Adhyaya 64

Verse 1

पिप्पलौवाच । पितुःप्रसादभावाद्वै यदुना सुखमुत्तमम् । कथं प्राप्तं सुभुक्तं च तन्मे विस्तरतो वद

பிப்பலன் கூறினான்—தந்தையின் அருளால் யது பெற்ற உத்தமமான பேரின்பம் எவ்வாறு கிடைத்தது? அது எவ்வாறு முறையாக அனுபவிக்கப்பட்டது? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்வாயாக.

Verse 2

कस्मात्पापप्रभावं च रुरुर्भुंक्ते द्विजोत्तम । सकलं विस्तरेणापि वद मे कुंडलात्मज

ஓ த்விஜோத்தமா! ருரு எனப்படும் உயிர் பாவத்தின் விளைவைக் ஏன் அனுபவிக்கிறது? ஓ குண்டலனின் புதல்வா, அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்.

Verse 3

सुकर्मोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि चरित्रं पापनाशनम् । नहुषस्य सुपुण्यस्य ययातेश्च महात्मनः

சுகர்மன் கூறினான்—கேளுங்கள்; பாவநாசகமான வரலாற்றை நான் உரைக்கிறேன்—மிகப் புண்ணியமிக்க நஹுஷனும் மகாத்மா யயாதியும் பற்றிய கதையை.

Verse 4

सोमवंशात्प्रभूतो हि नहुषो मेदिनीपतिः । दानधर्माननेकांश्च चका रह्यतुलानपि

சோமவம்சத்தில் தோன்றிய நஹுஷன் பூமியின் அரசனானான்; அளவிலே ஒப்பற்ற பல தான-தர்மச் செயல்களை அவன் செய்தான்.

Verse 5

मखानामश्वमेधानामियाज शतमुत्तमम् । वाजपेयशतं चापि अन्यान्यज्ञाननेकधा

அவன் சிறந்த அஷ்வமேத யாகங்களை நூறு முறை செய்தான்; அதுபோல நூறு வாஜபேயங்களையும், மேலும் பலவகை பிற யாகங்களையும் செய்தான்.

Verse 6

आत्मनः पुण्यभावेन इंद्रलोकमवाप सः । पुत्रं धर्मगुणोपेतं प्रजापालं चकार सः

தன் புண்ணியச் சுபாவத்தின் பயனால் அவன் இந்திரலோகத்தை அடைந்தான்; தர்மகுணம் நிறைந்த தன் மகனை மக்களின் காவலனாகவும் அரசனாகவும் நியமித்தான்.

Verse 7

ययातिं सत्यसंपन्नं धर्मवीर्यं महामतिम् । एंद्रं पदं गतो राजा तस्य पुत्रः पदे स्वके

சத்தியம் நிறைந்த, தர்மவீரியம் உடைய, பெருமதி கொண்ட யயாதி அரசன் இந்திரப் பதவியை அடைந்தான்; அவன் மகன் தன் உரிய நிலையிலேயே நிலைத்தான்.

Verse 8

ययातिः सत्यसंपन्नः प्रजा धर्मेण पालयेत् । स्वयमेव प्रपश्येत्स प्रजाकर्माणि तान्यपि

சத்தியம் நிறைந்த யயாதி அரசன் தர்மத்தின் வழியே குடிகளை ஆள வேண்டும்; மேலும் குடிகளின் செயல்களையும் அவன் தானே நேரில் கவனிக்க வேண்டும்.

Verse 9

याजयामास धर्मज्ञः श्रुत्वा धर्ममनुत्तमम् । यज्ञतीर्थादिकं सर्वं दानपुण्यं चकार सः

அனுத்தமமான தர்ம உபதேசத்தை கேட்ட அந்த தர்மஞானி யாகங்களை நடத்தச் செய்தான்; யாகத் தீர்த்தம் முதலிய அனைத்தையும் செய்து, தானப் புண்ணியத்தையும் ஆற்றினான்।

Verse 10

राज्यं चकार मेधावी सत्यधर्मेण वै तदा । यावदशीतिसहस्राणि वर्षाणां नृपनंदनः

அப்போது அந்த மேதாவி அரசகுமாரன் சத்தியதர்மத்தின் படி ஆட்சி செய்தான்—எண்பதாயிரம் ஆண்டுகள் வரை।

Verse 11

तावत्कालं गतं तस्य ययातेस्तु महात्मनः । तस्य पुत्राश्च चत्वारस्तद्वीर्यबलविक्रमाः

அந்த நேரத்திற்குள் மகாத்மா யயாதியின் ஆயுள் நிறைவடைந்தது. அவனுக்கு வீரியம், பலம், பராக்கிரமம் ஆகியவற்றால் புகழ்பெற்ற நான்கு புதல்வர்கள் இருந்தனர்।

Verse 12

तेषां नामानि वक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः । तस्यासीज्ज्येष्ठपुत्रस्तु रुरुर्नाम महाबलः

இப்போது அவர்களின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன்—ஒருமுக மனத்துடன் கேள். அவனுடைய மூத்த மகன் ‘ருரு’ எனப்படும் மகாபலவான் ஆவான்।

Verse 13

पुरुर्नाम द्वितीयोऽभूत्कुरुश्चान्यस्तृतीयकः । यदुर्नाम स धर्मात्मा चतुर्थो नृपतेः सुतः

இரண்டாம் மகன் ‘புரு’ எனப்பட்டான்; மூன்றாம் மகன் ‘குரு’; நான்காம் மகன் தர்மாத்மாவான அரசபுதல்வன் ‘யது’ என அழைக்கப்பட்டான்।

Verse 14

एवं चत्वारः पुत्राश्च ययातेस्तु महात्मनः । तेजसा पौरुषेणापि पितृतुल्यपराक्रमाः

இவ்வாறு மகாத்மா யயாதிக்குச் நான்கு புதல்வர்கள் இருந்தனர்; தேஜஸிலும் ஆண்மைப் பராக்கிரமத்திலும் தந்தைக்கு ஒப்பானவர்கள்.

