Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata
இந்த அத்தியாயத்தில் சனத்குமாரர் நாரதருக்கு முழுமையான கணேச சாதனை முறையை உபதேசிக்கிறார். போகமும் மோட்சமும் தரும் கணேச மந்திரங்கள், கட்டுப்பாடு நோக்கிய மந்திர அமைப்பு, 28 எழுத்து மந்திரத்தின் ரிஷி-சந்தஸ்-தேவதை விவரங்கள் கூறப்படுகின்றன. ஷடங்க ந்யாசம், பூர்-புவ:ஸ்வ: எனும் புவன ந்யாசம், எண்ணியல் குறியீடுகளுடன் வர்ண/பத ந்யாச இடமிடுதலும் தெளிவாக வழங்கப்படுகிறது. மகாகணபதி காயத்ரி (வித்மஹே/தீமஹி/ப்ரசோதயாத்), தியான ரூபம், ஜப எண்ணிக்கை, எட்டு திரவியங்களால் ஹோம விதி விளக்கப்படுகிறது. ஷட்கோணம்-திரிகோணம்-அஷ்டதள தாமரை-பூபுரம் கொண்ட யந்திர/மண்டலத்தில் பீட பூஜை, ஆவரண தேவதைகள்-சக்திகள், திசைகளில் துணைவியருடன் கணேச ரூபங்களின் நிறுவல் கூறப்படுகிறது. மலர்கள், சமித், நெய், தேன் முதலிய அர்ப்பணங்களின் வேறுபாட்டின்படி பலன்-விசேஷங்கள் பட்டியலிடப்படுகின்றன. மாதாந்திர சதுர்த்தி விரதம், கிரகண பூஜை, பாதுகாப்பு நியமங்கள், மேலும் தனியான வக்ரதுண்ட மந்திரத்தின் ரிஷ்யாதி மற்றும் ஆவரண திட்டமும் சேர்க்கப்படுகிறது. தீட்சைத் தகுதிகள், செல்வம்-சந்தானம்-வினாவகைச் சடங்குகள், ரகசியக் கட்டளை, பக்தி-ச்ரத்தையால் சித்தி மற்றும் முக்தி உறுதி என அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये गणेशस्य मंत्रान्सर्वेष्टदायकान् । यान्समाराध्य विप्रेंद्र साधको भुक्तिमुक्तिमान् ॥ १ ॥
ஸ்ரீ சனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது கணேசனின் எல்லா இஷ்டங்களையும் அளிக்கும் மந்திரங்களை உரைப்பேன்; ஓ விப்ரேந்திரா, அவற்றை முறையாக ஆராதித்தால் சாதகன் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அடைவான்.
Verse 2
अव्ययो विष्णुवनिता शंभुस्त्री मीनकेतनः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाढ्या सा पुनश्चंद्रशेखरा ॥ २ ॥
அவர் அவ்யயன்; விஷ்ணுவின் பிரியையாம்; சம்புவின் துணைவியாம்; மீன்-கேதனச் சின்னமுடையவள்; புனித ஸ்மிருதியின் உருவமே; தேகமும் சந்திரனும் அலங்கரிக்க, மீண்டும் சந்திரசேகரியாம்।
Verse 3
ङेतो गणपतिस्तोयं भुजंगो वरदेति च । सर्वांते जनमुञ्चार्य ततो मे वशमानय ॥ ३ ॥
‘ஙேதோ’, ‘கணபதி’, ‘தோயம்’, ‘புஜங்க’, ‘வரத’—இச் சொற்களை உச்சரித்து; இறுதியில் அந்த நபரின் பெயரைச் சொல்லி, ‘அவரை என் வசப்படுத்து’ என்று ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 4
वह्निः प्रियांतो मंत्रोऽयष्टाविंशतिवर्णवान् । गणकोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री वियुदादिका ॥ ४ ॥
இந்த மந்திரம் ‘வஹ்னி’ என்ற சொல்லால் தொடங்கி ‘பிரியா’வில் முடிகிறது; இது இருபத்தெட்டு எழுத்துகளுடையது. இதன் ரிஷி கணகன்; சந்தஸ் காயத்ரி; தேவதை வியுத் முதலிய (மின்னல் தத்துவ)மாகும்।
Verse 5
गणेशो देवता बीजं षष्टशक्तिस्तदादिका । श्रीमन्महागणपतिप्रीतये विनियोगकः ॥ ५ ॥
இதன் தேவதை கணேசன்; பீஜம் ‘ஷஷ்டி-சக்தி’ உடனும் அதனுடன் சேர்ந்த அங்கங்களுடனும் கூறப்படுகிறது. இந்த வினியோகம் ஸ்ரீமான் மகாகணபதியைப் பிரீதிப்படுத்துவதற்காகும்।
Verse 6
ऋषिं शिरसि वक्रे तु छन्दश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ६ ॥
மிகச் சிறந்த சாதகர் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—ரிஷியைத் தலையில், சந்தஸை வாயில், தேவதையை இதயத்தில், பீஜத்தை மறைபகுதியில், சக்தியை இரு பாதங்களில் நிறுவ வேண்டும்।
Verse 7
षड्दीर्घाढ्येन बीजेन यं च बीजादिना पुनः । षङंगानि न्यसेदस्य जातियुक्तानि मंत्रवित् ॥ ७ ॥
மந்திரம் அறிந்தவர் ஆறு நீண்ட உயிர்களால் நிறைந்த பீஜத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மீண்டும் ‘யம்’ முதலான பீஜத்தாலும் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு ஜாதியுடன் கூடிய ஆறு அங்கங்களையும் விதிப்படி நிறுவ வேண்டும்.
Verse 8
शैवी षडंगमुद्राय न्यस्तव्या हि षडंगके । गामाद्यं चैव भूर्लोकं नाभ्यंतं पादयोर्न्यसेत् ॥ ८ ॥
ஷடங்கங்களில் ஷைவீ ஷடங்க முத்திரையை ந்யாசமாக நிச்சயமாக நிறுவ வேண்டும். மேலும் ‘காம்’ முதலான பூலோகத்தை நாபியிலிருந்து பாதங்கள் வரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 9
गीमाद्यं च भुवर्लोकं कंठांतं नाभितो न्यसेत् । स्वर्लोकं चैव गूमाद्यं कंठदिमस्तकावधि ॥ ९ ॥
‘கீம்’ முதலான புவர்லோகத்தை நாபியிலிருந்து தொண்டை முடிவுவரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘கூம்’ முதலான ஸ்வர்லோகத்தை தொண்டையிலிருந்து தலைச்சிகை வரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 10
व्यापकं मूलमन्त्रेण न्यासोऽयं भुवनाभिधः । मूलमंत्रं समुञ्चार्य मातृकावर्णमीरयेत् ॥ १० ॥
மூலமந்திரத்தால் செய்யப்படும் இந்த வ்யாபக ந்யாசம் ‘புவன ந்யாசம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. முதலில் மூலமந்திரத்தை உச்சரித்து, பின்னர் மாத்ரிகா எழுத்துகளை ஜபிக்க வேண்டும்.
