Adhyaya 29

Verse 1

पृथुरुवाच । हते चैव महापापे एकस्मिन्पापचारिणि । लोकाः सुखेन जीवंति साधवः पुण्यदर्शिनः

பிருது கூறினார்: ஒரு பெரும் பாவி, தீயவன் கொல்லப்படும்போது, புண்ணியத்தை நாடும் சாதுக்களும் மக்களும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறார்கள்.

Verse 2

तस्मादेकं प्रहर्तव्यं पापिष्ठं पापचेतनम् । तस्मात्त्वां हि हनिष्यामि सर्वसत्त्वप्रणाशिनीम्

ஆகையால், அந்தப் பெரும் பாவியையும் தீய எண்ணம் கொண்டவனையும் அழிக்க வேண்டும். எனவே, அனைத்து உயிரினங்களையும் அழிப்பவளே, நான் உன்னைக் கொல்வேன்.

Verse 3

त्वया बीजानि सर्वाणि लुप्तान्येतानि सांप्रतम् । ग्रासं कृत्वा स्थिरीभूत्वा प्रजां हत्वा क्व यास्यसि

நீ இப்போது விதைகள் அனைத்தையும் அழித்துவிட்டாய். அவற்றை விழுங்கிவிட்டு, நிலையாக அமர்ந்து, மக்களைக் கொன்றுவிட்டு நீ எங்கே செல்வாய்?

Verse 4

हते पापे दुराचारे सुखं जीवंतिसाधवः । तस्मात्पापं प्रहंतव्यं सत्यमेवं न संशयः

பாவமும் துராசாரமும் அழிந்தால், சாதுக்கள் இன்பமாக வாழ்வர். ஆகவே பாவத்தை ஒழிக்க வேண்டும்—இதுவே உண்மை; ஐயமில்லை.

Verse 5

पालितव्यं प्रयत्नेन यस्माद्धर्मः प्रवर्द्धते । भवत्या तु महत्पापं प्रजासंक्षयकारकम्

இதனை முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இதனால் தர்மம் வளர்கிறது. ஆனால் நீ செய்கிறது மகாபாவம்; அது மக்களின் அழிவை உண்டாக்கும்.

Verse 6

एकस्यार्थेन यो हन्यादात्मनो वा परस्य वा । लोकोपतापकं हत्वा न भवेत्तस्य पातकम्

ஒருவரின் நலனுக்காக—தன் பயனுக்காகவோ பிறருக்காகவோ—யாரேனும் கொன்றால், உலகைத் துன்புறுத்துபவனை அழித்ததால் அவனுக்கு பாவம் சேராது.

Verse 7

सुखमेष्यंति बहवो यस्मिंस्तु निहते शुभे । वसुधे निहते दुष्टे पातकं नोपपातकम्

அந்த நற்குணமுடையவன் கொல்லப்பட்டால் பலர் இன்பம் அடைவர். தீய வஸுதா கொல்லப்பட்டால் பாவமில்லை; சிறுபாவம்கூட இல்லை.

Verse 8

प्रजानिमित्तं त्वामेव हनिष्यामि न संशयः । यदि मे पुण्यसंयुक्तं वचनं न करिष्यति

மக்களின் நலனுக்காக உன்னையே நான் அழிப்பேன்—ஐயமில்லை—நீ என் புண்ணியமிக்க ஆணையை நிறைவேற்றாவிட்டால்.

Verse 9

जगतोऽस्य हितार्थाय साधु चैव वसुंधरे । हनिष्ये त्वां शितैर्बाणैर्मद्वाक्यात्तु पराङ्मुखीम्

ஏ வஸுந்தரையே! இவ்வுலகின் நலனுக்காக, நீதியுடனே, நீ என் ஆணையிலிருந்து விலகினாய்; ஆகையால் கூரிய அம்புகளால் உன்னைத் தண்டிப்பேன்।

Verse 10

स्वीयेन तेजसा चैव पुण्यां त्रैलोक्यवासिनीम् । प्रजां चैव धरिष्यामि धर्मेणापि न संशयः

என் சொந்த தெய்வீகத் தேஜஸால், மூவுலகிலும் வாழும் இந்தப் புனிதப் பிரஜைகளை நிச்சயமாகத் தாங்குவேன்; தர்மத்தால் மக்களைப் பேணுவேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 11

मच्छासनं समास्थाय धर्मयुक्तं वसुंधरे । इमाः प्रजा आज्ञया मे संजीवय सदैव हि

ஏ வஸுந்தரையே! தர்மத்தோடு அமைந்த என் ஆசனத்தை ஏற்று, என் ஆணையினால் இப் பிரஜைகளை எப்போதும் உயிர்ப்புடன் பேணி வாழ்விக்கவும்।

Verse 12

एवं मे शासनं भद्रे अद्य यर्हि करिष्यसि । ततः प्रीतोऽस्मि ते नित्यं गोपायिष्यामि सर्वदा

ஏ பத்திரையே! இன்று நீ என் இந்த ஆணையை நிறைவேற்றினால், நான் எப்போதும் உன்னிடம் மகிழ்ந்து, எல்லாக் காலமும் உன்னைப் பாதுகாப்பேன்।