Verse 15

एवं राज्यं कृतं तेन धर्मेणापि ययातिना । तस्य कीर्तिर्यशो भावस्त्रैलोक्ये प्रचुरोभवत्

இவ்வாறு யயாதி தர்மத்தினால் அரசாட்சியை நடத்தினார்; அவரது கீர்த்தி, யசஸ், நற்பெயர் மூவுலகிலும் மிகுதியாகப் பரவியது.

Verse 16

विष्णुरुवाच । एकदा तु द्विजश्रेष्ठो नारदो ब्रह्मनंदनः । एंद्रं लोकं गतो राजन्द्रष्टुं चैव पुरंदरम्

விஷ்ணு கூறினார்—அரசே, ஒருமுறை இருபிறப்போரில் சிறந்த நாரதர், பிரம்மாவின் அன்புப் புதல்வர், புரந்தரன் இந்திரனைத் தரிசிக்க இந்திரலோகம் சென்றார்.

Verse 17

सहस्राक्षस्ततोपश्यद्धुताशनसमप्रभम् । देवो विप्रं समायांतं सर्वज्ञं ज्ञानपंडितम्

அப்போது ஆயிரக்கண் இந்திரன், தீப்பொறிபோல் ஒளிரும், அனைத்தையும் அறிந்த ஞானப் பண்டிதனான அந்தப் பிராமணர் வருவதைக் கண்டான்.

Verse 18

पूजितं मधुपर्काद्यैर्भक्त्या नमितकंधरः । निवेश्य चासने पुण्ये पप्रच्छ मुनिपुंगवम्

மதுபர்க்க முதலிய உபசாரங்களால் பூஜித்து, பக்தியால் தலை வணங்கி, புனித ஆசனத்தில் அமரச் செய்து இந்திரன் அந்த முனிவர்தலைவரை வினவினான்.

Verse 19

इंद्र उवाच । कस्मादागमनं तेद्य किमर्थमिह चागतः । किं ते हि सुप्रियं विप्र करोम्यद्य महामुने

இந்திரன் கூறினான்—இன்று நீ எதற்காக வந்தாய், மேலும் ஏன் இங்கு வந்தடைந்தாய்? ஓ விப்ரா, ஓ மகாமுனியே, இன்று உனக்கு மிகப் பிரியமான எந்தச் செயலை நான் செய்ய வேண்டும்?

Verse 20

नारद उवाच । देवराज कृतं सर्वं भक्त्या यच्च प्रभाषितम् । संतुष्टोस्मि महाप्राज्ञ प्रश्नोत्तरं वदाम्यहम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ தேவராஜா, பக்தியுடன் நீ செய்த அனைத்தாலும், பக்தியுடன் நீ உரைத்த சொற்களாலும் நான் திருப்தியடைந்தேன். ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே, இப்போது உன் கேள்விகளுக்கான விடைகளை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 21

महीलोकात्सुसंप्राप्तः सांप्रतं तव मंदिरम् । त्वामन्वेष्टुं समायातो दृष्ट्वा नाहुषमेव च

பூலோகத்திலிருந்து நலமாக வந்து இப்போது உன் ஆலயத்தை அடைந்தேன். உன்னைத் தேடி வந்தேன்; நஹுஷனையும் நேரில் கண்டேன்.

Verse 22

इंद्र उवाच । सत्यधर्मेण को राजा प्रजाः पालयते सदा । सर्वधर्मसमायुक्तः श्रुतवाञ्ज्ञानवान्गुणी

இந்திரன் கூறினான்—சத்திய தர்மத்தால் எவன் அரசன் எப்போதும் குடிகளைப் பாதுகாக்கிறான்? எல்லாத் தர்மங்களும் நிறைந்தவன், வேதம் கேட்டறிந்தவன், ஞானமுடையவன், நற்குணம் கொண்டவன் யார்?

Verse 23

पृथिव्यामस्ति को राजा वेदज्ञो ब्राह्मणप्रियः । ब्रह्मण्यो वेदविच्छूरो यज्वा दाता सुभक्तिमान्

பூமியில் அந்த அரசன் யார்—வேதங்களை அறிந்தவன், பிராமணர்களுக்கு அன்பானவன்? பிரம்மண்யன், வேத ஞானத்தில் ஒளிர்வான்; யாகம் செய்பவன், தானம் அளிப்பவன், சிறந்த பக்தியுடையவன் யார்?

