Bharata’s Attachment and the Palanquin Teaching on ‘I’ and ‘Mine’

Verse 1

नारद उवाच । श्रुतं मया महामाग तापत्रयचिकित्सितम् । तथापि मे मनो भ्रांतं न स्थितिं लभतेंऽजसा ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யவானே! மூவகைத் தாபங்களின் நிவாரணத்தை நான் கேட்டேன்; ஆனாலும் என் மனம் கலங்குகிறது, எளிதில் நிலைபெறவில்லை।

Verse 2

आत्मव्यतिक्रमं ब्रह्मन्दुर्जनाचरितं कथम् । सोढुं शक्येत मनुजैस्तन्ममाख्याहि मानद ॥ २ ॥

ஓ பிரம்மனே! துஷ்டர்களின் கொடுஞ்செயலும், தன் சுயமரியாதையை மீறும் அவமதிப்பும் மனிதர்கள் எவ்வாறு தாங்குவர்? ஓ மரியாதை அளிப்பவனே, அதை எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 3

सूत उवाच । तच्छ्रृत्वा नारदेनोक्तं ब्रह्मपुत्रः सनंदनः । उवाच हर्षसंयुक्तः स्मरन्भरतचेष्टितम् ॥ ३ ॥

சூதர் கூறினார்—நாரதர் சொன்னதை கேட்டபின், பிரம்மாவின் புதல்வன் சனந்தனன் மகிழ்ச்சியுடன், பரதனின் சிறந்த நடத்தையை நினைந்து அப்போது உரைத்தான்।

Verse 4

सनंदन उवाच । अत्र ते कथयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् । यं श्रुत्वा त्वन्मनो भ्रांतमास्थानं लभते भृशम् ॥ ४ ॥

சனந்தனன் கூறினான்—இங்கே உனக்கு ஒரு பழமையான இதிகாசத்தைச் சொல்கிறேன்; அதை கேட்டால் குழம்பிய உன் மனம் உறுதியாகத் தன் சரியான நிலையை அடையும்।

Verse 5

आसीत्पुरा मुनिश्रेष्ट भरतो नाम भूपतिः । आर्षभो यस्य नाम्नेदं भारतं खण्डमुच्यते ॥ ५ ॥

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! முற்காலத்தில் ரிஷபனின் புதல்வனான பரதன் என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் பெயராலேயே இந்நிலம் ‘பாரத-கண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 6

स राजा प्राप्तराज्यस्तु पितृपैतामहं क्रमात् । पालयामास धर्मेण पितृवद्रंजयन् प्रजाः ॥ ६ ॥

அரசன் தந்தை-தாத்தையரின் மரபின்படி அரசை அடைந்து, தர்மப்படி ஆட்சி செய்தான்; தந்தைபோல் குடிகளை மகிழ்வித்து காத்தான்।

Verse 7

ईजे च विविधैर्यज्ञैर्भगवंतमधोक्षजम् । सर्वदेवात्मकं ध्यायन्नानाकर्मसु तन्मतिः ॥ ७ ॥

அவன் பலவகை யாகங்களால் பகவான் அதோக்ஷஜனை வழிபட்டான். எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆத்மஸ்வரூபன் அவரே எனத் தியானித்து, பல்வேறு செயல்களிலும் அவன் மனம் அவரிடமே நிலைத்திருந்தது॥

Verse 8

ततः समुत्पाद्य सुतान्विरक्तो विषयेषु सः । मुक्त्वा राज्यं ययौ विद्वान्पुलस्त्यपुहाश्रमम् ॥ ८ ॥

பின்னர் புதல்வர்களை பெற்ற பின், அவன் விஷயங்களில் விரக்தனானான். அரசாட்சியைத் துறந்து, அந்த ஞானி புலஸ்த்யரின் புதல்வன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்॥

Verse 9

शालग्रामं महाक्षेत्रं मुमुक्षुजनसेवितम् । तत्रासौ तापसो तापसो भूत्वा विष्णोराराधनं मुने ॥ ९ ॥

சாலகிராமம் என்பது முமுக்ஷுக்கள் சேவிக்கும் மகா புனிதத் தலம். ஓ முனிவரே, அங்கே அவன் தபஸ்வியாகி திருமால் (விஷ்ணு) ஆராதனையைச் செய்தான்॥

Verse 10

चकार भक्तिभावेन यथालब्धसपर्यया । नित्यं प्रातः समाप्लुत्य निर्मलेऽभलि नारद ॥ १० ॥

ஓ நாரதா, பக்தி உணர்வுடன் கிடைத்தவற்றையே அர்ப்பணமாகக் கொண்டு அவன் பூஜை செய்தான். தினமும் காலையில் தூய நீரில் நன்றாக நீராடி, நித்திய கர்மங்களைச் செய்துவந்தான்॥

Verse 11

उपतिष्टेद्रविं भक्त्या गृणन्ब्रह्माक्षरं परम् । अथाश्रमे समागत्य वासुदेवं जगत्पतिम् ॥ ११ ॥

பக்தியுடன் சூரியனின் முன் நின்று பரப்ரஹ்மத்தின் அழியாத அக்ஷரத்தை ஜபித்து ஸ்தோத்திரம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி உலகநாதன் வாசுதேவனை வழிபட வேண்டும்॥

Verse 12

समाहृतैः स्वयं द्रव्यैः समित्कुशमृदादिभिः । फलैः पुष्पैंस्तथा पत्रैस्तुलस्याः स्वच्छवारिभिः ॥ १२ ॥

தானே சேகரித்த சமித்து, குசை, மண் முதலிய பொருட்களாலும், பழம், மலர், இலைகளாலும், துளசியுடன் கூடிய தூய நீராலும், விதிப்படி இறைவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 13

पूजयन्प्रयतो भूत्वा भक्तिप्रसरसंप्लुतः । सचैकदा महाभागः स्नात्वा प्रातः समाहितः ॥ १३ ॥

அவன் ஒழுக்கமும் தூய்மையும் கொண்டு வழிபட்டு, பக்தியின் விரிவால் நிறைந்திருந்தான்; ஒருநாள் அந்தப் பெரும்பாக்கியவன் விடியற்காலத்தில் நீராடி மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி அமர்ந்தான்।