Verse 13

त्वामेव हि न संदेह अन्ये चैव नृपोत्तमाः । धेनुरूपेण सा पृथ्वी बाणांचितकलेवरा

ஐயமில்லை—அது நீயே; மற்ற சிறந்த அரசர்களும் அப்படியே. அந்தப் பூமி பசு வடிவம் கொண்டு, அம்புகளால் குத்தப்பட்டு, அம்புகள் பதிந்த உடலுடன் இருந்தாள்।

Verse 14

उवाचेदं पृथुं वैन्यं धर्माधारं महामतिम् । धरण्युवाच । तवादेशं महाराज सत्यपुण्यार्थसंयुतम्

பூமி கூறினாள்—ஹே ப்ருது வைன்யா, தர்மத்தின் ஆதாரமான மகாத்மா! மகாராஜா, உமது ஆணை சத்தியம், புண்ணியம், உயர்ந்த நோக்கம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்தது.

Verse 15

प्रजानिमित्तमत्यर्थं विधास्यामि न संशयः । उद्यमेनापि पुण्येन उपायेन नरेश्वर

ஹே நரேஸ்வரா! மக்களின் நலனுக்காக நான் ஐயமின்றி இதை நிறைவேற்றுவேன்—புண்ணியமான முயற்சியாலும் உரிய வழியாலும்.

Verse 16

समारंभाः प्रसिद्ध्यंति पुण्याश्चैवाप्युपक्रमाः । उपायं पश्य राजेंद्र येन त्वं सत्यवान्भवेः

முயற்சிகள் வெற்றியடையும்; புண்ணியமான தொடக்கங்கள் கனியளிக்கும். ஆகவே, ஹே ராஜேந்திரா, நீ வாக்குச் சத்தியனாக நிலைக்க வழியை எண்ணிப் பார்.

Verse 17

धारयेथाः प्रजाश्चेमा येन सर्वाः प्रवर्द्धये । संलग्नाश्चोत्तमा बाणा ममांगे ते शिलाशिताः

இந்த உயிர்களைத் தாங்கி காப்பாற்று; அப்பொழுது அனைவரும் வளர்வர். உமது சிறந்த கல்லால் முனையிட்ட அம்புகள் என் உடலில் பதிந்துள்ளன.

Verse 18

समुद्धर स्वयं राजंश्छल्यंति भृशमेव ते । समां कुरु महाराज तिष्ठेन्मयि यथा पयः

ஹே அரசே, அந்தச் சல்யத்தை நீயே எடுத்தெடு; உன் மக்கள் மிகுந்த வேதனை அளிக்கின்றனர். மகாராஜா, என்னை சமமாக்கு; நீர் என்னுள் நிலையாகத் தங்கட்டும்.

Verse 19

सूत उवाच । धनुषोग्रेण ताञ्छैलान्नानारूपान्गुरूंस्तथा । उत्सारयंस्ततः सर्वां समरूपां चकार सः

சூதர் கூறினார்—வில்லின் முனையால் அவர் பலவடிவமும் மிகுந்த பாரமுமுடைய மலைகளை அகற்றினார்; பின்னர் முழு நிலத்தையும் சமமாகவும் ஒரே வடிவமாகவும் செய்தார்।

Verse 20

तदाप्रभृति ते शैला वृद्धिमापुर्द्विजोत्तमाः । तस्या अंगात्स्वयं बाणान्स्वकीयान्नृपनंदनः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! அந்நாளிலிருந்து அந்த மலைகள் வளரத் தொடங்கின; மேலும் அரசகுமாரன் அவளின் (பூமியின்) உடலிலிருந்தே தன் சொந்த அம்புகளைத் தானே உருவாக்கினான்।

Verse 21

समुद्धृत्य ततो वैन्यः प्रीतेन मनसा तदा । गर्ताश्च कंदराश्चैव बाणाघातैः समीकृताः

பின்னர் வைந்யன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் (பூமியை) உயர்த்தினான்; குழிகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் அவன் அம்புகளின் தாக்கத்தால் சமமாகின।

Verse 22

एवं पृथ्वद्यंसमां सर्वां चकार पुण्यवर्द्धनः । समीकृत्य महाभागो वत्सं तस्या व्यकल्पयत्

இவ்வாறு புண்யவர்த்தனன் முழுப் பூமியையும் சமமாகச் செய்தான்; அந்த மகாபாகன் அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தி அவளுக்காக (பூமிக்காக) ஒரு கன்றை நியமித்தான்।

Verse 23

मनुं स्वायंभुवं पूर्वं परिचिंत्य पुनः पुनः । अतीतेष्वथ सर्वेषु मन्वंतरेषु सत्तमाः

ஓ நற்குணங்களில் சிறந்தவர்களே! ஆதியான ஸ்வாயம்புவ மனுவை மீண்டும் மீண்டும் தியானித்து, கடந்துபோன எல்லா மன்வந்தரங்களையும் நினைக்கும் போதும் அவரையே நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 24

विषमत्वं गता भूमिः पंथा नासीच्च कुत्रचित् । समानि विषमाण्येवं स्वयमासन्द्विजोत्तमाः

பூமி சீரற்றதாகி, எங்கும் உரிய பாதை இல்லை. இவ்வாறு எங்கோ சமமாகவும் எங்கோ கடினமாகவும் இருந்த இடங்களில், சிறந்த த்விஜர்கள் தாமே அங்கு தங்கினர்.