Verse 24

नारद उवाच । एभिर्गुणैस्तु संयुक्तो नहुषस्यात्मजो बली । यस्य सत्येन वीर्येण सर्वे लोकाः प्रतिष्ठिताः

நாரதர் கூறினார்—இவ்வகை நற்குணங்களால் இணைந்த நஹுஷனின் வல்லமையுடைய புதல்வன்; அவனுடைய சத்தியமும் வீரமும் காரணமாக எல்லா உலகங்களும் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளன।

Verse 25

भवादृशो हि भूर्लोके ययातिर्नहुषात्मजः । भवान्स्वर्गे स चैवास्ति भूतले भूतिवर्धनः

பூலோகத்தில் உம்மைப் போன்றவர் நஹுஷபுத்ரன் யயாதி. நீர் ஸ்வர்கத்தில் இருக்கிறீர்; அவன் பூமியில் இருந்து செல்வத்தை வளர்ப்பவன்.

Verse 26

पितुः श्रेष्ठो महाराज ह्यश्वमेधशतं तथा । वाजपेयशतं चक्रे ययातिः पृथिवीपतिः

மகாராஜா, பூமியின் அதிபதி யயாதி தந்தையைவிடச் சிறந்தவன்; அவன் நூறு அச்வமேத யாகங்களும், அதுபோல நூறு வாஜபேய யாகங்களும் செய்தான்।

Verse 27

दत्तान्यनेकरूपाणि दानानि तेन भक्तितः । गवां लक्षसहस्राणि गवां कोटिशतानि च

பக்தியுடன் அவன் பலவகை தானங்களை அளித்தான்—ஆயிரக்கணக்கான லட்சக் கணக்கான பசுக்கள், மேலும் நூறு கோடிகளளவும் பசுக்கள்.

Verse 28

कोटिहोमांश्चकाराथ लक्षहोमांस्तथैव च । भूमिदानादि दानानि ब्राह्मणेभ्योददाच्च यः

அவன் கோடிக்கணக்கான ஹோமங்களையும், அதுபோல லட்சக்கணக்கான ஹோமங்களையும் செய்தான்; மேலும் நிலதானம் முதலான தானங்களைப் பிராமணர்களுக்கு அளித்தான்।

Verse 29

सर्वं येन स्वरूपं हि धर्मस्य परिपालितम् । एवं गुणैः समायुक्तो ययातिर्नहुषात्मजः

எவன் எல்லாவிதத்திலும் தர்மத்தின் உண்மைச் சொரூபத்தை முறையாகக் காத்தானோ—அத்தகைய நற்குணங்களால் நிறைந்தவன் நஹுஷன் புதல்வன் யயாதி ஆவான்.

Verse 30

वर्षाणां तु सहस्राणि अशीतिर्नृपसत्तमः । राज्यं चकार सत्येन यथा दिवि भवानिह

அரசர்களில் சிறந்தவரே! அவன் எண்பதாயிரம் ஆண்டுகள் சத்தியத்தின் வலிமையால் அரசாண்டான்—நீங்கள் இங்கே பூமியில், விண்ணுலகில் இருப்பதுபோல், ஆளுவது போலவே.

Verse 31

सुकर्मोवाच । एवमाकर्ण्य देवेंद्रो नारदात्स मुनीश्वरात् । समालोच्य स मेधावी संभीतो धर्मपालनात्

சுகர்மா கூறினான்—முனீஸ்வரன் நாரதரிடமிருந்து இவ்வாறு கேட்டுத் தேவேந்திரன் இந்திரன் சிந்தித்தான்; அந்த ஞானி தர்மக் காவல் குறித்து அஞ்சினான்.

Verse 32

शतयज्ञप्रभावेण नहुषो हि पुरा मम । एंद्रं पदं गतो वीरो देवराजोभवत्पुरा

நூறு யாகங்களின் பிரபாவத்தால் என் வம்சத்திலுள்ள வீரன் நஹுஷன் முன்பு இந்திரப் பதவியை அடைந்து, அக்காலத்தில் தேவராஜனானான்.

Verse 33

शची बुद्धिप्रभावेण पदभ्रष्टो व्यजायत । तादृशोयं महाराजः पितुस्तुल्यपराक्रमः

சசீயின் அறிவுத் திறன் பிரபாவத்தால் அவன் பதவியிழந்த நிலையிலிருந்தும் மீண்டும் நிலைபெற்றான். இத்தகைய இந்த மகாராஜா—தந்தையை ஒத்த வீரத்துடன் விளங்குகிறான்.

Verse 34

प्राप्स्यते नात्र संदेहः पदमैंद्रं न संशयः । येन केनाप्युपायेन तं भूपं दिवमानये

அவன் நிச்சயமாக அதைப் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை; உறுதியாகப் பத்மேந்திரப் பதவியை அடைவான். எவ்வித உபாயத்தினாலும் அந்த அரசனைச் சொர்க்கத்திற்குக் கொண்டு வாருங்கள்.

Verse 35

इत्येवं चिंतयामास तस्माद्भीतः सुरेश्वरः । भूपालस्य नृपश्रेष्ठ ययातेः सुमहद्भयात्

இவ்வாறு எண்ணி தேவேந்திரன் அஞ்சினான்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே—யயாதி அரசனால் எழுந்த பேரச்சத்தினால்.