Verse 11
तदंतेऽपि च मूलं स्यान्नमोंऽतं मातृकास्थले । क्षांतं विन्यस्य मूलेन व्यापकं रचयेत्सुधीः ॥ ११ ॥
அதன் முடிவிலும் மூல பீஜத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மாத்ரிகா ஸ்தானத்தில் ‘நமோம்’ என்ற முடிவை நிறுவ வேண்டும். ‘க்ஷாம்’ என்பதை மூலத்துடன் சேர்த்து நிறுவி, அறிவுடையவர் வ்யாபக ந்யாசத்தை அமைக்க வேண்டும்.
Verse 12
वर्णन्या सोऽयमाख्यातः पदन्यासस्तथोच्यते । पञ्चत्रिबाणवह्नींदुचंद्राक्षिनिगमैः क्रमात् ॥ १२ ॥
இதுவே ‘வர்ண-ந்யாசம்’ எனப் புகழப்படுகிறது; இதையே ‘பத-ந்யாசம்’ என்றும் கூறுவர். ஐந்து, மூன்று, அம்புகள், அக்னி, இந்து, சந்திரன், கண்கள், நிகமங்கள் என்ற பாரம்பரிய எண்ணக்குறிகளின் வரிசைப்படி இதைச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 13
विभक्तैर्मूलगायत्र्या हृदंतैरष्टभिः पदैः । भालदेशे मुखे कण्ठे हृदि नाभ्यूरुजानुषु ॥ १३ ॥
‘ஹ்ருத்’ என முடியும் மூல காயத்ரியின் எட்டு பிரிக்கப்பட்ட பதங்களால் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—நெற்றி, முகம், கழுத்து, இதயம், நாபி, தொடைகள், முழங்கால்கள் ஆகிய இடங்களில்।
Verse 14
पादयोश्चैव विन्यस्य मूलने व्यापकं चरेत् । वदेत्तत्पुरुषायांते विद्महेति पदं ततः ॥ १४ ॥
பாதங்களிலும் ந்யாசம் செய்து, பின்னர் மூலத்தில் வ்யாபக ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். தத்புருஷ மந்திரத்தின் முடிவில் அதன் பின் ‘வித்மஹே’ என்ற பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।
Verse 15
वक्रतुंडाय शब्दांते धीमहीति समीरयेत् । तन्नो दंतिः प्रचोवर्णा दयादिति वदेत्पुनः ॥ १५ ॥
‘வக்ரதுண்டாய’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘தீமஹி’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் ‘தந்நோ தந்திஃ ப்ரசோவர்ணா தயாத்’ என்று சொல்ல வேண்டும்; அதாவது ஒளிவண்ணமுடைய தந்தியவன் கருணை செய்து நம்மைத் தூண்டுவானாக।
Verse 16
एषोक्ता मूलगायत्री सर्वसिद्धिप्रदायिनी । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेदेवं हृदंबुजे ॥ १६ ॥
இதுவே அறிவிக்கப்பட்ட மூல காயத்ரி; இது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது. இவ்வாறு ந்யாச விதியைச் செய்து, இதயத் தாமரையில் இவ்விதமாகத் தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 17
उद्यन्मार्तण्डसदृशं लोकस्थित्यंतकारणम् । सशक्तिकं भूषितांगं दंत चक्राद्युदायुधम् ॥ १७ ॥
அவர் உதயசூரியனைப் போன்றவர்; உலகின் நிலைதொடர்ச்சிக்கும் லயத்திற்கும் காரணமானவர். தமது சக்தியுடன் கூடி, திவ்ய அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அங்கங்களுடன், தந்தம், சக்கரம் முதலிய உயர்த்திய ஆயுதங்களைத் தாங்கும் பரமனை நான் தியானிக்கிறேன்।
Verse 18
एवं ध्यात्वा चतुश्चत्वारिंशत्साहस्रसंयुतम् । चतुर्लक्षं जपेन्मंत्रं अष्टद्रव्यैर्दशांशतः ॥ १८ ॥
இவ்வாறு தியானித்து, மந்திரத்தை நான்கு இலட்சம் முறை, அதனுடன் நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் சேர்த்து ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் அந்த எண்ணிக்கையின் பத்தில் ஒன்றை, எட்டு திரவியங்களால் ஹோமமாகச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 19
जुहुयाद्विधिवन्मंत्री संस्कृते हव्यवाहने । इक्षवः सक्तवो मोचाफलानि चिपिटास्तिलाः ॥ १९ ॥
மந்திரம் உச்சரிக்கும் யாஜகர் விதிப்படி, சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஹவ்யவாஹன அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்—கரும்பு, சத்து, வாழைப்பழம், அவல், எள்ளு முதலியவற்றை ஆஹுதியாக அளிக்க வேண்டும்।
Verse 20
मोदका नारिकेलानि लाजा द्रव्याष्टकं स्मृतम् । पीठमाधारशक्त्यादिपरतत्वांतमर्चयेत् ॥ २० ॥
மோதகம், தேங்காய், லாஜா (பொரித்த அரிசி) ஆகியவை அஷ்டத் திரவியங்களில் நினைவுகூரப்படுகின்றன. ஆதார-சக்தியிலிருந்து தொடங்கி பரதத்துவம் வரை பீடத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।
Verse 21
षट्कोणांतस्त्रिकोणं च बहिरष्टदलं लिखेत् । भूपुरं तद्बहिः कृत्वा गमेशं तत्र पूजयेत् ॥ २१ ॥
ஷட்கோணத்தின் உள்ளே முக்கோணத்தையும், வெளியே எட்டுத் தளிர் தாமரையையும் வரைய வேண்டும். அதன் வெளியே பூபுரம் (சதுர வளையம்) அமைத்து, அங்கே கமேஷனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 22
तीव्राख्या ज्वालिनी नंदा भोगदा कामरूपाणी । अग्रा तेजोवती सत्या नवमी विध्ननाशिनी ॥ २२ ॥
அவள் தீவ்ரா என அழைக்கப்படுகிறாள்; அவள் ஜ்வாலினீ—எரியும் ஜ்வாலை; அவள் நந்தா—ஆனந்தம் அளிப்பவள். அவள் போகதா, விருப்பமெனும் வடிவம் தரும் காமரூபிணீ. அவள் அக்ரா, தேஜோவதி, சத்தியஸ்வரூபிணி, நவமி, விக்நநாசினி.