Verse 25

पूर्वं मनोश्चाक्षुषस्य प्राप्ते चैवांतरे तदा । जाते पूर्वविसर्गे च विषमे च धरातले

முன்னொரு காலத்தில், சாக்ஷுஷ மனுவின் மன்வந்தரம் வந்தபோது, முன்சிருஷ்டி நிகழ்ந்த வேளையில்—பூமியின் மேற்பரப்பு சீரற்றதாக இருந்தது.

Verse 26

ग्रामाणां च पुराणां च पत्तनानां तथैव च । देशानां क्षेत्रपन्नानां मर्यादा न हि दृश्यते

கிராமங்கள், பழைய குடியிருப்புகள், நகரங்கள்—அத்துடன் நாடுகள் மற்றும் க்ஷேத்ரப் பாதைகள்—இவற்றின் எல்லைகள் உண்மையில் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

Verse 27

कृषिर्नैव न वाणिज्यं न गोरक्षा प्रवर्तते । नानृतं भाषते कश्चिन्न लोभो न च मत्सरः

விவசாயமும் இல்லை, வாணிபமும் இல்லை, பசு-பாதுகாப்பும் நடைமுறையில் இல்லை; யாரும் பொய் பேசார்; பேராசையும் பொறாமையும் இல்லை.

Verse 28

नाभिमानं च वै पापं न करोति कदा किल । वैवस्वतस्य संप्राप्ते अंतरे द्विजसत्तम

த்விஜசத்தமரே! வைவர்ஸ்வத மனுவின் மன்வந்தரம் வந்த அந்த இடைக்காலத்திலும் அவன் எப்போதும் அகந்தை எனும் பாவத்தைச் செய்யான்.

Verse 29

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । पृथूपाख्याने एकोनत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்-ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதையிலுள்ள பூமிகண்டத்தில் ‘பிருது-உபாக்யானம்’ எனும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 30

क्वचिद्भूमौ गिरौ क्वापि नदीतीरेषु वै तदा । कुंजेषु सर्वतीर्थेषु सागरस्य तटेषु च

சிலவேளை நிலத்தில், சிலவேளை மலைகளில், மேலும் சிலவேளை நதிக்கரைகளில்; தோப்புகளில், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும், கடலின் கரைகளிலும் அப்போது.

Verse 31

निवासं चक्रिरे सर्वाः प्रजाः पुण्येन वै तदा । तासामाहारः संजातः फलमूलमधुस्तथा

அப்போது புண்ணியப் பயனால் எல்லாப் பிரஜைகளும் தங்கள் வாசஸ்தலங்களை அமைத்தனர்; அவர்களின் உணவாகப் பழங்கள், கிழங்குகள், மேலும் தேனும் ஏற்பட்டது.

Verse 32

महता कृच्छ्रेण तासामाहारश्च द्विजोत्तमाः । पृथुर्वैन्यः समालोक्य प्रजानां कष्टमेव हि

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அவர்களின் உணவு மிகுந்த துன்பத்துடன் மட்டுமே கிடைத்தது. பிரஜைகளின் அந்தக் கஷ்டத்தைப் பார்த்து பிருது வைன்யன் அவர்களின் நிலையை நோக்கினான்.

Verse 33

स्वायंभुवो मनुर्वत्सः कल्पितस्तेन भूभुजा । स्वपाणिः कल्पितस्तेन पात्रमेवं महामते

ஓ அன்பனே, அந்த அரசன் ஸ்வாயம்புவ மனுவை ‘வத்ஸம்’ (கன்று) என நியமித்தான்; மேலும் தன் கையையே பாத்திரமாக்கினான்—இவ்வாறே, ஓ மகாமதே.

Verse 34

स पृथुः पुरुषव्याघ्रो दुदोह वसुधां तदा । सर्वसस्यमयं क्षीरं ससर्वान्नं गुणान्वितम्

அப்போது மனிதர்களில் புலியான ப்ருது, பூமியைப் பால் கறந்து, எல்லா வகைத் தானியங்களும் நிறைந்த, அனைத்துணவுமாய், சிறந்த குணங்களுடன் கூடிய க்ஷீரத்தை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 35

तेन पुण्येन चान्नेन सुधाकल्पेन ताः प्रजाः । तृप्तिं नयंति देवान्वै प्रजाः पितॄंस्तथापरान्

அந்த புண்ணியமிக்க, அமுதம் போன்ற சிறப்புடைய அன்னத்தால் அவர்கள் தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி, அதுபோல பித்ருக்களையும் மற்றவர்களையும் மகிழ்விக்கின்றனர்।

Verse 36

प्रसादात्तस्य वैन्यस्य सुखं जीवंति ताः प्रजाः । देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च दत्वा चान्नं प्रजास्ततः

அந்த வைன்ய அரசனின் அருளால் அவர்கள் இன்பமாக வாழ்கின்றனர்; பின்னர் தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் அன்னம் அர்ப்பணித்து முறையாக வாழ்வை நடத்துகின்றனர்।

