Adhyaya 30

Verse 1

ऋषय ऊचुः । योऽसौ वेनस्त्वयाख्यातः पापाचारेण वर्तितः । तस्य पापस्य का वृत्तिः किं फलं प्राप्तवान्द्विज

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ த்விஜரே, நீ பாவச்சாரத்தில் நடந்தவன் என்று சொன்ன அந்த வேனனின் பாவத்தின் நடைமுறை என்ன? அவன் எந்தப் பலனை அடைந்தான்?

Verse 2

चरित्रं तस्य वेनस्य समाख्याहि यथा पुरा । विस्तरेण विदां श्रेष्ठ त्वं न एतन्महामते

ஓ அறிஞர்களில் சிறந்தவரே, ஓ மகாமதியே, பழங்காலத்தில் நடந்ததுபோலவே அரசன் வேனனின் முழுச் சரிதத்தை எங்களுக்கு விரிவாக உரைத்தருள்வாயாக.

Verse 3

सूत उवाच । चरित्रं तस्य वेनस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । प्रवक्ष्यामि सुपुण्यं च यथान्यायं श्रुतं पुरा

சூதர் கூறினார்—வேனனுடையதும், மகாத்மாவான வைன்யன் (பிருது) உடையதும் மிகப் புண்ணியமான சரிதத்தை, முற்பொழுது கேட்டதுபோல நியாயமுறையாக நான் உரைப்பேன்।

Verse 4

जाते पुत्रे महाभागस्तस्मिन्पृथौ महात्मनि । विमलत्वं गतो राजा धर्मत्वं गतवान्पुनः

அந்த மகாத்மா மகன் பிருது பிறந்தபோது, அரசன் மிகப் பாக்கியவானானான்; அவன் தூய்மையை அடைந்து, மீண்டும் தர்மநிலைக்கு வந்தான்।

Verse 5

महापापानि सर्वाणि अर्जितानि नराधमैः । तीर्थसंगप्रसंगेन तेषां पापं प्रयाति च

அதம மனிதர்கள் சேர்த்த எல்லா மகாபாபங்களும் கூட, தீர்த்தத்தின் சங்கம்-தொடர்பு மட்டும் காரணமாக அழிகின்றன; அவர்களின் பாவம் அகல்கிறது।

Verse 6

सतां संगात्प्रजायेत पुण्यमेव न संशयः । पापानां तु प्रसंगेन पापमेव प्रजायते

சத்புருஷர்களின் சங்கத்தால் சந்தேகமின்றி புண்ணியமே பிறக்கிறது; பாவிகளின் தொடர்பால் பாவமே உண்டாகிறது।

Verse 7

संभाषाद्दर्शनात्स्पर्शादासनाद्भोजनात्किल । पापिनां संगमाच्चैव किल्बिषं परिसंचरेत्

உரையாடல், தரிசனம், தொடுதல், ஒன்றாக அமர்தல், ஒன்றாக உண்பது—இவற்றினாலும், குறிப்பாக பாவிகளின் சங்கத்தால், பாவம் பரவுகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 8

तथा पुण्यात्मकानां च पुण्यमेव प्रसंचरेत् । महातीर्थप्रसंगेन पापाः शुध्यंति नान्यथा

அதேபோல் புண்ணியச் சுபாவமுடையோரிடையே புண்ணியமே பரவி ஓடுகிறது. மஹாதீர்த்தத்தின் சங்கத்தினாலேயே பாவங்கள் தூய்மையடைகின்றன; வேறுவழியில்லை.

Verse 9

पुण्यां गतिं प्रयान्त्येते निर्द्धूताशेष कल्मषाः । ऋषय ऊचुः । तत्कथं यांति ते पापाः परां सिद्धिं द्विजोत्तम

அவர்கள் மீதமுள்ள எல்லாக் கல்மஷங்களையும் உதிர்த்துத் தள்ளி புண்ணியமான நிலையைக் அடைகின்றனர். ரிஷிகள் கூறினர்—“அப்படியெனில் அந்தப் பாவிகள் எவ்வாறு பரமசித்தியை அடைகிறார்கள், ஓ த்விஜோத்தமா?”

Verse 10

तन्नो विस्तरतो ब्रूहि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

ஆகையால் இதை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; கேட்கும் பக்திச் சிரத்தை எங்களுள் எழுந்துள்ளது.

Verse 11

सूत उवाच । लुब्धकाश्च महापापाः संजाता दासधीवराः । रेवा च यमुना गंगास्तासामंभसि संस्थिताः

சூதர் கூறினார்—பேராசையுடனும் மகாபாவத்துடனும் இருந்த ஆண்கள் அடிமைகளாகவும் தீவரர் (மீனவர்) ஆகவும் ஆனார்கள்; ரேவா, யமுனா, கங்கை ஆகியவற்றின் நீரில் தங்கினர்.