Verse 23
सर्वादिशक्तिकमलासनाय हृदयांतिकः । पीठमंत्रोऽयमेतेन दद्यादासनमुत्तमम् ॥ २३ ॥
இதுவே பீடமந்திரம்: ஆதிசக்திகள் அனைத்தும் உடைய, தாமரையில் அமர்ந்த ஆண்டவனுக்கு—இதயத்தின் உள்ளே உறையும் அவருக்கு—இந்த மந்திரத்தால் உத்தம ஆசனம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 24
तत्रावाह्य गणाधीशं मध्ये सम्पूज्य यत्नतः । विकोणबाह्ये पूर्वादिचतुर्दिक्ष्वर्चयेत्क्रमात् ॥ २४ ॥
அங்கே கணாதீசன் கணேசனை ஆவாஹனம் செய்து, நடுவில் கவனத்துடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; பின்னர் வெளிப்புற வளையத்தில் கிழக்கு முதலாக நான்கு திசைகளிலும் வரிசையாக அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.
Verse 25
श्रियं श्रियः पतिं चैव गौरीं गौरी पतिं तथा । रतिं रतिपतिं पाश्चान्महीपूर्व च पोत्रिणम् ॥ २५ ॥
பின்பு ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) மற்றும் ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு), கௌரி மற்றும் கௌரீபதி (சிவன்), ரதி மற்றும் ரதிபதி (காமன்), மேலும் முதலில் பூமி மற்றும் அவளை உயர்த்திய போத்ரி வராஹனையும் பக்தியுடன் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 26
क्रमादिल्ववटाश्वत्थप्रियगूनामधोऽर्चयेत् । रमा पद्मद्वयकरा शंखचक्रधरो हरिः ॥ २६ ॥
வரிசையாக பில்வ, வட்ட, அஸ்வத்த, பிரியகு மரங்களின் கீழ் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். அங்கே ரமா இரு கைகளிலும் இரு தாமரைகள் தாங்கியவளாகவும், ஹரி சங்கு-சக்கரம் தாங்கியவராகவும் தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 27
गौरी पाशांकुशधरा टंकशूलधरो हरः । रतिः पद्मकरा पुष्पबाणचापधरः स्मरः ॥ २७ ॥
கௌரி பாசமும் அங்குசமும் தாங்குகின்றாள்; ஹரன் (சிவன்) டங்கமும் திரிசூலமும் தாங்குகின்றான். ரதி தாமரையைத் தாங்குகின்றாள்; ஸ்மரன் (காமன்) மலரம்புகளும் வில்லும் தாங்குகின்றான்.
Verse 28
शूकव्रीह्यग्रहस्ता भूः पोत्री चक्रगदाधरः । देवाग्रे पूजयेल्लक्ष्मीसहितं तु विनायकम् ॥ २८ ॥
பூதேவியை கோதுமை/தானியக் கதிர்களும் நெல் (வ்ரீஹி) கதிர்களும் கையில் தாங்கியவளாக வரைய வேண்டும்; போத்ரீ (யாகக் கரண்டி)யையும் காட்ட வேண்டும்; சக்கரமும் கதையும் தாங்கும் பரமன் (விஷ்ணு)வையும் நிறுவ வேண்டும். தேவர்களின் முன்னிலையில் லக்ஷ்மியுடன் விநாயகரை வழிபட வேண்டும்.
Verse 29
पूजयेत्षट्सु कोणेषु ह्यामोदाद्यान्प्रियायुतान् । आमोदं सिद्धिसंयुक्तमग्रतः परिपूजयेत् ॥ २९ ॥
ஆறு மூலைகளிலும் ஆமோத முதலிய தேவதைகளை அவரவர் பிரிய துணைவியருடன் வழிபட வேண்டும். பின்னர் முன்னிலையில் சித்தியுடன் இணைந்த ஆமோதனை விசேஷமாகப் பரிபூஜை செய்ய வேண்டும்.
Verse 30
प्रमोदं चाग्निकोणे तु समृद्धिसहितं यजेत् । ईशकोणे यजेत्कीर्तिसंयुतं सुमुखं तथा ॥ ३० ॥
அக்னி மூலையில் (தென்-கிழக்கு) சம்ருத்தியுடன் கூடிய பிரமோதனை வழிபட வேண்டும். ஈசான மூலையில் (வட-கிழக்கு) கீர்த்தியுடன் இணைந்த சுமுகனையும் வழிபட வேண்டும்.
Verse 31
वारुणे मदनावत्या संयुतं दुर्मुखं यजेत् । यजेन्नैर्ऋत्यकोणे तु विघ्नं मदद्रवायुतम् ॥ ३१ ॥
வருண திசையில் மதனாவதியுடன் கூடிய துர்முகனை வழிபட வேண்டும். நைர்ருதி மூலையில் (தென்-மேற்கு) மதத்ரவையுடன் கூடிய விக்னனை வழிபட வேண்டும்.
