Adhyaya 94

Verse 1

कुंजल उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि तत्सर्वं कारणं सुत । यस्मात्तौ तादृशौ जातौ स्वमांसपरिभक्षकौ

குஞ்சலன் கூறினான்—மகனே, கேள்; அவர்கள் இருவரும் அத்தகைய நிலையில் பிறந்து தம்முடைய மாம்சத்தையே உண்ணுபவர்களாக ஆனதற்கான முழுக் காரணத்தையும் நான் உரைப்பேன்।

Verse 2

सर्वत्र कारणं कर्म शुभाशुभं न संशयः । पुण्येन कर्मणा पुत्र नरः सौख्यं प्रभुंजति

எங்கும் காரணம் என்பது சுப-அசுப கர்மமே; இதில் ஐயமில்லை. மகனே, புண்ணியக் கர்மத்தால் மனிதன் இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 3

दुष्कृतं भुंजते चात्र पापयुक्तेन कर्मणा । सूक्ष्मवर्त्मविचार्यैवं शास्त्रज्ञानेन चक्षुषा

பாவம் கலந்த செயல்களால் உயிர்கள் இங்கு துஷ்கிருதத்தின் பயனை அனுபவிக்கின்றன; ஆகவே சாஸ்திர ஞானக் கண்களால் கர்மத்தின் நுண்ணிய வழியை ஆராய வேண்டும்।

Verse 4

स्थूलधर्मं प्रदृष्ट्वैव सुविचार्य पुनः पुनः । समारभेन्नरः कर्म मनसा निपुणेन च

வெளிப்படையான (ஸ்தூல) தர்மத்தை முதலில் நோக்கி, மீண்டும் மீண்டும் நன்கு சிந்தித்து, கூர்மையான விவேகமுள்ள மனத்துடன் மனிதன் செயலைத் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 5

समूर्तिकारकः शिल्पी रसमावर्त्तयेद्यथा । अग्नेश्च तेजसा पुत्र ज्वालाभिश्च समंततः

உருவம் செய்யும் சிற்பி உருகிய உலோகச் சாறைச் சுழற்றி வடிவமைப்பதுபோல், மகனே, அக்னியின் தேஜஸாலும் சுற்றியுள்ள ஜ்வாலைகளாலும் அது காய்ந்து வடிவம் பெறுகிறது।

Verse 6

द्रवीभूतो भवेद्धातुर्वह्निना तापितः शनैः । यादृशं वत्स भक्ष्यंतु रसपक्वं निषेच्यते

அக்னியால் மெதுவாகக் காய்ச்சப்பட்ட உலோகம் உருகிவிடும். அதுபோலவே, வத்சா, சாறாக நன்கு வெந்து பரிபக்வமடைந்த உணவே உண்ணவும் உடலில் செரிமானமாக கலந்து கொள்ளவும் தகுதியானது.

Verse 7

तादृशं जायते वत्स रूपं चैव न संशयः । यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते

அதேபோல், வத்சா, அத்தகைய வடிவமே உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. எவ்வாறு கர்மம் செய்யப்படுகிறதோ, அவ்வாறே அதன் பலன் அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 8

कर्म एव प्रधानं यद्वर्षारूपेण वर्त्तते । क्षेत्रेषु यादृशं बीजं वपते कृषिकारकः

கர்மமே முதன்மை; அது பலனாக வெளிப்படுகிறது. வயல்களில் விவசாயி எவ்வகை விதையை விதைக்கிறானோ, அதேபோல அங்கே விளைவு உண்டாகும்.

