Sṛṣṭi-pralaya-kathana: Mahābhūta-guṇāḥ, Vṛkṣa-indriya-vādaḥ, Prāṇa-vāyu-vyavasthā

Verse 1

श्रीनारद उवाच । कुतः सृष्टमिदं ब्रह्मञ्जगत्स्थावरजंगमम् । प्रलये च कमभ्येति तन्मे ब्रूहि सनन्दन ॥ १ ॥

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்— ஓ பிரம்மனே, அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் எதிலிருந்து படைக்கப்பட்டது? மேலும் பிரளயத்தில் அது யாரிடத்தில் லயமாகிறது? ஓ சனந்தனனே, எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 2

ससागरः सगगनः सशैलः सबलाहकः । सभूमिः साग्निपवनो लोकोऽयं केन निर्मितः ॥ २ ॥

கடல்கள், வானம், மலைகள், மேகங்கள், பூமி, மேலும் அக்கினி-வாயுவுடன் கூடிய இவ்வுலகம் யாரால் உருவாக்கப்பட்டது?

Verse 3

कथं सृष्टानि भूतानि कथं वर्णविभक्तयः । शौचाशौचं कथं तेषां धर्माधर्मविधिः कथम् ॥ ३ ॥

உயிர்கள் எவ்வாறு படைக்கப்பட்டன? வர்ணப் பிரிவுகள் எவ்வாறு வகுக்கப்பட்டன? அவர்களுக்கு சௌசம்–அசௌசம் எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படுகிறது? தர்ம–அதர்ம விதிகள் எவ்வாறு நிறுவப்பட்டன?

Verse 4

कीदृशो जीवतां जीवः क्व वा गच्छंति ये मृताः । अस्माल्लोकादमुं लोकं सर्वं शंसतु मे भवान् ॥ ४ ॥

உயிருள்ளவர்களில் உள்ள ஜீவாத்மாவின் இயல்பு என்ன? இறந்தவர்கள் எங்கே செல்கிறார்கள்? இவ்வுலகத்திலிருந்து அந்தப் பரலோகம்வரை—ஓ வணக்கத்தக்கவரே, அனைத்தையும் எனக்கு விளக்குங்கள்.

Verse 5

सनंदन उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि चेतिहासं पुरातनम् । भृगुणाभिहितं शास्त्रं भरद्वाजाय पृच्छते ॥ ५ ॥

சனந்தனன் கூறினான்—ஓ நாரதா, கேள்; நான் ஒரு பழமையான புனித இதிஹாசத்தை உரைப்பேன்—பரத்வாஜன் கேட்டபோது ப்ருகு கூறிய சாஸ்திர உபதேசம் அது.

Verse 6

कैलासशिखरे दृष्ट्वा दीप्यमानं महौजसम् । भृगुमहर्षिमासीनं भरद्वाजोऽन्वपृच्छत ॥ ६ ॥

கைலாசச் சிகரத்தில் பேரொளியுடன் விளங்கும் மகரிஷி ப்ருகுவை அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, பரத்வாஜன் அருகே சென்று பணிவுடன் வினவினான்.

Verse 7

भरद्वाज उवाच । कथं जीवो विचरति नानायोनिषु संततम् । कथं मुक्तिश्च संसाराज्जायते तस्य मानद ॥ ७ ॥

பரத்வாஜன் கூறினான்—ஜீவன் எவ்வாறு இடையறாது பல யோனிகளில் அலைகிறது? ஓ மானதா, அவனுக்கு சம்சாரத்திலிருந்து முக்தி எவ்வாறு உண்டாகிறது?