Verse 32
द्राविण्या विघ्नकर्तारं वायुकोणे समर्चयेत् । पाशांकुशाभयकरांस्तरुणार्कसमप्रभान् ॥ ३२ ॥
த்ராவிணீ எனும் மந்திர/அர்ப்பணத்தால் வாயு-கோணத்தில் (வடமேற்கு) வி்னஹர்த்தாவை முறையாக வழிபட வேண்டும். அவர் உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடன், கைகளில் பாசம், அங்குசம், அபயமுத்திரை தாங்கியவர்।
Verse 33
कपोलविगलद्दानगंधलुब्धा लिशोभितान् । षट्कोणोभयपार्श्वे तु शंखपद्मनिभौ क्रमात् ॥ ३३ ॥
கன்னங்களில் வழியும் மதரசத்தின் மணத்திற்கு ஆசைப்பட்ட வண்டுகளால் அவை அலங்கரிக்கப்படட்டும். மேலும் அறுகோணத்தின் இரு பக்கங்களிலும் முறையே சங்கம் மற்றும் தாமரை போன்ற வடிவங்களை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 34
सहितौ निजशक्तिभ्यां ध्यात्वा पूर्ववदर्चयेत् । केशरेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु मातरः ॥ ३४ ॥
தத்தம் சக்திகளுடன் கூடிய அந்த இரு தேவதைகளையும் தியானித்து, முன் விதிப்படி வழிபட வேண்டும். கேசரங்களில் ஷடங்கங்களை நியாசம் செய்து, இதழ்களில் அஷ்டமாத்ருகைகளை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 35
इन्द्राद्यानपि वज्ज्रादीन्पूजयेद्धरणीगृहे । एवमाराध्य विघ्नेशं साधयेत्स्वमनोरथान् ॥ ३५ ॥
தரணீகிருஹத்தில் (புனித நிலவெளியில்) இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும், வஜ்ரம் முதலிய தெய்வ ஆயுதச் சின்னங்களையும் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு வி்னேசனை ஆராதித்து தன் மனோரதங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்கிறான்।
Verse 36
चतुश्चत्वारिंशताढ्यं चतुः शतमतंद्रितः । तर्पयेदंबुभिः शुद्धैर्गजास्यं दिनशः सुधीः ॥ ३६ ॥
ஞானமுள்ளவன் தினந்தோறும் சோர்வின்றி, தூய நீரால் கஜாஸ்யன் (கணேசன்)க்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—நாற்பத்திநான்கு நாட்கள் வரை, மொத்தம் நானூறு தர்ப்பணங்கள் நிறைவேற்ற வேண்டும்।
Verse 37
पद्मैस्तु वशयेद्भूपांस्तत्पत्नीश्चोत्पलैस्तथा । कुमुदैर्मंत्रिणोऽश्वत्थसमिद्भिर्वाडवाञ्शुभैः ॥ ३७ ॥
தாமரை மலர்களால் அரசர்களை வசப்படுத்தலாம்; அதுபோல நீலோற்பல மலர்களால் அவர்களின் அரசியரை. குமுத மலர்களால் அமைச்சர்களை, மேலும் மங்களமான அஸ்வத்த சமித்துகளால் குலமகளிரை வசப்படுத்தலாம்।
Verse 38
उदुंम्बरोत्थैर्नृपतीन्वैश्यान्प्लक्षसमुद्भवैः । वटोद्भवैः समिद्भिश्च वशयेदंतिमान्बुधः ॥ ३८ ॥
உதும்பர மர சமித்துகளால் ஞானி அரசர்களை வசப்படுத்துவான்; ப்லக்ஷ மர சமித்துகளால் வைசியர்களை; வட்ட (ஆலமரம்) சமித்துகளால் கீழ்த்தரத்தவரையும் அடக்குவான்।
Verse 39
आज्येन श्रियमाप्नोति स्वर्णाप्तिर्मधुना भवेत् । गोदुग्धेन गवां लाभो दध्ना सर्वसमृद्धिमान् ॥ ३९ ॥
நெய் ஆஹுதியால் திருமகள் அருள் எனும் செல்வம் கிடைக்கும்; தேன் ஆஹுதியால் பொன் பெறுதல் உண்டாகும். பசு பால் ஆஹுதியால் மாடுகள் பெருகும்; தயிர் ஆஹுதியால் எல்லா வகை வளமும் நிறையும்।
Verse 40
अन्नाप्तिरन्नहोमेन समिद्भिर्वेतसां जलम् । वासांसि लभते हुत्वा कुसुंभकुसुमैः शुभैः ॥ ४० ॥
அன்ன ஹோமத்தால் அன்னம் கிடைக்கும்; வேதஸ (வில்லோ) சமித்துகளால் நீர் பெறலாம். மங்களமான குசும்ப மலர்களை ஆஹுதி செய்தால் ஆடைகள் கிடைக்கும்।
Verse 41
अथ सर्वेष्टदं वक्ष्ये चतुरावृत्तितर्पणम् । मूलेनादौ चतुर्वारं प्रत्येकं च प्रतर्पयेत् ॥ ४१ ॥
இப்போது எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் நான்கு முறைச் சுழற்சி தర్పணத்தைச் சொல்கிறேன். தொடக்கத்தில் மூலமந்திரத்தால் நான்கு முறை தర్పணம் செய்து, பின்னர் ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாகத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 42
पूर्वमंत्राक्षरैर्मंत्रैः स्वाहांतैश्च चतुश्चतुः । मूलमंत्रैश्चतुर्वारपूर्वकं संप्रतर्प्य च ॥ ४२ ॥
முன்னைய மந்திரத்தின் எழுத்துகளால் அமைந்த, ‘ஸ்வாஹா’ என முடியும் மந்திரங்களால் ஒவ்வொன்றையும் நான்கு முறை தర్పணம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் மூலமந்திரத்தை நான்கு ஜபம் முன்பாகச் செய்து மீண்டும் தర్పணம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 43
मिथुनादींस्ततः पश्चात्पूर्ववत्संप्रतर्पयेत् । देवेन सहितां शक्तिं शक्त्या च सहितं तु तम् ॥ ४३ ॥
அதன்பின் மிதுனம் முதலியவற்றையும் முன்புபோலத் தర్పணம் செய்ய வேண்டும்—தேவனுடன் இணைந்த சக்தியையும், சக்தியுடன் இணைந்த அந்த தேவனையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 44
एवंच षड्विंशतिधा मिथुनानि भवंति हि । स्वनामाद्यर्णबीजानि तानि सन्तर्पयेत्क्रमात् ॥ ४४ ॥
இவ்வாறு மிதுனங்கள் உண்மையிலேயே இருபத்தாறு வகையாக உள்ளன. தத்தம் பெயரால் தொடங்கும் வர்ண-பீஜங்களால் அவற்றை வரிசையாகச் சந்தர்ப்பணம் (போஷித்து திருப்தி) செய்ய வேண்டும்।
Verse 45
भवेत्संभूय सचतुश्चत्वारिंशञ्चतुः शतम् । एवं संतप्य तत्पश्चात्पूर्ववत्सोपचारकैः ॥ ४५ ॥
அனைத்தும் சேர்ந்து அது நூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆகும். இவ்வாறு ஸம்ஸ்காரம்/ஸந்தாபனம் செய்து, பின்னர் முன்புபோல உபசாரங்களுடன் அடுத்த முறையை நடத்த வேண்டும்।
