गिरिजातपः-परीक्षा तथा सप्तर्षि-आह्वानम् (Girijā’s Austerity-Test and the Summoning of the Seven Sages)

Verse 1

नारद उवाच । गतेषु तेषु देवेषु विधि विष्ण्वादिकेषु च । सर्वेषु मुनिषु प्रीत्या किं बभूव ततः परम्

நாரதர் கூறினார்—பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய அந்தத் தேவர்கள் சென்றபின், எல்லா முனிவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் விலகியபின், அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 2

किं कृतं शंभुना तात वरं दातुंसमागतः । कियत्कालेन च कथं तद्वद प्रीतिमावहन्

அன்புத் தந்தையே, வரம் அளிக்கச் சம்பு என்ன செய்தார்? எத்தனை காலத்திற்குப் பின், எவ்வாறு அவர் வந்தார்—மனத்திற்கு மகிழ்ச்சி தருமாறு கூறுங்கள்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । गतेषु तेषु देवेषु ब्रह्मादिषु निजाश्रमम् । तत्तपस्सु परीक्षार्थं समाधिस्थोऽभवद्भवः

பிரம்மா கூறினார்—பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றபின், அந்தத் தவத்தின் உறுதியைச் சோதிக்க பவ (பகவான் சிவன்) சமாதியில் நிலைபெற்றார்.

Verse 4

स्वात्मानमात्मना कृत्वा स्वात्मन्येव व्यचिंतयत् । परात्परतरं स्वस्थं निर्माय निरवग्रहम्

அவர் தம் சக்தியாலேயே தம் சுயத்தை நிலைநிறுத்தி, தம்முள்ளேயே தியானித்தார்; மேலும் உயர்ந்ததிலும் உயர்ந்த, எப்போதும் தன்னிலையாய் நிற்கும், குறை-வரம்பற்ற பரம்பொருளை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 5

तद्वस्तुभूतो भगवानीश्वरो वृषभध्वजः । अविज्ञातगतिस्सूतिस्स हरः परमेश्वरः

அவரே அந்தப் பரம உண்மையாய் ஆனார்—பகவான் ஈசுவரன், ரிஷபத்வஜன். அவரது நடை அறியமுடியாதது; அவரது வெளிப்பாடு சாதாரண அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது; அவரே ஹரன், பரமேசுவரன்।

Verse 6

ब्रह्मोवाच । गिरिजा हि तदा तात तताप परमं तपः । तपसा तेन रुद्रोऽपि परं विस्मयमागतः

பிரம்மா கூறினார்—அன்பனே, அப்போது கிரிஜை மிக உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டாள்; அந்தத் தவத்தின் வலிமையால் ருத்ரனும் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 7

समाधेश्चलितस्सोऽभूद्भक्ताधीनोऽपि नान्यथा । वसिष्ठादीन्मुनीन्सप्त सस्मार सूतिकृद्धरः

சமாதியில் நிலைத்திருந்தும் அவர் அசைந்தார்—ஆனால் பக்தியின் வலிமையாலேயே; ஏனெனில் அவர் பக்தர்க்கு வசமானவர். அப்போது துயரநாசகன் ஹரன், வசிஷ்ட முதலிய ஏழு முனிவர்களை நினைத்தார்।

Verse 8

सप्तापि मुनयश्शीघ्रमाययुस्स्मृति मात्रतः । प्रसन्नवदनाः सर्वे वर्णयंतो विधिं बहु

நினைவு மட்டுமே போத, ஏழு முனிவரும் விரைவில் வந்தடைந்தனர். மகிழ்ந்த முகத்துடன் அவர்கள் அனைவரும் விதிமுறையை விரிவாகச் சொன்னார்கள், பல வகையில் ஒழுங்கை விளக்கினர்।

Verse 9

प्रणम्य तं महेशानं तुष्टुवुर्हर्षनिर्भराः । वाण्या गद्गदया बद्धकरा विनतकंधराः

அந்த மகேசானனை வணங்கி அவர்கள் பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர். குரல் தடுக்கத் தடுக்கப் புகழ்ந்து, கைகளை கூப்பி, கழுத்தைத் தாழ்த்தி பணிந்தனர்.