Verse 8

यश्च नारायणः स्रष्टा स्वयंभूर्भगवन्स्वयम् । सेव्यसेवकभावेन वर्तेते इति तौ सदा ॥ ८ ॥

அந்த நாராயணனே—ஸ்ரஷ்டா, ஸ்வயம்பூ, ஸ்வயம் பகவான்—என்றென்றும் இருவகை உறவில் நிலைகொள்கிறான்: ஆராத்யன் (சேவ்யன்) என்றும், (அந்தர்யாமியாக) ஆராதிப்பவன் (சேவகன்) என்றும்।

Verse 9

प्रविशंति लये सर्वे यमीशं सचराचराः । लोकानां रमणः सोऽयं निर्गुणश्च निरंजनः ॥ ९ ॥

பிரளய காலத்தில் அசையும்-அசையாத அனைத்தும் யம-நியமத்தின் ஈசனாகிய ஆண்டவனில் லயமாகின்றன. அவனே உலகங்களின் இன்பம்—நிர்குணன், நிரஞ்சனன்।

Verse 10

अनिर्दश्योऽप्रतर्क्यश्च कथं ज्ञायेत कैर्मुने । कथमेनं परात्मानं कालशक्तिदुरन्वयम् ॥ १० ॥

அவன் காணமுடியாதவன், தர்க்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன்—முனிவரே, அவனை யார் அறிய முடியும்? காலமும் அதன் சக்தியும் பின்தொடர இயலாத அந்த பரமாத்மாவை எவ்வாறு உணரலாம்?

Verse 11

अतर्क्यचरितं वेदाः स्तुवन्ति कथमादरात् । जीवो जीवत्वमुल्लंघ्य कथं ब्रह्म समन्वयात् ॥ ११ ॥

தர்க்கத்தால் எட்டாத அவனுடைய நிலையை வேதங்கள் பக்தியுடன் எவ்வாறு போற்றுகின்றன? மேலும் ஜீவன் ஜீவத்துவத்தைத் தாண்டி சமன்வயத்தால் எவ்வாறு பிரம்மமாகிறது?

Verse 12

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे ब्रूहि कृपानिधे । एवं स भगवान्पृष्टो भरद्वाजेन संशयम् ॥ १२ ॥

இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஆகவே சொல்லுங்கள், கருணை நிதியே. பரத்வாஜன் சந்தேகத்தைப் பற்றி கேட்டபோது அந்தப் போற்றத்தக்க முனிவர் பதிலளிக்கத் தயாரானார்।

Verse 13

महर्षिर्ब्रह्मसंकाशः सर्वं तस्मै ततोऽब्रवीत् । भृगुरुवाच । मानसो नाम यः पूर्वो विश्रुतो वै महर्षिभिः ॥ १३ ॥

அப்போது பிரம்மனை ஒத்த ஒளியுடைய அந்த மகரிஷி அவனுக்கு அனைத்தையும் முறையாக உரைத்தார். ப்ருகு கூறினார்—‘மானஸ’ எனப்படும் அந்தப் பழம்பெரும் ரிஷி, மகரிஷிகளிடையே நிச்சயமாகப் புகழ்பெற்றவர்.

Verse 14

अनादिनिधनो देवस्तथा तेभ्योऽजरामरः । अव्यक्त इति विख्यातः शाश्वतोऽथाक्षयोऽव्ययः ॥ १४ ॥

அந்த தேவன் ஆதியும் அந்தமும் அற்றவன்; அவர்களையெல்லாம் கடந்த அஜரன், அமரன். அவர் ‘அவ்யக்தன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்—நித்தியன், அழியாதவன், மாறாதவன்.

Verse 15

यतः सृष्टानि भूतानि जायंते च म्रियंति च । सोऽमृजत्प्रथमं देवो महांतं नाम नामतः ॥ १५ ॥

எவரிடமிருந்து படைக்கப்பட்ட உயிர்கள் பிறந்து இறக்கின்றனவோ—அந்த தேவன் முதலில் ‘மஹத்’ எனப்படும் தத்துவத்தை அதே பெயரால் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 16

आकाशमिति विख्यातं सर्वभूतधरः प्रभुः । आकाशादभवद्वारि सलिलादग्निमारुतौ ॥ १६ ॥

அனைத்து உயிர்களையும் தாங்கும் அந்தப் பிரபு ‘ஆகாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றவன். ஆகாசத்திலிருந்து நீர் தோன்றியது; நீரிலிருந்து அக்கினியும் வாயுவும் வெளிப்பட்டன.

