Sukta 52

Mantra 1

त्यं सु मेषं महया स्वर्विदं शतं यस्य सुभ्वः साकमीरते । अत्यं न वाजं हवनस्यदं रथमेन्द्रं ववृत्यामवसे सुवृक्तिभिः ॥

அந்தத் தூண்டும் மேஷ-வலிமையை நான் மகிமைப்படுத்துகிறேன்—ஸ்வர்வித், ஒளிமய உலகை கண்டுபிடிப்பவன்—அவனுடைய வேகமாக ஒளிரும் ‘ஷுப்வ’ (சக்திகள்) நூறுமடங்கு இயக்கத்தில் ஒன்றாக எழுகின்றன. செல்வத்தின் (வாஜ) குதிரை போல, அழைப்பில் அமரும் ரதம் போல—நன்கு அமைந்த சொற்கள் (ஸு-வ்ருக்தி) மூலம் உதவிக்காக இந்திரனை நம்மை நோக்கித் திருப்புவோமாக.

Mantra 2

स पर्वतो न धरुणेष्वच्युतः सहस्रमूतिस्तविषीषु वावृधे । इन्द्रो यद्वृत्रमवधीन्नदीवृतमुब्जन्नर्णांसि जर्हृषाणो अन्धसा ॥

அவன் மலைபோல் நிலைத்து நிற்கிறான்; தன் அடித்தளங்களில் அசையாதவன். ஆயிரம் துணையுடையவன் (ஸஹஸ்ரமூதி) தன் பலவகை வலிமைகளில் வளர்கிறான். நதிகளைத் தடுத்து வைத்த வ்ருத்ரனை இந்திரன் வதைத்தபோது, வெள்ளநீரைச் சுரந்து (உப்ஜன்) வெளிப்படுத்தினான்; சோம-இன்பத்தில் (அந்தஸ்) மகிழ்ந்து களித்தான்.

Mantra 3

स हि द्वरो द्वरिषु वव्र ऊधनि चन्द्रबुध्नो मदवृद्धो मनीषिभिः । इन्द्रं तमह्वे स्वपस्यया धिया मंहिष्ठरातिं स हि पप्रिरन्धसः ॥

ஏனெனில் அவனே கதவுகளைத் திறப்பவன்; கதவிடங்களில் அவனே மூடுபடலம்—உதரில் (ஊதன்) உள்ள செல்வத்தைத் தாங்குபவன்; சந்திர-அடித்தளம் (சந்திரபுத்ந), முனிவர்களின் மனீஷையால் எழும் மதத்தால் வளர்ந்தவன். அந்த இந்திரனை நான் சுவபஸ்யம் நிறைந்த தியாவால் அழைக்கிறேன்—மிகச் சிறந்த தானம் அளிப்பவனை; ஏனெனில் அவன் சோமரசம் (அந்தஸ்) நிறைந்து நிரம்பியவன்.

Mantra 4

आ यं पृणन्ति दिवि सद्मबर्हिषः समुद्रं न सुभ्वः स्वा अभिष्टयः । तं वृत्रहत्ये अनु तस्थुरूतयः शुष्मा इन्द्रमवाता अह्रुतप्सवः ॥

தெய்வீக ஆசனத்தில் இருப்போர் விண்ணில் அவனை நிரப்புகின்றனர்—கடல்போல்—தங்களின் ஒளிமிகு, விரைவான அபிஷ்டிகளாலும் விருப்பங்களாலும். அவனையே வ்ருத்ரவதத்தில் தொடர்ந்து உதவிகள் (ஊதயஃ) நிலைத்தன; இந்திரனைச் சூழ்ந்து வலிமை-ஆற்றல்கள் (ஷுஷ்மாஃ), தபத்தில் சோர்வில்லாதவை, அசையாதவை.

Mantra 5

अभि स्ववृष्टिं मदे अस्य युध्यतो रघ्वीरिव प्रवणे सस्रुरूतयः । इन्द्रो यद्वज्री धृषमाणो अन्धसा भिनद्वलस्य परिधीँरिव त्रितः ॥

அவனுடைய சொந்தப் பொழிவு-வெள்ளத்தினை நோக்கி—சோம-மதத்தில் போரிடும் அவனுக்குச்—உதவிகள் சரிவில் ஓடும் வேகமான நீரோடைகள் போலப் பாய்ந்தன. வஜ்ரம் தாங்கிய இந்திரன், அந்தஸ் (சோமரச) ஆனந்தத்தில் துணிந்து, வலனுடைய சுற்று-மூடுபடலங்களை வளையங்களை உடைப்பதுபோல் பிளந்தபோது—மறைந்திருந்த நிறைவுகளும் செல்வங்களும் திறந்து வெளிப்பட்டன.