Verse 36

तमानेतुं ततो दूतं प्रेषयामास देवराट् । नहुषस्य विमानं तु सर्वकामसमन्वितम्

அவனை அழைத்து வர தேவராஜன் தூதனை அனுப்பினான். நஹுஷனுடைய விமானம் எல்லாக் காம்யங்களாலும் நிறைந்திருந்தது.

Verse 37

सारथिं मातलिं नाम विमानेन समन्वितम् । गतो हि मातलिस्तत्र यत्रास्ते नहुषात्मजः

விமானத்துடன் கூடிய மாதலி என்னும் சாரதி, நஹுஷனின் புதல்வன் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே சென்றான்.

Verse 38

प्रहितः सुरराजेन समानेतुं महामतिम् । सभायां वर्त्तमानस्तु यथा इंद्र प्रःशोभते

சுரராஜனால் அனுப்பப்பட்டவன் அந்த மகாமதியை அழைத்து வர, சபையில் நின்று, இந்திரனைப் போல ஒளிவீசி விளங்கினான்.

Verse 39

तथा ययातिर्धर्मात्मा स्वसभायां विराजते । तमुवाच महात्मानं राजानं सत्यभूषणम्

இவ்வாறு தர்மாத்மா யயாதி தன் அரசசபையில் ஒளிவீசினார். பின்னர் சத்தியமே ஆபரணமான அந்த மகாத்ம அரசனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 40

सारथिर्देवराजस्य शृणु राजन्वचो मम । प्रहितो देवराजेन सकाशं तव सांप्रतम्

நான் தேவராஜனின் சாரதி; அரசே, என் சொற்களை கேள். தேவராஜன் என்னை இப்போது உன் முன்னிலையில் அனுப்பியுள்ளார்.

Verse 41

यद्ब्रूते देवराजस्तु तत्सर्वं सुमनाः कुरु । आगंतव्यं त्वया देव एंद्रं लोकं हि नान्यथा

தேவராஜன் எதை ஆணையிடுகிறானோ அதையெல்லாம் மகிழ்ந்த மனத்துடன் செய். தேவே, நீ இன்றலோகத்திற்கு நிச்சயமாக வரவேண்டும்; வேறு வழியில்லை.

Verse 42

पुत्रे राज्यं विसृज्यैव कृत्वा चांतेष्टिमुत्तमाम् । इलो राजा महातेजा वसते नहुषात्मज

மகனிடம் அரசை ஒப்படைத்து, சிறந்த அந்த்யேஷ்டி கிரியைகளைச் செய்து, நஹுஷனின் மகனான பேரொளி கொண்ட அரசன் இல அங்கே வாசம் செய்தான்.

Verse 43

पुरूरवा महावीर्यो विप्रचित्तिर्महामनाः । शिबिर्वसति तत्रैव मनुरिक्ष्वाकु भूपतिः

அங்கே மிகுந்த வீரத்தையுடைய புரூரவா, உயர்ந்த மனம் கொண்ட விப்ரசித்தி, சிபி ஆகியோர் வாழ்கின்றனர்; அங்கேயே மனுவும் அரசன் இக்ஷ்வாகுவும் தங்குகின்றனர்.

Verse 44

सगरो नाम मेधावी नहुषश्च पिता तव । ऋतवीर्यः कृतज्ञश्च शंतनुश्च महामनाः

சகரன் என்னும் மேதாவி அரசன்; நஹுஷன் உன் தந்தை. ருதவீர்யன் நன்றியறிவுடையவன்; சாந்தனுவும் பெருந்தன்மையான்.

Verse 45

भरतो युवनाश्वश्च कार्तवीर्यो नरेश्वरः । यज्ञानाहृत्य बहुधा मोदंते दिवि भूभृतः

பரதன், யுவநாச்வன், மனிதரின் அரசனான கார்த்தவீர்யன்—பல யாகங்களின் பலனைப் பெற்று—அரசே, விண்ணுலகில் பலவிதமாக மகிழ்கின்றனர்.

Verse 46

अन्ये चैव तु राजानो यज्ञकर्मसु तत्पराः । सर्वे ते दिवि चेंद्रेण मोदंते स्वेन कर्मणा

மேலும் யாகக் கர்மங்களில் ஈடுபட்ட பிற அரசர்களும்—தத்தம் கர்மப் புண்ணியத்தால்—இந்திரனுடன் சேர்ந்து விண்ணுலகில் மகிழ்கின்றனர்.

Verse 47

त्वं पुनः सर्वधर्मज्ञः सर्वधर्मेषु संस्थितः । शक्रेण सह मोदस्व स्वर्गलोके महीपते

நீயோ, அரசே, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன்; எல்லா தர்மங்களிலும் நிலைத்தவன்; சக்கிரன் (இந்திரன்) உடன் சேர்ந்து விண்ணுலகில் மகிழ்வாயாக.

Verse 48

ययातिरुवाच । किं मया तत्कृतं कर्म येन मय्यर्थिता तव । इंद्रस्य देवराजस्य तत्सर्वं मे वदस्व च

யயாதி கூறினார்—நீ என்னிடம் வேண்டுகோளுடன் வந்ததற்குக் காரணமாக நான் செய்த செயல் என்ன? தேவராஜன் இந்திரனைப் பற்றிய அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்.