Verse 17

अग्निमारुतसंयोगात्ततः समभवन्मही । ततस्तेजो मयं दिव्यं पद्मं सृष्टं स्वयंभुवा ॥ १७ ॥

அக்கினி-வாயு சேர்க்கையிலிருந்து பின்னர் பூமி தோன்றியது. அதன் பின் ஸ்வயம்பூ படைப்பாளர் ஒளிமயமான தெய்வீகத் தாமரையைப் படைத்தான்.

Verse 18

तस्मात्पद्मात्समभवद्व्रह्मा वेदमयो विधिः । अहंकार इति ख्यातः सर्वभूतात्मभूतकृत् ॥ १८ ॥

அந்தத் தாமரையிலிருந்து வேதமயமான விதியாகிய பிரம்மா தோன்றினார். அவர் ‘அஹங்காரம்’ எனப் புகழப்படுகிறார்—எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாய் இருந்து அனைத்தையும் படைப்பவர்॥१८॥

Verse 19

ब्रह्मा वै स महातेजा य एते पंच धातवः । शैलास्तस्यास्थिसंघास्तु मेदो मांसं च मेदिनी ॥ १९ ॥

அந்த மகாதேஜஸ்வி பிரம்மா இப் பஞ்சபூதங்களாலேயே அமைந்தவர். மலைகள் அவரது எலும்புக் கூட்டங்கள்; பூமி அவரது மாம்சமும் கொழுப்பும் ஆகும்॥१९॥

Verse 20

समुद्रास्तस्य रुधिरमाकाशमुदरं तथा । पवनश्चैव निश्वासस्तेजोऽग्निर्निम्नगाः शिराः ॥ २० ॥

கடல்கள் அவரது இரத்தம்; ஆகாயம் அவரது வயிறு. காற்று அவரது மூச்சு; அக்கினி அவரது ஒளித்தேஜஸ்; நதிகள் அவரது நரம்புகள்॥२०॥

Verse 21

अग्नीषोमौ च चंद्रार्कौ नयने तस्य विश्रुते । नभश्चोर्ध्वशिरस्तस्य क्षितिः पादौ भुजौ दिशः ॥ २१ ॥

அந்தப் புகழ்பெற்ற விராட்புருஷனுக்கு அக்னி-சோமம், அதாவது சந்திரன் மற்றும் சூரியன், இரு கண்கள். ஆகாயம் அவரது உயர்ந்த தலை; பூமி அவரது பாதங்கள்; திசைகள் அவரது புயங்கள்॥२१॥

Verse 22

दुर्विज्ञेयो ह्यचिन्त्यात्मा सिद्धैरपि न संशयः । स एष भगवान्विष्णुरनन्त इति विश्रुतः ॥ २२ ॥

உண்மையாகவே அவரது தத்துவம் அறிதற்கு அரிது—அவர் அசிந்த்ய ஆத்மா; சித்தர்களுக்கும் இதில் ஐயமில்லை. அவரே பகவான் விஷ்ணு, ‘அனந்தன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்॥२२॥

Verse 23

सर्वभूतात्मभूतस्थो दुर्विज्ञेयोऽकृतात्मभिः । अहंकारस्य यः स्रष्टा सर्वभूतभवाय वै । ततः समभवद्विश्वं पृष्टोऽहं यदिह त्वया ॥ २३ ॥

எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மாவாய், அனைத்தினுள்ளும் அந்தர்யாமியாக உறையும் அவர், சுத்தமில்லா உள்ளத்தார்க்கு அறிதற்கு அரியவர். எல்லா உயிர்களின் தோற்றத்திற்காக அஹங்காரத்தைப் படைத்தவரும் அவரே; அவரிடமிருந்தே இவ்வுலகம் முழுதும் தோன்றியது—நீ இங்கே கேட்டதால் இதை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 24

भग्द्वाज उवाच । गगनस्य दिशां चैव भूतलस्यानिलस्य च । कान्यत्र परिमाणानि संशयं छिंधि तत्त्वतः ॥ २४ ॥