Verse 14

चक्रनद्यां जपंस्तस्थौ मुहुर्तत्रयमंबुनि । अथाजगाम तत्तीरं जलं पातुं पिपासिता ॥ १४ ॥

சக்ரநதியில் அவள் நீரில் மூழ்கி ஜபம் செய்து மூன்று முஹூர்த்தங்கள் நிலைத்திருந்தாள்; பின்னர் தாகம் மிக, நீர் அருந்த அந்தக் கரைக்கு வந்தாள்।

Verse 15

आसन्नप्रसवा ब्रह्मन्नैकैव हिणी वनात् । ततः समभवत्तत्र पीतप्राये जले तया ॥ १५ ॥

பிராமணரே! பிரசவம் நெருங்கிய ஒரு மான் காடிலிருந்து வெளியே வந்தது; அங்கேயே, அவள் அருந்தி கிட்டத்தட்ட குறைந்த நீரருகில், அவள் குட்டியை ஈன்றாள்।

Verse 16

सिंहस्य नादः सुमहान् सर्वप्राणिभयंकरः । ततः सा सिंहसन्नादादुत्प्लुता निम्नगातटम् ॥ १६ ॥

சிங்கத்தின் கர்ஜனை மிகப் பெரிதாய், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருவதாக இருந்தது; அந்தச் சிங்கநாதம் கேட்டவுடன் அவள் திடுக்கிட்டு பாய்ந்து ஆற்றின் தாழ்ந்த கரையை அடைந்தாள்।

Verse 17

अत्युञ्चारोहणेनास्या नद्यां गर्भः पपात ह । तमुह्यमानं वेगेन वीचिमालापरिप्लुतम् ॥ १७ ॥

அவள் திடீரென மிக உயரமாக ஏறியதால் அவளுடைய கரு நதியில் விழுந்தது. நீரோட்டத்தின் வேகத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, அலைமாலையால் மூடப்பட்டது.

Verse 18

जग्राह भरतो गर्भात्पतितं मृगपोतकम् । गर्भप्रच्युतिदुःखेन प्रोत्तुंगाक्रणेन च ॥ १८ ॥

கருவிலிருந்து விழுந்த அந்த மான் குட்டியை பரதன் எடுத்துக் கொண்டான். கருச்சிதைவு துயரமும், உயர்ந்த கருணை அழுகுரலும் அவனை வாட்டின.

Verse 19

मुनीन्द्र सा तु हरिणी निपपात ममार च । हरिणीं तां विलोक्याथ विपन्नां नृपतापसः ॥ १९ ॥

முனிவரே! அந்த மான் பெண் சரிந்து விழுந்து இறந்தது. இறந்த மானை கண்ட அரச-துறவி மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 20

मृगपोतं समागृह्य स्वमाश्रममुपागतः । चकारानुदिनं चासौ मृगपोतस्य वै नृपः ॥ २० ॥

மான் குட்டியைத் தன் பாதுகாப்பில் எடுத்துக் கொண்டு அரசன் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான். நாள்தோறும் அந்தக் குட்டியை அவன் கவனித்து பராமரித்தான்.

Verse 21

पोषणं पुष्यमाणश्च स तेन ववृधे मुने । चचाराश्रमपर्यंतं तृणानि गहनेषु सः ॥ २१ ॥

முனியே! ஊட்டம் பெற்று இடையறாது பராமரிக்கப்படுவதால் அது வளர்ந்தது. ஆசிரம எல்லை வரை சுற்றித் திரிந்து, அடர்ந்த புதர்களில் புல் மேய்ந்தது.

Verse 22

दूरं गत्वा च शार्दूलत्रासादभ्याययौ पुनः । प्रातर्गत्वादिदूरं च सायमायात्यथाश्रमम् ॥ २२ ॥

அவன் தொலைதூரம் சென்று, புலியின் அச்சத்தால் மீண்டும் திரும்பினான். காலையில் புறப்பட்டு மிகத் தொலைவு சென்றாலும், மாலையில் மீண்டும் ஆசிரமத்திற்கே வந்தான்॥२२॥

Verse 23

पुनश्च भरतस्याभूदाश्रमस्योटजांतरे । तस्यतस्मिन्मृगे दूरसमीपपरिवर्तिनि ॥ २३ ॥

மீண்டும் பரதரின் ஆசிரமத்தில்—குடில்களுக்கிடையில்—அவனுடைய மனம் அந்த மானின் பக்கம் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பியது; அது சிலவேளை தொலைவில், சிலவேளை அருகில் அலைந்தது॥২৩॥

Verse 24

आसीञ्चेतः समासक्तं न तथा ह्यच्युते मुने । विमुक्तराज्यतनयः प्रोज्झिताशेषबांधवः ॥ २४ ॥

முனிவரே, அங்கே அவன் மனம் மிகுந்த பற்றுடன் ஒட்டிக் கொண்டது; ஆனால் அச்யுதனாகிய இறைவனிடம் அத்தகைய பற்றில்லை. அரசையும் மகனையும் துறந்து, மீதமுள்ள உறவினரையும் விட்டபோதும், அழிவிலா பரம்பொருளில் சமமான பக்தி நிலைபெறவில்லை॥२४॥

Verse 25

ममत्व स चकारोञ्चैस्तस्मिन्हरिणपोतके । किं वृकैभक्षितो व्याघ्नैः किं सिंहेन निपातितः ॥ २५ ॥

அந்த மான் குட்டியின்மேல் அவன் உரக்க மமதை வளர்த்துக் கொண்டு எண்ணினான்—“ஓநாய்கள் அதைத் தின்றுவிட்டனவோ? புலிகள் பிடித்தனவோ? அல்லது சிங்கம் அதை வீழ்த்திவிட்டதோ?”॥२५॥

Verse 26

चिरायमाणे निष्कांते तस्यासीदिति मानसम् । प्रीतिप्रसन्नवदनः पार्श्वस्थे चाभवन्मृगे ॥ २६ ॥

அவன் நீண்ட நேரம் வெளியே வராதபோது, அவளின் மனத்தில்—“அவனுக்கு ஏதாவது நடந்ததோ?” என்ற எண்ணம் எழுந்தது. அப்போது அந்த மான் அன்பும் ஆனந்தமும் பொலியும் முகத்துடன் அவளருகே நின்றது॥২৬॥

Verse 27

समाधिभंगस्तस्यासीन्ममत्वाकृष्टमानसः । कालेन गच्छता सोऽथ कालं चक्रे महीपतिः ॥ २७ ॥

அவனுடைய சமாதி குலைந்தது; ‘என்னுடையது’ என்ற மமத்தால் மனம் இழுக்கப்பட்டது. காலம் நகர்ந்தபோது அந்த மன்னனும் உரிய காலத்தில் காலத்தின் அதிகாரத்திற்குள் வந்து முடிவடைந்தான்.