Verse 12

ज्ञानतोऽज्ञानतः स्नात्वा संक्रीडंति च वै जले । महानद्याः प्रसंगेन ते यांति परमां गतिम्

அறிந்தோ அறியாமலோ நீரில் நீராடி விளையாடுவோர், மஹாநதியின் சங்கத்தினால் பரமகதியை அடைகின்றனர்.

Verse 13

दासत्वं पापसंघातं परित्यज्य व्रजंति ते । पुण्यतोयप्रसंगाच्च ह्याप्लुताः सर्व एव ते

அடிமைத்தனமெனும் பாபக் குவியலைத் துறந்து அவர்கள் புறப்படுகின்றனர்; புண்ணிய நீரின் தொடர்பால் அவர்கள் அனைவரும் நீராடியவர்போல் நிச்சயமாகத் தூய்மையடைகின்றனர்।

Verse 14

महानद्याः प्रसंगाच्च अन्यासां नैव सत्तमाः । महापुण्यजनस्यापि पापं नश्यति पापिनाम्

மகாநதியின் தொடர்பால் பிற நீர்களும் சிறப்புடையவையாகின்றன; மகாபுண்ணியவானின் சான்னித்யத்தால் பாவிகளின் பாவமும் அழிகிறது।

Verse 15

प्रसंगाद्दर्शनात्स्पर्शान्नात्र कार्या विचारणा । अत्रार्थे श्रूयते विप्रा इतिहासोऽघनाशनः

சான்னித்யம், தரிசனம், ஸ்பரிசம் இவற்றாலேயே—இங்கு மேலும் ஆராய்வு வேண்டாம். இதே பொருளில், ஓ விப்ரர்களே, பாவநாசகமான ஒரு இதிஹாசம் கேட்கப்படுகிறது।

Verse 16

तं वो अद्य प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । कश्चिदस्ति मृगव्याधः सुलोभाख्यो महावने

இப்போது மிகுந்த புண்ணியம் அளிக்கும் அந்த வரலாற்றை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஒரு மாபெரும் காட்டில் ‘சுலோப’ எனும் மான் வேட்டைக்காரன் ஒருவன் வாழ்ந்தான்।

Verse 17

श्वभिर्वागुरिजालैश्च धनुर्बाणैस्तथैव च । मृगान्घातयते नित्यं पिशितास्वादलंपटः

நாய்கள், கண்ணிகள், வலைகள், மேலும் வில்-அம்புகளால்; இறைச்சிச் சுவைக்கு ஆசைப்பட்ட அவன் தினமும் மான்களை வேட்டையாடிக் கொன்றான்।

Verse 18

एकदा तु सुदुष्टात्मा बाणपाणिर्धनुर्धरः । श्वभिः परिवृतो दुर्गं वनं विंध्यस्य वै गतः

ஒருமுறை மிகத் தீய மனத்தையுடையவன், கையில் அம்புகளைத் தாங்கிய வில்லாளன், நாய்களால் சூழப்பட்டவனாய், விந்தியப் பகுதியின் அபாயமான காட்டிற்குச் சென்றான்।

Verse 19

मृगान्रुरून्वराहांश्च भीतान्सूदितवान्बहून् । रेवातीरं समासाद्य कश्चिच्छफरघातकः

அச்சமுற்ற மான்கள், ருருக்கள், காட்டுப்பன்றிகள் பலவற்றை வேட்டையாடி கொன்று, ஒரு ஷபர மீன்களை கொல்லும் மனிதன் ரேவா (நர்மதா) நதிக்கரையை அடைந்தான்।

Verse 20

शफरान्सूदयित्वा स निर्जगाम बहिर्जलात् । मृगव्याधस्य लोभस्य भयत्रस्ता ततो मृगी

ஷபர மீன்களை கொன்று அவன் நீரிலிருந்து வெளியே வந்தான். அப்போது வேட்டைக்காரனின் பேராசையால் அச்சமுற்ற அந்த மான்பெண் பயந்து ஓடினாள்।

Verse 21

जीवत्राणपरा सार्ता भीता चलितचेतना । त्वरमाणा पलायंती रेवातीरं समाश्रिता

உயிரைக் காக்கும் நோக்கில் இருந்த அந்தக் காரவான் அச்சமுற்று மனம் கலங்கியவாறே, விரைந்து தப்பி ஓடி ரேவா நதிக்கரையைச் சரணடைந்தது।