Verse 9

तादृशं भुंजते तात फलमेव न संशयः । यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते

அதேபோல், தாதா, அத்தகைய பலனே அனுபவிக்கப்படுகிறது—இதில் ஐயமில்லை. எவ்வாறு கர்மம் செய்யப்படுகிறதோ, அவ்வாறே அதன் விளைவைத் தவறாமல் அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 10

विनाशहेतुः कर्मास्य सर्वे कर्मवशा वयम् । कर्म दायादका लोके कर्म संबंधिबांधवाः

கர்மமே அழிவிற்குக் காரணம்; நாம் அனைவரும் கர்மத்தின் ஆட்சிக்குள் உள்ளோம். இவ்வுலகில் கர்மமே நம் உரிமைச் செல்வம்; கர்மமே உறவினரின் பந்தமும் தொடர்பும் ஆகும்.

Verse 11

कर्माणि चोदयंतीह पुरुषं सुखदुःखयोः । सुवर्णं रजतं वापि यथारूपं निषिच्यते

இங்கே கர்மங்களே மனிதனை இன்பமும் துன்பமும் நோக்கி இட்டுச் செல்கின்றன; பொன் அல்லது வெள்ளி வார்ப்பில் ஊற்றப்படும்போது அதற்கேற்ற வடிவம் பெறுவது போல।

Verse 12

तथा निषिच्यते जंतुः पूर्वकर्मवशानुगः । पंचैतानीह दृश्यंते गर्भस्थस्यैव देहिनः

அவ்வாறே முன்கர்மத்தின் வலிமைக்கு உட்பட்டு அதனைப் பின்பற்றும் உடலுடைய ஜீவன் கருவில் உருவாகிறது; கருவில் உள்ள ஆத்மாவுக்குப் பஞ்ச நிலைகள் இங்கே காணப்படுகின்றன।

Verse 13

आयुः कर्म च वित्तं च विद्यानि धनमेव च । यथा मृत्पिंडकं कर्त्ता कुरुते यद्यदिच्छति

ஆயுள், கர்மம், செல்வம், கல்விகள், பொருட்சாதனங்கள்—குயவன் மண் கட்டியை விரும்பியபடி வடிவமைப்பது போல, விதாதா தன் சித்தத்தின்படி இவற்றை அமைக்கிறார்।

Verse 14

तथा कर्मकृतं चैव कर्त्तारं प्रतिपद्यते । देवत्वमथ मानुष्यं पशुत्वं पक्षितां तथा

அவ்வாறே செய்த கர்மம் செய்பவரிடமே தவறாது வந்து சேரும்; அதனால் தேவநிலை, மனிதப் பிறவி, மிருகநிலை, பறவைநிலையும் ஏற்படுகின்றன।

Verse 15

तिर्यक्त्वं स्थावरत्वं वा याति जंतुः स्वकर्मभिः । स एव तु तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मनः

தன் சொந்த கர்மங்களால் ஜீவன் திரியக் பிறவியிலோ நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) நிலையிலோ சென்று விடுகிறது; தன்னுக்கென விதிக்கப்பட்டதை அதே ஜீவன் எப்போதும் முறையோடு அனுபவிக்கிறது।

Verse 16

आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् । गर्भशय्यामुपादाय भुंजते पूर्वदेहिकम्

துன்பமும் தானே செய்தது; இன்பமும் தானே செய்தது. கர்ப்பத்தைப் படுக்கையாக்கி உயிர்கள் முன் உடலின் கர்மபலனை அனுபவிக்கின்றன.

Verse 17

पूर्वदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषोत्तमः । बलेन प्रज्ञया वापि समर्थः कर्तुमन्यथा

ஓ புருஷோத்தமா! முன் உடலில் செய்த கர்மத்தை யாரும்—வலத்தாலும் அறிவாலும்—வேறுபடச் செய்ய இயலாது.

Verse 18

स्वकृतान्येव भुंजंति दुःखानि च सुखानि च । हेतुतः कारणैर्वापि सोहं कारेण बाध्यते

உயிர்கள் தாங்கள் செய்ததையே—துன்பமும் இன்பமும் இரண்டையும்—அனுபவிக்கின்றன. காரணங்கள் எதுவாயினும் நானும் கர்மவலத்தால் கட்டுப்பட்டவன்.