Verse 37

ब्राह्मणेभ्यो विशेषेणअतिथिभ्यस्तथैव च । पश्चाद्भुंजंति पुण्यास्ताः प्रजाः सर्वा द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அந்த புண்ணியமிக்க மக்கள் முதலில் சிறப்பாகப் பிராமணர்களுக்கும் அதுபோல விருந்தினர்களுக்கும் உணவு அளித்து, பின்னரே தாமே உண்ணுகின்றனர்।

Verse 38

यज्ञैश्चान्ये यजंत्येव तर्पयंति जनार्दनम् । तेन चान्नेन देवेशं तृप्तिं गच्छंति देवताः

மற்றவர்கள் யாகங்களால் வழிபட்டு ஜனார்தனனைத் திருப்திப்படுத்துகின்றனர்; அந்த யாக அன்னத்தால் தேவர்கள் தேவேசனில் திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 39

पुनर्वर्षति पर्जन्यः प्रेषितो माधवेन च । तस्मात्पुण्या महौषध्यः संभवंति सुपुण्यदाः

மாதவன் அனுப்பிய பர்ஜன்யன் மீண்டும் மழை பொழிகிறான்; அதனால் மிகப் புண்ணியம் தரும் புனித மகௌஷதிகள் தோன்றுகின்றன।

Verse 40

सस्यजातानि सर्वाणि पृथुर्वैन्यः प्रजापतिः । तेनान्नेन प्रजाः सर्वा वर्तंतेऽद्यापि नित्यशः

எல்லா பயிர் வகைகளையும் பிரஜாபதி ப்ருது வைன்யன் உருவாக்கினான்; அந்த அன்னத்தால் இன்றும் எல்லா உயிர்களும் இடையறாது வாழ்கின்றன।

Verse 41

ऋषिभिश्चैव मिलितैर्दुग्धा चेयं वसुंधरा । पुनर्विप्रैर्महाभाग्यैः सत्यवद्भिः सुरैस्तथा

ரிஷிகள் ஒன்றுகூடியபோது இந்த வசுந்தரா பால் கறக்கப்பட்டது; மீண்டும் பெரும் பாக்கியமுடைய சத்தியவாதி பிராமணர்களாலும் தேவர்களாலும் அது கறக்கப்பட்டது।

Verse 42

सोमो वत्सस्वरूपोभूद्दोग्धा देवगुरुः स्वयम् । ऊर्जं क्षीरं पयः कल्पं येन जीवंति चामराः

சோமன் கன்றின் வடிவானான்; தேவர்களின் குருவே தானே பால் கறந்தான்; அதனால் ஊட்டமளிக்கும், யுகத்திற்கேற்ற க்ஷீரம் தோன்றி, அதனால் அமரர்கள் வாழ்கின்றனர்।

Verse 43

तेषां सत्येन पुण्येन सर्वे जीवंति जंतवः । सत्यपुण्ये प्रवर्तंते ऋषिदुग्धा वसुंधरा

அவர்களின் சத்தியமும் புண்ணியமும் காரணமாக எல்லா உயிர்களும் வாழ்கின்றன; சத்திய-புண்ணியத்தில் இயங்கும், ரிஷிகள் கறந்த வசுந்தரா முன்னே செல்கிறது।

Verse 44

अथातः संप्रवक्ष्यामि यथा दुग्धा इयं धरा । पितृभिश्च पुरा वत्स विधिना येन वै तदा

இப்போது நான் கூறுகிறேன், ஓ வத்ஸா, பழங்காலத்தில் பித்ருக்கள் விதிப்படி இந்தப் பூமியை எவ்வாறு பால் கறந்தார்கள், அந்நியமம் என்னவென்று।

Verse 45

सुपात्रं राजतं कृत्वा स्वधा क्षीरं सुधान्वितम् । परिकल्प्य यमं वत्सं दोग्धा चांतक एव सः

சிறந்த வெள்ளிப் பாத்திரம் செய்து, அதில் ஸ்வதா கலந்த க்ஷீரத்தையும் சுதாரஸத்தையும் சேர்த்து வைத்தான்; யமனை வத்ஸமாக நியமித்து, அந்தகன் (மரணம்) தானே கறப்பவனானான்।

Verse 46

नागैः सर्पैस्ततो दुग्धा तक्षकं वत्समेव च । अलाबुपात्रमादाय विषं क्षीरं द्विजोत्तमाः

பின்னர் நாகங்களும் பாம்புகளும் கறக்கப்பட்டன; தக்ஷகனை வத்ஸமாக வைத்தனர். இருபிறப்பில் சிறந்தோர் அலாபு (சுரைக்காய்) பாத்திரம் எடுத்து, விஷத்தையே க்ஷீரமாகக் கறந்தனர்।

Verse 47

नागानां तु तथा दोग्धा धृतराष्ट्रः प्रतापवान् । सर्पा नागा द्विजश्रेष्ठास्तेन वर्तंति चातुलाः

நாகங்களுக்காக அதேபோல் வீரமிகு த்ருதராஷ்டிரன் கறப்பவனானான். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, அவனால் பாம்புகளும் நாகங்களும் மிகுந்த திருப்தியுடன் வாழ்கின்றன।

Verse 48

नागा वर्तंति तेनापि ह्यत्युग्रेण द्विजोत्तमाः । विषेण घोररूपेण सर्पाश्चैव भयानकाः

ஆகையால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தோரே, நாகங்களும் மிகக் கடுமையுடன் அலைகின்றன; பாம்புகளும் கொடிய உருவம் கொண்டு, விஷம் நிறைந்த பயங்கரமானவையாக உள்ளன।

Verse 49

तेनैव वर्तयंत्युग्रा महाकाया महाबलाः । तदाहारास्तदाचारास्तद्वीर्यास्तत्पराक्रमाः

அதையே ஆதாரமாகக் கொண்டு அவர்கள் வாழ்கின்றனர்—உக்கிரர்கள், மாபெருங் காயம் உடையோர், மகாபலவான்கள். அவர்களின் உணவும் அப்படியே, நடத்தையும் அப்படியே, வீரியமும் அப்படியே, பராக்கிரமமும் அப்படியே.

