Sukta 2

Mantra 1

वैश्वानराय धिषणामृतावृधे घृतं न पूतमग्नये जनामसि । द्विता होतारं मनुषश्च वाघतो धिया रथं न कुलिशः समृण्वति ॥

ருதத்தில் வளர்த்திடும் வைஶ்வானரன்—அக்னி—திஷணா (ஊக்கமூட்டும் அறிவு) யை உயர்த்துவானுக்காக, தூய்மையாக்கப்பட்ட நெய் போலப் பரிசுத்த ஹவியை நாம் உருவாக்குகிறோம். மனித வழிபாட்டாளர் (வாகதன்) ஹோதரை மீண்டும் அமைக்கிறான்; தியா (சிந்தனை) யால் ரதம் வடிவமைப்பது போல, குலிச (சுத்தி) யால் கொல்லன் அதை உறுதியாகச் செய்கிறான்.

Mantra 2

स रोचयज्जनुषा रोदसी उभे स मात्रोरभवत्पुत्र ईड्यः । हव्यवाळग्निरजरश्चनोहितो दूळभो विशामतिथिर्विभावसुः ॥

அவன் தன் பிறப்பினாலேயே இரு உலகங்களான ரோதஸீயை ஒளிரச் செய்தான்; இரு மாதர்களிடமிருந்து வணங்கத்தக்க மகனாக ஆனான். ஹவ்யவாஹன் அக்னி—அஜரன், எங்கள் நலனில் நிறுவப்பட்டவன்—அடைய அரிதாயினும் மக்களுக்குப் விருந்தினன்; அவன் விபாவசு, பலவகை ஒளியுடையவன்.

Mantra 3

क्रत्वा दक्षस्य तरुषो विधर्मणि देवासो अग्निं जनयन्त चित्तिभिः । रुरुचानं भानुना ज्योतिषा महामत्यं न वाजं सनिष्यन्नुप ब्रुवे ॥

க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) மற்றும் தக்ஷ (திறன்-வல்லமை) ஆகியவற்றால், விதர்மணி—ருதத்தின் ஒழுங்கமைந்த நியமத்தில்—தேவர்கள் சித்தி (ஒளிமிகு உணர்வுகள்) மூலம் அக்னியைப் பிறக்கச் செய்கின்றனர். பானு மற்றும் ஜ்யோதி எனும் ஒளியால் பிரகாசிப்பவனாகிய, மஹாமத்யன்—பெருவெளியின் வேகமிகு ‘வாஜ’ (வெற்றி-வலிமை) போல—அவனை நான் அழைக்கிறேன்; வாஜத்தைப் பெற விரும்பி.

Mantra 4

आ मन्द्रस्य सनिष्यन्तो वरेण्यं वृणीमहे अह्रयं वाजमृग्मियम् । रातिं भृगूणामुशिजं कविक्रतुमग्निं राजन्तं दिव्येन शोचिषा ॥

மகிழ்ச்சியின் பெறுபேற்றை நாடி, மிக வरेண்யமானதை நாம் தேர்வுசெய்கிறோம்—அக்னியை: தவறாதவன், ருக்-பாடலால் போற்றப்படும் வல-நிறைவு; ப்ருகுக்களின் ராதி (அருள்-தானம்), உஷிஜ்-ஜ்வாலை, கவி-க்ரது—தெய்வீக ஶோசிஷால் ஒளிர்வான்.

Mantra 5

अग्निं सुम्नाय दधिरे पुरो जना वाजश्रवसमिह वृक्तबर्हिषः । यतस्रुचः सुरुचं विश्वदेव्यं रुद्रं यज्ञानां साधदिष्टिमपसाम् ॥

தெய்வீக சும்னத்திற்காக மக்கள் அக்னியை முன்னணியில் நிறுவினர்—இங்கே, பரிசுத்த பற்ஹிஸ் விரிக்கப்பட்டவர்கள். கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஸ்ருசுகளுடன் அவர்கள் சுருசி, விஶ்வதேவ்ய, ருத்ர-சக்தியை நிலைநிறுத்துகின்றனர்—எங்கள் அபஸ் (செயல்கள்) வழி யஜ்ஞங்களின் இஷ்டி, நிறைவை, சாதிப்பவன்.