Verse 19

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विंदति मातरम् । तद्वच्छुभाशुभं कर्म कर्तारमनुगच्छति

ஆயிரம் பசுக்களிடையே கன்று தன் தாயை கண்டுபிடிப்பதுபோல், நல்வினை தீவினை ஆகிய கர்மம் செய்பவனைத் தொடர்ந்து அவனை நிச்சயம் அடைகிறது.

Verse 20

उपभोगादृते यस्य नाश एव न विद्यते । प्राक्तनं बंधनं कर्म कोन्यथाकर्तुमर्हति

அனுபவிக்காமல் அழிவு ஏற்படாத அந்தப் பழைய பந்தமாகிய கர்மத்தை யார் வேறுபடச் செய்ய முடியும்?

Verse 21

सुशीघ्रमनुधावंतं विधानमनुधावति । शोभते संनिपातेन यथाकर्म पुराकृतम्

மனிதன் விரைந்து ஓடினாலும், தெய்வ விதியும் அவனை விரைந்து பின்தொடரும். இரண்டும் சேர்ந்தபோது முன்செய்த கர்மத்திற்கேற்ப பலன் வெளிப்படும்.

Verse 22

उपतिष्ठति तिष्ठंतं गच्छं तमनुगच्छति । करोति कुर्वतः कर्मच्छायेवानु विधीयते

நிற்கிறவனை அது அணுகி நிற்கும்; செல்கிறவனைப் பின்தொடரும்; செய்கிறவனின் கர்மத்திற்கேற்பவே செயலை நிகழ்த்தும். நிழல்போல் கர்மத்தின் பின்னே அது தவறாது தொடரும்.

Verse 23

यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम् । उपसर्गा हि विषया उपसर्गा जरादयः

நிழலும் வெயிலும் எப்போதும் ஒன்றோடொன்று நெருங்கி இணைந்திருப்பதுபோல், உலகியலான விஷயங்களும் துன்பத் தாக்கங்களிலிருந்து பிரியாதவை; முதுமை முதலியவை அந்தத் தாக்கங்களே.

Verse 24

पीडयंति नरं पश्चात्पीडितं पूर्वकर्मणा । येन यत्रोपभोक्तव्यं दुःखं वा सुखमेव च

முன்கர்மத்தால் ஏற்கெனவே சுமைப்பட்ட மனிதனை அவை பின்னர் மேலும் துன்புறுத்தும்; எவ்விதமாகவும் எவ்விடத்திலும் அனுபவிக்க வேண்டியதாய் இருப்பது—துன்பமோ இன்பமோ—அது நிச்சயம் அனுபவிக்கப்படும்.

Verse 25

स तत्र बद्ध्वा रज्ज्वेव बलाद्दैवेन नीयते । दैवं प्राहुश्च भूतानां सुखदुःखोपपादनम्

அவன் அங்கே தெய்வத்தால் வலுக்கட்டாயமாக—கயிற்றால் கட்டப்பட்டவனைப் போல—இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான். உயிர்களுக்கு இன்பமும் துன்பமும் ஏற்படுத்துவதே ‘தெய்வம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 26

अन्यथा कर्मतच्चिंत्यं जाग्रतः स्वपतोपि वा । अन्यथा ह्युद्यते दैवं बध्यते च जिघांसति

ஒருவன் அந்தக் கர்மத்தைத் தவறான முறையில் நினைத்தால்—விழிப்பிலும் கனவிலும் கூட—அப்போது தெய்வவிதி வேறுவிதமாக எழுகிறது; அது அவனைப் பிணைத்து அழிவை நாடுகிறது।

Verse 27

शस्त्राग्निविषदुर्गेभ्यो रक्षितव्यं सुरक्षति । यथा पृथिव्यां बीजानि वृक्षगुल्मतृणान्यपि

ஆயுதம், தீ, விஷம், அபாயகரமான இடர்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து மிகுந்த கவனத்துடன் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்; விழிப்புணர்வே உண்மையான பாதுகாப்பு. பூமிக்குள் விதைகள் காக்கப்பட்டு மரம், புதர், புல் முதலியன ஆக வெளிப்படுவது போல।