Verse 22

श्वभिश्च चालिता सा तु बाणघातक्षतातुरा । श्वसनस्यापि वेगेन सुलभो मृगघातकः

நாய்களால் துரத்தப்பட்ட அவள், அம்புத் தாக்குதலால் காயமுற்றுத் துன்புற்றிருந்தாள்; அவளின் மூச்சின் வேகத்தால்கூட மான்-வேட்டைக்காரன் எளிதில் அவளைத் துரத்திப் பிடித்தான்।

Verse 23

पृष्ठ एव समायाति पुरतो याति सा मृगी । दृष्टवांस्तां शफरहा बाणपाणिः समुद्यतः

அந்த மான் பெண் பின்னால் வந்து, மீண்டும் முன்னால் செல்கிறது. அவளைக் கண்ட ஷபரஹா அம்பை கையில் கொண்டு, எய்யத் தயாராய் எழுந்தான்.

Verse 24

धनुरानम्य वेगेन अनुरुध्य च तां मृगीम् । तावल्लुब्धक लोभाख्यः श्वभिः सार्द्धं समागतः

வேகமாக வில்லை வளைத்து அவள் மானைப் பின்தொடர்ந்தான்; அச்சமயம் ‘லோப’ எனும் வேடன் நாய்களுடன் அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 25

न हंतव्या मदीयेयं मृगयां मे समागता । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य मीनहा मांसलंपटः

“இது எனக்குச் சேர்ந்த வேட்டை; இதில் கொலை செய்யக் கூடாது.” என்ற சொல்லைக் கேட்ட மாமிச ஆசை கொண்ட மீன் கொல்லி (கொதித்தான்).

Verse 26

बाणं मुमोच दुष्टात्मा तामुद्दिश्य महाबलः । निहता मृगलुब्धेन बाणेन निशितेन च

தீய மனம் கொண்ட வலிமைமிகு அவன் அவளை நோக்கி அம்பை விட்டான்; வேடனின் கூரிய அம்பால் அவள் கொல்லப்பட்டாள்.

Verse 27

प्रमृता सा मृगी तत्र बाणाभ्यां पापचेतसोः । श्वभिर्दंतैः समाक्रांता त्वरमाणा पपात सा

அங்கே அந்த மான் பெண் பாவமனம் கொண்டோரின் அம்புகளால் கடுமையாகக் காயமடைந்தாள்; நாய்களின் பற்களால் கவ்வப்பட்டு, அச்சத்தில் துடித்தபடி விழுந்தாள்.

Verse 28

शिखराच्च ह्रदे पुण्ये रेवायाः पापनाशने । श्वानश्च त्वरमाणास्ते पतिता विमले ह्रदे

சிகரத்திலிருந்து ரேவையின் பாபநாசகப் புனித ஏரிக்குள், அவ்வநாய்களும் விரைந்து ஓடி வந்து களங்கமற்ற ஏரியில் விழுந்தன.

Verse 29

मृगव्याधो वदत्येव धीवरं क्रोधमूर्च्छितः । मदीयेयं मृगी दुष्ट कस्माद्बाणैर्हता त्वया

கோப வெறியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட வேட்டைக்காரன் மீனவரிடம் கூறினான்—“தீயவனே! இந்த மான்பெண் எனது; நீ ஏன் அம்புகளால் இதைக் கொன்றாய்?”

Verse 30

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘வேனோபாக்யானம்’ எனும் முப்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 31

युध्यमानौ ततस्तौ तु द्वावेतौ तु परस्परम् । क्रोधलोभान्महाभागौ पतितौ विमले जले

பின்னர் அந்த இருவரும் ஒருவரையொருவர் போரிட்டு, கோபமும் பேராசையும் ஆட்கொண்டதால், உயர்ந்தவர்களாயினும் களங்கமற்ற நீரில் விழுந்தனர்.

Verse 32

तस्मिन्काले महापर्व वर्तते गतिदायकम् । अमावास्या समायोगं महापुण्यफलप्रदम्

அந்நேரத்தில் உயர்ந்த கதியை அளிக்கும் மகாபர்வம் நிகழ்கிறது; அது அமாவாசையின் சங்கமம், மிகுந்த புண்ணியப் பலனை வழங்குவது.