Verse 50

अथातः संप्रवक्ष्यामि यथा दुग्धा वसुंधरा । असुरैर्दानवैः सर्वैः कल्पयित्वा द्विजोत्तमाः

இப்போது, ஓ த்விஜோத்தமா! வஸுந்தரையை எவ்வாறு பால் கறந்தனர் என்பதை நான் விளக்குகிறேன்—அனைத்து அசுரரும் தானவரும் தத்தம் ஏற்பாடுகளைச் செய்த பின்.

Verse 51

पात्रमत्रान्नसदृशमायसं सर्वकामिकम् । क्षीरं मायामयं कृत्वा सर्वारातिविनाशनम्

இங்கே அன்னத்தின் அளவுக்கு ஒத்த, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்ற வல்ல இரும்புப் பாத்திரம் அமைக்கப்பட்டது; மேலும் க்ஷீரம் மாயாமயமாக்கப்பட்டு, அது எல்லா பகைவரையும் அழிப்பதாக ஆனது.

Verse 52

तेषामभूत्स वै वत्सो विरोचनः प्रतापवान् । ऋत्विग्द्विमूर्द्धा दैत्यानां मधुर्दोग्धा महाबलः

அவர்களிடையே வத்ஸமாகப் பிரகாசமிக்க விரோசனன் இருந்தான். தைத்யர்களின் ருத்விக் த்விமூர்த்தா; மகாபலவான் மது தான் பால் கறப்பவன் (தோக்தா).

Verse 53

तया हि मायया दैत्याः प्रवर्त्तंते महाबलाः । महाप्रज्ञा महाकाया महातेजः पराक्रमाः

அந்த மாயையாலேயே மகாபலமுடைய தைத்யர்கள் செயல்படத் தொடங்கினர்—மகாப்ரஜ்ஞை உடையோர், மாபெருங் காயம் உடையோர், மகாதேஜஸ் உடையோர், பராக்கிரமம் மிக்கோர்.

Verse 54

तद्बलं पौरुषं तेषां तेन जीवंति दानवाः । तयैते माययाद्यापि सर्वमाया द्विजोत्तमाः

அதே அவர்களின் வலமும், ஆண்மைப் பெருமையும்; அதனால் தான் தானவர்கள் வாழ்கின்றனர். அந்த மாயா-சக்தியாலேயே இன்றும் அனைவரையும் மயக்குகின்றனர், ஓ த்விஜோத்தமரே!

Verse 55

प्रवर्तंते मितप्रज्ञास्ते तदेषामिदं बलम् । तथा तु दुग्धा यक्षैः सा सर्वाधारासु मेदिनी

அளவான அறிவுடையோர் செயல்களைத் தொடங்கச் செய்கின்றனர்—இதுவே அவர்களின் வலிமை. அதுபோல, அனைத்திற்கும் ஆதாரமான மேதினி பூமியை யக்ஷர்கள் பால் கறந்தனர்.

Verse 56

इति शुश्रुम विप्रेंद्राः पुराकल्पे महात्मभिः । अंतर्धानमयं क्षीरमयस्पात्रे सुविस्तरे

ஓ விப்ரேந்திரர்களே, பண்டைய கல்பத்தில் மகாத்மர்களிடமிருந்து இவ்வாறு கேட்டோம்—அந்தர்தான சக்தியுடைய, பால்-மயமான, விரிந்த பாத்திரம் இருந்தது.

Verse 57

वैश्रवणो महाप्राज्ञस्तदा वत्सः प्रकल्पितः । मणिधरस्य पिता पुण्यः प्राज्ञो बुद्धिमतां वरः

அப்போது மிகப் பிராஜ்ஞனான வைஷ்ரவணன் வத்ஸமாக (கன்றாக) நியமிக்கப்பட்டான்; அவன் மணிதரனின் புண்ணியத் தந்தை, ஞானி, புத்திமான்களில் முதன்மை உடையவன்.

Verse 58

दोग्धा रजतनाभस्तु तस्याश्चासीन्महामतिः । सर्वज्ञः सर्वधर्मज्ञो यक्षराजसुतो बली

அதன் பால் கறப்பவன் ரஜதநாபன்; மேலும் யக்ஷராஜனின் மகன் பலியும் இருந்தான்—மகாமதி, அனைத்தையும் அறிந்தவன், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன், வலிமைமிக்கவன்.