Mantra 6

परीं घृणा चरति तित्विषे शवोऽपो वृत्वी रजसो बुध्नमाशयत् । वृत्रस्य यत्प्रवणे दुर्गृभिश्वनो निजघन्थ हन्वोरिन्द्र तन्यतुम् ॥

அவனைச் சுற்றி எரியும் ஒளிப்பொலிவு சுழல்கிறது; அவன் வலிமை மின்னுகிறது. நீர்களைச் சூழ்ந்து, அவன் அவற்றை ரஜஸ் (உலக-வெளி) அடித்தளத்தில் நிலைநிறுத்தினான். வ்ருத்ரனுடைய சரிவில், கடுமையான மோதல் ஒலிகளுக்கிடையில், ஓ இந்திரா, அவன் தாடைகளிலிருந்து இடியொலித் துடிப்பை நீ தாக்கி வீழ்த்தினாய்—அப்போது தடையையும் நீ வீழ்த்தினாய்.

Mantra 7

ह्रदं न हि त्वा न्यृषन्त्यूर्मयो ब्रह्माणीन्द्र तव यानि वर्धना । त्वष्टा चित्ते युज्यं वावृधे शवस्ततक्ष वज्रमभिभूत्योजसम् ॥

அலைகள் ஆழ்ந்த இதய-ஏரியை அசைக்க முடியாததுபோல், ஓ இந்திரா, உன்னுடைய பிரஹ்மாணி (ஸ்துதி-மந்திரங்கள்) அசைக்க முடியாதவை; அவை உன்னை வளர்க்கின்றன. த்வஷ்டாவும் உனக்குரிய பொருத்தமான வலிமையைப் பெருக்கி, வஜ்ரத்தை வடித்தான்—வெற்றியளிக்கும் ஓஜஸால் நிறைந்தது.

Mantra 8

जघन्वाँ उ हरिभिः सम्भृतक्रतविन्द्र वृत्रं मनुषे गातुयन्नपः । अयच्छथा बाह्वोर्वज्रमायसमधारयो दिव्या सूर्यं दृशे ॥

சேர்த்த உறுதியுடைய இந்திரா! உன் ஹரி (செம்மஞ்சள் குதிரைகள்) உடன் வ்ருத்ரனை வதைத்து, மனிதர்க்கு வழி வேண்டி நீ நீர்களை விடுவித்தாய். உன் புயங்களில் இரும்பு வஜ்ரத்தைப் பற்றினாய்; மேலும் தெய்வீக சூரியனை விண்ணில் பார்வைக்காக நிலைநிறுத்தினாய்.

Mantra 9

बृहत्स्वश्चन्द्रममवद्यदुक्थ्यमकृण्वत भियसा रोहणं दिवः । यन्मानुषप्रधना इन्द्रमूतयः स्वर्नृषाचो मरुतोऽमदन्ननु ॥

அவர்கள் ஸ்தோத்திரத்தைப் பெரிதும் ஒளிமிக்கதுமாக, வலிமை நிறைந்ததுமாக ஆக்கினர்; அச்சம்-பக்தியால் விண்ணேற்றப் பாதையை அமைத்தனர். மனிதப் போர்களில், மனிதரின் துணையரும், ஸ்வர்லோகத்தின் உதவியாளருமான மருதர்கள், இந்திரனைத் தொடர்ந்து மகிழ்ந்தனர்—அவருக்கு உதவியாய் இருந்து.

Mantra 10

द्यौश्चिदस्यामवाँ अहेः स्वनादयोयवीद्भियसा वज्र इन्द्र ते । वृत्रस्य यद्बद्बधानस्य रोदसी मदे सुतस्य शवसाभिनच्छिरः ॥

அந்த அஹி (பாம்பு)யின் முழக்கத்தால் வலிமைமிக்க த்யௌ (விண்ணும்) கூட அச்சத்தில் பின்வாங்கியது; இந்திரா, உன் வஜ்ரம் அத்தனைத் திகிலூட்டியது. வ்ருத்ரன் கட்டிப்போடுகிறவனாய் இரு உலகங்களையும் (ரோதஸீ) பிணைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, பிழிந்த சோமத்தின் மயக்கத்தில் நீ வலிமையால் அவன் தலையைப் பிளந்தாய்.