Verse 28

पितेव सास्त्रं पुत्रेण मृगपोतेन वीक्षितः । मृगमेव तदाद्राक्षीत्त्यजन्प्राणानसावपि ॥ २८ ॥

தந்தை மகனை அன்புடன் நோக்குவது போல, அவன் அந்த மான் குட்டியை நோக்கினான். அச்சமயம் அவனுக்குக் காணப்பட்டது மான் மட்டுமே; உயிர் விடும் போதும் அவன் மனம் அதிலேயே நிலைத்திருந்தது.

Verse 29

मृगो बभूव स मुने तादृशीं भावनां गतः । जाति स्मरत्वादुद्विग्नः संसारस्य द्विजोत्तम ॥ २९ ॥

முனிவரே, அத்தகைய எண்ணநிலைக்குள் விழுந்ததால் அவன் மானாக ஆனான். இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, முன்பிறவி நினைவு இருந்ததால் அவன் சம்சாரத்தால் கலங்கினான்.

Verse 30

विहाय मातरं भूयः शालग्राममुपाययौ । शुष्कैस्तृणैस्तथा पर्णैः स कुर्वन्नात्मपोषणम् ॥ ३० ॥

அவன் மீண்டும் தாயை விட்டுவிட்டு சாலகிராமத்திற்குச் சென்றான். அங்கே உலர்ந்த புல், இலைகளைத் தன் உணவாகக் கொண்டு தன்னைப் பேணிக் கொண்டான்.

Verse 31

मृगत्वहेतुभूतस्य कर्मणो निष्कृतिं ययौ । तत्र चोत्सृष्टदेहोऽसौ जज्ञे जातिस्मरो द्विजः ॥ ३१ ॥

மானாகப் பிறந்ததற்குக் காரணமான கர்மத்திற்கு அவன் பரிகாரம் செய்தான். அங்கே அந்த உடலை விட்டு, முன்பிறவி நினைவுடன் இருமுறை பிறந்தவனாக மீண்டும் பிறந்தான்.

Verse 32

सदाचारवतां शुद्धे यागिनां प्रवरे कुले । सर्वविज्ञान संपन्नः सर्वशास्त्रार्थतत्त्ववित् ॥ ३२ ॥

அவர் சதாசாரமுடைய தூய யாகிகளின் சிறந்த குலத்தில் பிறந்து, முழு அறிவால் நிறைந்தவராய், எல்லா சாஸ்திரங்களின் அர்த்த-தத்துவத்தை உண்மையாக அறிந்தவர் ஆவார்।

Verse 33

अपश्यत्स मुनिश्रेष्टः स्वात्मानं प्रकृतेः परम् । आत्मनोधिगतज्ञानाद्द्वेवादीनि महामुने ॥ ३३ ॥

அப்போது அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் தன் ஆத்மாவை பிரக்ருதியைத் தாண்டியதாகக் கண்டார்; ஓ மகாமுனியே, ஆத்மத்தில் உணர்ந்த ஞானத்தால் த்வேஷம் முதலிய கிளேசங்கள் அகன்றன।

Verse 34

सर्वभूतान्यभे देन ददर्श स महामतिः । न पपाठ गुरुप्रोक्तं कृतोपनयनः श्रुतम् ॥ ३४ ॥

அந்த மகாமதி எல்லா உயிர்களையும் அபேதமாகக் கண்டார்; ஆயினும் உபநயனம் செய்தபின்பும், குரு உரைத்த ஸ்ருதியை அவர் படிக்கவில்லை।

Verse 35

न ददर्श च कर्माणि शास्त्राणि जगृहे न च । उक्तोऽपि बहुशः किंचिज्जंड वाक्यमभाषत ॥ ३५ ॥

அவர் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை நோக்கவும் இல்லை, சாஸ்திரங்களையும் ஏற்கவும் இல்லை; பலமுறை அறிவுறுத்தினாலும் சில மந்தமான, அர்த்தமற்ற சொற்களையே பேசினார்।

Verse 36

तदप्यसंस्कारगुणं ग्रामभाषोक्तिसंयुतम् । अपद्धस्तवपुः सोऽपि मलिनांबरधृङ् मुने ॥ ३६ ॥

அவருடைய பேச்சும் நாகரிகச் செம்மை இன்றி, கிராமிய வழக்குச் சொற்கள் கலந்ததாக இருந்தது; ஓ முனியே, அவருடைய தோற்றமும் சீர்கெட்டதாகவும், அழுக்கான ஆடைகள் அணிந்ததாகவும் இருந்தது।

Verse 37

क्लिन्नदंतांतरः सर्वैः परिभूतः स नागरैः । संमानेन परां हानिं योगर्द्धेः कुरुते यतः ॥ ३७ ॥

பற்களுக்கிடையில் அழுக்கு ஒட்டித் தூய்மையற்றவனெனத் தோன்றினால் நகர மக்கள் அனைவரும் அவனை இகழ்வர்; ஏனெனில் அத்தகைய அவமதிப்பால் யோகசித்தியும் செல்வமும் பெரிதும் இழப்புறும்।

Verse 38

जनेनावमतो योगी योगसिद्धिं च विंदति । तस्माञ्चरेत वै योगी सतां धर्ममदूषयन् ॥ ३८ ॥

மக்கள் இகழ்ந்தாலும் யோகி யோகசித்தியை அடைவான். ஆகவே, சான்றோர் காக்கும் தர்மத்தை இகழாது யோகி ஒழுக வேண்டும்.