Verse 59

अष्टबाहुर्महातेजा द्विशीर्षः सुमहातपाः । यक्षावर्तंत तेनापि सर्वदैव द्विजोत्तमाः

அவன் எட்டு கரங்களும், மாபெரும் தேஜஸும் உடையவன்; இரு தலைகளுடன், மிகுந்த தவவலிமை கொண்டவன். ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அவன் காரணமாக யக்ஷர்களும் எப்போதும் விழிப்புடன் இடையறாது அலைந்தனர்.

Verse 60

पुनर्दुग्धा इयं पृथ्वी राक्षसैश्च महाबलैः । तथा चैषा पिशाचैश्च सातुरैर्दग्धवारिभिः

இந்தப் பூமி மீண்டும் மாபெரும் வலிமை கொண்ட ராக்ஷசர்களாலும், அதுபோல பிசாசுகளாலும் ‘பால்கறக்கப்பட்ட’துபோல் சுரண்டப்பட்டது. அவர்கள் துயருற்று, நீர் எரிந்து வறண்டு, வாட்டமடைந்தனர்.

Verse 61

उत्प्लुतं नृकपालं तं शावपात्रमयः कृतम् । सुप्रजां भोक्तुकामास्ते तीव्रकोपपराक्रमाः

திடீரென எழுந்த அந்த மனிதக் கபாலம் சவப் பாத்திரமாக வடிவமைக்கப்பட்டது. அவர்கள் கடும் கோபமும் துணிச்சல் பராக்கிரமமும் உடையவர்களாய், அந்த சதீ/நல்லொழுக்கப் பெண்ணை உண்ண/அனுபவிக்க விரும்பி அங்கே நின்றனர்.

Verse 62

दोग्धा रजतनाभस्तु तेषामासीन्महाबलः । सुमाली नाम वत्सश्च शोणितं क्षीरमेव च

அவர்களிடையே மாபெரும் வலிமை கொண்ட ரஜதநாபன் கறப்பவனாக இருந்தான்; சுமாலி என்ற கன்று இருந்தது. ஆனால் பாலுக்குப் பதிலாக இரத்தமே வெளிப்பட்டது.

Verse 63

रक्षांसि यातुधानाश्च पिशाचाश्च महाबलाः । यक्षास्तेन च जीवंति भूतसङ्घाश्च दारुणाः

மாபெரும் வலிமை கொண்ட ராக்ஷசர்கள், யாதுதானர்கள், பிசாசுகள் அந்த வழியாலேயே வாழ்கின்றனர்; யக்ஷர்களும், அச்சமூட்டும் பூதக் கூட்டங்களும் அதனாலேயே உயிர்வாழ்கின்றன.

Verse 64

गंधर्वैरप्सरोभिश्च पुनर्दुग्धा वसुंधरा । कृत्वा वत्सं सुविद्वांसं तैश्च चित्ररथं पुनः

மீண்டும் கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் வசுந்தரையைப் பால் கறந்தனர்; மிகப் பண்டிதனை வத்ஸமாக்கி, சித்ரரதனுடன் சேர்ந்து அவளை மறுபடியும் கறந்தனர்।

Verse 65

दुदुहुः पद्मपात्रे तु गांधर्वं गीतसंकुलम् । सुरुचिर्नाम गंधर्वस्तेषामासीन्महामतिः

அவர்கள் தாமரைப் பாத்திரத்தில் பாடல்களால் நிறைந்த காந்தர்வ இசையைப் பால் போலக் கறந்தனர். அவர்களுள் ‘சுருசி’ என்னும் பேரறிவுடைய கந்தர்வன் இருந்தான்।

Verse 66

दोग्धा पुण्यतमश्चैव तस्याश्च द्विजसत्तमाः । शुचिगीतं महात्मानः सुक्षीरं दुदुहुस्तदा

அப்போது மிகப் புண்ணியமிக்க தோக்தாவும், சிறந்த த்விஜர்களான அந்த மகாத்மாக்களும், அவளிடமிருந்து தூய்மையும் இனிய பாடல்போலும் விளங்கும் சிறந்த பாலை கறந்தனர்।

Verse 67

गंधर्वास्तेन जीवंति अन्याश्चाप्सरसस्तथा । पर्वतैश्च महापुण्यैर्दुग्धा चेयं वसुंधरा

அந்த சாரத்தினாலே கந்தர்வர்கள் வாழ்கின்றனர்; பிற அப்சரஸ்களும் அதுபோலவே. மேலும் மிகப் புண்ணியமிக்க மலைகளால் இந்த வசுந்தரை பால் கறக்கப்பட்டதுபோல் தன் செல்வங்களை வழங்கியது।

Verse 68

रत्नानि विविधान्येव ओषधीश्चामृतोपमाः । वत्सश्चैव महाभागो हिमवान्परिकल्पितः

பலவகை ரத்தினங்களும், அமுதத்துக்கு ஒப்பான மூலிகைகளும், மேலும் பெரும் பாக்கியமுடைய வத்ஸமும்—இவ்வாறு ஹிமவான் முறையாக நியமிக்கப்பட்டான்।

Verse 69

मेरुर्दोग्धा च संजातः पात्रं कृत्वा तु शैलजम् । तेन क्षीरेण संवृद्धाः शैलाः सर्वे महौजसः

மேரு மலை தோக்தாவாகி, மலைப்பிறப்பான பாத்திரம் செய்யப்பட்டது. அந்தப் பாலால் வளர்ந்த எல்லா மலைகளும் மிகுந்த வலிமையும் ஒளியும் பெற்றன.