Verse 28

तथैवात्मनि कर्माणि तिष्ठंति प्रभवंति च । तैलक्षयाद्यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति

அதேபோல் ஆத்மாவினுள் கர்மங்கள் நிலைத்தும் இருக்கும்; அங்கிருந்தே எழவும் செய்கின்றன. எண்ணெய் தீர்ந்தால் விளக்கு நிர்வாணம் அடைந்து அணைவது போல।

Verse 29

कर्मक्षयात्तथा जंतोः शरीरं नाशमृच्छति । कर्मक्षयात्तथा मृत्युस्तत्त्वविद्भिरुदाहृतम्

கர்மம் க்ஷயமானால் உயிரின் உடல் அழிவை அடைகிறது; அதேபோல் கர்மக் க்ஷயத்தாலேயே மரணம் உண்டாகும் என்று தத்துவஞானிகள் உரைத்துள்ளனர்।

Verse 30

विविधाः प्राणिनां रोगाः स्मृतास्तेषां च हेतवः । तस्मात्तत्त्वप्रधानस्तु कर्म एव हि प्राणिनाम्

உயிர்களுக்கு பலவகை நோய்களும் அவற்றின் காரணங்களும் ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளன; ஆகவே உண்மையில் உயிர்களின் முதன்மை நிர்ணயக் கோட்பாடு கர்மமே ஆகும்।

Verse 31

यत्पुरा क्रियते कर्म तदिहैव प्रभुज्यते । यत्त्वया दृष्टमेवापि पृच्छितं तात सांप्रतम्

முன்னர் செய்யப்படும் கர்மத்தின் பலன் இவ்வாழ்விலேயே நிச்சயமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது. நீயே நேரில் கண்டதையே, மகனே, இப்போது கேட்கிறாய்.

Verse 32

तस्यार्थं तु मया प्रोक्तं भुंजाते तौ हि सांप्रतम् । आनंदे कानने दृष्टं तयोः कर्मसुदारुणम्

அதன் பொருளை நான் உறுதியாக விளக்கியுள்ளேன்; அந்த இருவரும் இப்போது அதன் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள். ஆனந்தக் கானனத்தில் அவர்களின் மிகக் கொடிய கர்மம் வெளிப்பட்டு காணப்பட்டது.

Verse 33

तयोश्चेष्टां प्रवक्ष्यामि शृणु वत्स प्रभाषतः । कर्मभूमिरियं तात अन्या भोगार्थभूमयः

அவரவர் நடத்தையை நான் விளக்குகிறேன்—குழந்தையே, என் சொல் கேள். இவ்வுலகம் கர்மபூமி, மகனே; பிற உலகங்கள் போகத்திற்கான பூமிகள்.

Verse 34

सर्गादीनां महाप्राज्ञ तासु गत्वा सुभुंजति । सूत उवाच । चौलदेशे महाप्राज्ञः सुबाहुर्नाम भूमिपः

மிகுந்த ஞானமுடையவரே, சிருஷ்டி முதலிய அவ்வுலகங்களுக்கு சென்று அங்கே நன்றாகப் போகம் அனுபவிக்கப்படுகிறது. சூதர் கூறினார்—சோழ நாட்டில் சுபாஹு என்னும் மிக ஞானமிக்க அரசன் இருந்தான்.

Verse 35

रूपवान्गुणवान्धीरः पृथिव्यां नास्ति तादृशः । विष्णुभक्तो महाप्राज्ञो वैष्णवानां च सुप्रियः

அவன் அழகுடையவன், நற்குணமுடையவன், திடமுள்ளவன்; பூமியில் அவனுக்கு ஒப்பார் எவரும் இல்லை. அவன் விஷ்ணு பக்தன், மிகுந்த ஞானமுடையவன், வைஷ்ணவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவன்.