Verse 49

मातलिरुवाचमातलि उपरि टिप्पणी । यदशीतिसहस्राणि वर्षाणां हि त्वया नृप । दानपुण्यादिकं कर्म यज्ञैस्तु परिसाधितम्

மாதலி கூறினார்—ஓ அரசே! நீ எண்பதாயிரம் ஆண்டுகள் யாகங்களின் மூலம் தானம்‑புண்ணியம் முதலிய தர்மச் செயல்களை முறையாக நிறைவேற்றியுள்ளாய்।

Verse 50

दिवं गच्छ महाराज कर्मणा स्वेन भूपते । सखित्वं देवराजेन कुरु गच्छ सुरालयम्

மகாராஜா, பூபதே! உன் சொந்த கர்மத்தின் பலத்தால் விண்ணுலகம் செல்; தேவராஜன் இந்திரனுடன் நட்பு கொள்; தேவர்களின் ஆலயமான சுரலோகம் செல்।

Verse 51

पंचात्मकं शरीरं च भूमौ त्यज महामते । दिव्यरूपं समास्थाय भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान्

மகாமதியே! பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்த உடலை பூமியில் விட்டுவிடு; தெய்வீக ரூபம் ஏற்று மனம் விரும்பும் இன்பங்களை அனுபவி।

Verse 52

यथायथा कृता भूमौ यज्ञा दानं तपश्च ते । तथातथा स्वर्गभोगाः प्रार्थयंते नरेश्वर

நரேஸ்வரா! பூமியில் நீ எவ்வளவு அளவில் யாகம், தானம், தவம் செய்தாயோ, அதே அளவிலேயே சுவர்க்க இன்பங்கள் வேண்டப்பட்டு பெறப்படுகின்றன।

Verse 53

ययातिरुवाच । येन कायेन सिध्येत सुकृतं दुष्कृतं भुवि । मातले तत्कथं त्यक्त्वा गच्छेल्लोकमुपार्जितम्

யயாதி கூறினார்—மாதலியே! எந்த உடலால் பூமியில் புண்ணியமும் பாவமும் நிறைவேறுகின்றனவோ, அந்த உடலை விட்டுவிட்டு ஒருவர் ஈட்டிய உலகிற்கு எவ்வாறு செல்ல முடியும்?

Verse 54

मातलिरुवाच । यत्रैवोपार्जितं कायं पंचात्मकमिदं नृप । तत्तत्रैव परित्यज्य दिव्येनैव व्रजंति तम्

மாதலி கூறினார்—அரசே! எங்கு இந்தப் பஞ்சபூதமய உடல் பெறப்படுகிறதோ, அங்கேயே அதைத் துறந்து, தெய்வீக (சூக்ஷ்ம) தேகத்தினாலேயே அவர்கள் அந்த லோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 55

इतरे मानवाः सर्वे पापपुण्यप्रसाधकाः । तेऽपि कायं परित्यज्य अधऊर्ध्वं व्रजंति वै

மற்ற மனிதர்கள் அனைவரும் பாப-புண்யத்தின் படியே வடிவமைக்கப்படுகின்றனர்; அவர்களும் உடலைத் துறந்து நிச்சயமாக கீழோ மேலோ எனப் பயணிக்கின்றனர்।

Verse 56

ययातिरुवाच । पंचात्मकेन कायेन सुकृतं दुष्कृतं नराः । उत्पाद्यैव प्रयांत्येव अधऊर्ध्वं तु मातले

யயாதி கூறினார்—மாதலியே! பஞ்சபூதமய உடலால் மனிதர் புண்ணியமும் பாவமும் இரண்டையும் உண்டாக்குகின்றனர்; அவற்றை உண்டாக்கிய பின் கீழோ மேலோ எனப் புறப்படுகின்றனர்।

Verse 57

को विशेषो हि धर्मज्ञ भूमौ कायं परित्यजेत् । पापपुण्यप्रभावाद्वै कायस्य पतनं भवेत्

தர்மஞானியே! பூமியில் உடலைத் துறப்பதில் என்ன விசேஷம்? பாப-புண்யத்தின் தாக்கத்தாலேயே உடலின் வீழ்ச்சி (மரணம்) நிகழ்கிறது।

Verse 58

दृष्टांतो दृश्यते सूत प्रत्यक्षं मर्त्यमंडले । विशेषं नैव पश्यामि पापपुण्यस्य चाधिकम्

சூதரே! மானுட உலகில் நேரடியாக ஒரு உதாரணம் காணப்படுகிறது; ஆனாலும் பாவமும் புண்ணியமும் இடையில் அதிகமான விசேஷ வேறுபாடு எனக்குத் தெரியவில்லை।

Verse 59

सत्यधर्मादिकं कर्म येन कायेन मानवः । समर्जयति वै मर्त्यस्तं कस्माद्विप्रसर्जयेत्

மனிதன் எந்த உடலால் சத்தியம், தர்மம் முதலிய கருமங்களைச் செய்து புண்ணியத்தைச் சேர்க்கிறானோ, அந்த உடலை மானுடன் ஏன் துறக்க வேண்டும்?

