः । हेमवाप्यः शुभाः कूपा दीर्घिकाश्चैव सर्वशः

மாளிகையைச் சுற்றி எல்லா விருப்பங்களுக்கும் பலன் தரும் மரங்கள் இருந்தன. எங்கும் நல்வாழ்வு தரும் கிணறுகள், நீண்ட குளங்கள், பொன்னாலான நீர்த்தேக்கங்களும் நிறைந்திருந்தன.

Verse 44

घोषयंति च पानानि शुभान्यथ सहस्रशः । भक्ष्यभोज्यमयाश्शैला वासांस्याभरणानि च

ஆயிரக்கணக்கான நல்வாழ்வு தரும் பானங்கள் அங்கே தாமே அறிவிப்பதுபோல் ஒலித்தன. உண்ணும் உணவுகளால் ஆன மலைகளும், ஆடைகளும், அணிகலன்களும் இருந்தன.

Verse 45

क्षीरं स्रवंत्यस्सरितस्तथैवाज्यस्य पर्वताः । प्रासादाः पाण्डुराभासाश्शय्याश्च कनकोज्ज्वलाः

அங்கே ஆறுகள் பாலைப் பாய்ச்சின; நெய்யால் ஆன மலைகளும் இருந்தன. மாளிகைகள் வெண்மையான ஒளியால் பிரகாசித்தன; படுக்கைகள் பொன்னென ஒளிர்ந்தன.

Verse 46

तानन्नदाश्च गच्छंति तस्मादन्नप्रदो भवेत् । यदीच्छेदात्मनो भव्यमिह लोके परत्र च

அன்னம் அளிப்போர் அந்த நல்வாழ்வுகளை அடைவர்; ஆகவே அன்னதானம் செய்பவராக வேண்டும். இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தன் நலனை விரும்பினால், அன்னதானத்தை நிச்சயமாக மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 47

एते लोकाः पुण्यकृतामन्नदानां महाप्रभाः । तस्मादन्नं विशेषेण दातव्यं मानवैर्ध्रुवम्

இந்த உலகங்கள் அன்னதானம் செய்யும் புண்ணியவானோருக்கே—மிகுந்த ஒளியுடனும் மகிமையுடனும் விளங்குகின்றன. ஆகவே மனிதர்கள் சிறப்பு கவனத்துடன் உறுதியாக அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 48

अन्नं प्रजापतिस्साक्षादन्नं विष्णुस्स्वयं हरः । तस्मादन्नसमं दानं न भूतं न भविष्यति

அன்னமே நேரே பிரஜாபதி; அன்னமே விஷ்ணு; அன்னமே தானே ஹரன் (சிவன்). ஆகவே அன்னதானத்துக்கு இணையான தானம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இருக்காது।

Verse 49

कृत्वापि सुमहत्पापं यः पश्चादन्नदो भवेत् । विमुक्तस्सर्वपापेभ्यस्स्वर्गलोकं स गच्छति

மிகப் பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும், பின்னர் அன்னதானம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவான்।

Verse 50

अन्नपानाश्वगोवस्त्रशय्याच्छत्रासनानि च । प्रेतलोके प्रशस्तानि दानान्यष्टौ विशेषतः

அன்னமும் பானமும், குதிரை, பசு, ஆடை, படுக்கை, குடை, ஆசனம்—இவ்வெட்டு தானங்களும் பிரேதலோகத்தில் சிறப்பாகப் புகழப்பட்டு மிகுந்த பயன் தருவனவாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 51

एवं दानविशेषेण धर्मराजपुरं नरः । यस्माद्याति विमानेन तस्माद्दानं समाचरेत्

இவ்விசேஷ தானத்தின் பயனால் மனிதன் தர்மராஜனின் நகரத்திற்குக் விமானத்தில் செல்கிறான்; ஆகையால் அத்தகைய தானத்தை முயன்று செய்ய வேண்டும்.

Verse 52

एतदाख्यानमनघमन्नदानप्रभावतः । यः पठेत्पाठयेदन्यान्स समृद्धः प्रजायते

அன்னதானத்தின் பெருமையால் இந்த மாசற்ற ஆக்யானம் பலன் தருகிறது; இதை ஓதுவோனும் பிறரை ஓதச் செய்வோனும் செல்வச் செழிப்புடன் பிறக்கிறான்.

Verse 53

शृणुयाच्छ्रावयेच्छ्राद्धे ब्राह्मणान्यो महामुने । अक्षय्यमन्नदानं च पितॄणामुपतिष्ठति

ஹே மகாமுனியே! ஸ்ராத்த காலத்தில் யார் தாமே கேட்டு, பிராமணர்களையும் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவருக்கான அன்னதானம் அழியாததாகிறது; அது பித்ருக்களுக்கு நிலையான திருப்தி மற்றும் ஆதரவாக நிற்கிறது.