Mantra 11

यदिन्न्विन्द्र पृथिवी दशभुजिरहानि विश्वा ततनन्त कृष्टयः । अत्राह ते मघवन्विश्रुतं सहो द्यामनु शवसा बर्हणा भुवत् ॥

ஓ இந்திரா! பத்துக் கரங்கள்போல் விரிந்த பூமி எல்லா நாட்களிலும் எல்லா மக்களுக்காக (கிருஷ்டிகளுக்காக) தன் விரிவை விரித்தபோது, ஓ மகவன், இங்கேயே உன் தூரம்வரைப் புகழ்பெற்ற பராக்கிரமம் வலத்தால் மாபெரும் உயர்த்தலாகி த்யௌ (சுவர்க்கம்) வரை எட்டியது.

Mantra 12

त्वमस्य पारे रजसो व्योमनः स्वभूत्योजा अवसे धृषन्मनः । चकृषे भूमिं प्रतिमानमोजसोऽपः स्वः परिभूरेष्या दिवम् ॥

நீ இந்த ரஜஸ் (மத்திய உலகம்) அப்பால், விரிந்த வ்யோமனில் நிலைபெற்றவன்; சுயம்பிறந்த ஓஜஸால் வலிமைமிக்கவன், எங்கள் உதவிக்காக, ஓ த்ருஷன்மனஸ்! நீ பூமியை உன் வலத்தின் அளவுகோலாக ஆக்கினாய்; ஆபஸ் மற்றும் ஸ்வஃ (ஒளிமிகு உலகம்) அனைத்தையும் சூழ்ந்து/அடக்கி, த்யௌ (சுவர்க்கம்) நோக்கி நீ செல்கிறாய்.

Mantra 13

त्वं भुवः प्रतिमानं पृथिव्या ऋष्ववीरस्य बृहतः पतिर्भूः । विश्वमाप्रा अन्तरिक्षं महित्वा सत्यमद्धा नकिरन्यस्त्वावान् ॥

நீ பூமியின் இருப்பின் அளவுகோலானாய்; உயர்ந்த வீரியமுடைய அந்தப் பெருமையின் (ப்ருஹத்) ஆண்டவனானாய். உன் மகத்துவத்தால் நீ முழு அந்தரிக்ஷத்தையும் நிரப்பினாய். உண்மையாகவே, உறுதியாகவே, வலத்திலும் காப்பிலும் உனக்கு இணையானவன் வேறு எவரும் இல்லை.

Mantra 14

न यस्य द्यावापृथिवी अनु व्यचो न सिन्धवो रजसो अन्तमानशुः । नोत स्ववृष्टिं मदे अस्य युध्यत एको अन्यच्चकृषे विश्वमानुषक् ॥

யாருடைய விரிவைத் த்யாவா-பிருதிவீயும் பின்தொடர இயலாது; நதிகளும் அவரது ரஜஸ் (நடுவான ஆகாயம்) என்பதின் இறுதி எல்லையை அடைய முடியாது. மேலும் அவரது போர்மதத்தில், அவரது சுவ-வ்ருஷ்டி—தன் வல்லமையின் மழை—க்கு இணையாக யாரும் நிற்க முடியாது. ஒருவனாகவே அவர் முழு உலகையும் மனித ஒழுங்கில் (மானுஷக்) இயங்கச் செய்தார்.

Mantra 15

आर्चन्नत्र मरुतः सस्मिन्नाजौ विश्वे देवासो अमदन्ननु त्वा । वृत्रस्य यद्भृष्टिमता वधेन नि त्वमिन्द्र प्रत्यानं जघन्थ ॥

இப்போர்க்களத்தில் மருத்-கணங்கள் பாடினர்; உன்னைத் தொடர்ந்து எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர். வ்ருத்ரனுக்கு எதிராக, ஹே இந்திரா, கொல்லும் ஒளிவீசும் ஆயுதத்தால் நீ ‘ப்ரத்யான்’—எதிர்த்து நின்ற பகைவன்—ஐ வீழ்த்தினாய்.