Verse 60

आत्मा कायश्च द्वावेतौ मित्ररूपावुभावपि । कायं मित्रं परित्यज्य आत्मा याति सुनिश्चितः

ஆத்மாவும் உடலும்—இவ்விரண்டும் நண்பர் போன்றவை; ஆயினும் உடல் எனும் நண்பனை விட்டுத் ஆத்மா நிச்சயமாகப் புறப்படுகிறது.

Verse 61

मातलिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया राजन्कायं त्यक्त्वा प्रयाति सः । संबंधो नास्ति तेनापि समं कायेन चात्मनः

மாதலி கூறினார்—அரசே, நீங்கள் சொன்னது உண்மை. அவன் உடலை விட்டுப் புறப்படுகிறான்; ஆகவே அந்த (புறப்படும் ஆத்மா)க்கும் உடலுக்கும் உண்மையான தொடர்பில்லை; உடலும் ஆத்மாவுக்கு சமமல்ல.

Verse 62

यस्मात्पंचत्वरूपोऽयं संधिजर्जरितः सदा । जरया पीड्यमानस्तु व्याधिभिर्दूषितः सदा

ஏனெனில் இந்த உடல் பஞ்சதத்துவமயம்; அதன் மூட்டுகள் எப்போதும் சிதைந்து போகின்றன; முதுமையால் இடையறாது துன்புறுகிறது, நோய்களால் என்றும் மாசடைகிறது.

Verse 63

जरादोषैः प्रभग्नोऽसौ अत्र स्थातुं स नेच्छति । आकुलव्याकुलो भूत्वा जीवस्त्यक्त्वा प्रयाति सः

முதுமையின் குறைகளால் நொறுங்கிய ஜீவன் இங்கே தங்க விரும்பாது; மிகுந்த கலக்கத்துடன் உடலைத் துறந்து புறப்படுகிறது.

Verse 64

सत्येन धर्मपुण्यैश्च दानैर्नियमसंयमैः । अश्वमेधादिभिर्यज्ञैस्तीर्थैः संयमनैस्तथा

சத்தியம், தர்மப் புண்ணியச் செயல்கள், தானம், விரதம் மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு மூலம்; அஸ்வமேதம் முதலான யாகங்கள் மூலம்; தீர்த்த சேவை மற்றும் நியம-சம்யமத் தவங்கள் மூலம்—இஷ்டமான ஆன்மிகப் புண்ணியம் பெறப்படுகிறது।

Verse 65

सुपुण्यैः सुकृतैश्चान्यैर्जरा नैव प्रधार्यते । पातकैश्च महाराज द्रवते कायमेव सा

மிகுந்த புண்ணியமும் பிற நற்காரியங்களும் இருந்தாலும் முதுமை உண்மையில் தடுக்கப்படாது; ஆனால் பாவங்களால், ஓ மகாராஜா, அது உடலையே கரைத்து சிதைக்கிறது।

Verse 66

ययातिरुवाच । कस्माज्जरा समुत्पन्ना कस्मात्कायं प्रपीडयेत् । मम विस्तरतस्त्वं च वक्तुमर्हसि सत्तम

யயாதி கூறினார்—“முதுமை எதனால் உண்டாகிறது? அது உடலை ஏன் துன்புறுத்துகிறது? ஓ சத்தமா, இதை எனக்கு விரிவாக விளக்க வேண்டும்.”

Verse 67

मातलिरुवाच । हंत ते वर्णयिष्यामि जरायाः परिकारणम् । यस्माच्चेयं समुद्भूता कायमध्ये नृपोत्तम

மாதலி கூறினார்—“வா, முதுமையின் அடிப்படை காரணத்தை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்; ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அது உடலின் உள்ளே எவ்வாறு எழுகிறது என்பதையும் சொல்கிறேன்.”

Verse 68

पंचभूतात्मकः कायो विषयैः पंचभिः श्रितः । यदात्मा त्यजते राजन्स कायः परिधक्ष्यते

இந்த உடல் பஞ்சமஹாபூதங்களால் ஆனது; ஐந்து விஷயங்களின் ஆதாரத்தில் நிலைக்கிறது. ஓ அரசே, ஆத்மா இதை விட்டுச் சென்றால், இந்த உடல் தகனத்திற்கே ஒப்படைக்கப்படுகிறது।

Verse 69

वह्निना दीप्यमानस्तु सरसो ज्वलते नृप । तस्माद्विजायते धूमो धूमान्मेघाश्च जज्ञिरे

ஓ அரசே! அக்னி தீவிரமாக எரியும்போது, ஏரி கூட எரிகின்றதுபோல் தோன்றும். அதிலிருந்து புகை எழும்; அந்தப் புகையிலிருந்து மேகங்கள் பிறக்கும்.

Verse 70

मेघादापः प्रवर्तंते अद्भ्यः पृथ्वी प्रकल्पते । जलमायाति साध्वी सा यथा नारी रजस्वला

மேகங்களிலிருந்து நீர் பாய்கிறது; அந்த நீரிலிருந்து பூமி உருவாகிறது. அந்தப் புனிதமான பூமி நீரால் நிரம்புகிறது—ரஜஸ்வலையான பெண்ணைப் போல.