Verse 33

वेलायां पतिताः सर्वे पर्वणस्तस्य सत्तम । जपध्यानविहीनास्ते भावसत्यविवर्जिताः

ஹே சத்தமா, அவனுடைய எல்லாப் பர்வணங்களும் காலத்தில் வீழ்ந்து நாசமாயின; அவை ஜபம்-தியானமின்றி, உண்மையான பாவமும் சத்தியமும் இன்றியவையாகின।

Verse 34

तीर्थस्नानप्रसंगेन मृगी श्वा च स लुब्धकः । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते गताः परमां गतिम्

தீர்த்தஸ்நானத்தின் காரணமாக அந்த மான் பெண், அந்த நாய், அந்த வேட்டைக்காரன்—அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு—பரமகதியை அடைந்தனர்।

Verse 35

तीर्थानां च प्रभावेण सतां संगाद्द्विजोत्तमाः । नाशयेत्पापिनां पापं दहेदग्निरिवेंधनम्

ஹே த்விஜோத்தமர்களே, தீர்த்தங்களின் பிரபாவத்தாலும் சத்சங்கத்தாலும் பாவிகளின் பாவம் அழிகிறது—அக்னி எரிபொருளை எரிப்பதுபோல்।

Verse 36

सूत उवाच । तेषामेवं हि संसर्गादृषीणां च महात्मनाम् । संभाषाद्दर्शनान्नष्टं स्पर्शाच्चैव नृपस्य च

சூதர் கூறினார்—அந்த மகாத்மா ரிஷிகளின் அத்தகைய சங்கத்தால், அவர்களுடன் உரையாடலால், தரிசனத்தால், மேலும் அவர்களின் ஸ்பரிசத்தால்கூட அரசனின் கல்மஷம் அழிந்தது।

Verse 37

वेनस्य कल्मषं नष्टं सतां संगात्पुरा किल । अत्युग्रपुण्यसंसर्गात्पापं नश्यति पापिनाम्

முன்னர் சத்சங்கத்தால் வேனனின் கல்மஷம் அழிந்தது என்று கூறப்படுகிறது; மிக வலிமையான புண்ணியத்தின் தொடர்பால் பாவிகளின் பாவம் ஒழிகிறது।

Verse 38

अत्युग्रपापिनां संगात्पापमेव प्रसंचरेत् । मातामहस्य दोषेण संलिप्तो वेन एव सः

மிகக் கொடிய பாவிகளின் சங்கத்தால் பாவமே பரவுகிறது. தாய்வழித் தாத்தாவின் குற்றத்தால் அவன் மாசடைந்தான்—அவன் உண்மையில் வேனனே ஆவான்.

Verse 39

ऋषय ऊचुः । मातामहस्य को दोषस्तं नो विस्तरतो वद । स मृत्युः स च वै कालः स यमो धर्म एव च

ரிஷிகள் கூறினர்—“தாய்வழித் தாத்தாவுக்கு என்ன குற்றம்? அதை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள். அவர் மரணம்; அவர் காலம்; அவர் யமன்; அவர் தானே தர்மம்.”

Verse 40

न हिंसको हि कस्यापि पदे तस्मिन्प्रतिष्ठितः । चराचराश्च ये लोकाः स्वकर्मवशवर्तिनः

எந்த வன்முறையாளனும் அந்தப் பரம நிலையிலே நிலைபெறான். அசையும் அசையாத எல்லா உலகங்களும் தத்தம் கர்மத்தின் ஆட்சிக்குள் இயங்குகின்றன.

Verse 41

जीवंति च म्रियंते च भुंजंत्येवं स्वकर्मभिः । पापाः पश्यंति तं घोरं तेषां कर्मविपाकतः

அவர்கள் வாழ்கிறார்கள், இறக்கிறார்கள்; தம் தம் செயல்களாலேயே பலனை அனுபவிக்கிறார்கள். பாவிகள் தங்கள் கர்மவிபாகத்தால் அந்தக் கொடிய நிலை/காட்சியைப் பார்க்கிறார்கள்.

Verse 42

निरयेषु च सर्वेषु कर्मणैवं सुपुण्यवान् । योजयेत्ताडयेत्सूत यम एष दिनेदिने

எல்லா நரகங்களிலும், கர்மத்திற்கேற்ப, யமன்—ஓ சூதா—உயிர்களை ஒதுக்கி, நாள்தோறும் தண்டனை அளிக்கச் செய்கிறான்.

Verse 43

सर्वेष्वेव सुपुण्येषु कर्मस्वेवं सपुण्यवान् । योजयत्येव धर्मात्मा तस्य दोषो न दृश्यते

மிகப் புண்ணியமான செயல்கள் அனைத்திலும் பக்தியுடன் ஈடுபடும் புண்ணியவான் தர்மாத்மனில் எந்தக் குறையும் காணப்படாது।

Verse 44

स मृत्योः केन दोषेण पापी वेनस्त्वजायत । सूत उवाच । स मृत्युः शासको नित्यं पापानां दुष्टचेतसाम्

“மரணத்திற்கெந்த குற்றத்தால் பாவி வேனன் பிறந்தான்?” என்று. சூதர் கூறினார்—“அந்த மரணம் தீய மனமுடைய பாவிகளுக்கு எப்போதும் தண்டிப்பவனும் ஆள்பவனும் ஆகும்.”