Mantra 6

पावकशोचे तव हि क्षयं परि होतर्यज्ञेषु वृक्तबर्हिषो नरः । अग्ने दुव इच्छमानास आप्यमुपासते द्रविणं धेहि तेभ्यः ॥

ஓ பாவக-சோசே! ஓ ஹோத்ரே! உன் க்ஷய (இல்லம்/தாமம்) சுற்றிலும், யஜ்ஞங்களில் நன்கு விரிக்கப்பட்ட பர்ஹிஸ் உடைய நரர்கள் கூடுகின்றனர். ஓ அக்னே! சேவையும் உள்ளார்ந்த ஆப்ய (நிறைவு/திருப்தி) யையும் நாடி, அவர்கள் உபாசனையில் உன் அருகே அமர்கிறார்கள்; அவர்களுள் த்ரவிணம் (செல்வம்/வளம்) நீ நிறுவுவாயாக.

Mantra 7

आ रोदसी अपृणदा स्वर्महज्जातं यदेनमपसो अधारयन् । सो अध्वराय परि णीयते कविरत्यो न वाजसातये चनोहितः ॥

அவன் ரோதஸீ (வானும் பூமியும்) யை நிரப்பினான்; மேலும் மகத்தான ஸ்வர் (ஒளிமிகு உலகம்) யையும் நிரப்பினான்—அவன் பிறப்பின்போது அபஸ் (செயல்-சக்திகள்) அவனைத் தாங்கியபோது. அப்போது கவி, அத்வர (யஜ்ஞ)த்திற்காக பரி-நீயதே—வாஜஸாதி (வெற்றி/வளம்) பெற வேகமான குதிரை போல—நம் நலனுக்காக நம்முள் நிறுவப்பட்டவன்.

Mantra 8

नमस्यत हव्यदातिं स्वध्वरं दुवस्यत दम्यं जातवेदसम् । रथीॠतस्य बृहतो विचर्षणिरग्निर्देवानामभवत्पुरोहितः ॥

ஹவ்யதாதி (ஹவிர்தாதா) யை வணங்குங்கள்; ஸ்வத்வர (நன்கு ஒழுங்குபட்ட/நேரான யஜ்ஞம்) இன் அதிபதி, வெல்லமுடியாத ஜாதவேதஸைச் சேவியுங்கள். ருதத்தின் மகத்தான (விரிந்த) ரதீ, அனைத்தையும் காணும் அக்னி, தேவர்களின் புரோஹிதன்—முன்னணித் தலைவன்—ஆயினான்.

Mantra 9

तिस्रो यह्वस्य समिधः परिज्मनोऽग्नेरपुनन्नुशिजो अमृत्यवः । तासामेकामदधुर्मर्त्ये भुजमु लोकमु द्वे उप जामिमीयतुः ॥

யஹ்வ (மிகவேகமுடைய) அக்னியின் மூன்று சமிதைகள் பரிஜ்மன் (சுற்றிச் சுழலும்) ஆக இருந்தன; உஶிஜ்—அம்ருத்ய (அமர) மற்றும் ஆர்வமுடையோர்—அவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தினர். அவற்றில் ஒன்றை அவர்கள் மர்த்தியன் அனுபவிக்கும்படி வைத்தனர்; இரண்டோ மேலே தம் சொந்த உறவுலகை நோக்கி சென்றடைந்தன.

Mantra 10

विशां कविं विश्पतिं मानुषीरिषः सं सीमकृण्वन्त्स्वधितिं न तेजसे । स उद्वतो निवतो याति वेविषत्स गर्भमेषु भुवनेषु दीधरत् ॥

மனித இஷைகள் (உந்துதல்கள்) அவரை ஒருமுகப்படுத்துகின்றன—ஜனங்களின் கவி, குலத்தின் தலைவர் அக்னி—ஒளிக்காக கூர்மையாக்கப்பட்ட ஸ்வதிதி (கோடரி) போல. அவர் உயரங்களிலும் ஆழங்களிலும் இருந்து, வேவிஷத் (அதிரும் வலிமையுடன்) நகர்கிறார்; இவ்வுலகங்களில் தெய்வீக கருவை அவர் தாங்கி நிறுத்துகிறார்.