Verse 10

सप्तर्षय ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । जाता वयं सुधन्या हि त्वया यदधुना स्मृताः

ஏழு ரிஷிகள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! இப்போது நீர் எங்களை நினைத்ததால் நாங்கள் உண்மையிலே பாக்கியவான்களாயினோம்.

Verse 11

किमर्थं संस्मृता वाथ शासनं देहि तद्धि नः । स्वदाससदृशीं स्वामिन्कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

எந்த நோக்கத்திற்காக எங்களை நினைத்தீர்? ஆண்டவனே, எங்களுக்கு உமது ஆணையை அருள்வாயாக—என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறுவாயாக. சுவாமியே, உமது தாசர்களுக்கு அளிக்கும் கருணையை எங்களுக்கும் அளிப்பாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 12

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य नीनां तु विज्ञप्तिं करुणानिधिः । प्रोवाच विहसन्प्रीत्या प्रोत्फुल्लनयनाम्बुजः

பிரம்மா கூறினார்—அந்த பெண்களின் வேண்டுதலைக் கேட்ட கருணைக் கடலான இறைவன் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார்; மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்களுடன் அவர் பதிலுரைத்தார்।

Verse 13

महेश्वर उवाच । हे सप्तमुनयस्ताताश्शृणुतारं वचो मम । अस्मद्धितकरा यूयं सर्वज्ञानविचक्षणाः

மகேஸ்வரர் கூறினார்—ஏழு முனிவர்களே, அன்புடையோரே, என் சொற்களை கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்கள் எங்கள் நலனுக்காகச் செயல்படுவோர்; எல்லா அறிவிலும் தேர்ந்த விவேகிகள்.

Verse 14

तपश्चरति देवेशी पार्वती गिरिजाऽधुना । गौरीशिखरसंज्ञे हि पार्वते दृढमानसा

இப்போது தேவீ கிறிஜையான பார்வதி, ‘கௌரீ-சிகரம்’ எனப்படும் மலைச்சிகரத்தில் உறுதியான மனத்துடன் தேவர்களின் ஈசனை நோக்கித் தவம் செய்கிறாள்।

Verse 15

मां पतिं प्राप्तुकामा हि सा सखीसेविता द्विजाः । सर्वान्कामान्विहायान्यान्परं निश्चयमागता

ஓ த்விஜர்களே, தோழியரால் சூழப்பட்ட அவள்—என்னை கணவராக அடைய விரும்பி—மற்ற எல்லா ஆசைகளையும் துறந்து, உன்னதமான அசையாத உறுதிக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தாள்.

Verse 16

तत्र गच्छत यूयं मच्छासनान्मुनिसत्तमाः । परीक्षां दृढतायास्तत्कुरुत प्रेमचेतसः

முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, என் ஆணையின்படி நீங்கள் அங்கே செல்லுங்கள். அன்பு-பக்தி நிறைந்த மனத்துடன் அந்த உறுதியின் சோதனையை நடத்துங்கள்.

Verse 17

सर्वथा छलसंयुक्तं वचनीयं वचश्च वः । न संशयः प्रकर्तव्यश्शासनान्मम सुव्रताः

நல்ல விரதம் கொண்டவர்களே, எல்லாவிதத்திலும் நுண்ணறிவு கலந்த சொற்களையே நீங்கள் பேச வேண்டும்; அதன்படியே பேசுங்கள். என் ஆணையில் ஐயமோ தயக்கமோ கொள்ளாதீர்கள்.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्ताश्च मुनयो जग्मुस्तत्र द्रुतं हि ते । यत्र राजति सा दीप्ता जगन्माता नगात्मजा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட முனிவர்கள் விரைவாக அங்கே சென்றனர்; அங்கே உலகமாதா, மலைமகள் பார்வதி ஒளிவீசி மகிமையுடன் விளங்கினாள்.