Verse 45

वर्तते कालरूपेण तेषां कर्म विमृश्यति । दुष्कृतं कर्म यस्यापि कर्मणा तेन घातयेत्

அவன் காலரூபமாகச் சென்று அவர்களின் கர்மங்களை ஆராய்கிறான். ஒருவன் தீய செயல் செய்திருந்தாலும், அதைச் செயலினாலேயே—பிராயச்சித்தமாகிய நற்செயலால்—அழிக்க வேண்டும்।

Verse 46

तस्य पापं विदित्वाऽसौ नयत्येवं हि तं यमः । सुकृतात्मा लभेत्स्वर्गं कर्मणा सुकृतेन वै

அவனுடைய பாவத்தை அறிந்து யமன் அவனை இவ்விதமாக அழைத்துச் செல்கிறான். ஆனால் புண்ணிய இயல்புடையவன் நற்செயலால் நிச்சயமாகச் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்।

Verse 47

योजयत्येष तान्सर्वान्मृत्युरेव सुदूतकैः । महता सौख्यभावेन गीतमंगलकारिणा

மரணமே தன் திறமையான தூதர்களால் அவர்களையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்து நியமிக்கிறது; மேலும் அது மிகுந்த இனிய மனநிலையுடன், மங்களப் பாடல்கள் பாடி, சுபவாக்கியங்கள் உரைத்து செய்கிறது।

Verse 48

दानभोगादिभिश्चैव योजयेच्च कृतात्मकान् । पीडाभिर्विविधाभिश्च क्लेशैः काष्ठैश्च दारुणैः

அவன் தீய இயல்புடையவர்களை தானத் தண்டம், போகப் பறிமுதல் முதலிய தண்டங்களால் கட்டுப்படுத்தி, பலவகை வேதனைகள், துன்பங்கள் மற்றும் கொடுமையான, நசுக்கும் தண்டனைகளால் வாட்ட வேண்டும்।

Verse 49

त्रासयेत्ताडयेद्विप्रान्स क्रोधो मृत्युरेव तान् । कर्मण्येवं हि तस्यापि व्यापारः परिवर्तते

யார் பிராமணர்களை அச்சுறுத்துகிறாரோ அல்லது அடிக்கிறாரோ, அவருக்கு அதே கோபமே மரணமாகிறது; ஏனெனில் அத்தகைய செயலில் அவனுடைய நற்கரும வல்லமையும் புரண்டு எதிர்மாறாக மாறிவிடுகிறது।

Verse 50

मृत्योश्चापि महाभाग लोभात्पुण्यात्प्रजायते । सुनीथा नाम वै कन्या संजातैषा महात्मनः

ஓ பாக்கியவானே! மிருத்யுவிடமிருந்தும் புண்ணியத்தின் மீது கொண்ட பேராசை/ஆசக்தியால் ‘சுநீதா’ என்ற மகள் பிறந்தாள்; அவள் அந்த மகாத்மாவிலிருந்து தோன்றினாள்।

Verse 51

पितुःकर्म विमृश्यैव क्रीडमाना सदैव सा । प्रजानां शास्ति कर्तारं पुण्यपापनिरीक्षणम्

தந்தையின் செயல்களை ஆராய்ந்து அவள் எப்போதும் விளையாட்டில் இருப்பாள்; ஆயினும் அவள் உயிர்களைக் கட்டுப்படுத்தும் தண்டநாயகி, ஒழுக்கத்தை நிலைநாட்டுபவள், புண்ணியம்–பாவம் ஆகியவற்றை ஆராய்பவள்।

Verse 52

सा तु कन्या महाभागा सुनीथा नाम तस्य सा । रममाणा वनं प्राप्ता सखीभिः परिवारिता

அந்த மிகப் பாக்கியமுள்ள கன்னி—‘சுநீதா’ எனப் பெயருடையவள்—மகிழ்ந்து திளைத்து, தோழியர் சூழ வனத்தை அடைந்தாள்।

Verse 53

तत्रापश्यन्महाभागं गंधर्वतनयं वरम् । गीतकोलाहलस्यापि सुशंखं नाम सा तदा

அங்கே அவள் பாடல்களின் ஆரவார நடுவே கந்தர்வனின் சிறந்த புதல்வன், மகாபாகன் ‘சுசங்க’ எனப் பெயருடையவரைக் கண்டாள்।

Verse 54

ददर्श चारुसर्वांगं तप्यंतं सुमहत्तपः । गीतविद्यासु सिद्ध्यर्थं ध्यायमानं सरस्वतीम्