Mantra 11

स जिन्वते जठरेषु प्रजज्ञिवान्वृषा चित्रेषु नानदन्न सिंहः । वैश्वानरः पृथुपाजा अमर्त्यो वसु रत्ना दयमानो वि दाशुषे ॥

அவர் கருப்பைகளில் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறார்; காளைபோல், ஒளிமிகு (சித்ர) வடிவங்களிடையே சிங்கம்போல் கர்ஜித்து ஒலிக்கிறார். வைஶ்வானரன், ப்ருதுபாஜா (விரிந்த ஆற்றல்) அமரன்—வசுக்களையும் ரத்னங்களையும் பகிர்ந்து—தானம் செய்பவனுக்கு அளிக்கிறான்.

Mantra 12

वैश्वानरः प्रत्नथा नाकमारुहद्दिवस्पृष्ठं भन्दमानः सुमन्मभिः । स पूर्ववज्जनयञ्जन्तवे धनं समानमज्मं पर्येति जागृविः ॥

வைஶ்வானரன் (அக்னி) பழம்பெரும் முறையின்படி நாகம் (சுவர்க்கம்) ஏறி, திவ்யத்தின் ஒளிமிகு உச்சியைத் தொட்டான்; நல்வினைச் சிந்தனைகளுடன் புன்னகைத்தான். அவன் விழித்திருப்பவனாய், முன்புபோல், உயிர்களுக்காகச் செல்வத்தைப் பிறப்பித்து, அதே பாதையில் சுற்றிச் செல்கிறான்.

Mantra 13

ऋतावानं यज्ञियं विप्रमुक्थ्यमा यं दधे मातरिश्वा दिवि क्षयम् । तं चित्रयामं हरिकेशमीमहे सुदीतिमग्निं सुविताय नव्यसे ॥

ருதவான், யஜ்ஞத்திற்குரியவன், விப்ரன், உக்த்யன்—அந்த அக்னியை நாம் நாடி அழைக்கிறோம்; மாதரிஷ்வன் அவனை திவியில் வாசஸ்தலமாக நிறுவினான். பலவழி-செல்வன் (விசித்ரயாம்), பொன்னிறக் கூந்தலன் (ஹரிகேச), நன்கு ஒளிர்வன் (சுதீதி) ஆகிய அந்த அக்னியை, புதியதொரு விரிவான முன்னேற்றம் (சுவித) பெற நாம் வணங்குகிறோம்.

Mantra 14

शुचिं न यामन्निषिरं स्वर्दृशं केतुं दिवो रोचनस्थामुषर्बुधम् । अग्निं मूर्धानं दिवो अप्रतिष्कुतं तमीमहे नमसा वाजिनं बृहत् ॥

இயக்கப் பாதையைப் போல் தூயவன், ஆற்றலில் கூர்மையானவன், ஸ்வர்த்ருஷ் (ஸ்வர்-ஒளியை நோக்கும் த்ருஷ்டா), திவோ கேது—ரோசனஸ்த (ஒளிரும் உலகங்களில் நிலைபெற்ற) மற்றும் உஷர்புத் (உஷாவுடன் விழித்திருப்பவன்) ஆகிய அந்த அக்னியை நாம் வணங்குகிறோம். திவ்யத்தின் மூர்த்தா/உச்சி—அப்ரதிஷ்குத (தடுக்க இயலாத, அகற்ற இயலாத) அந்த மஹான் வாஜின் (வலிமைமிகு/வெற்றியாளர்)னை நமஸ்காரத்துடன் நாடுகிறோம்.

Mantra 15

मन्द्रं होतारं शुचिमद्वयाविनं दमूनसमुक्थ्यं विश्वचर्षणिम् । रथं न चित्रं वपुषाय दर्शतं मनुर्हितं सदमिद्राय ईमहे ॥

நாம் அந்த ஆனந்தமய அக்னியை வேண்டுகிறோம்—தூய ஹோதா, இருபாடு அற்றவனாய் இயங்குபவன், இல்லத்தின் ஆண்டவன், ஸ்தோத்திரத்திற்குத் தகுதியானவன், எல்லா மக்களிடமும் விரிந்த செயற்பாடுடையவன். அவன் ரதம்போல் ஒளிமிக்கவும் வியப்புமிக்கவும், ஆன்மாவின் வடிவிற்கு இனிதாய் காணத்தக்கவனும்; மனுவால் நிறுவப்பட்டவனாய், இந்திரனுக்காக இச்சதனத்தில் என்றும் நாம் அவனை நாடுகிறோம்.