பகத்வாஜர் கூறினார்—ஆகாயம், திசைகள், பூமி, காற்று—இவற்றின் அளவுகள் யாவை? உண்மைத்தத்துவமாக விளக்கி என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்।

Verse 25

भृगुरुवाच । अनंतमेतदाकाशं सिद्धदैवतसेवितम् । रम्यं नानाश्रयाकीर्णं यस्यांतो नाधिगम्यते ॥ २५ ॥

பிருகு கூறினார்—இந்த ஆகாயம் அளவற்றது; சித்தர்களும் தேவசக்திகளும் இதைச் சேவித்து வணங்குகின்றனர். இது அழகியது, பலவகை வாசஸ்தலங்களால் நிறைந்தது; இதன் எல்லை எப்போதும் எட்டப்படாது।

Verse 26

ऊर्ध्वं गतेरधस्तात्तु चंद्रादित्यौ न पश्यतः । तत्र देवाः स्वयं दीप्ता भास्कराभाग्निवर्चसः ॥ २६ ॥

அந்த இயக்கத்தின் மேலிலும் கீழிலும் சந்திரனும் சூரியனும் காணப்படார். அங்கே தேவர்கள் தாமே ஒளிர்வர்—சூரியனைப் போல பிரகாசித்து, அக்கினித் தேஜஸால் ஜ்வலிப்பர்।

Verse 27

ते चाप्यन्तं न पश्यंति नभसः प्रथितौजसः । दुर्गमत्वादनंतत्वादिति मे वद मानद ॥ २७ ॥

அவர்களும்—வானில் பெருந்தேஜஸால் புகழ்பெற்றவர்களாயினும்—அதன் முடிவைக் காணார். இது எட்ட இயலாத கடினத்தினாலா, அல்லது உண்மையிலேயே அளவற்றதினாலா? ஹே மானத, எனக்குச் சொல்வீர்।

Verse 28

उपरिष्टोपरिष्टात्तु प्रज्वलद्भिः स्वयंप्रभैः । निरुद्धमेतदाकाशं ह्यप्रमेयं सुरैरपि ॥ २८ ॥

அதற்கும் மேலே மேலே, தானே ஒளிர்ந்து ஜ்வலிக்கும் உலகங்களால் இந்த ஆகாயம் சூழப்பட்டிருக்கிறது; இந்த வானம் தேவர்களாலும் அளவிட இயலாதது.

Verse 29

पृथिव्यंते समुद्रास्तु समुद्रांते तमः स्मृतम् । तमसोंऽते जलं प्राहुर्जलस्यांतेऽग्निरेव च ॥ २९ ॥

பூமியின் எல்லையில் சமுத்திரங்கள்; சமுத்திரங்களின் எல்லையில் தமஸ் (இருள்) என்று கூறப்படுகிறது. அந்த இருளுக்கு அப்பால் நீர்; அந்த நீரின் எல்லையில் அக்கினியே உள்ளது.

Verse 30

रसातलांते सलिलं जलांते पन्नगाधिपाः । तदंते पुनराकाशमाकाशांते पुनर्जलम् ॥ ३० ॥

ரசாதலத்தின் முடிவில் நீர்; அந்த நீரின் முடிவில் பன்னகாதிபதிகள் (நாகராஜர்கள்). அவர்களுக்கு அப்பால் மீண்டும் ஆகாயம், ஆகாயத்தின் முடிவில் மீண்டும் நீர்.

Verse 31

एवमंतं भगवतः प्रमाणं सलिलस्य च । अग्निमारुततोयेभ्यो दुर्ज्ञेयं दैवतैरपि ॥ ३१ ॥

இவ்வாறு பகவானின் அளவும் எல்லையும், அந்த (பிரபஞ்ச) நீரின் அளவும் எல்லையும் அறிதல் அரிது; அக்கினி, வாயு, நீருடன் தொடர்புடைய தேவர்களாலும் கூட முழுதாய் அறிய இயலாது.