Verse 39

जना यथावमन्येयुर्गच्छेयुर्नैव संगतिम् । हिरण्यगर्भवचनं विचिंत्येत्थं महामतिः ॥ ३९ ॥

மக்கள் அவனை இகழ்ந்து அவனுடன் சேர்வதையும் தவிர்த்தாலும், பெருந்திறன் உடையவன் ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) உரைத்த உபதேசத்தை இவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 40

आत्मानं दर्शयामास जडोन्मत्ताकृतिं जने । भुंक्ते कुल्माषवटकान् शाकं त्रन्यफलं कणान् ॥ ४० ॥

அவன் மக்கள்முன் தன்னை மந்தனாகவும் பித்தனாகவும் காட்டினான்; மேலும் அவன் கரடுமுரடான உணவாக—வேகவைத்த தானிய உருண்டைகள், கீரை, காட்டுப்பழங்கள், சிதறிய துகள்கள்—உண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 41

यद्यदाप्नोति स बहूनत्ति वै कालसंभवम् । पितर्युपरते सोऽथ भ्रातृभ्रातृव्यबांधवैः ॥ ४१ ॥

மனிதன் எத்தகைய செல்வத்தைப் பெற்றாலும் அது காலத்தின் விளைவே; அது நிச்சயமாக பலரால் அனுபவிக்கப்படுகிறது. தந்தை மறைந்தபின் அதே செல்வம் சகோதரர்கள், உறவுச் சகோதரர்கள் மற்றும் பிற உறவினரால் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

Verse 42

कारितः क्षेत्रकर्मादि कदन्नाहारपोषितः । सरूक्षपीनावयवो जडकारी च कर्मणि ॥ ४२ ॥

வயல்வேலை முதலிய கடின உழைப்பில் தள்ளப்பட்டு, கரடுமுரடான தாழ்ந்த உணவால் வாழ்ந்தான்; அவன் அங்கங்கள் வறண்டு மெலிந்து, செயலில் மந்தமும் மடமையும் உடையவனானான்।

Verse 43

सर्वलोकोपकरणं बभूवाहारवेतनः । तं तादृशमसंस्कारं विप्राकृतिविचेष्टितम् ॥ ४३ ॥

அவன் எல்லோருக்கும் பயன்படும் பணியாளனானான்; கூலியாக உணவையே பெற்றான். ஆயினும் அவன் பண்பாடற்றவனாகவே இருந்து, பிராமண இயல்பு இருந்தும் ஒழுங்கற்ற நடத்தை செய்தான்।

Verse 44

क्षत्ता सौवीरराज्यस्य विष्टियोग्यममन्यत । स राजा शिबिकारूढो गंतुं कृतमतिर्द्विज ॥ ४४ ॥

ஓ த்விஜனே! சௌவீர நாட்டின் க்ஷத்தா அவனை கட்டாய உழைப்புக்கு (விஷ்டி) தகுதியானவன் எனக் கருதினான். அரசன் பல்லக்கில் அமர்ந்து பயணம் செல்லத் தீர்மானித்திருந்தான்।

Verse 45

बभूवेक्षुमतीतीरे कपिलर्षेर्वराश्रमम् । श्रेयः किमत्र संसारे दुःखप्राये नृणामिति ॥ ४५ ॥

இக்ஷுமதி நதிக்கரையில் கபில முனிவரின் சிறந்த ஆசிரமம் இருந்தது. (அவன் சிந்தித்தான்:) ‘துன்பம் நிறைந்த இந்தச் சுழற்சிச் சன்சாரத்தில் மனிதர்க்கு உண்மையான நன்மை என்ன?’

Verse 46

प्रष्टुं तं मोक्षधर्मज्ञं कपिलाख्यं महामुनिम् । उवाह शिबिकामस्य क्षत्तुर्वचनचोदितः ॥ ४६ ॥

மோக்ஷதர்மத்தை அறிந்த கபிலன் எனும் மகாமுனியை வினவ விரும்பி, க்ஷத்தாவின் கட்டளையால் தூண்டப்பட்டு அவன் அந்தப் பல்லக்கைச் சுமந்தான்।

Verse 47

नृणां विष्टिगृहीतानामन्येषां सोऽपि मध्यगः । गृहीतो विष्टिना विप्र सर्वज्ञानैकभाजनम् ॥ ४७ ॥

விஷ்டி எனும் தீய தாக்கத்தால் பிடிக்கப்பட்ட மனிதர்களிடையிலும் மற்றவர்களிடையிலும், நடுவில் இருந்தபோதும் அந்த முனிவர், ஓ பிராமணரே, விஷ்டியால் பிடிக்கப்பட்டார்—அனைத்து ஞானத்திற்கும் ஒரே பாத்திரமானவர்.

Verse 48

जातिस्मरोऽसौ पापस्य क्षयकाम उवाह ताम् । ययौ जडगतिस्तत्र युगमात्रावलोकनम् ॥ ४८ ॥

முன்ஜன்மங்களை நினைவுகூரும் அவன், பாவநாசம் வேண்டி அவளை மணந்தான். பின்னர் மந்தமாக, ஜடம்போல் அசைந்து, அங்கேயே இருந்து, யுகம் அளவு பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான் போல இருந்தான்.

Verse 49

कुर्वन्मतिमतां श्रेष्टस्ते त्वन्ये त्वरितं ययुः । विलोक्य नृपतिः सोऽथ विषमं शिबिकागतम् ॥ ४९ ॥

ஞானிகளுள் சிறந்தவர் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்க, மற்றவர்கள் விரைந்து சென்றனர். அப்போது அரசன் பல்லக்கின் சீரற்ற அசைவைக் கண்டு கவனித்தான்.