Verse 36

कर्मणा त्रिविधेनापि प्रध्यायन्मधुसूदनम् । अश्वमेधादिकान्यज्ञान्यजेत सकलान्नृप

அரசே! கர்மத்தின் மும்முறை வழிகளால் மதுசூதனன் (விஷ்ணு) மீது தியானம் செய்பவன், அஸ்வமேதம் முதலான எல்லா யாகங்களின் முழுப் புண்ணியப் பயனையும் அடைகிறான்.

Verse 37

पुरोधास्तस्य चैवास्ति जैमिनिर्नाम ब्राह्मणः । स चाहूय सुबाहुं तमिदं वचनमब्रवीत्

அவனுக்கு ஜைமினி என்னும் பிராமணர் புரோகிதராகவும் இருந்தார். அவர் சுபாஹுவை அழைத்து இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 38

राजन्देहि सुदानानि यैः सुखं तु प्रभुंज्यत । दानैस्तु तरते लोकान्दुर्गान्प्रेत्य गतो नरः

அரசே! உண்மையான இன்பம் அனுபவிக்கச் செய்யும் சிறந்த தானங்களை அளி; தானத்தால் மனிதன் இவ்வுலகை விட்டு சென்ற பின் கடினமான உலகங்களைத் தாண்டுகிறான்.

Verse 39

दानेन सुखमाप्नोति यशः प्राप्नोति शाश्वतम् । दानेन चातुला कीर्तिर्जायते मृत्युमंडले

தானத்தால் இன்பம் கிடைக்கிறது; நிலையான புகழும் பெறப்படுகிறது. தானத்தால் இம்மர்த்தியுலகில் அளவிலாப் பெருமை உண்டாகிறது.

Verse 40

यावत्कीर्तिः स्थिता चात्र तावत्कर्ता दिवं वसेत् । तद्दानं दुष्करं प्राहुर्दातुं नैव प्रशक्यते

இங்கே புகழ் நிலைத்திருக்கும் வரையில் தானம் செய்தவன் சொர்க்கத்தில் வாசிப்பான். அத்தகைய தானம் அரிது என்று கூறுவர்—முழுமையாக அளிப்பது உண்மையில் இயலாதது.

Verse 41

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्यं मानवैः सदा । सुबाहुरुवाच । दानाच्च तपसो वापि द्वयोर्मध्ये सुदुष्करम्

ஆகையால் மனிதர்கள் எப்போதும் முழு முயற்சியுடன் தானம் செய்ய வேண்டும். சுபாஹு கூறினார்—தானமும் தவமும் இவ்விரண்டில் உண்மையான தானமே மிகக் கடினம்.

Verse 42

किं वा महत्फलं प्रेत्य तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम । जैमिनिरुवाच । दानान्न दुष्करतरं पृथिव्यामस्ति किंचन

‘மரணத்திற்குப் பின் மிகப் பெரிய பலன் எதனால் கிடைக்கும்? ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ ஜைமினி கூறினார்—‘பூமியில் தானத்தைவிடக் கடினமானது எதுவும் இல்லை.’

Verse 43

राजन्प्रत्यक्षमेवैकं दृश्यते लोकसाक्षिकम् । परित्यज्य प्रियान्प्राणान्धनार्थं लोभमोहिताः

அரசே, ஒரு உண்மை மட்டும் நேரடியாகத் தெரிகிறது; உலகமே அதற்குச் சாட்சி—பேராசையால் மயங்கியோர் செல்வத்திற்காகத் தம் அன்பான உயிரையும் துறக்கின்றனர்.

Verse 44

प्रविशंति नरा लोके समुद्रमटवीं तथा । सेवामन्ये प्रपद्यंतेऽश्ववृत्तिरिति या स्थिता

உலகில் சிலர் கடலிலும் காட்டிலும் செல்வர்; சிலர் சேவையை நாடுவர்—இதுவே ‘அஶ்வவிருத்தி’ என நிலைபெற்ற வாழ்வாதார வழி.