Verse 71

तस्मात्प्रजायते गंधो गंधाद्रसो नृपोत्तम । रसात्प्रभवते चान्नमन्नाच्छुक्रं न संशयः

ஆகவே மணம் உண்டாகிறது; மணத்திலிருந்து சுவை உண்டாகிறது, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே. சுவையிலிருந்து உணவு பிறக்கிறது; உணவிலிருந்து விந்து—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 72

शुक्राद्धि जायते कायः कुरूपः काय एव च । यथा पृथ्वी सृजेद्गंधान्रसैश्चरति भूतले

உண்மையாகவே விந்திலிருந்து உடல் பிறக்கிறது—அது அசிங்கமாயினும் அழகாயினும் உடலே. பூமி மணங்களை உண்டாக்கி, சுவைகளுடன் நிலத்தில் இயங்குவது போல.

Verse 73

तथा कायश्चरेन्नित्यं रसाधारो हि सर्वशः । गंधश्च जायते तस्माद्गंधाद्रसो भवेत्पुनः

அதுபோல உடலை எப்போதும் இயக்கத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் உடலே எல்லாவிதத்திலும் சுவையின் ஆதாரம். அதிலிருந்து மணம் உண்டாகிறது; மணத்திலிருந்து மீண்டும் சுவை வெளிப்படுகிறது.

Verse 74

तस्माज्जज्ञे महावह्निर्दृष्टांतं पश्य भूपते । यथा काष्ठाद्भवेद्वह्निः पुनः काष्ठं प्रकाशयेत्

அதிலிருந்து மகாவஹ்னி தோன்றியது. ஓ அரசே, இந்த உவமையைப் பார்—எவ்வாறு மரக்கட்டையிலிருந்து அக்கினி எழுகின்றதோ, அதே அக்கினி மீண்டும் மரக்கட்டையையே வெளிப்படுத்தி ஒளியூட்டுகிறது.

Verse 75

कायमध्ये रसादग्निस्तद्वदेव प्रजायते । तत्र संचरते नित्यं कायं पुष्णाति भूपते

உடலின் நடுவில் ரஸத்திலிருந்து அக்கினி அதேபோலவே தோன்றுகிறது. அது அங்கே எப்போதும் சஞ்சரித்து உடலைப் போஷிக்கிறது, ஓ அரசே.

Verse 76

यावद्रसस्य चाधिक्यं तावज्जीवः प्रशांतिमान् । चरित्वा तादृशं वह्निः क्षुधारूपेण वर्तते

ரஸம் மிகுதியாக இருக்கும் வரை உயிர் அமைதியுடன் இருக்கும்; அந்த நிலை கடந்தபின் அதே உள் அக்கினி பசியின் வடிவில் செயல்படுகிறது.

Verse 77

अन्नमिच्छत्यसौ तीव्रः पयसा च समन्वितम् । प्रदानं लभते चान्नमुदकं चापि भूपते

அவன் பால் சேர்ந்த உணவை மிகுந்த ஆவலுடன் விரும்புகிறான்; ஓ அரசே, அவனுக்கு அர்ப்பணமாக உணவும் நீரும் கிடைக்கின்றன.

Verse 78

शोणितं चरते वह्निस्तद्वद्वीर्यं न संशयः । यक्ष्मरोगो भवेत्तस्मात्सर्वकायप्रणाशकः

அக்கினி இரத்தத்தில் சஞ்சரிக்கிறது; அதுபோலவே வீரியமும்—இதில் ஐயமில்லை. அதிலிருந்து யக்ஷ்மா நோய் உண்டாகிறது; அது முழு உடலையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 79

रसाधिक्यं भवेद्राजन्नथ वह्निः प्रशाम्यति । रसेन पीड्यमानस्तु ज्वररूपोभिजायते

அரசே, ரஸம் (உடல் திரவம்) மிகுந்தால் ஜடராக்னி அடங்கும்; ரஸத்தால் பீடிக்கப்பட்டால் ஜ்வரரூப நோய் தோன்றும்।

Verse 80

ग्रीवा पृष्ठं कटिं पायुं सर्वास्वेव तु संधिषु । आरुध्य तिष्ठते वह्निः काये वह्निः प्रवर्तते

கழுத்து, முதுகு, இடுப்பு, பாயு மற்றும் எல்லா மூட்டுகளிலும் ஏறி அக்னி அங்கே நிலைபெறும்; இவ்வாறு உடலெங்கும் தேகாக்னி செயல்படும்।

Verse 81

तस्याऽधिक्यं चरेन्नित्यं कायं पुष्णाति सर्वतः । रसस्तु बंधमायाति बलरूपो भवेत्तदा

அந்த (போஷகத் தத்துவத்தின்) நிறைவை நாள்தோறும் பேணினால் உடல் எல்லாவிதத்திலும் வளர்ச்சி பெறும்; அப்போது ரஸம் உறுதியாகப் பிணைந்து பலமாகிறது।

Verse 82

अतिरिक्तो बलेनैव वीर्यान्मर्माणि चालयेत् । तेनैव जायते कामः शल्यरूपो भवेन्नृप

அதிகமான வீரியம்/தீவிரம் வலத்தினாலேயே மர்மஸ்தானங்களை அசைக்கிறது; அதிலிருந்தே காமம் எழுகிறது, அரசே, அது முள்ளைப் போல வேதனையளிக்கிறது।