Verse 50

किमेतदित्याह समं गम्यतां शिबिकावहाः । पुनस्तथैव शिबिकां विलोक्य विषमां हसन् ॥ ५० ॥

அவன், “இது என்ன? ஓ பல்லக்குத் தூக்கிகளே, சமமாக நடந்து செல்லுங்கள்” என்றான். மீண்டும் அதேபோல் பல்லக்கு சீர்குலைந்ததைப் பார்த்து அவன் சிரித்தான்.

Verse 51

नृपः किमेऽतदित्याह भवद्भिर्गम्यतेऽन्यथा । भूपतेर्वदतस्तस्य श्रुत्वेत्थं बहुशो वचः । शिबिकावाहकाः प्रोचुरयं यातीत्यसत्वरम् ॥ ५१ ॥

அரசன், “இது என்ன? நீங்கள் வேறு விதமாக, தவறாகச் செல்கிறீர்கள்” என்றான். நிலத்தலைவனின் இவ்வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் கேட்ட பல்லக்குத் தூக்கிகள், “இவன் செல்கிறான்” என்று சொல்லி, அவசரமின்றி முன்னே சென்றனர்.

Verse 52

राजोवाच । किं श्रांतोऽस्यल्पमध्वानं त्वयोढा शिबिका मम । किमायाससहो न त्वं पीवा नासि निरीक्ष्यसे ॥ ५२ ॥

அரசன் கூறினான்—தூரம் சிறிதே; எனது சிவிகையைச் சுமந்து நீ களைத்தாயா? உழைப்பைத் தாங்க இயலாதோ? நீ வலிமையற்றவனா? உன்னைப் பார்த்தால் அப்படியே தோன்றுகிறது।

Verse 53

ब्राह्मण उवाच । नाहं पीवा न चैवोढा शिबिका भवतो मया । न श्रांतोऽस्मि न चायासो वोढान्योऽस्ति महीपते ॥ ५३ ॥

பிராமணன் கூறினான்—நான் மதுபானி அல்ல; உமது சிவிகையைச் சுமப்பவனும் அல்ல. நான் களைத்ததுமில்லை; எனக்கு உழைப்பு வேதனையும் இல்லை, அரசே. சுமப்பவன் வேறொருவன்.

Verse 54

राजोवाच । प्रत्यक्षं दृश्यते पीवात्वद्यापि शिबिका त्वयि । श्रमश्च भारो द्वहने भवत्येव हि देहिनाम् ॥ ५४ ॥

அரசன் கூறினான்—இன்றும் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது; சிவிகை உன் மேல் கனமாகவே உள்ளது. உடலுடையோர்க்கு சுமை சுமப்பதில் களைப்பும் பாரமும் நிச்சயம் உண்டாகும்।

Verse 55

ब्राह्मण उवाच । प्रत्यक्षं भवता भूप यद्दृष्टं मम तद्वद । बलवानबलश्चेति वाच्यं पश्चाद्विशेषणम् ॥ ५५ ॥

பிராமணன் கூறினான்—அரசே! நீர் நேரில் கண்டதையே கூறுங்கள். ‘வலிமை’ ‘பலவீனம்’ என்பவை பின்னர் சொல்லப்படும் துணைச் சிறப்புப்பெயர்கள்.

Verse 56

त्वयोढा शिबिका चेति त्वय्यद्यापि च संस्थिता । मिथ्या तदप्यत्र भवान् श्रृणोतु वचनं मम ॥ ५६ ॥

‘சிவிகையை நீயே சுமந்தாய்’ என்ற எண்ணம் இன்னும் உன்னுள் நிலைத்திருக்கிறது; ஆனால் அது பொய். இவ்விஷயத்தில் என் சொற்களை கேள்.

Verse 57

भूमौ पादयुगं चाथ जंघे पादद्वये स्थिते । ऊरु जंघाद्वयावस्थौ तदाधारं तथोदरम् ॥ ५७ ॥

பூமியில் பாதயுகம் நிலைக்கிறது; அந்த இரு பாதங்களின் மேல் சங்கை (கால்) நிலைபெறுகிறது. சங்கை இரண்டின் மேல் தொடைகள் தங்குகின்றன; அவற்றின் ஆதாரம் உதரம் (உடற்கூடு) ஆகும்.

Verse 58

वक्षस्थलं तथा बाहू स्कंधौ चोदरसंस्थितौ । स्कंधाश्रितयें शिबिका ममाधारोऽत्र किंकृतः ॥ ५८ ॥

மார்பும், கரங்களும், தோள்களும்—இவை உதரத்தின் மேல் அமைந்துள்ளன. இந்தச் சிபிகை தோள்களில் தங்குகிறது; அப்படியெனில் இங்கே ‘நான்’ என்பதற்கான ஆதாரம் என்ன, உண்மையில் சுமக்கப்படுவது யார்?

Verse 59

शिबिकायां स्थितं चेदं देहं त्वदुपलक्षितम् । तत्र त्वमहमप्यत्रेत्युच्यते चेदमन्यथा ॥ ५९ ॥

சிபிகையில் அமர்ந்துள்ள இந்த உடலை ‘நீ’ என்று அடையாளப்படுத்தினால், அங்கேயும் ‘நீ அங்கே, நான் இங்கே’ என்று சொல்லலாம்; ஆனால் உண்மை நிலை வேறாக உள்ளது.

Verse 60

अहं त्वं च तथान्ये च भूतैरुह्याश्च पार्थिव । गुणप्रवाहपतितो भूतवर्गोऽपि यात्ययम् ॥ ६० ॥

அரசே! நான், நீ, மற்றவர்களும்—மரம்போன்ற நிலைஉயிர்களும் உட்பட—இந்த உயிர்க்கூட்டமெல்லாம் குணங்களின் ஓட்டத்தில் விழுந்து மாற்றத்தின் வழியே செல்கிறது.

Verse 61

कर्मवश्या गुणश्चैते सत्त्वाद्याः पृथिवीपते । अविद्यासंचितं कर्मतश्चाशेषेषु जंतुषु ॥ ६१ ॥

பூமிபதியே! சத்துவம் முதலான குணங்களும் கர்மத்தின் வசத்திலேயே உள்ளன. அவித்யையால் கர்மம் சேர்கிறது; அதனால் அந்தக் கர்மம் எல்லா உயிர்களிலும் விதிவிலக்கின்றி செயல்படுகிறது.