Verse 32

अग्निमारुततोयानां वर्णा क्षितितलस्य च । आकाशसदृशा ह्येते भिद्यंते तत्त्वदर्शनात् ॥ ३२ ॥

அக்கினி, வாயு, நீர் மற்றும் பூமித்தளத்திற்கு உரியதாகக் கூறப்படும் குணவிளக்கங்கள் உண்மையில் ஆகாயம் போல நுண்ணியவை; தத்துவதரிசனத்தில் இவ்வேறுபாடுகள் ஒழிகின்றன.

Verse 33

पठंति चैव मुनयः शास्त्रेषु विविधेषु च । त्रैलोक्ये सागरे चैव प्रमाणं विहितं यथा ॥ ३३ ॥

முனிவர்களும் பல்வேறு சாஸ்திரங்களில், மும்முலகத்திற்கும் கடலிற்கும் உரிய அளவுக் கோல் (பிரமாணம்) யதாவிதமாக நிறுவப்பட்டதெனப் பாடுகின்றனர்।

Verse 34

अदृश्यो यस्त्वगम्यो यः कः प्रमाणमुदीरयेत् । सिद्धानां देवतानां च परिमीता यदा गतिः ॥ ३४ ॥

காணப்படாததும் அணுக இயலாததும் ஆன அவருக்கு அளவை யார் கூற முடியும்? ஏனெனில் சித்தர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் கூட அவர்களின் அடைவு, எல்லை ஆகியவை இறுதியில் வரையறுக்கப்பட்டவையே.

Verse 35

तदागण्यमनंतस्य नामानंतेति विश्रुतम् । नामधेयानुरूपस्य मानसस्य महात्मनः ॥ ३५ ॥

ஆகையால் அளவிட இயலாத அந்த அனந்தன் ‘அனந்த’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான்; மேலும் அந்த மகாத்மாவின் ‘மானஸ’ என்ற பெயரும் அவன் பெயரார்த்தத்திற்கே ஒத்ததாகும்.

Verse 36

यदा तु दिव्यं यद्रूपं ह्रसते वर्द्धते पुनः । कोऽन्यस्तद्वेदितुं शक्यो योऽपि स्यात्तद्विधोऽपरः ॥ ३६ ॥

ஆனால் அந்த தெய்வீக ரூபம்—எத்தகையதாயினும்—சுருங்கி மீண்டும் விரிவடையும் போது, அதனை உண்மையாக அறிய வல்லவர் யார்? அதே வகையிலான மற்றொருவர் இருந்தாலும் கூட.

Verse 37

ततः पुष्करतः सृष्टः सर्वज्ञो मूर्तिमान्प्रभुः । ब्रह्मा धर्ममयः पूर्वः प्रजापतिरनुत्तमः ॥ ३७ ॥

பின்னர் தாமரையிலிருந்து அனைத்தறிவுடைய, உருவமுடைய ஆண்டவன் பிரம்மா தோன்றினார்—ஆதிமூலன், தர்மமயன், ஒப்பற்ற பிரஜாபதி.

Verse 38

भरद्वाज उवाच । पुष्करो यदि संभूतो ज्येष्ठं भवति पुष्करम् । ब्रह्माणं पूर्वजं चाह भवान्संदेह एव मे ॥ ३८ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—புஷ்கரம் தோன்றியதாக இருந்தால், அதே புஷ்கரம் மூத்த புஷ்கரம் என எவ்வாறு சொல்லப்படும்? மேலும் நீங்கள் பிரம்மாவை முன்னே பிறந்தவர் எனவும் கூறுகிறீர்கள்; இதுவே என் ஐயம்.

Verse 39

भृगुरुवाच । मानसस्येह या मूर्तिर्ब्रह्मत्वं समुपागता । तस्यासनविधानार्थं पृथिवी पद्ममुच्यते ॥ ३९ ॥

பிருகு கூறினார்—இங்கு மனத்திலிருந்து எழுந்து பிரம்மத்துவத்தை அடைந்த அந்த வடிவிற்கு ஆசனம் அமைப்பதற்காகப் பூமி ‘பத்மம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 40

कर्णिका तस्य पद्मस्य मेरुर्गगनमुच्छ्रितः । तस्य मध्ये स्थितो लोकान्सृजत्येष जगद्विधिः ॥ ४० ॥

அந்த பத்மத்தின் கர்ணிகை ஆகாயம் வரை உயர்ந்த மேரு மலை. அதன் நடுவில் அமர்ந்த இந்த ஜகத்விதாதா பிரம்மா உலகங்களைப் படைக்கிறார்.

Verse 41

भरद्वाज उवाच । प्रजाविसर्गं विविधं कथं स सृजति प्रभुः । मेरुमध्ये स्थितो ब्रह्मा तद्बहिर्द्विजसत्तम ॥ ४१ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! ஆண்டவன் பலவகை உயிரினப் படைப்பை எவ்வாறு செய்கிறான்? மேலும் பிரம்மா மேருவின் உள்ளே இருந்தும் அதற்கு வெளியிலும் எவ்வாறு இருக்கிறார்?

Verse 42

भृगुरुवाच । प्रजाविसर्गं विविधं मानसो मनसाऽसृजत् । संरक्षणार्थं भूतानां सृष्टं प्रथमतो जलम् ॥ ४२ ॥

பிருகு கூறினார்—மனத்தில் பிறந்த படைப்பாளர் மனத்தினாலேயே பலவகை உயிரினப் படைப்பை நிகழ்த்தினார். உயிர்களின் காப்பும் தாங்குதலும் பொருட்டு முதலில் நீர் படைக்கப்பட்டது.

Verse 43

यत्प्राणाः सर्वभूतानां सृष्टं प्रथमतो जलम् । यत्प्राणाः सर्वभूतानां वर्द्धंते येन च प्रजाः ॥ ४३ ॥

எந்தப் பிராணசக்தியால் எல்லா உயிர்களின் படைப்பில் முதலில் நீர் வெளிப்பட்டதோ, அதே பிராணத்தால் எல்லா உயிர்களும் வளர்கின்றன; அதனால் சந்ததியும் பெருகுகிறது.

Verse 44

परित्यक्ताश्च नश्यंति तेनेदं सर्वमावृत्तम् । पृथिवी पर्वता मेघा मूर्तिमंतश्च ये परे । सर्वं तद्वारुणं ज्ञेयमापस्तस्तंभिरे पुनः ॥ ४४ ॥

நீர்தத்துவம் விலகினால் அனைத்தும் அழிகிறது; அதனால் இவ்வுலகம் முழுதும் சூழப்பட்டுள்ளது. பூமி, மலைகள், மேகங்கள் மற்றும் பிற உருவமுள்ள அனைத்தும்—இவை அனைத்தும் வருணனுக்குரியவை என அறிக; ஏனெனில் ஆபஸ் (நீர்கள்) மீண்டும் இதைத் தாங்கி ஒன்றுபடுத்துகின்றன.

Verse 45

भरद्वाज उवाच । कथं सलिलमुत्पन्नं कथं चैवाग्निमारुतौ । कथं वा मेदिनी सृष्टेत्यत्र मे संशयो महान् ॥ ४५ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—நீர் எவ்வாறு தோன்றியது? அக்கினியும் வாயுவும் எவ்வாறு உண்டாயின? மேலும் பூமி எவ்வாறு படைக்கப்பட்டது? இதைப்பற்றி எனக்கு மிகுந்த ஐயம் உள்ளது.

Verse 46

भृगुरुवाच । ब्रह्मकल्पे पुरा ब्रह्मन् ब्रह्मर्षीणां समागमे । लोकसंभवसंदेहः समुत्पन्नो महात्मनाम् ॥ ४६ ॥

பிருகு கூறினார்—ஓ பிராமணரே! முன்னொரு பிரம்மகல்பத்தில், பிரம்மரிஷிகள் கூடினபோது, அந்த மகாத்ம முனிவர்களின் மனங்களில் உலகங்களின் தோற்றம் குறித்து ஐயம் எழுந்தது.

Verse 47

तेऽतिष्ठन्ध्यानमालंब्य मौनमास्थाय निश्चलाः । त्यक्ताहाराः स्पर्द्धमाना दिव्यं वर्षशतं द्विजाः ॥ ४७ ॥

அவர்கள் தியானத்தைத் துணையாகக் கொண்டு, மௌனத்தைப் பின்பற்றி, அசையாமல் நிலைத்திருந்தனர். உணவைத் துறந்து, அந்த இருமுறை பிறந்த முனிவர்கள் தவத்தில் போட்டியுடன் நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் தாங்கினர்.

Verse 48

तेषां ब्रह्ममयी वाणी सर्वेषां श्रोत्रमागमत् । दिव्या सरस्वती तत्र संबभूव नभस्तलात् ॥ ४८ ॥

அப்போது அவர்களெல்லாரின் செவிகளில் பிரம்மமயமான, வேதரசம் நிறைந்த வாணி புகுந்தது; அங்கே ஆகாயவெளியிலிருந்து திவ்ய சரஸ்வதி வெளிப்பட்டாள்॥ ४८ ॥

Verse 49

पुरास्तिमितमाकाशमनंतमचलोपमम् । नष्टचंद्रार्कपवनं प्रसुप्तमिव संबभौ ॥ ४९ ॥

அப்போது ஆகாயம் முற்றிலும் அசையாது—முடிவிலாதது, மலைபோல் நிலைத்தது; சந்திரன், சூரியன், காற்றும் மறைந்து, உலகமெல்லாம் உறங்கியதுபோல் தோன்றியது॥ ४९ ॥

Verse 50

ततः सलिलमुत्पन्नं तमसीव तमः परम् । तस्माच्च सलिलोत्पीडादुदतिष्ठत मारुतः ॥ ५० ॥

பின்னர் நீர் தோன்றியது—இருளிலிருந்து இன்னும் ஆழ்ந்த இருள் எழுந்ததுபோல்; அந்த நீரின் உள்ளழுத்தமும் கலக்கமும் காரணமாக மாருதன் (காற்று) எழுந்தான்॥ ५० ॥

Verse 51

यथाभवनमच्छिद्रं निःशब्दमिव लक्ष्यते । तच्चांभसा पूर्यमाणं सशब्दं कुरुतेऽनिलः ॥ ५१ ॥

துளையற்ற வீடு அமைதியாகத் தோன்றுவது போல, அது நீரால் நிரம்பும்போது அனிலன் (காற்று) அதை ஒலியுடன் முழங்கச் செய்கிறான்॥ ५१ ॥

Verse 52

तथा सलिलसंरुद्धे नभसोंऽतं निरंतरे । भित्त्वार्णवतलं वायुः समुत्पतति घोषवान् ॥ ५२ ॥

அவ்வாறே நீரால் ஆகாயவெளி இடையறாது அடைக்கப்பட்டபோது, பேரொலியுடன் காற்று கடல்தளத்தைப் பிளந்து மேலே பாய்ந்து எழுகிறது॥ ५२ ॥

Verse 53

एषु वा चरते वायुरर्णवोत्पीडसंभवः । आकाशस्थानमासाद्य प्रशांतिं नाधिगच्छति ॥ ५३ ॥

இவற்றில் கடலின் கலக்கத்தால் பிறந்த வாயு அலைந்து திரிகிறது; ஆகாய நிலையடைந்தாலும் அது அமைதியை அடையாது।

Verse 54

तस्मिन्वाय्वम्बुसंघर्षे दीप्ततेजा महाबलः । प्रादुरासीदूर्ध्वशिखः कृत्वा निस्तिमिरं तमः ॥ ५४ ॥

அந்த வாயு-நீர் மோதலில் ஒளிவீசும் மகாபல சக்தி வெளிப்பட்டது; அதன் சுடர் மேலே எழுந்து இருளைத் திமிரமற்றதாக்கியது।

Verse 55

अग्निः पवनसंयुक्तः खं समाक्षिपते जलम् । तदग्निवायुसंपर्काद्धनत्वमुपपद्यते ॥ ५५ ॥

வாயுவுடன் சேர்ந்த அக்னி நீரை ஆகாயத்திற்குள் இழுக்கிறது; அந்த அக்னி-வாயு தொடர்பால் அடர்த்தி (கனத்தன்மை) உண்டாகிறது।