Verse 19

तत्र दृष्ट्वा शिवा साक्षात्तपःसिद्धिरिवापरा । मूर्ता परमतेजस्का विलसंती सुतेजसा

அங்கே நேரில் சிவையைத் தரிசித்தவுடன்—தவச்சித்தியின் இன்னொரு உருவம்போல்—அவள் உருவமுற்று, பரம ஒளிமிக்கவளாய், தன் சொந்தத் தேஜஸால் பிரகாசித்தாள்।

Verse 20

हृदा प्रणम्य तां ते तु ऋषयस्सप्त सुव्रताः । सन्नता वचनं प्रोचुः पूजिताश्च विशेषतः

அப்போது நற்கடமையுடைய அந்த ஏழு ரிஷிகள் மனமார அவளுக்கு வணங்கி பணிவுடன் நின்றனர். சிறப்பாகப் பூஜிக்கப்பட்ட பின் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 21

ऋषय ऊचुः । शृणु शैलसुते देवी किमर्थं तप्यते तपः । इच्छसि त्वं सुरं कं च किं फलं तद्वदाधुना

ரிஷிகள் கூறினர்— மலைமகளே தேவியே, கேள்; எந்த நோக்கத்திற்காக நீ தவம் செய்கிறாய்? எந்த தேவனை நீ விரும்புகிறாய், எந்த பலனை நாடுகிறாய்? இப்போது கூறு.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता सा शिवा देवी गिरींद्रतनया द्विजैः । प्रत्युवाच वचस्सत्यं सुगूढमपि तत्पुरः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு இருமுறை பிறந்த முனிவர்கள் உரைத்தபோது, மலைமன்னன் மகளான சிவா தேவி அவர்களின் முன்னிலையில் உண்மையான சொற்களைச் சொன்னாள்; ஆனால் அதன் பொருள் மிகக் களவானது.

Verse 23

पार्वत्युवाच । मुनीश्वरास्संशृणुत मद्वाक्यं प्रीतितो हृदा । ब्रवीमि स्वविचारं वै चिंतितो यो धिया स्वया

பார்வதி கூறினாள்—முனிவரே, அன்பால் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் என் சொற்களை கேளுங்கள். நான் என் அறிவால் சிந்தித்து உறுதிசெய்த என் கருத்தை இப்போது உரைக்கிறேன்.

Verse 24

करिष्यथ प्रहासं मे श्रुत्वा वाचो ह्यसंभवाः । संकोचो वर्णनाद्विप्रा भवत्येव करोमि किम्

என் சொற்களை கேட்டால்—அவை உண்மையிலேயே சாத்தியமற்றதுபோல் தோன்றுவதால்—நீங்கள் என்னை நகைப்பீர்கள். ஓ பிராமணர்களே, இதை விவரிக்க எனக்கு தயக்கம் உண்டாகிறது; சொல்லும்போது இயல்பாகவே வெட்கம் எழுகிறது, நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे सप्तर्षिंकृतपरीक्षावर्णनो नाम पंचविशोऽध्याय

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “ஏழு ரிஷிகள் நடத்திய சோதனையின் வர்ணனை” எனும் இருபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 26

सुरर्षेश्शासनं प्राप्य करोमि सुदृढं तपः । रुद्रः पतिर्भवेन्मे हि विधायेति मनोरथम्

ரிஷிகளின் தலைவரின் ஆணையைப் பெற்ற நான் உறுதியான தவத்தை மேற்கொள்வேன்; ‘ருத்ரனே என் கணவராக ஆகட்டும்; விதாதா அவ்வாறே விதிக்கட்டும்’ என்ற எண்ணத்தை உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தி।

Verse 27

अपक्षो मन्मनः पक्षी व्योम्नि उड्डीयते हठात् । तदाशां शंकरस्वामी पिपर्त्तु करुणानिधिः

இறகில்லாதபோதும் மனம் மயங்கிய பறவை திடீரென வானில் பறக்க முயல்கிறது; அருள்கடலான சங்கரஸ்வாமி அந்த ஆசையை நிறைவேற்றுவாராக।

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या विहस्य मुनयश्च ते । संमान्य गिरिजां प्रीत्या प्रोचुश्छलवचो मृषा

பிரம்மா கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அந்த முனிவர்கள் சிரித்தனர். பின்னர் பிரியத்துடன் கிரிஜையை மதித்து, விளையாட்டாக வஞ்சகமுள்ள பொய்ச் சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 29

ऋषय ऊचुः । न ज्ञातं तस्य चरितं वृथापण्डितमानिनः । देवर्षेः कूरमनसः सुज्ञा भूत्वाप्यगात्मजे

ரிஷிகள் கூறினர்—மலையரசி கீரிஜையே! நன்கு அறிந்தவளாயிருந்தும் அந்த தேவ ரிஷியின் உண்மையான நடத்தையை நீ உணரவில்லை. அவர் மந்தபுத்தியுடையவர்; ஆயினும் வீணாகத் தன்னைப் பெரிய பண்டிதன் என எண்ணுகிறார்.

Verse 30

नारदः कूटवादी च परचित्तप्रमंथकः । तस्य वार्त्ताश्रवणतो हानिर्भवति सर्वथा

நாரதர் வஞ்சகச் சொற்கள் பேசுபவர்; பிறர் மனங்களை கலக்குபவர். அவருடைய பேச்சைச் செவிமடுத்தாலே எல்லாவிதத்திலும் தீங்கு நிச்சயம் உண்டாகும்.

Verse 31

तत्र त्वं शृणु सद्बुध्या चेतिहासं सुशोभितम् । क्रमात्त्वां बोधयंतो हि प्रीत्या तमुपधारय

ஆகையால் நீ நல்ல, நிலையான அறிவுடன் இந்த அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட புனித வரலாற்றைக் கேள். நாம் அன்புடன் படிப்படியாக உனக்கு விளக்குவோம்; அதை மனத்தில் கவனமாகப் பதிய வைத்துக்கொள்.

Verse 32

ब्रह्मपुत्रो हि यो दक्षस्सुषुवे पितुराज्ञया । स्वपत्न्यामयुतं पुत्रानयुंक्त तपसि प्रियान्

பிரம்மாவின் புதல்வனான தக்ஷன், தந்தையின் ஆணையின்படி தன் மனைவியால் பத்தாயிரம் அன்புப் புதல்வர்களை பெற்றான்; அவர்களைத் தபஸின் ஒழுக்கத்தில் ஈடுபடுத்தினான்.

Verse 33

ते सुताः पश्चिमां दिशि नारायणसरो गताः । तपोर्थे ते प्रतिज्ञाय नारदस्तत्र वै ययौ

அந்த புதல்வர்கள் மேற்குத் திசையில் உள்ள நாராயண சரஸுக்குச் சென்றனர். தபஸுக்காக உறுதி செய்து நாரதரும் நிச்சயமாக அங்கே சென்றார்.

Verse 34

कूटोपदेशमाश्राव्य तत्र तान्नारदो मुनिः । तदाज्ञया च ते सर्वे पितुर्न गृहमाययुः

அங்கே முனிவர் நாரதர் அவர்களுக்கு சூழ்ச்சியான உபதேசத்தைச் சொல்லிக் கேட்க வைத்தார். அவரது ஆணையின்படி அவர்கள் அனைவரும் தந்தையின் இல்லத்திற்குத் திரும்பவில்லை.

Verse 35

तच्छ्रुत्वा कुपितो दक्षः पित्राश्वासितमानसः । उत्पाद्य पुत्रान्प्रायुंक्त सहस्रप्रमितांस्ततः

அதைக் கேட்டதும் தக்ஷன் கோபமடைந்தான்; ஆனால் தந்தையின் ஆறுதல் மொழிகளால் அவன் மனம் அமைந்தது. பின்னர் அவன் புதல்வர்களை உண்டாக்கி, ஆயிரம் எண்ணிக்கையிலான அவர்களை அனுப்பினான்.

Verse 36

तेऽपि तत्र गताः पुत्रास्तपोर्थं पितुराज्ञया । नारदोऽपि ययौ तत्र पुनस्तत्स्वोपदेशकृत्

அந்த புதல்வர்களும் தந்தையின் ஆணையின்படி தவம் செய்ய அங்கே சென்றனர். நாரதரும் மீண்டும் அங்கே சென்று, மறுபடியும் அவர்களுக்கு உபதேசம் அளிப்பவரானார்.

Verse 37

ददौ तदुपदेशं ते तेभ्यो भ्रातृपथं ययुः । आययुर्न पितुर्गेहं भिक्षुवृत्तिरताश्च ते

அந்த உபதேசத்தை அளித்த பின் அவர்கள் சகோதரப் பாசத்தின் பாதையில் சென்றனர். தந்தையின் இல்லத்திற்குத் திரும்பவில்லை; பிச்சை வாழ்வில் ஈடுபட்டு பிச்சையால் வாழ்ந்தனர்.