அவன் அழகிய, ஒழுங்கான அங்கங்களுடையவராய் மிகுந்த தவம் செய்து, பாடல்-கல்வியில் சித்தி பெறச் சரஸ்வதியைத் தியானிப்பவரைக் கண்டான்।

Verse 55

तस्योपघातमेवासौ सा चकार दिने दिने । सुशंखः क्षमते नित्यं गच्छगच्छेति सोऽब्रवीत्

அவள் நாள்தோறும் அவனைத் துன்புறுத்தினாள்; ஆனால் சுசங்கன் எப்போதும் பொறுத்துக் கொண்டு, “போ, போ” என்று அவளிடம் சொன்னான்।

Verse 56

प्रेषिता नैव गच्छेत्सा विघ्नमेव समाचरेत् । तेनाप्युक्ता सा हि क्रुद्धा ताडयत्तपसि स्थितम्

அனுப்பப்பட்டாலும் அவள் செல்லவில்லை; மாறாகத் திட்டமிட்டு தடைகளை ஏற்படுத்தினாள். அவன் கூறியபோதும் அவள் கோபித்து தவத்தில் நிலைத்திருந்த அவனை அடித்தாள்।

Verse 57

तामुवाच ततः क्रुद्धः सुशंखः क्रोधमूर्च्छितः । दुष्टे पापसमाचारे कस्माद्विघ्नस्त्वया कृतः

அப்போது சுசங்கன் கோபத்தில் ஆழ்ந்து அவளிடம், “துஷ்டியே, பாபச் செயலாளியே! நீ ஏன் இந்தத் தடையை ஏற்படுத்தினாய்?” என்றான்।

Verse 58

ताडनात्ताडनं दुष्टे न कुर्वंति महाजनाः । आक्रुष्टा नैव कुप्यंति इति धर्मस्य संस्थितिः

துஷ்டன் அடித்தாலும் மகாஜனர்கள் பதிலடி கொடுக்கார்; இகழ்ந்து பேசினாலும் கோபமடையார்—இதுவே தர்மத்தின் நிலைபெற்ற நெறி.

Verse 59

त्वयाहं घातितः पापे निर्दोषस्तपसान्वितः । एवमुक्त्वा स धर्मात्मा सुनीथां पापचारिणीम्

ஓ பாவினியே! நீ என்னை கொன்றாய்; நான் குற்றமற்றவன், தவத்தால் நிறைந்தவன். இவ்வாறு கூறி அந்த தர்மாத்மா பாவச்செயலாளி சுநீதாவை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 60

विरराम महाक्रोधाज्ज्ञात्वा नारीं निवर्तितः । ततः सा पापमोहाद्वा बाल्याद्वा तमिहैव च

அவன் பேர்கோபத்தை விட்டு விலகினான்; அவள் பெண் என அறிந்து திரும்பினான். பின்னர் அவள்—பாவமயக்கத்தாலோ குழந்தைத்தனத்தாலோ—அங்கேயே அவன்மேல் அதையே செய்தாள்.

Verse 61

समुवाच महात्मानं सुशंखं तपसि स्थितम् । त्रैलोक्यवासिनां तातो ममैव परिघातकः

பின்னர் தவத்தில் நிலைத்த மகாத்மா சுசங்கனை நோக்கி அவன் கூறினான்—“தந்தையே! மும்முலக வாசிகளின் தாக்குபவன், அழிப்பவன் அவனே.”

Verse 62

असतो घातयेन्नित्यं सत्यान्स परिपालयेत् । नैव दोषो भवेत्तस्य महापुण्येन वर्तयेत्

அசத்தியரை எப்போதும் அடக்கி (அழித்து) உண்மையோரைக் காக்க வேண்டும். அவனுக்கு எந்தக் குற்றமும் இல்லை; அவன் மகாபுண்ணிய நெறியில் நடக்கிறான்.

Verse 63

एवमुक्त्वा गता सा तु पितरं वाक्यमब्रवीत् । मया हि ताडितस्तात गंधर्वतनयो वने

இவ்வாறு கூறி அவள் தந்தையிடம் சென்று சொன்னாள்— “தந்தையே, காட்டில் நான் கந்தர்வனின் மகனை அடித்தேன்.”

Verse 64

तपस्तपन्सदैकांते कामक्रोधविवर्जितः । स मामुवाच धर्मात्मा क्रोधरागसमन्वितः

அவன் எப்போதும் தனிமையில் தவம் செய்து, காமமும் கோபமும் அற்றவன்; ஆயினும் அச்சமயம் கோபமும் ஆசையும் உடன் கொண்ட அந்த தர்மாத்மா என்னிடம் பேசினான்.

