Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
तावुभौ दम्पती नित्यं हरिपूजापरायणौ । जातिस्मरौ महाभागौ सत्यज्ञौ सत्परायणौ ॥ ९ ॥
tāvubhau dampatī nityaṃ haripūjāparāyaṇau | jātismarau mahābhāgau satyajñau satparāyaṇau || 9 ||
அந்த இரு தம்பதியரும் எப்போதும் ஹரிபூஜையில் பராயணராய் இருந்தனர்; முன்பிறவிகளை நினைவுகூர்வோர், மகாபாக்கியர், சத்தியத்தை அறிந்தோர், சத்பாதையில் உறுதியாக நிலைத்தோர்.
Narada (narrative description within Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It portrays the ideal devotional householders: constant Hari-worship, inner clarity (truth-knowledge), and unwavering commitment to righteous conduct—signs of advanced spiritual merit.
Bhakti is shown as steady, daily dedication to Hari’s worship, shaping character into satparāyaṇa—one who naturally aligns with dharma and truth.
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught in this verse; the practical takeaway is nitya-haripuja—regular devotional practice as a disciplined daily observance.