Verse 70

पुनर्दुग्धा महावृक्षैः पुण्यैः कल्पद्रुमादिभिः । पालाशं पात्रामानिन्युश्छिन्नदग्धप्ररोहणम्

மீண்டும் புண்ணியமான மகாவிருட்சங்கள்—கல்பத்ருமம் முதலியவை—பாலை கறந்தன. வெட்டியும் எரித்தும் மீண்டும் முளைக்கும் பாலாச மரத்தால் பாத்திரம் கொண்டு வந்தன.

Verse 71

शालो दुदोह पुष्पांगः प्लक्षो वत्सोऽभवत्तदा । गुह्यकैश्चारणैः सिद्धैर्विद्याधरगणैस्तदा

அப்போது சால மரம் கறக்கப்பட்டது; புஷ்பாங்கன் தோக்தாவாக இருந்தான்; அந்த வேளையில் ப்லக்ஷ மரம் கன்றாக ஆனது. குஹ்யகர், சாரணர், சித்தர், வித்யாதரர் கூட்டங்களும் இருந்தனர்.

Verse 72

दुग्धा चेयं सर्वधात्री सर्वकामप्रदायिनी । यं यमिच्छंति ये लोकाः पात्रवत्सविशेषणैः

இந்த (கோவடிவான) தாயே பால் வழங்குபவள்; அனைத்தையும் போஷிப்பவள்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவள். பாத்திரமும் கன்றும் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றனவோ அதன்படி மக்கள் விரும்பியது அனைத்தும் கிடைக்கிறது.

Verse 73

तैस्तैस्तेषां ददात्येव क्षीरं सद्भावमीदृशम् । इयं धात्री विधात्री तु इयं श्रेष्ठा वसुंधरा

இத்தகைய நற்கருணையால் அவள் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் தகுதிக்கேற்ற பாலை அளிக்கிறாள். இந்தப் பூமியே தாத்ரியும் விதாத்ரியும்; இந்த வசுந்தரா மிகச் சிறந்தவள்.

Verse 74

सर्वकामदुघा धेनुरियं पुण्यैरलंकृता । इयं ज्येष्ठा प्रतिष्ठा तु इयं सृष्टिरियं प्रजा

இது புண்ணியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சர்வகாமதுகா தாய்மாடு. இதுவே மூத்த ஆதாரம்; இதுவே படைப்பு, இதுவே எல்லா உயிர்களும் (பிரஜை).

Verse 75

पावनी पुण्यदा पुण्या सर्वसस्य प्ररोहिणी । चराचरस्य सर्वस्य प्रतिष्ठा योनिरेव च

அவள் பாவனி; புண்ணியம் அளிப்பவள், தானே புனிதமயி; எல்லா பயிர்களையும் முளைக்கச் செய்பவள். அசையும்-அசையாத அனைத்திற்கும் அவளே ஆதாரம்; அவளே யோனி (மூல ஆதாரம்).

Verse 76

महालक्ष्मीरियं विद्या सर्वविश्वमयी सदा । सर्वकामदुघा दोग्ध्री सर्वबीजप्ररोहिणी

இந்த வித்யையே மகாலக்ஷ்மி; எப்போதும் முழு பிரபஞ்சமெங்கும் நிறைந்தவள். அவளே சர்வகாமதுகா பால் அளிப்பவள்; அவளே எல்லா விதைகளையும் முளைக்கச் செய்பவள்.

Verse 77

सर्वेषां श्रेयसां माता सर्वलोकधरा इयम् । पंचानामपि भूतानां प्रकाशो रूपमेव च

இவளே எல்லா ஶ்ரேயஸ் (நன்மை) களின் தாய்; எல்லா லோகங்களையும் தாங்குபவள். பஞ்சபூதங்களுக்கும் இவளே ஒளி; இவளே அவற்றின் ரூபம்.

Verse 78

असीदियं समुद्रांता मेदिनीति परिश्रुता । मधुकैटभयोः कृत्स्ना मेदसा समभिप्लुता

கடலால் சூழப்பட்ட இந்தப் பூமி ‘மேதினீ’ என்று புகழப்பட்டது; ஏனெனில் மது மற்றும் கைடபரின் மேதஸ் (கொழுப்பு) ஆல் அது முழுவதும் மூழ்கடிக்கப்பட்டது.

Verse 79

तेनेयं मेदिनी नाम प्रोच्यते ब्रह्मवादिभिः । ततोभ्युपगमात्प्राज्ञ पृथोर्वैन्यस्य सत्तमाः

ஆகையால் பிரம்மவாதிகள் இப்பூமியை ‘மேதினீ’ என்று கூறுகின்றனர். ஓ ஞானியே, ப்ருது வைன்யனை அவள் ஏற்றுக் கொண்டதனால், சிறந்தோர் அவளை ப்ருதுவுடன் தொடர்புபடுத்தி அறிகின்றனர்.

Verse 80

दुहितृत्वमनुप्राप्ता देवी पृथ्वीति चोच्यते । तेन राज्ञा द्विजश्रेष्ठाः पालितेयं वसुंधरा

மகளாகும் நிலையை அடைந்ததால் தேவி ‘பிருத்வீ’ என்று அழைக்கப்படுகிறாள். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, அந்த அரசன் இந்த வசுந்தரையைப் பாதுகாத்து பரிபாலித்தான்.