Verse 45

हिंसाप्रायां बहुक्लेशां कृषिं चैव तथा पुरा । तस्य दुःखार्जितस्यापि प्राणेभ्योपि गरीयसः

முன்னாளில் வேளாண்மை பெரும்பாலும் வன்முறையோடு இணைந்ததும் பல துன்பங்களால் நிறைந்ததும்; ஆயினும் அந்தத் துன்பத்தில் ஈட்டிய செல்வத்தையும் மக்கள் உயிரைவிட மேலானதாகக் கருதுகின்றனர்.

Verse 46

अर्थस्य पुरुषव्याघ्र परित्यागः सुदुष्करः । विशेषतो महाराज तस्य न्यायार्जितस्य च

மனுஷ்யப் புலியே! செல்வத்தைத் துறப்பது மிக அரிதும் கடினமும்; குறிப்பாக, மஹாராஜா, நீதியால் ஈட்டிய செல்வத்தைத் துறப்பது இன்னும் கடினம்।

Verse 47

श्रद्धया विधिवत्पात्रे दत्तस्यांतो न विद्यते । श्रद्धा धर्मसुता देवी पावनी विश्वतारिणी

நம்பிக்கையுடன் முறையாகத் தகுதியான பாத்திரத்திற்கு அளிக்கப்படும் தானத்தின் புண்ணியத்திற்கு முடிவில்லை. ‘ஸ்ரத்தா’ தர்மத்தின் புதல்வி தேவியாக, பாவனையாக்கி உலகமெங்கும் கரை சேர்ப்பவள்।

Verse 48

सावित्री प्रसवित्री च संसारार्णवतारिणी । श्रद्धया साध्यते धर्मो महद्भिर्न्नार्थराशिभिः

அந்த ஸ்ரத்தாவே சாவித்ரியும், பிரசவித்ரியும்; சம்சாரக் கடலைக் கடத்துபவள். தர்மம் நிறைவேறுவது ஸ்ரத்தாவால்; பெரும் செல்வக் குவியல்களால் அல்ல।

Verse 49

निष्किंचनास्तु मुनयः श्रद्धाधर्मा दिवं गताः । संति दानान्यनेकानि नानाभेदैर्नृपोत्तम

உடைமையற்ற முனிவர்கள், ஸ்ரத்தாவிலும் தர்மத்திலும் நிலைத்தவர்கள், ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தனர். அரசர்களில் சிறந்தவனே! தானங்கள் பலவகை; பல்வேறு பிரிவுகளால் வேறுபடுகின்றன।

Verse 50

अन्नदानात्परं नास्ति प्राणिनां गतिदाकयम् । तस्मादन्नंप्रदातव्यंपयसाचसमन्वितम्

உயிரினங்களுக்கு அன்னதானத்தை விட உயர்ந்த தானம் இல்லை; அது அவர்களுக்கு நல்வழியும் நலனும் அளிக்கிறது. ஆகவே பாலுடன் கூடிய அன்னத்தைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 51

मधुरेणापि पुण्येन वचसा च समन्वितम् । नास्त्यन्नात्तु परं दानमिहलोके परत्र च

இனிய புண்ணிய வார்த்தைகளுடன் கூடிய தானமாயினும், அன்னதானத்தை விட உயர்ந்த தானம் இல்லை—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்.

Verse 52

तारणाय हितायैव सुखसंपत्तिहेतवे । श्रद्धया विधिवत्पात्रे निर्मलेनापि चेतसा

தாரணத்திற்கும், உண்மையான நலத்திற்கும், இன்ப-செல்வத்தின் காரணமாகவும், श्रद्धையுடன் விதிப்படி தகுதியான பாத்திரருக்கு—தூய மனத்துடன்—தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

अन्नैकस्य प्रदानस्य फलं भुंक्ते भवेन्नरः । ग्रासाद्ग्रासं प्रदातव्यं मुष्टिप्रस्थं न संशयः

அன்னத்தின் ஒரே பகுதியைத் தானம் செய்ததின் பலனையும் மனிதன் அடைகிறான். ஆகவே, ஒரு கவளம் ஒரு கவளமாக அன்னம் அளிக்க வேண்டும்—முட்டியளவும் பிரஸ்த அளவும், ஐயமில்லை.