Verse 46
सर्वाभीष्टं च संप्रार्थ्य प्रणम्योद्वासयेत्सुधीः । भाद्रकृष्णचतुर्थ्यादिप्रतिमासमतंद्रितः ॥ ४६ ॥
எல்லா வேண்டிய பயன்களையும் வேண்டி, வணங்கி, அறிவுடையவர் முறையாக உத்வாசனம் (நிறைவு/விஸர்ஜனம்) செய்ய வேண்டும்; மேலும் பாத்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ண சதுர்த்தி முதலாக, ஒவ்வொரு மாதமும் அலட்சியமின்றி இதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।
Verse 47
आरभ्यार्कोदयं मंत्री यावच्चंद्रोदयो भवेत् । तावन्नोपविशेद्भूमौ जितवाविस्थरमानसः ॥ ४७ ॥
சூரியோதயம் முதல் சந்திரோதயம் வரையில் மந்திரசாதகர் வெறும் நிலத்தில் அமரக்கூடாது; மனத்தின் வெளிப்புற அலைச்சலும் பரவலும் அடக்கி நிலைத்த சித்தனாக இருக்க வேண்டும்।
Verse 48
ततश्चंद्रोदये मन्त्री पूजयेद्गणनायकम् । पूर्वोक्तविधिना सम्यङ्नानापुष्पोपहारकैः ॥ ४८ ॥
பின்னர் சந்திரோதயத்தில், முன் கூறிய முறையின்படி, பலவகை மலர்களும் காணிக்கைகளும் கொண்டு மந்திரிகன் (அனுஷ்டாதா) கணநாயகன் (கணேசன்) ஐ முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 49
एकविंशतिसंख्याकान्मोदकांश्च निवेदयेत् । तदग्रे प्रजपेन्मन्त्रमष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ४९ ॥
இருபத்தொன்று மோதகங்களை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதன் முன் மந்திரத்தை ஆயிரத்து எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 50
ततः कर्पूरकाश्मीररक्तपुष्पैः सचन्दनैः । अर्ध्यं दद्यात्तु मूलांते ङेते गणपतिं ततः ॥ ५० ॥
பின்னர் கற்பூரம், குங்குமப்பூ (கேசரம்), சிவப்பு மலர்கள், சந்தனம் ஆகியவற்றுடன் அடிப்பகுதியில் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்; அதன் பின் வணங்கி கணபதியைப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 51
इदमर्ध्यं कल्पयामि हृदंतोऽर्ध्यमनुर्मतः । स्तुत्वा नत्वा विसृज्याथ यजेच्चंद्रमसं पुनः ॥ ५१ ॥
“இதயமார நான் இந்த அர்க்யத்தை மரபால் ஏற்ற முறையின்படி அமைக்கிறேன்.” என்று ஸ்துதி செய்து வணங்கி அர்க்யத்தை விடுத்து, பின்னர் மீண்டும் சந்திரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 52
अर्ध्यं दद्याञ्चतुर्वारं पूजयित्वा गुरुं ततः । निवेदितेषु विप्राय दद्यादर्धांश्च मोदकान् ॥ ५२ ॥
குருவை முறையாகப் பூஜித்து நான்கு முறை அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நைவேத்யம் சமர்ப்பித்த பின் பிராமணருக்கு மோதகங்களின் அரைப் பங்குகளை வழங்க வேண்டும்.
Verse 53
स्वयमर्द्धान्प्रभुंजीत ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । एवं व्रतं यः कुरुते सम्यक्संवत्सरावधि ॥ ५३ ॥
பிரம்மச்சாரியாகவும் புலனடக்கத்துடனும் இருந்து, தானே அரை அளவையே உணவாக உண்ண வேண்டும். இவ்விதம் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் முறையாக விரதம் செய்வோர் வேண்டிய பலனை அடைவர்.
Verse 54
पुत्रान्पौत्रान्सुखं वित्तमारोग्यं लभते नरः । सूर्योदयादशक्तश्चेदस्तमारभ्य मंत्रवित् ॥ ५४ ॥
மனிதன் புத்ரர், பௌத்திரர், இன்பம், செல்வம், ஆரோக்கியம் ஆகியவற்றைப் பெறுவான். மந்திரம் அறிந்தவன் சூரியோதயத்திலிருந்து தொடங்க இயலாவிட்டால், சூரியாஸ்தமனத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டும்.
Verse 55
चंद्रोदयांतं पूर्वोक्तविधिना व्रतमाचरेत् । एवं कृतेऽपि पूर्वोक्तं फलमाप्नोति निश्चितम् ॥ ५५ ॥
முன்னர் கூறிய முறையின்படி சந்திரோதயம் வரை விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்தாலும் முன் கூறிய அதே பலனை நிச்சயமாக அடைவான்.
Verse 56
गणिशप्रतिमां दंतिदंतेन कपिनापि वा । गजभग्रेन निंबेन सितार्केंणाथवा पुनः ॥ ५६ ॥
கணேசப் பிரதிமையை யானைத் தந்தத்தால், அல்லது கபி (குரங்கு) மூலமாகவும்; அல்லது யானையிலிருந்து உடைந்த தந்தத் துண்டால்; அல்லது வேப்பமரக் கட்டையால், அல்லது வெண்மையான அர்க்கக் கல்லாலும் செய்யலாம்.
Verse 57
कृत्वा तस्यां समावाह्य प्राणस्थापनपूर्वकम् । अभ्यर्च्य विधिवन्मन्त्री राहुग्रस्ते निशाकरे ॥ ५७ ॥
அதை அமைத்து, முதலில் பிராண-ஸ்தாபன விதியைச் செய்து, மந்திரம் அறிந்த புரோகிதன் அதில் தேவதையை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். ராகு பிடித்த சந்திரன் (கிரகணத்தில்) இருக்கும் போது விதிப்படி அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.
Verse 58
स्पृष्ट्रा चैव निरहारस्तां शिखायां समुद्वहन् । द्यूते विवादे समरे व्यवहारे जयं लभेत् ॥ ५८ ॥
அதைத் தொடிந்து, நிராஹாரமாக இருந்து, அந்த சிகையை முறையாகத் தாங்கி வைத்தால், சூதாட்டம், வாதம், போர், மற்றும் உலகியலான பரிவர்த்தனைகளில் வெற்றி பெறுவான்.
Verse 59
बीजं वराहो बिंद्धाढ्यौ मन्विंद्वान्नौ कलौ ततः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाग्रा कर्णोच्छिष्टगणे वदेत् ॥ ५९ ॥
‘கர்ணோச்சிஷ்ட-கணம்’ எனப்படும் தொகுதியில் நினைவுக்காக இவ்வரிசையைச் சொல்ல வேண்டும்— “பீஜம், வராஹம், பிந்த-ஆட்ய, மனு-இந்தூ-அன்னம், பின்னர் கலி; ஸ்ம்ருதி, மாம்சம், இந்து, மனு, அக்ர (முதன்மை).”
Verse 60
बकः सदीर्घपवनो महायक्षाय यं बलिः । बलिमंत्रोऽयमाख्यातो न चेद्वर्णोऽखिलेष्टदः ॥ ६० ॥
“பகஃ ஸதீர்கபவனஃ”— இது மகா யக்ஷனுக்கான பலி அர்ப்பணம். இதுவே பலி-மந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது; எழுத்து/உச்சரிப்பு குறைபட்டால் எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் தராது.
Verse 61
प्रणवो भुवनेशानीस्वबीजांते नवार्णकः । हस्तीति च पिशाचीति लिखेञ्चैवाग्रिंसुंदरी ॥ ६१ ॥
பிரணவம் (ஓம்) உடன் தொடங்கி, புவனேஷானியின் ஸ்வ-பீஜத்தில் முடியும் இந்த நவாக்ஷரி மந்திரம். இதை “ஹஸ்தீ”, “பிசாசீ” என்ற சொற்களுடனும், “அக்ரிம்-ஸுந்தரீ” உடனும் எழுத வேண்டும்.
Verse 62
नवार्णोऽयं समुद्दिष्टो भजतां सर्वसिद्धिदः । पदैः सर्वेण मंत्रेण पञ्चांगानि प्रकल्पयेत् ॥ ६२ ॥
இந்த நவர்ண மந்திரம் முறையாக உபதேசிக்கப்பட்டது; பக்தர்களுக்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கிறது. மந்திரத்தின் எல்லாப் பதங்களாலும் இதன் பஞ்சாங்கங்களை விதிப்படி அமைக்க வேண்டும்.
Verse 63
अन्यत्सर्वं समानं स्यात्पूर्वमंत्रेण नारद । अथाभिधास्ये विधिवद्वक्रतुंडमनुत्तमम् ॥ ६३ ॥
நாரதா, மற்ற அனைத்தும் முன் மந்திரத்தின் முறையிலேயே இருக்கட்டும். இப்போது விதிப்படி ஒப்பற்ற வக்கிரதுண்டப் பெருமானை நான் விளக்குகிறேன்.
Verse 64
तोयं विधिर्वह्नियुक्तकर्णेंद्वाढ्यो हरिस्तथा । सदीर्घो दारको वायुर्वर्मांतोऽयं रसार्णकः ॥ ६४ ॥
‘தோய’ என்பது ‘விதி’ (பிரம்மா/ஒழுங்கு) என்றும் கூறப்படுகிறது. ‘வஹ்னி’ கர்ண–இந்துவுடன் இணைந்து அலங்கரிக்கப்படுகிறது; ‘ஹரி’யும் அதுபோல. ‘வாயு’ நீண்டது; ‘தாரக’ என்பது குழந்தை. இது ‘வர்ம’ என முடிந்து ‘ரசார்ணக’—ரசத்தின் கடல்—என்று சொல்லப்படுகிறது.
Verse 65
भार्गवोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुब्देवो गणाधिपः । वक्रतुण्डाभिधो बीजं वं शक्तिः कवचं पुनः ॥ ६५ ॥
இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி பார்கவ; சந்தஸ் அனுஷ்டுப்; தேவதை கணாதிபன் (கணேசன்). ‘வக்கிரதுண்ட’ என்பது பீஜம்; ‘வம்’ என்பது சக்தி; மேலும் இதுவே கவசமாகவும் கூறப்படுகிறது.
Verse 66
तारदृन्मध्यगैर्मंत्रवर्णैश्चंद्रविभूषितैः । कृत्वा षडंगमन्त्रार्णान्भ्रूमध्ये च गले हृदि ॥ ६६ ॥
தாரா மற்றும் த்ருத் இடையில் உள்ள, சந்திரத் தத்துவத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மந்திர எழுத்துகளால் அந்த மந்திராக்ஷரங்களின் ஷடங்க ந்யாசத்தைச் செய்து, புருவமத்தியில், தொண்டையில், இதயத்தில் நிறுவ வேண்டும்.
Verse 67
नामौ लिंगे पदे न्यस्याखिलेन व्यापकं चरेत् । उद्यदर्कद्युतिं हस्तैः पाशांकुशवराभयान् ॥ ६७ ॥
லிங்கத்திலும் பாதங்களிலும் இரு நாமங்களை ந்யாசமாக நிறுவி, பின்னர் அனைத்தையும் வியாபிக்கும் தியானத்தைச் செய்ய வேண்டும். உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடன், கைகளில் பாசம், அங்குசம், வரமுத்திரை, அபயமுத்திரை தாங்கும் தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 68
दधतं गजवक्त्रं च रक्तभूषांबरं भजेत् । ध्यात्वैवं प्रजपेत्तर्कलक्षं द्रव्यैर्दशांशतः ॥ ६८ ॥
யானைமுகம் தாங்கி, சிவந்த ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அணிந்த தேவனைப் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்து, தகுந்த திரவியங்களால் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 69
अष्टभिर्जुहुयात्पीठे तीव्रादिसहितेऽर्चयेत् । मूर्तिं मूर्तेन संकल्प्य तस्यामावाह्य पूजयेत् ॥ ६९ ॥
பீடத்தில் எட்டு முறை ஆஹுதி செலுத்தி, தீவ்ர முதலிய (மந்திர/விதி) உடன் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். தேவமூர்த்தியை சாகாரமாக மனத்தில் சங்கல்பித்து, அதில் ஆவாஹனம் செய்து வழிபட வேண்டும்.
Verse 70
षट्कोणेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु शक्तयः । यजेद्विद्यां विधात्रीं च भोगदां विप्रघातिनीम् ॥ ७० ॥
ஆறு கோணங்களில் ஷடங்கங்களை நிறுவி, தாமரை இதழ்களில் எட்டு சக்திகளை அமைக்க வேண்டும். போகங்களை அருளி, பகைவரின் வலிமையை அழிக்கும் வித்யா—விதாத்ரீ—யை வழிபட வேண்டும்.
Verse 71
निधिप्रदीपां पापघ्नीं पुण्यां पश्चाच्छशिप्रभाम् । दलाग्रेषु वक्रतुंड एकदंष्ट्रमहोदरौ ॥ ७१ ॥
பின்பு நிதிப்ரதீபா—பாவநாசினி, புண்யப்ரதாயினி—யை, அதன் பின் சசிப்ரபா (சந்திரஒளி) யை தியானித்து நிறுவ வேண்டும். இதழ்களின் முனைகளில் வக்ரதுண்ட, ஏகதந்த்ர, மஹோதரரை நிறுவி நினைக்க வேண்டும்.
Verse 72
गजास्यलंबोदरकौ विकटौ विध्नराट् तथा । धूम्रवर्णस्ततो बाह्ये लोकेशान्हेतिसंयुतान् ॥ ७२ ॥
அவர் கஜாஸ்யன், லம்போதரன், விகடன், மேலும் தடைகளின் அதிபதி ‘வித்னராட்’ எனப் புகழப்படுகிறார். பின்னர் வெளிப்புற உலகில் அவர் தூம்ரவர்ணன்; லோகபாலர்கள் மற்றும் அவர்களின் ஆயுதங்களுடன் இணைந்தவராகக் கூறப்படுகிறார்.
Verse 73
एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्गणनायकम् । साधंयेदखिलान्कामान्वक्रतुंड प्रंसादतः ॥ ७३ ॥
இவ்வாறு ஐந்து ‘ஆவரண’ங்களுடன் கணநாயகனை வழிபட்டால், வக்ரதுண்டப் பெருமானின் அருளால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.
Verse 74
लब्ध्वा गुरुमुखान्मंत्रं दीक्षासंस्कारपूर्वकम् । ब्रह्मचारी हविष्याशी सत्यवाक् च जितेंद्रियः ॥ ७४ ॥
குருவின் வாயிலிருந்து தீட்சா-ஸம்ஸ்காரத்துடன் மந்திரத்தைப் பெற்றவன் பிரம்மச்சாரியாக இருக்க வேண்டும்—ஹவிஷ்ய உணவை உண்டு, சத்தியம் பேசிக், இந்திரியங்களை வெல்ல வேண்டும்.
Verse 75
जपेदर्कसहस्रं तु षण्मासं होमसंयुतम् । दारिद्य्रं तु पराभूय जायते धनदोपमः ॥ ७५ ॥
ஆறு மாதங்கள் ஹோமத்துடன் அர்கஸஹஸ்ரத்தை ஜபித்தால், வறுமையை வென்று, சாதகன் தனதன் (குபேரன்) போன்ற செல்வமிக்கவனாகிறான்.
Verse 76
चतुर्थ्यादि चतुर्थ्यंतं जपेदयुतमादरात् । अष्टोत्तरशतं नित्यं हुत्वा प्राग्वत्फलं लभेत् ॥ ७६ ॥
சதுர்த்தியிலிருந்து அடுத்த சதுர்த்தி வரை பக்தியுடன் பத்தாயிரம் ஜபம் செய்ய வேண்டும். மேலும் தினமும் 108 ஆஹுதிகள் அளித்தால், முன் கூறியதுபோல் அதே பலன் கிடைக்கும்.
Verse 77
पक्षयोरुभयोर्मंत्री चतुर्थ्यां जुहुयाच्छतम् । अपूपैर्वत्सरे स स्यात्समृद्धेः परमं पदम् ॥ ७७ ॥
சுக்லமும் கிருஷ்ணமும் ஆகிய இரு பக்ஷங்களின் சதுர்த்தியில் மந்திரசாதகர் அபூப (பூவா) கொண்டு நூறு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். ஒரு ஆண்டில் அவர் செழிப்பு எனும் பரம நிலையைக் அடைவார்.
Verse 78
अङ्गारकचतुर्थ्यां तु देवमिष्ट्वा विधानतः । हविषा पा यसान्नेन नैवेद्यं परिकल्पयेत् ॥ ७८ ॥
அங்காரக சதுர்த்தியில் விதிப்படி தேவனை வழிபட்டு, ஹவிஸ் மற்றும் பாயசம் (கீரை) கொண்டு நைவேத்யம் அமைக்க வேண்டும்.
Verse 79
ततो गुरुं समभ्यंर्त्य भोजयेद्विधिवत्सुधीः । निवेदितेन जुहुयात्सहरस्रं विधिवद्वसौ ॥ ७९ ॥
பின்னர் குருவை மரியாதையுடன் அணுகி வழிபட்டு, விதிப்படி அவருக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும். மேலும் அர்ப்பிக்கப்பட்ட நைவேத்யப் பொருளால் அக்னியில் விதிவழியாக ஆயிரம் ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்.
Verse 80
एवं संवत्सरं कृत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । अथान्यत्साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ ८० ॥
இவ்வாறு ஒரு ஆண்டு முழுதும் செய்தால் மகத்தான ஸ்ரீ (செழிப்பு) கிடைக்கும். இப்போது உலக நலன் வேண்டி நான் மற்றொரு சாதனத்தை விளக்குகிறேன்.
Verse 81
इष्ट्वा गणेशं पृथुकैः पायसापूपमोदकः । नानाफलैस्ततोमंत्री हरिद्रामथ सैन्धवम् ॥ ८१ ॥
பிருதுகம் (அவல்), பாயசம், அபூபம், மோதகம் மற்றும் பலவகை பழங்களால் கணேசனை வழிபட்டு, பின்னர் மந்திரவித் ஹரித்ரா (மஞ்சள்) மற்றும் சைந்தவம் (கல் உப்பு) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 82
वचां निष्कार्द्धभागं च तदर्द्धं वा मनुं जपेत् । विशोध्य चूर्णं प्रसृतौ गवां मूत्रे विनिक्षिपेत् ॥ ८२ ॥
வசாவை அரை நிஷ்க அளவாக, அல்லது அதன் அரையளவாக எடுத்துக் கொண்டு மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் அதைச் சுத்திகரித்து நுண்ணிய பொடியாக்கி, அந்தப் பொடியின் இரண்டு பிரஸ்ருதி அளவை கோமூத்திரத்தில் இட வேண்டும்.
Verse 83
सहस्रकृत्वो मनुना मंत्रयित्वा प्रयत्नतः । स्नातामृतुदिने शुद्धां शुक्लांबरधरां शुभाम् ॥ ८३ ॥
நியமிக்கப்பட்ட மந்திரத்தால் முயற்சியுடன் ஆயிரம் முறை அபிமந்திரித்து, உரிய நாளில் நீராடி, தூய்மையடைந்து, வெண்வஸ்திரம் அணிந்த அந்த மங்களப் பெண்ணை (தயார்/நிலைப்படுத்த) வேண்டும்.