Verse 38

इत्थं नारदसद्वृत्तिर्विश्रुत्ता शैलकन्यके । अन्यां शृणु हि तद्वृत्तिं वैराग्यकरणीं नृणाम्

மலைமகளே, இவ்வாறு நாரதரின் புகழ்பெற்ற நல்வரலாறு கூறப்பட்டது. இப்போது மனிதர்க்கு வைராக்யம் எழுப்பும் இன்னொரு வரலாற்றைக் கேள்.

Verse 39

विद्याधरश्चित्रकेतुर्यो बभूव पुराकरोत् । स्वोपदेशमयं दत्त्वा तस्मै शून्यं च तद्गृहम्

முன்னொரு காலத்தில் சித்ரகேது என்னும் வித்யாதரன் இருந்தான். குரு தன் உபதேசத்தில் பிறந்த பரஞ்ஞானத்தை அவனுக்கு அளித்து, அவன் இல்லத்தை வெறுமையாக்கி—உலகப் பந்தங்களிலிருந்து விடுவித்து—சிஷ்யன் உள்ள்முகமாகி பரமபதி சிவனின் சரணில் மோட்சத்தை நாடுமாறு செய்தார்.

Verse 40

प्रह्लादाय स्वोपदेशान्हिरण्यकशिपोः परम् । दत्त्वा दुखं ददौ चायं परबुद्धिप्रभेदकः

ஹிரண்யகசிபுவின் எண்ணத்துக்கு மாறாக, குரு பிரஹ்லாதனுக்கு தன் பரம உபதேசத்தை அளித்தார். அதனால் அவர் தமக்கே துன்பத்தை வரவழைத்தார்; ஏனெனில் உயர்ந்த அறிவை எழுப்பி பிறரின் தீய உறுதியை உடைப்பவர் அவர்.

Verse 41

मुनिना निजविद्या यच्छ्राविता कर्णरोचना । स स्वगेहं विहायाशु भिक्षां चरति प्रायशः

முனிவர் தம் சொந்த வித்யையை—செவிக்கு இனியதாக—அவனுக்குக் கேட்கச் செய்தார். அதை கேட்டவுடன் அவன் தன் இல்லத்தை விரைவில் விட்டு, பெரும்பாலும் பிச்சை ஏற்று அலைந்து திரியத் தொடங்கினான்.

Verse 42

नारदो मलिनात्मा हि सर्वदो ज्ज्वलदेहवान् । जानीमस्तं विशेषेण वयं तत्सहवासिनः

“நாரதர் உண்மையில் மாசுடைய மனநிலையாளர்; ஆயினும் அவர் அனைத்தையும் அளிப்பவர், ஒளிவீசும் உடலுடையவர். நாங்கள்—அவருடன் நெருங்கி வாழ்பவர்கள்—அவரைத் தனித்துவமாக நன்கு அறிவோம்.”

Verse 43

बकं साधुं वर्णयंति न मत्स्यानत्ति सर्वथा । सहवासी विजानीयाच्चरित्रं सहवासिनाम्

மக்கள் கொக்கை ‘சாது’ என்று புகழ்வார்கள்—அது ஒருபோதும் மீன் உண்ணாது என்று. ஆனால் அதனுடன் நெருங்கி வாழ்பவன், உடன் வாழ்பவர்களின் உண்மையான நடத்தை அறிந்துவிடுவான்.

Verse 44

लब्ध्वा तदुपदेशं हि त्वमपि प्राज्ञसंमता । वृथैव मूर्खीभूता तु तपश्चरसि दुष्करम्

அந்த உபதேசத்தை பெற்றும், அறிவாளி என மதிக்கப்படினும், நீ வீணாக மூடியாகி கடின தவம் செய்கிறாய்।

Verse 45

यदर्थमीदृशं बाले करोषि विपुलं तपः । सदोदासी निर्विकारो मदनारिर्नसंशयः

இளம்பெண்ணே, எதற்காக இத்தகைய பெரும் தவம் செய்கிறாய்? மன்மதனை வென்ற சிவன் எப்போதும் பற்றற்றவன், மாற்றமற்றவன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 46

अमंगलवपुर्धारी निर्लज्जोऽसदनोऽकुली । कुवेषी प्रेतभूतादिसंगी नग्नौ हि शूलभृत्

அவன் தோற்றம் அமங்கலமாகத் தெரிகிறது; வெட்கமற்றவன், இல்லமற்றவன், அமைதியற்றவன். கெட்ட ஆடை அணிந்தவன்; பிரேத-பூதாதிகளுடன் பழகுபவன்; நிர்வாணமாகத் திரிசூலம் தாங்குபவன்।

Verse 47

स धूर्तस्तव विज्ञानं विनाश्य निजमायया । मोहयामास सद्युक्त्या कारयामास वै तपः

அந்த சூழ்ச்சியன் தன் மாயையால் உன் விவேகத்தைச் சிதைத்து, இனிய நியாயங்களால் உன்னை மயக்கி, உண்மையிலேயே தவம் செய்ய வைத்தான்।

Verse 49

प्रथमं दक्षजां साध्वी विवाह्य सुधिया सतीम् । निर्वाहं कृतवान्नैव मूढः किंचिद्दिनानि हि

முதலில் தக்ஷனின் மகளான சாத்வி, அறிவுடைய சதியை மணந்தபின்பும், அந்த மயக்கமுற்றவன் சில நாட்கள்கூட இல்லறத்தை நடத்தவில்லை।

Verse 50

तां तथैव स वै दोषं दत्त्वात्याक्षीत्स्वयं प्रभुः । ध्यायन्स्वरूप मकलमशोकमरमत्सुखी

அப்போது ஆண்டவர் தாமே அந்தக் குறையை அவள்மேல் ஏற்றி, பின்னர் அதைத் துறந்தார்; பகுதியற்ற, துயரமற்ற, அமரமான தம் சொரூபத்தைத் தியானித்து ஆனந்தத்தில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 51

एकलः परनिर्वाणो ह्यसंगोऽद्वय एव च । तेन नार्याः कथं देवि निर्वाहः संभविष्यति

அவர் தனித்தவன்; பரம நிர்வாண நிலையில் நிலைத்தவன்; பற்றற்றவன்; அத்வைதன். ஆகவே, தேவி, அவருடன் பெண்ணின் இல்லவாழ்வு-பராமரிப்பும் தாம்பத்திய தர்மமும் எவ்வாறு இயலும்?

Verse 52

अद्यापि शासनं प्राप्य गृहमायाहि दुर्मतिम् । त्यजास्माकं महाभागे भविष्यति च शं तव

இப்போதும் எங்கள் ஆணையை ஏற்று இல்லத்திற்குத் திரும்பி, இந்தத் தவறான எண்ணத்தால் ஏற்பட்ட உறுதியை விட்டுவிடு. மகாபாக்யவதியே, அவ்வாறு செய்தால் உனக்கு நலம் மற்றும் சுபம் நிச்சயம் உண்டாகும்.

Verse 53

त्वद्योग्यो हि वरो विष्णुस्सर्वसद्गुणवान्प्रभुः । वैकुण्ठवासी लक्ष्मीशो नानाक्रीडाविशारदः

உனக்குத் தகுந்த மணமகன் விஷ்ணுவே—அனைத்து நற்குணங்களும் நிறைந்த இறைவன். அவர் வைகுண்டவாசி, லக்ஷ்மீபதி, பல தெய்வீக லீலைகளில் தேர்ந்தவர்.

Verse 54

तेन ते कारयिष्यामो विवाहं सर्वसौख्यदम् । इतीदृशं त्यज हठं सुखिता भव पार्वति

அவ்வழியால் உன் திருமணத்தை நாம் நடத்துவோம்; அது எல்லாச் சுகங்களையும் அளிப்பது. ஆகவே, ஓ பார்வதி, இத்தகைய பிடிவாதத்தை விட்டுவிட்டு அமைதியுடன் இன்புறு.

Verse 55

ब्रह्मोवाच । इत्येदं वचनं श्रुत्वा पार्वती जगदम्बिका । विहस्य च पुनः प्राह मुनीन्ज्ञान विशारदान्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட ஜகதாம்பிகை பார்வதி புன்னகைத்து, ஆன்ம ஞானத்தில் தேர்ந்த முனிவர்களிடம் மீண்டும் உரைத்தாள்.

Verse 56

पार्वत्युवाच । सत्यं भवद्भिः कथितं स्वज्ञानेन मुनीश्वराः । परंतु मे हठो नैव मुक्तो भवति वै द्विजाः

பார்வதி கூறினாள்—முனீஸ்வரர்களே, உங்கள் சுயஞானத்தால் கூறியது உண்மையே. ஆனால், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, என் உறுதியான தீர்மானம் சிறிதும் தளரவில்லை.

Verse 57

स्वतनोः शैलजातत्वात्काठिन्यं सहजं स्थितम् । इत्थं विचार्य सुधिया मां निषेद्धुं न चार्हथ

என் உடல் மலைவம்சத்தில் பிறந்ததனால், கடினமும் தாங்கும் வலிமையும் இயல்பாகவே என்னுள் நிலைத்துள்ளன. ஆகவே, அறிவுடன் சிந்தித்து என்னைத் தடுக்க நீங்கள் உரியவர்கள் அல்ல.

Verse 58

सुरर्षेर्वचनं पथ्यं त्यक्ष्ये नैव कदाचन । गुरूणां वचनं पथ्यमिति वेदविदो विदुः

தேவரிஷியின் நலமளிக்கும் சொல்லை நான் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன். வேதம் அறிந்தோர், குருவின் உபதேசமே உண்மையான நல்வழி என அறிவுறுத்துகின்றனர்.

Verse 59

गुरूणां वचनं सत्यमिति येषां दृढा मतिः । तेषामिहामुत्र सुखं परमं नासुखं क्वचित्

“குருவின் வாக்கே சத்தியம்” என உறுதியான நம்பிக்கை உடையோர் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பரம ஆனந்தம் அடைவர்; அவர்களுக்கு எங்கும் துயரம் எழாது।

Verse 60

गुरूणां वचनं सत्यमिति यद्धृदये न धीः । इहामुत्रापि तेषां हि दुखं न च सुखं क्वचित्

“குருவின் வாக்கு சத்தியம்” என்ற தெளிந்த உறுதி இதயத்தில் இல்லாதோர்க்கு எந்நேரமும் இன்பம் இல்லை; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவர்களுக்குப் பங்கு துயரமே।

Verse 61

सर्वथा न परित्याज्यं गुरूणां वचनं द्विजाः । गृहं वसेद्वा शून्यं स्यान्मे हठस्सुखदस्सदा

ஓ இருபிறப்பினரே, குருவின் கட்டளையை எவ்விதத்திலும் கைவிடலாகாது. வீடு வெறுமையாயினும் அதில் வாழ வேண்டியதாகினும், என் இந்த உறுதியான நிலை எப்போதும் அமைதியும் நலனும் அளிப்பதாக இருக்கட்டும்।

Verse 62

यद्भवद्भिस्सुभणितं वचनं मुनिसत्तमाः । तदन्यथा तद्विवेकं वर्णयामि समासतः

ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, நீங்கள் கூறிய சொற்கள் நன்கு உரைக்கப்பட்டவையே; எனினும் அதன் உண்மையான விவேகத்தை, நோக்கமுற்ற பொருள் தெளிவாகப் புரியும்படி, நான் சுருக்கமாக வேறொரு முறையில் விளக்குகிறேன்।

Verse 63

गुणालयो विहारी च विष्णुस्सत्यं प्रकीर्तितः । सदाशिवोऽगुणः प्रोक्तस्तत्र कारण मुच्यते

விஷ்ணு குணங்களில் தங்கி அவற்றுள் இயங்குபவர்; ஆகவே அந்த நிலைமையில் அவர் ‘சத்தியன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார். ஆனால் சதாசிவன் குணாதீதன், நிர்குணன் என உரைக்கப்படுகிறார்; எனவே அவரே அனைத்தின் பரம காரணம் என்று போதிக்கப்படுகிறது।

Verse 64

शिवो ब्रह्माविकारः स भक्तहेतोर्धृताकृतिः । प्रभुतां लौकिकीं नैव संदर्शयितुमिच्छति

சிவன் பிரம்மாவின் விகாரப் பிறவி அல்லன்; பக்தர்களின் பொருட்டு அவர் வெளிப்படும் உருவை ஏற்கிறார். ஆனாலும் வெறும் உலகியலான ஆட்சி அல்லது வல்லமை காட்ட விரும்புவதில்லை.