Verse 62

आत्मा शुद्धोऽक्षरः शांतो निर्गुणः प्रकृते परः । प्रवृद्ध्यपचयौ न स्त एकस्याखिलजंतुषु ॥ ६२ ॥

ஆத்மா தூயது, அழிவிலாதது, அமைதியானது; குணங்களற்றது, பிரகிருதியைத் தாண்டியது. எல்லா உயிர்களிலும் நிலைபெற்ற அந்த ஒரே ஆத்மனுக்கு வளர்ச்சியும் இல்லை, சுருக்கமும் இல்லை.

Verse 63

यदा नोपचयस्तस्य नचैवापचयो नृप । तदापि बालिशोऽसि त्वं कया युक्त्या त्वयेरितम् ॥ ६३ ॥

அரசே! அவருக்கு வளர்ச்சியும் இல்லை, குறைவும் இல்லை; இருந்தும் நீ குழந்தைத்தனமானவன். எந்த நியாயத்தால் இவ்வாறு சொன்னாய்?

Verse 64

भूपादजंघाकट्यूरुजठरादिषु संस्थिता । शिबिकेयं यदा स्कंधे तदा भारः समस्त्वया ॥ ६४ ॥

இந்த பல்லக்கு நிலத்தில்—பாதம், கால், இடுப்பு, தொடை, வயிறு முதலியவற்றின் மீது—தாங்கப்பட்டிருக்கும் வரை பலரின் ஆதாரம் உண்டு; ஆனால் அது உன் தோளில் வைக்கப்படும் போது முழுப் பாரமும் நீயே சுமக்கிறாய்.

Verse 65

तथान्यजंतुभिर्भूप शिबिकोढान केवलम् । शैलद्रुमगृहोत्थोऽपि पृथिवीसंभवोऽपि च ॥ ६५ ॥

அரசே! அதுபோல இந்தப் பல்லக்கும் இதைச் சுமப்பதும் பிற உயிர்களின் செயலே. மலை, மரம், வீடு முதலியவற்றிலிருந்து தோன்றுவது கூட பூமியிலிருந்தே பிறக்கிறது.

Verse 66

यथा पुंसः पृथग्भावः प्राकृतैः करणैर्नृप । सोढव्यः सुमहान्भारः कतमो नृप ते मया ॥ ६६ ॥

அரசே! மனிதனின் தனித்தன்மை உணர்வு அவனுடைய பிராகிருத கரணங்களால் எவ்வாறு உண்டாகிறதோ, அதுபோல ‘மிகப் பெரிய பாரம்’ என்பதும் எண்ணமே. சொல்லுங்கள் அரசே, உங்கள் எந்தப் பாரத்தை நான் சுமக்க வேண்டும்?

Verse 67

यद्द्रव्यो शिबिका चेयं तद्द्रव्यो भूतसंग्रहः । भवतो मेऽखिलस्यास्य समत्वेनोपबृंहितः ॥ ६७ ॥

எந்தப் பொருளால் இந்தப் பல்லக்கு உருவானதோ, அதே பொருளாலே உயிர்களின் தொகுதியும் அமைந்துள்ளது. உங்கள் உபதேசத்தால் சமத்துவத் தரிசனத்தில் இந்த முழு உலகைப் பற்றிய என் உணர்வு உறுதியாகியது.

Verse 68

सनंदन उवाच । एवमुक्त्वाऽभवंन्मौनी स वहञ्शिबिकां द्विजः । सोऽपि राजाऽवतीर्योर्व्यां तत्पादौ जगृहे त्वरन् ॥ ६८ ॥

சனந்தனன் கூறினான்: இவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பிராமணன் மௌனமடைந்து பல்லக்கைத் தூக்கிச் சென்றான். அரசனும் விரைந்து தரையில் இறங்கி அவன் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 69

राजोवाच । भो भो विसृज्य शिबिकां प्रसादं कुरु मे द्विज । कथ्यतां को भवानत्र जाल्मरुपधरः स्थितः ॥ ६९ ॥

அரசன் கூறினான்: ஏய்! ஏய்! பல்லக்கை இறக்கி வைத்து என்மேல் அருள் செய், ஓ இருமுறை பிறந்தவனே. சொல்லு—இங்கு இந்தத் தாழ்ந்த வேடத்தில் நிற்பது நீ யார்?

Verse 70

यो भवान्यदपत्यं वा यदागमनकारणम् । तत्सर्वं कथ्यतां विद्वन्मह्यं शुश्रूषवे त्वया ॥ ७० ॥

ஓ ஞானியே, நீங்கள் யார், பவானியின் புதல்வன் யார், உங்கள் வருகையின் காரணம் என்ன—இவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; ஏனெனில் நான் உங்கள் வாக்கை கேட்க ஆவலாய் இருக்கிறேன்.

Verse 71

ब्राह्मण उवाच । श्रूयतां कोऽहमित्येतद्वक्तुं भूप न शक्यते । उपयोगनिमित्तं च सर्वत्रागमनक्रिया ॥ ७१ ॥

பிராமணன் கூறினான்: கேள். ஓ அரசே, ‘நான் யார்’ என்று அப்படியே சொல்ல இயலாது. எங்கும் வரவும் போகவும் ஏதோ ஒரு நோக்கத்தினாலேயே நிகழ்கிறது.