Verse 65

ताडयेन्नैव ताडंतं क्रोशंतं नैव क्रोशयेत् । इत्युवाच स मां तात तन्मे त्वं कारणं वद

“அடிப்பவனை மீண்டும் அடிக்க வேண்டாம்; கத்துபவனை மீண்டும் கத்த வேண்டாம்”— என்று சொல்லி அவன் என்னிடம், “குழந்தையே, அதன் காரணத்தைச் சொல்” என்றான்.

Verse 66

एवमुक्तः स वै मृत्युः सुनीथां द्विजसत्तमाः । किंचिन्नोवाच धर्मात्मा प्रश्नप्रत्युत्तरं ततः

இவ்வாறு கேட்டபோது மரணம்— ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவர்களே— சுநீதாவிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; தர்மாத்மாவும் மௌனமானான், கேள்வி-பதில் நின்றது.

Verse 67

वनं प्राप्ता पुनः सा हि सुशंखो यत्र संस्थितः । कराघातैस्ततो दौष्ट्याद्घातितस्तपतां वरः

பின்னர் அவள் மீண்டும் சுஷங்கன் தங்கியிருந்த காட்டை அடைந்தாள்; தீய மனத்தால் கையடிகளால் தவசிகளில் சிறந்தவனைத் தள்ளி வீழ்த்தினாள்.

Verse 68

सुशंखस्ताडितो विप्रा मृत्योश्चैव हि कन्यया । ततः क्रुद्धो महातेजाः शशाप तनुमध्यमाम्

ஓ பிராமணர்களே, மரணரூபமான கன்னி சுசங்கனைத் தாக்கினாள். அப்போது மகாதேஜஸ்வி அவர் கோபித்து அந்த மெலிந்த இடையுடைய கன்னியைச் சபித்தார்.

Verse 69

निर्दोषो हि यतो दुष्टे त्वयैव परिताडितः । अहमत्र वने संस्थस्तस्माच्छापं ददाम्यहम्

ஓ தீயவளே, உன்னாலே நிர்தோஷன் தாக்கப்பட்டான். நான் இங்கே இந்த வனத்தில் தங்கியுள்ளேன்; ஆகவே இப்போது நான் சாபம் உரைக்கிறேன்.

Verse 70

गार्हस्थ्यं च समास्थाय सह भर्त्रा यदा शृणु । पापाचारमयः पुत्रो देवब्राह्मणनिंदकः

கேள்—கணவருடன் இல்லற நிலையை ஏற்றுக்கொண்டபின்பும் அவள் தர்மத்திற்கு மாறாக நடக்கிறாள் என்றால், பாவச்செயலால் நிறைந்த, தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் இகழும் மகன் பிறக்கிறான்.

Verse 71

सर्वपापरतो दुष्टे तव गर्भे भविष्यति । एवं शप्त्वा गतः सोपि तप एव समाश्रितः

“ஓ தீயவளே, உன் கர்ப்பத்தில் எல்லாப் பாவங்களிலும் ஈடுபடும் மகன் பிறப்பான்.” என்று சபித்து, அவரும் தவமே அடைக்கலமாகப் புறப்பட்டார்.

Verse 72

गते तस्मिन्महाभागे सा सुनीथा गृहं गता । समाचष्ट महात्मानं पितरं तप्तमानसा

அந்த மகாபாகன் சென்றபின் சுனீதா வீட்டிற்கு திரும்பினாள். மனம் எரிந்தவளாய், மகாத்மையான தன் தந்தையிடம் நிகழ்ந்ததை அறிவித்தாள்.

Verse 73

यथा शप्ता तदा तेन गंधर्वतनयेन सा । तत्सर्वं संश्रुतं तेन मृत्युना परिभाषितम्

அந்த வேளையில் கந்தர்வப் புதல்வன் அவளைச் சபித்ததுபோலவே, அவையனைத்தையும் மிருத்யு கேட்டறிந்து, அவளிடம் அதற்கேற்றவாறு உரைத்தான்।

Verse 74

कस्मात्कृतस्त्वयाघातस्तपति दोषवर्जिते । युक्तं नैव कृतं पुत्रि सत्यस्यैव हि ताडनम्

குற்றமற்றவளே! நீ ஏன் அவளை அடித்தாய்? அது எனக்கு வேதனை தருகிறது. மகளே, இது முறையல்ல—ஏனெனில் உண்மையே அடிபட்டது.