Verse 81

ग्रामाधारं गृहाणां च पुरपत्तनमालिनी । सस्याकरवती स्फीता सर्वतीर्थमयी द्विजाः

ஓ இருபிறப்போரே, இது கிராமங்களுக்கும் இல்லங்களுக்கும் ஆதாரம்; நகரங்களும் பட்டணங்களும் அலங்கரிக்கின்றன; விளைநிலங்களும் சுரங்கச் செல்வமும் நிறைந்தது, செழிப்புற்றது—அனைத்து தீர்த்தங்களின் புனிதத்தையும் தன்னுள் கொண்டது.

Verse 82

एवं वसुमती देवी सर्वलोकमयी सदा । एवं प्रभावो राजेंद्रः पुराणे परिपठ्यते

இவ்வாறு தேவி வசுமதி எப்போதும் எல்லா உலகங்களையும் தன்னுள் கொண்டவளாய் நிறைந்திருக்கிறாள். ஓ அரசே, இவ்வாறே அவளுடைய மகிமை புராணத்தில் பாடப்படுகிறது.

Verse 83

पृथुर्वैन्यो महाभागः सर्वकर्मप्रकाशकः । यथा विष्णुर्यथा ब्रह्मा यथा रुद्रः सनातनः

வேனனின் புதல்வன் ப்ருது மகாபாக்யசாலி; எல்லா தர்மக் கர்மங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஒளியாக இருந்தான்—விஷ்ணுவைப் போல, பிரம்மாவைப் போல, சனாதன ருத்ரனைப் போல.

Verse 84

नमस्कार्यास्त्रयो देवा देवाद्यैर्ब्रह्मवादिभिः । ब्राह्मणैरृषिभिः सर्वैर्नमस्कार्यो नृपोत्तमः

மூன்று தேவர்கள் வணக்கத்திற்குரியவர்கள்; தேவர்களில் முதன்மையரும் பிரம்மவாதத்தை உரைப்பவர்களும் வணங்கத்தக்கோர். அதுபோல எல்லா பிராமணரும் ரிஷிகளும் வணங்கத்தக்கோர்; நற்பெரும் அரசனும் வணக்கத்திற்குரியவன்.

Verse 85

वर्णानामाश्रमाणां यः स्थापकः सर्वलोकधृक् । पार्थिवैश्च महाभागैः पार्थिवत्वमिहेप्सुभिः

வர்ணங்களையும் ஆசிரமங்களையும் நிறுவி, எல்லா உலகங்களையும் தாங்குபவன் யாரோ—இவ்வுலகில் ஆட்சியை விரும்பும் பாக்கியமிக்க அரசர்களும் பெரும் அரசாதிபதிகளும் அவனை நாடி வணங்கி மதிக்க வேண்டும்.

Verse 86

आदिराजो नमस्कार्यः पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् । धनुर्वेदार्थिभिर्योधैः सदैव जयकांक्षिभिः

ஆதி அரசன், வீரத் திகழும் ப்ருது வைன்யன் வணக்கத்திற்குரியவன்; வில்லியல் (தனுர்வேதம்) நாடும், எப்போதும் வெற்றியை விரும்பும் வீரர்களால் அவன் எந்நாளும் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 87

नमस्कार्यो महाराजो वृत्तिदाता महीभृताम् । एवं पात्रविशेषाश्च मया ख्याता द्विजोत्तमाः

மகாராஜன்—பூமியைத் தாங்கும் அரசர்களுக்கே வாழ்வாதாரத்தை அளிப்பவன்—வணக்கத்திற்குரியவன். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, இவ்வாறு தகுதியான பெறுநர்களின் சிறப்பு வகைகளை நான் விளக்கியேன்.

Verse 88

वत्सानां सुविशेषाश्च दोग्धॄणां भवदग्रतः । क्षीरस्यापि विशेषं तु यथोद्दिष्टं हि भूभुजा

அரசே, உமது முன்னிலையில் கன்றுகளின் சிறப்பு வகைகளும் பால் கறப்போரின் வேறுபாடுகளும் கூறப்படும்; மேலும் பாலைப் பற்றிய தனிச்சிறப்புகளும், பூபுஜன் கூறியபடியே விளக்கப்படும்.

Verse 89

समाख्यातं तथाग्रे च भवतां वै यथार्थतः । धन्यं यशस्यमारोग्यं पुण्यं पापप्रणाशनम्

இது உங்களுக்குப் முன்பே உண்மையின்படி முறையாக விளக்கப்பட்டது. இது பாக்கியமளிப்பது, புகழ் தருவது, ஆரோக்கியம் அளிப்பது, புண்ணியம் தருவது, பாவநாசகம்.

Verse 90

पृथोर्वैन्यस्य चरितं यः शृणोति द्विजोत्तमाः । तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि जायते

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, ப்ருது-வைன்யனின் சரிதத்தை யார் கேட்கிறாரோ, அவருக்கு நாள்தோறும் பாகீரதியில் (கங்கையில்) நீராடிய புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 91

सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं प्रयाति सः

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் சுத்தமான ஆத்மாவாகி, விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.