Verse 72

सुखदुःखोपभोगौ तु तौ देहाद्युपपादकौ । धर्माधर्मोद्भवौ भोक्तुं जंतुर्देहादिमृच्छति ॥ ७२ ॥

இன்பம்–துன்பம் ஆகிய அனுபவங்களே உடல் முதலிய நிலைகளின் தோற்றத்திற்குக் காரணம். தர்ம–அதர்மத்தால் உண்டான பலனை அனுபவிக்க உயிர் உடல் முதலியவற்றை அடைகிறது॥७२॥

Verse 73

सर्वस्यैव हि भूपाल जंतोः सर्वत्र कारणम् । धर्माधर्मौ यतस्तस्मात्कारणं पृच्छ्यते कुतः ॥ ७३ ॥

அரசே! எல்லா இடங்களிலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் காரணம் தர்மமும் அதர்மமும் தான். ஆகவே தனியாக ‘காரணம்’ எங்கிருந்து கேட்கப்படுகிறது?॥७३॥

Verse 74

राजोवाच । धर्माधर्मौ न संदेहः सर्वकार्येषु कारणम् । उपभोगनिमित्तं च देहाद्देहांतरागमः ॥ ७४ ॥

அரசன் கூறினான்—தர்மமும் அதர்மமும் தான் எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் அவற்றின் பலன்களுக்கும் காரணம் என்பதில் ஐயமில்லை; அனுபவத்திற்காகவே உயிர் ஒரு உடலிலிருந்து மற்றொரு உடலுக்குச் செல்கிறது॥७४॥

Verse 75

यत्त्वेतद्भवता प्रोक्तं कोऽहमित्येतदात्मनः । वक्तुं न शक्यते श्रोतुं तन्ममेच्चा प्रवर्तते ॥ ७५ ॥

நீங்கள் கூறிய ‘நான் யார்?’ என்ற ஆத்ம விசாரம் உண்மையில் சொல்லவும் முழுமையாகக் கேட்கவும் இயலாதது; ஆயினும் அதைத் தொடர வேண்டுமென என் உள்ளத்தில் ஏக்கம் எழுந்தது॥७५॥

Verse 76

योऽस्ति योऽहमिति ब्रह्मन्कथं वक्तुं न शक्यते । आत्मन्येव न दोषाय शब्दोऽहमिति यो द्विजा ॥ ७६ ॥

பிராமணரே! ‘இருப்பவன் யார்’ ‘நான் யார்’ என்ற தத்துவம் சொற்களில் அடங்காது. இருபிறப்பினரே! ஆத்மாவிற்கே ‘நான்’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவது குற்றமல்ல॥७६॥

Verse 77

ब्राह्मण उवाच । शब्दोऽहमिति दोषाय नात्मन्येवं तथैव तत् । अनात्मन्यात्मविज्ञानं शब्दो वा श्रुतिलक्षणः ॥ ७७ ॥

பிராமணன் கூறினான்— ‘நான் சொல் (சப்தம்) தான்’ என்று கூறுதல் குற்றம்; ஆத்மாவிற்கு அது அப்படியல்ல. ஆத்மையல்லாததில் ஆத்மஞானத்தை ஏற்றிவைப்பது குற்றம்; ‘சப்தம்’ என்பது ஸ்ருதியில் அறியப்படும் ஒரு பெயர்ச்சொல் மட்டுமே.

Verse 78

जिह्वा ब्रवीत्यहमिति दंतौष्टतालुक नृप । एतेनाहं यतः सर्वे वाङ्निष्पादनहेतवः ॥ ७८ ॥

அரசே! நாவு ‘நான் பேசுகிறேன்’ என்று கூறுகிறது; பற்கள், உதடுகள், அண்ணமும் துணை செய்கின்றன. ஆயினும் ‘நான்’ என்ற அகந்தை நாவினாலேயே வெளிப்படுகிறது; இவை அனைத்தும் வாக்கு உண்டாக உதவும் காரணங்கள் மட்டுமே.

Verse 79

किं हेतुभिर्वदूत्येषा वागेवाहमिति स्वयम् । तथापि वागहमेद्वक्तुमित्थं न युज्यते ॥ ७९ ॥

அவள் காரணங்களின் துணையால் ஏன் பேச வேண்டும்? வாக்கே தானாக ‘நானே வாக்கு’ என்று கூறுகிறது. இருந்தும் ‘நானே வாக்கு’ என்று இவ்விதம் சொல்லுதல் பொருந்தாது.

Verse 80

पिंडः पृथग्यतः पुंसः शिरःपाण्यादिलक्षणः । ततोऽहमिति कुत्रैनां संज्ञां राजन्करोम्यहम् ॥ ८० ॥

அரசே! தலை, கைகள் முதலிய இலக்கணங்களுடன் உள்ள இந்த உடற்பிண்டம் புருஷன் (ஆத்மா) என்பதிலிருந்து வேறானது; அப்படியிருக்க ‘நான்’ என்ற பெயரை இதற்கு எங்கே உரியதாகச் சூட்டுவேன்?

Verse 81

यद्यन्योऽस्ति परः कोऽपि मत्तः पार्थिवसत्तम् । न देहोऽहमयं चान्ये वक्तुमेवमपीष्यते ॥ ८१ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே! என்னைவிட மேலானவர் யாரேனும் இருந்தால் பிறர் இவ்வாறு சொல்லலாம்; ஆனால் ‘நான் இந்த உடல் அல்ல’ என்ற உரையை மற்றொருவர் கூறுவது பொருந்தாது.

Verse 82

यदा समस्तदेहेषु पुमानेको व्यवस्थितः । तददा हि को भवान्कोऽहमित्येतद्विफलं वचः ॥ ८२ ॥

எல்லா உடல்களிலும் ஒரே புருஷன் (ஆத்மா) நிலைத்திருக்கிறான் என்று உணர்ந்தபோது, “நீ யார்? நான் யார்?” என்ற பேச்சு பயனற்றதாகிறது।

Verse 83

त्वं राजा शिबिका चेयं वयं वाहाः पुरः सराः । अयं च भवतो लोको न सदेतन्नृपोच्यते ॥ ८३ ॥

நீ அரசன், இது பல்லக்கு, நாங்கள் அதைச் சுமப்பவர்கள்—முன்னே சென்று எடுத்துச் செல்பவர்கள்; ஆனால் உன்னுடைய இந்த ‘அரசத்தன்மை’ உண்மையல்ல, ஆகவே பரமார்த்தத்தில் நீ அரசன் எனப்படமாட்டாய்।

Verse 84

वृक्षाद्दारु ततश्चेयं शिबिका त्वदधिष्टिता । क्व वृक्षसंज्ञा वै तस्या दारुसंज्ञाथवा नृप ॥ ८४ ॥

மரத்திலிருந்து மரக்கட்டை, அந்த மரக்கட்டையிலிருந்து இந்தப் பல்லக்கு உருவானது; அதில் நீ அமர்ந்திருக்கிறாய். அரசே, இப்போது அதற்கு ‘மரம்’ என்ற பெயர் எங்கே, ‘மரக்கட்டை’ என்ற பெயர் எங்கே?