Verse 75

एवमाभाष्य धर्मात्मा मृत्युः परमदुःखितः । बभूव स हि तत्तस्यादिष्टमेवं विचिंतयन्

இவ்வாறு உரைத்த பின், தர்மச்வரூபனான மிருத்யு மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்; ‘இதே எனக்கு விதிக்கப்பட்டது’ என்று சிந்தித்தான்।

Verse 76

सूत उवाच । अत्रिपुत्रो महातेजा अंगो नाम प्रतापवान् । एकदा तु गतो विप्रा नंदनं प्रति स द्विजः

சூதர் கூறினார்—அத்திரியின் புதல்வன், மகாதேஜஸும் பிரதாபமும் உடைய ‘அங்க’ என்னும் பிராமணன் இருந்தான். ஒருநாள், ஓ விப்ரர்களே, அந்த த்விஜன் நந்தன வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 77

तत्र दृष्ट्वा देवराजं तमिंद्रं पाकशासनम् । अप्सरसां गणैर्युक्तं गंधर्वैः किन्नरैस्तथा

அங்கே தேவராஜன், பாகசாசனன் இந்திரனை அவன் கண்டான்—அப்ஸரஸ்களின் கூட்டத்துடன், கந்தர்வர் மற்றும் கின்னரர் சூழ்ந்தவனாக இருந்தான்।

Verse 78

गीयमानं गीतगैश्च सुस्वरैः सप्तकैस्तथा । वीज्यमानं सुगंधैश्च व्यजनैः सर्व एव सः

அவர் இனிய குரலுடைய பாடகர்கள் ஏழு ஸ்வரங்களோடு பாட, எல்லாத் திசைகளிலும் நறுமண விசிறிகளால் விசிறப்பட்டார்.

Verse 79

योषिद्भी रूपयुक्ताभिश्चामरैर्हंसगामिभिः । छत्रेण हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा

அழகிய பெண்கள் ஹம்சத்தின் நளின நடையோடு சாமரங்களை ஏந்தி அவரைச் சேவித்தனர்; ஹம்சவெண்மை கொண்ட, சந்திரவட்டத்தை ஒத்த குடை அவருக்கு நிழல் அளித்தது.

Verse 80

राजमानं सहस्राक्षं सर्वाभरणभूषितम् । कामक्रीडागतं देवं दृष्टवानमितौजसम्

அவன் ஆயிரக்கண் கொண்ட தேவன் இந்திரனை கண்டான்—அவன் ஒளிவீசுபவன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், காமவிளையாட்டிற்காக அங்கு வந்தவன், அளவற்ற தேஜஸுடன் விளங்கினான்.

Verse 81

तस्य पार्श्वे महाभागां पौलोमीं चारुमंगलाम् । रूपेण तेजसा चैव तपसा च यशस्विनीम्

அவரின் அருகில் மிகப் பாக்கியவதி, மங்களகரமான பௌலோமி நின்றாள்; அவள் அழகு, ஒளி, தவம் ஆகியவற்றால் புகழ்பெற்றவள்.

Verse 82

सौभाग्येन विराजंतीं पातिव्रत्येन तां सतीम् । तया सह सहस्राक्षः स रेमे नंदने वने

அந்த சதி நல்வாழ்வாலும் பதிவிரதத்தின் வல்லமையாலும் ஒளிவீசி விளங்கினாள்; அவளுடன் சேர்ந்து ஆயிரக்கண் இந்திரன் நந்தன வனத்தில் இன்புற்றான்.

Verse 83

तस्य लीलां समालोक्य अंगश्चैव द्विजोत्तमः । धन्यो वै देवराजोऽयमीदृशैः परिवारितः

அவருடைய தெய்வ லீலையை நோக்கி, இருபிறப்போரில் சிறந்த அங்கன் கூறினான்—“இத்தகைய உயர்ந்தோரால் சூழப்பட்ட இந்த தேவராஜன் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்.”

Verse 84

अहोऽस्य तपसो वीर्यं येन प्राप्तं महत्पदम् । यदा ममेदृशः पुत्रः सर्वलोकप्रधारकः

ஆஹா! அவனுடைய தவத்தின் வல்லமை எத்துணை; அதனால் அவன் உயர்ந்த பதத்தை அடைந்தான். எப்போது எனக்கும் இவ்வாறான மகன் பிறப்பான்—அனைத்து உலகங்களையும் தாங்குபவன்?

Verse 85

भवेत्तदा महत्सौख्यं प्राप्स्यामीह न संशयः । इति चिंतापरो भूत्वा त्वरमाणो गृहागतः

“அப்போது பேரின்பம் உண்டாகும்; ஐயமில்லை—இங்கேயே அதை நான் அடைவேன்.” என்று சிந்தனையில் மூழ்கி, அவன் விரைந்து இல்லம் சென்றான்.