Verse 83

सकामाग्निः समाख्यातो बलनाशकरो नृप । मैथुनस्य प्रसंगेन विनाशत्वं कलेवरे

அரசே, இதுவே ‘ஸகாமாக்னி’ எனப் புகழப்படுகிறது; அது பலத்தை அழிக்கும். மைதுனத்தில் பற்றுதலால் உடல் அழிவை அடைகிறது।

Verse 84

नारीं च संश्रयेत्प्राणी पीडितः कामवह्निना । मैथुनस्य प्रसंगेन मूर्छितः कामकर्शितः

காமஅக்னியால் துன்புறும் உயிர் பெண்ணைச் சார்கிறது; மைதுனச் சந்தர்ப்பத்தில் இழுக்கப்பட்டு மயக்கமடைந்து, காமத்தால் சோர்ந்து போகிறது।

Verse 85

तेजोहीनो भवेत्कायो बलहानिश्च जायते । बलहीनो यदा स्याद्वै दुर्बलो वह्निनेरितः

உடல் தேஜஸ்ஸை இழந்தால் வலக்குறைவு உண்டாகிறது; வலமற்றவனானபோது, தீயால் உந்தப்பட்டதுபோல் அவன் பலவீனனாகிறான்।

Verse 86

स वह्निः प्रचरेत्काये शोणितं शुक्रमेव च । शुक्रशोणितयोर्नाशाच्छून्यदेहोभिजायते

அந்த அக்னி உடலெங்கும் பரவி, இரத்தத்தையும் விந்தையும் உண்ணுகிறது; விந்து-இரத்தம் அழிந்தால் உடல் வெறுமையாக, உயிரற்றதாகிறது।

Verse 87

अतीव जायते वायुः प्रचंडो दारुणाकृतिः । विवर्णो दुःखसंतप्तः शून्यबुद्धिस्ततो भवेत्

அப்போது மிகக் கொடுமையான, பயங்கர வடிவுடைய வாயு எழுகிறது; மனிதன் நிறமழிந்து, துயரால் சுடப்பட்டு, பின்னர் புத்தி வெறுமையாகிறது।

Verse 88

दृष्टा श्रुता तु या नारी तच्चित्तो भ्रमते सदा । तृप्तिर्न जायते काये लोलुपे चित्तवर्त्मनि

கண்டதாலோ கேட்டதாலோ அறிந்த பெண்ணின் மீது மனம் பதிந்தால் அது எப்போதும் அலைகிறது; பேராசை இயக்கும் உடலில், மனத்தின் அசைவுப் பாதையில், திருப்தி ஒருபோதும் பிறக்காது।

Verse 89

विरूपश्च सुरूपश्च ध्यानान्मध्ये प्रजायते । बलहीनो यदा कामी मांसशोणितसंक्षयात्

கர்ப்பாதானச் செயலில் இருந்து குழந்தை சிலவேளை விரூபமாகவும் சிலவேளை சுரூபமாகவும் பிறக்கிறது. காமவெறியால் உந்தப்படும் ஆண் மாம்சமும் இரத்தமும் சிதைந்து பலஹீனனானால் அத்தகைய விளைவுகள் தோன்றும்.

Verse 90

पलितं जायते काये नाशिते कामवह्निना । तस्मात्संजायते कामी वृद्धो भूत्वा दिनेदिने

காமம் எனும் தீயால் உடல் சுடப்படும்போது தேகத்தில் பளிதம் (நரை) தோன்றுகிறது. ஆகவே காமி ஒருவன் நாள்தோறும் முதிர்ந்தாலும் மேலும் மேலும் காமவாசனையில் ஆழ்கிறான்.

Verse 91

सुरते चिंतते नारीं यथा वार्द्धुषिको नरः । तथातथा भवेद्धानिस्तेजसोऽस्य नरेश्वर

அரசே! சுரதத்தில் இருக்கும்போது ஒருவன் வேறு பெண்ணை நினைப்பதுபோல, அதற்கேற்ப அவனுடைய தேஜஸும் வலிமையும் குறைந்து போகும்.

Verse 92

तस्मात्प्रजायते कायो नाशरूपं समृच्छति । अग्निः प्रजायते भूयो जरारूपो न संशयः

ஆகவே உடல் பிறந்து இறுதியில் அழிவின் வடிவை அடைகிறது. மீண்டும் அதே அগ্নி ஜரையின் வடிவமாக உண்டாகிறது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 93

प्राणिनां क्षयरूपेण ज्वरो भवति दारुणः । स्थावरा जंगमाः सर्वे ज्वरेण परिपीडिताः

உயிரினங்களில் க்ஷயத்தின் வடிவில் ஜ்வரம் மிகக் கொடுமையானதாகிறது. நிலைபெற்றவையும் நகர்வவையும் அனைத்தும் ஜ்வரத்தால் பீடிக்கப்பட்டு வதைக்கப்படுகின்றன.

Verse 94

नाशमायांति ते सर्वे बहुपीडा प्रपीडिताः । एतत्ते सर्वमाख्यातमन्यत्किं ते वदाम्यहम्

அவர்கள் அனைவரும் பல துன்பங்களால் நெறிக்கப்பட்டு இறுதியில் அழிவை அடைகின்றனர். இதையெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்; இனி உனக்கு நான் என்ன மேலும் சொல்லுவேன்?

Verse 95

एवमुक्तो महाराजो मातलिं वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் மகாராஜா மாதலியிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.