Verse 85

वृक्षारूढो महाराजो नायं वदति ते जनः । न च दारुणि सर्वस्त्वां ब्रवीति शिबिकागतम् ॥ ८५ ॥

மகாராஜா, நீ மரத்தில் ஏறி இருக்கும்போது மக்கள் உன்னை அழைக்கமாட்டார்கள்; நீ பல்லக்கில் அமர்ந்திருக்கும்போதும், உன்னை தரையில் இருப்பவனென யாரும் பேசமாட்டார்கள்।

Verse 86

शिबिकादारुसंघातो स्वनामस्थितिसंस्थितः । अन्विष्यतां नृपश्रेष्टानन्ददाशिबिका त्वया ॥ ८६ ॥

இந்தப் பல்லக்கு மரத்துண்டுகளின் கூட்டமே; ‘பல்லக்கு’ என்ற பெயருக்காக மட்டும் அமைக்கப்பட்டது. அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதை ஆராய்ந்து பார்—விவேகம் எழச் செய்து அறிவும் ஆனந்தமும் தரும்.

Verse 87

एवं छत्रं शलाकाभ्यः पृथग्भावो विमृश्यताम् । क्व जातं छत्रमित्येष न्यायस्त्वयि तथा मयि ॥ ८७ ॥

அதேபோல் குடையும் அதன் கம்பிகளும் தனித்தனியாக உள்ளன என்ற எண்ணத்தை நன்கு ஆராய்க. “குடை எங்கிருந்து பிறந்தது?”—இந்த நியாயம் உனக்கும் எனக்கும் சமமாகப் பொருந்தும்.

Verse 88

पुमान्स्त्री गौरजा बाजी कुंजरो विहगस्तरुः । देहेषु लोकसंज्ञेयं विज्ञेया कर्महेतुषु ॥ ८८ ॥

ஆண்-பெண், மாடு-ஆடு-குதிரை, யானை-பறவை-மரம்—இவை உலகில் வழங்கும் பெயர்கள் உடல்களைச் சார்ந்தவையே; அவை கர்மக் காரணங்களால் எழுந்தவை என அறிய வேண்டும்.

Verse 89

पुमान्न देवो न नरो न पशुर्न च पादपः । शरीराकृतिभेदास्तु भूपैते कर्मयोनयः ॥ ८९ ॥

ஆத்மா உண்மையில் தேவனும் அல்ல, மனிதனும் அல்ல, விலங்கும் அல்ல, மரமும் அல்ல. அரசே, இவை உடல் வடிவ வேறுபாடுகள் மட்டுமே; கர்ம யோனியிலிருந்து தோன்றியவை.

Verse 90

वस्तु राजेति यल्लेके यञ्च राजभटात्मकम् । तथान्यश्च नृपेत्थं तन्न सत्यं कल्पनामयम् ॥ ९० ॥

உலகம் ‘அரசன்’ என்று உண்மைப் பொருளாகக் கருதுவதும், ‘அரசன்-பணியாளர்’ என அமைந்ததாக எண்ணுவதும், இதுபோல் ‘ஆளுநன்’ என்று கருதப்படும் அனைத்தும்—பரம சத்தியமல்ல; அது கற்பனைமயம்.

Verse 91

यस्तु कालांतरेणापि नाशसंज्ञामुपैति वै । परिणामादिसंभूतं तद्वस्तु नृप तञ्च किम् ॥ ९१ ॥

ஆனால் காலப்போக்கில் ‘அழிந்தது’ என்று சொல்லப்படுவது—மாற்றம் முதலியவற்றால் தோன்றியது—அரசே, அந்தப் பொருள் உண்மையில் என்ன?

Verse 92

त्वं राजा सर्वसोकस्य पितुः पुत्रो रिपो रिपुः । पत्न्याः पतिः पिता सूनोः कस्त्वं भूप वदाम्यहम् ॥ ९२ ॥

நீ எல்லா துக்கங்களுக்கும் அரசன்; தந்தைக்கு மகன், பகைவனுக்கு பகைவன். மனைவிக்கு கணவன், பிள்ளைக்கு தந்தை. ஓ அரசே, நீ உண்மையில் யார்? நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 93

त्वं किमेतच्चिरः किं तु शिरस्तव तथो दरम् । किमु पादादिकं त्वेतन्नैव किं ते महीपते ॥ ९३ ॥

உன் இந்தத் தலை என்ன? உண்மையில் உன் ‘தலை’ என்பதே என்ன—அதேபோல் உன் வயிறு என்ன? இந்தப் பாதங்கள் முதலிய அங்கங்கள் என்ன? ஓ மஹீபதே, உனக்கு உண்மையில் ‘உன்னுடையது’ என்ன?

Verse 94

समस्तावयवेभ्यस्त्वं पृथग्भूतो व्यवस्थितः । कोऽहमित्यत्र निपुणं भूत्वा चिंतय पार्थिव ॥ ९४ ॥

உடலின் எல்லா அங்கங்களும் அவற்றின் கூறுகளும் ஆகியவற்றிலிருந்து நீ தனித்துப் பிரிந்து நிற்கிறாய். ஆகவே, ஓ அரசே, ‘நான் யார்?’ என்ற விசாரணையில் தேர்ச்சி பெற்று ஆழ்ந்து சிந்தி.

Verse 95

एवं व्यवस्थिते तत्त्वे मयाहमिति भावितुम् । पृथकूचरणनिष्पाद्यं शक्यं तु नृपते कथम् ॥ ९५ ॥

தத்துவம் இவ்வாறு நிலைபெற்றபின், ஓ அரசே, ‘நான்’ ‘என்னுடையது’ என்ற எண்ணத்தை எவ்வாறு தக்கவைக்க முடியும்? அது தனித்த முயற்சியால் உருவாக்கி நிலைநிறுத்த வேண்டியதென எப்படி?