Verse 65

अतः परमहंसानां धार्यये सुप्रिया गतिः । अवधूतस्वरूपेण परानंदेन शंभुना

ஆகையால் பரமஹம்சர்களுக்கு தாங்கி நிற்கும் மிகப் பிரியமான அடைக்கலம்—அவதூத வடிவில் பரமானந்தமயமான சம்புவை தியானித்து உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்துதலே.

Verse 66

भूषूणादिरुचिर्मायार्लिप्तानां ब्रह्मणो न च । स प्रभुर्निर्गुणोऽजो निर्मायोऽलक्ष्यगतिर्विराट्

மாயையில் லிப்தரானோர் வெளிப்புற அலங்கார ஒளியால் எவ்வளவு பிரகாசித்தாலும், அவர்களுடைய ‘பிரம்மம்’ அவர் அல்ல. அவரே ஒரே பரம்பொருள்—நிர்குணன், அஜன், மாயைத் தீண்டாதவன்; புலன்-மனத்தால் அறிய இயலாத பாதையுடையவன், ஆயினும் அனைத்திலும் நிறைந்த விராட்.

Verse 67

धर्मजात्यादिभिश्शम्भुर्नानुगृह्णाति व द्विजाः । गुरोरनुग्रहेणैव शिवं जानामि तत्त्वतः

ஓ இருபிறப்பினரே, சம்பு தர்மம், சாதி முதலிய வெளிப்புற அடையாளங்களை வைத்து அருள் வழங்குவதில்லை. குருவின் அருளாலேயே சிவனைத் தத்துவமாக அறிய முடியும்.

Verse 68

चेच्छिवस्स हि मे विप्रा विवाहं न करिष्यति । अविवाहा सदाहं स्यां सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ஓ விப்ரர்களே, என் சிவன் திருமணம் செய்யாவிட்டால் நான் என்றும் திருமணமின்றியே இருப்பேன். இது உண்மை—உண்மை, உண்மை என நான் கூறுகிறேன்.

Verse 69

उदयति यदि भानुः पश्चिमे दिग्विभागे प्रचलति यदि मेरुश्शीततां याति वह्निः । विकसति यदि पद्मं पर्वताग्रे शिलायां न हि चलति हठो मे सत्यमेतद्ब्रवीमि

சூரியன் மேற்கில் உதித்தாலும், மேரு மலை நகர்ந்தாலும், அக்கினி குளிர்ந்தாலும், மலைச்சிகரப் பாறையில் தாமரை மலர்ந்தாலும்—என் உறுதி அசையாது; இதுவே உண்மை என்கிறேன்.

Verse 70

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तान्प्रणम्याशु मुनीन्सा पर्वतात्मजा । विरराम शिवं स्मृत्वा निर्विकारेण चेतसा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மலைமகள் அந்த முனிவர்களுக்கு விரைவில் வணங்கினாள். கலக்கம் அற்ற மனத்துடன் சிவனை நினைத்து, அவள் மௌனமாய் அமைதியுடன் நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 71

ऋषयोऽपीत्थमाज्ञाय गिरिजायास्सुनिश्चयम् । प्रोचुर्जयगिरं तत्र ददुश्चाशिषमुत्तमाम्

இவ்வாறு கிரிஜையின் உறுதியான தீர்மானத்தை அறிந்த முனிவர்கள் அங்கே ஜயகோஷம் எழுப்பி, அவளுக்கு மிக உயர்ந்த ஆசீர்வாதத்தை அளித்தனர்।

Verse 72

अथ प्राणम्य तां देवीं मुनयो हृष्टमानसाः । शिवस्थानं द्रुतं जग्मुस्तत्परीक्षाकरा मुने

பின்னர் அந்த தேவியை வணங்கி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் முனிவர்கள், ஓ முனிவரே, சிவனின் திருத்தலத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றனர்; அதன் மகிமையைச் சோதித்து உறுதிப்படுத்த எண்ணி।

Verse 73

तत्र गत्वा शिवं नत्वा वृत्तांतं विनिवेद्य तम् । तदाज्ञां समनुप्राप्य स्वर्लोकं जग्मुरादरात्

அங்கே சென்று அவர்கள் பரமசிவனை வணங்கி, நிகழ்ந்த அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தனர். அவருடைய ஆணையைப் பெற்ற பின், அவர்கள் மரியாதையுடன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றனர்।