Verse 54

अक्षयं जायते तस्य दानस्यापि महाफलम् । न च प्रस्थं न वा मुष्टिं नरस्य हि न संभवेत्

அந்த தானத்தால் மகாபலன் அழியாததாக உண்டாகிறது. ஏனெனில் மனிதனிடம் பிரஸ்த அளவும் இல்லை, ஒரு முட்டியளவும் இல்லை என்று இருப்பது சாத்தியமல்ல.

Verse 55

अनास्तिक्यप्रभावेण पर्वणि प्राप्य मानवः । श्रद्धया ब्राह्मणं चैकं भक्त्या चैव प्रभोजयेत्

நம்பிக்கையின்மையின் தாக்கத்தால் பர்வ நாள் வந்தாலும், மனிதன் श्रद्धையுடனும் பக்தியுடனும் ஒரு பிராமணருக்காவது அன்னபோஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 56

एकस्यापिप्रधानस्यअन्नस्यापिप्रजेश्वर । जन्मांतरं सुसंप्राप्य नित्यं चान्नं प्रभुंजति

ஹே பிரஜேஸ்வரா! ஒரே சிறந்த அன்னதானத்தின் புண்ணியத்தால்கூட மனிதன் நல்ல பிறவி பெற்று எப்போதும் நிறைவான அன்னத்தை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 57

पूर्वजन्मनि यद्दत्तं भक्त्या पात्रे सकृन्नरैः । जन्मांतरं सुसंप्राप्य नित्यमेव भुनक्ति च

முன்பிறவியில் பக்தியுடன் தகுதியான பாத்திரத்திற்கு மனிதன் ஒருமுறையாவது அளித்த தானம், மறுபிறவியில் கிடைத்து அதன் பலனை எப்போதும் அனுபவிக்கிறான்।

Verse 58

अन्नदानं प्रयच्छंति ब्राह्मणेभ्यो हि नित्यशः । मिष्टान्नपानं भुंजंति ते नरा अन्नदायिनः

பிராமணர்களுக்கு தினந்தோறும் அன்னதானம் அளிப்போர், அந்த அன்னதாயகர்கள் இனிய உணவும் பானமும் அனுபவிப்பார்கள்।

Verse 59

अन्नमेव वदंत्येत ऋषयो वेदपारगाः । प्राणभूतं न संदेहममृताद्धि समुद्भवम्

வேதங்களை நன்கு அறிந்த ரிஷிகள் கூறுகின்றனர்—அன்னமே உயிரின் வடிவம்; இதில் ஐயமில்லை, ஏனெனில் அது அம்ருதத் தத்துவத்திலிருந்து தோன்றியது।

Verse 60

प्राणास्तेन प्रदत्ता हि येन चान्नं समर्पितम् । अन्नदानं महाराज देहि त्वं तु प्रयत्नतः

யார் அன்னத்தை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் உயிரையே அளித்தவராவார்; ஆகவே, ஹே மகாராஜா, முயற்சியுடன் அன்னதானம் செய்।

Verse 61

एवमाकर्ण्य वै राजा जैमिनेस्तु महात्मनः । पुनः पप्रच्छ तं विप्रं जैमिनिं ज्ञानपंडितम्

இவ்வாறு மகாத்மா ஜைமினியின் உரையைச் செவிமடுத்து, அரசன் மீண்டும் அந்தப் பிராமணன்—ஞானப் பண்டிதன் ஜைமினியிடம்—வினவினான்।

Verse 94

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुर्नवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த மாஹாத்மியம் மற்றும் ச்யவன சரித்ரம் ஆகியவற்றில் தொண்ணூற்றுநான்காம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது।