Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata
तोयं विधिर्वह्नियुक्तकर्णेंद्वाढ्यो हरिस्तथा । सदीर्घो दारको वायुर्वर्मांतोऽयं रसार्णकः ॥ ६४ ॥
toyaṃ vidhirvahniyuktakarṇeṃdvāḍhyo haristathā | sadīrgho dārako vāyurvarmāṃto'yaṃ rasārṇakaḥ || 64 ||
‘தோய’ என்பது ‘விதி’ (பிரம்மா/ஒழுங்கு) என்றும் கூறப்படுகிறது. ‘வஹ்னி’ கர்ண–இந்துவுடன் இணைந்து அலங்கரிக்கப்படுகிறது; ‘ஹரி’யும் அதுபோல. ‘வாயு’ நீண்டது; ‘தாரக’ என்பது குழந்தை. இது ‘வர்ம’ என முடிந்து ‘ரசார்ணக’—ரசத்தின் கடல்—என்று சொல்லப்படுகிறது.
Sanatkumara (teaching Narada in a Vedanga/technical context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It presents a Vedāṅga-style, coded mapping of divine names and elements (water, fire, wind, Hari, Vidhi), implying that spiritual insight can be gained through disciplined understanding of sacred terminology and its mantra-like constructions.
By explicitly naming Hari (Viṣṇu) within a technical enumeration, it indicates that even scholarly/linguistic disciplines ultimately point toward remembering and invoking the Lord through precise sacred names.
It reflects Nirukta/Shabda-śāstra method—interpreting meanings via word markers (like ‘ending in varma’) and combinations (yukta), a practical technique used in mantra interpretation and traditional exegesis.