Verse 84
देवस्य पुरतः स्थाप्य पाययेदौषधं सुधीः । सर्वलक्षणसंपन्नं वंध्यापि लभते सुतम् ॥ ८४ ॥
அவளை தேவனின் முன்னிலையில் நிறுத்தி, அறிவுடையவன் அந்த மருந்தை அருந்தச் செய்ய வேண்டும். அப்போது பிள்ளையில்லாதவளும் எல்லா மங்கள இலக்கணங்களும் உடைய மகனைப் பெறுவாள்.
Verse 85
अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् । गोचर्ममात्रां धरणीमुपलिप्य प्रयत्नतः ॥ ८५ ॥
இப்போது நான் இன்னொரு மிக அதிசயமான ரகசியத்தை உரைக்கிறேன். முயற்சியுடன் பசுத்தோல் அளவு நிலப்பகுதியை லேபித்து சுத்தமாகத் தயார் செய்ய வேண்டும்.
Verse 86
विकीर्य धान्यप्रकरैस्तत्र संस्थापयेद्धटम् । शुद्धोदकेन संपूर्य तस्योपरि निधापयेत् ॥ ८६ ॥
அங்கே தானியக் குவியல்களைப் பரப்பி, அதன் நடுவில் ஒரு குடத்தை நிறுவ வேண்டும். அதைத் தூய நீரால் நிரப்பி, பின்னர் அதன் மேல் (குறிப்பிட்ட பொருளை) வைக்க வேண்டும்.
Verse 87
कपिलाज्येन संपूर्णं शरावं नूतनं शुभम् । षडष्टाक्षरमंत्राभ्यां दीपमारोपयेच्छुभम् ॥ ८७ ॥
கபிலா நெய்யால் நிரம்பிய புதியதும் மங்களகரமான சராவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஷடாக்ஷரமும் அஷ்டாக்ஷரமும் மந்திரங்களை ஜபித்தபடி மங்கள தீபத்தை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 88
दीपे देवं समावाह्य गंधपुष्पादिभिर्यजेत् । स्नातां कुमारीमथवा कुमारं पूजयेत्सुधीः ॥ ८८ ॥
தீபத்தில் தேவனை ஆவாஹனம் செய்து சந்தனம், மலர்கள் முதலியவற்றால் வழிபட வேண்டும். பின்னர் நீராடிய கன்னியையோ அல்லது சிறுவனையோ ஞானி பக்தியுடன் மரியாதை செய்ய வேண்டும்।
Verse 89
दीपस्य पुरतः स्थाप्यध्यात्वा देवं जपेन्मनुम् । प्रदीपे स्थापिते पश्येद्द्विजरूपं गणेश्वरम् ॥ ८९ ॥
தீபத்தின் முன்னே (புனிதப் பொருளை) வைத்து, தேவனைத் தியானித்து மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். தீபம் நிறுவப்பட்ட பின், இருபிறப்பர் வடிவில் கணேஸ்வரனை தரிசிக்க வேண்டும்।
Verse 90
पृष्टस्ततः संपदि वा नष्टं चैवाप्यनागतम् । सकलं प्रवदेदेवं कुमारी वा कुमारकः ॥ ९० ॥
பின்னர் செல்வம் பற்றியோ, இழந்தது பற்றியோ, அல்லது வரவிருப்பது பற்றியோ கேட்டால், கன்னியோ சிறுவனோ இவ்விதமாக அனைத்தையும் கூற வேண்டும்।
Verse 91
षडक्षरो हृदंतश्चेद्भवेदष्टाक्षरो मनुः । अन्येऽपि मंत्रा देवर्षे सन्ति तंत्रे गणेशितुः ॥ ९१ ॥
ஷடாக்ஷர மந்திரத்தின் முடிவில் ‘ஹ்ருத்’ பீஜம் சேர்ந்தால் அது அஷ்டாக்ஷர மந்திரமாகிறது. ஓ தேவரிஷியே, கணேச தந்திரத்தில் பிற மந்திரங்களும் உள்ளன।
Verse 92
किंत्वत्र यन्न साध्यं स्यात्र्रिषु लोकेषु साधकैः । अष्टविंशरसार्णाभ्यां तन्न पश्येदपि क्वचित् ॥ ९२ ॥
ஆனால் இங்கே மூன்று உலகங்களிலும் সিদ্ধ சாதகர்களால் அடைய முடியாத இலக்கு எது? இந்த இருபத்தெட்டு ‘ரச’ மற்றும் ‘அர்ண’ தத்துவங்களால் எங்கும் எதுவும் அசாத்யமாய் இருப்பதில்லை।
Verse 93
एतद्गणेशमंत्राणां विधानं ते मयोदितम् । शठेभ्यः परशिष्येभ्यो वंचकेभ्योऽपि मा वद ॥ ९३ ॥
கணேச மந்திரங்களின் இந்த விதியை நான் உனக்குச் சொன்னேன். கபடர்களுக்கும், பிறரின் சீடர்களுக்கும், ஏமாற்றுவோருக்கும் இதைச் சொல்லாதே।
Verse 94
एवं यो भजते देवं गणेशंसर्वसिद्धिदम् । प्राप्येह सकलान्भोगनिंते मुक्तिपदं व्रजेत् ॥ ९४ ॥
இவ்வாறு எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும் தேவன் கணேசனை வழிபடுபவன், இவ்வுலகில் எல்லாப் போகங்களையும் பெற்று, இறுதியில் முக்திப் பதத்தை அடைவான்।
Frequently Asked Questions
Nyāsa is presented as the ritual “installation protocol” that aligns mantra, body, and cosmos: ṣaḍaṅga nyāsa stabilizes the mantra’s limbs, bhuvana-nyāsa maps Bhūr–Bhuvar–Svar onto the practitioner, and varṇa/pada-nyāsa installs phonemic and semantic power (mātṛkā) so that japa and homa operate as an integrated consecration rather than mere recitation.
It specifies a center-and-enclosure logic: a geometrically defined yantra (hexagon/triangle/lotus/bhūpura), pīṭha worship from Ādhāra-Śakti to Paratattva, directional placements, corner deities with consorts, mātṛkā and ṣaḍaṅga installations on petals/filaments, and lokapāla associations—hallmarks of layered protective “coverings” (āvaraṇas).
It openly promises siddhis (prosperity, influence, victory, fertility, protection) through calibrated offerings and vows, while framing Gaṇeśa-mantra worship as also yielding liberation when performed with proper initiation, restraint (brahmacarya), truthfulness, and disciplined observance—thus placing pragmatic results within a soteriological horizon.