Verse 56

तस्याकाशं निपतितः स्नेहात्तिष्ठति योऽपरः । स संघातत्वमापन्नो भूमित्वमनुगच्छति ॥ ५६ ॥

அதன் மற்றொரு பகுதி ஆகாயத்தில் விழுந்தாலும் ஒட்டுணர்வால் ஒன்றாகத் தங்கி, திரளாகி பூமித்தன்மையை அடைகிறது।

Verse 57

रसानां सर्वगंधानां स्नेहानां प्राणिनां तथा । भूमिर्योनिरियं ज्ञेया यस्याः सर्वं प्रसूयते ॥ ५७ ॥

எல்லா சுவைகளுக்கும், எல்லா மணங்களுக்கும், எல்லா நெய்மையுள்ள சாரங்களுக்கும், உயிர்களுக்கும் இந்தப் பூமியே யோனி—மூலத் தாய்—என்று அறிய வேண்டும்; ஏனெனில் அவளிடமிருந்தே அனைத்தும் பிறக்கின்றன।

Verse 58

भरद्वाज उवाच । य एते धातवः पंच रक्ष्या यानसृजत्प्रभुः । आवृता यैरिमे लोका महाभूताभिसंज्ञितैः ॥ ५८ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—பிரபு படைத்தும் காக்கப்பட வேண்டிய அந்த ஐந்து தாதுக்கள் யாவை? ‘மஹாபூதங்கள்’ என அழைக்கப்படுவனாலே இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் பரவி மூடப்பட்டுள்ளன அல்லவா?

Verse 59

यदाऽसृजत्सहस्त्राणि भूतानां स महामतिः । पश्चात्तेष्वेव भूतत्वं कथं समुपपद्यते ॥ ५९ ॥

அந்த மகாமதி ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் படைத்தபின், பின்னர் அதே உயிர்களிலேயே மீண்டும் ‘பூதத்துவம்’—உடல் ஏற்ற நிலை—எவ்வாறு ஏற்படுகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது?

Verse 60

भृगुरुवाच । अमितानि महाष्टानि यांति भूतानि संभवम् । अतस्तेषां महाभूतशब्दोऽयमुपपद्यते ॥ ६० ॥

பிருகு கூறினார்—அந்த எட்டு மகாதத்துவங்கள் அளவற்றவை; அவற்றினாலேயே உயிர்கள் வெளிப்படுகின்றன. ஆகவே அவற்றிற்கு ‘மஹாபூதம்’ என்ற சொல் பொருந்தும்.

Verse 61

चेष्टा वायुः खमाकाशमूष्माग्निः सलिलं द्रवः । पृथिवी चात्र संघातः शरीरं पांचभौतिकम् ॥ ६१ ॥

இயக்கம் வாயுவின் இயல்பு; வெளி ஆகாசம்; வெப்பம் அக்னி; நீர் திரவத்தன்மை; பூமி இங்கு திண்மை/கூட்டம்—இவ்வாறு உடல் பஞ்சபௌதிகம்.

Verse 62

इत्यतः पंचभिर्युक्तैर्युक्तं स्थावरजंगमम् । श्रोत्रे घ्राणो रसः स्पर्शो दृष्टिश्चेंद्रियसंज्ञिताः ॥ ६२ ॥

இவ்வாறு பஞ்சத்தால் கூடிய நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் ஆகிய அனைத்துலகமும் அமைந்துள்ளது. செவி, மூக்கு, நாவு (ருசி), தொடு, பார்வை—இவையே இந்திரிய சக்திகள் எனப்படும்.

Verse 63

भरद्वाज उवाच । पंचभिर्यदि भूतैस्तु युक्ताः स्थावरजंगमाः । स्थावराणां न दृश्यंते शरीरे पंच धातवः ॥ ६३ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—நிலையுள்ளவையும் நகர்வுள்ளவையும் உண்மையில் பஞ்சபூதங்களால் அமைந்தவை என்றால், நிலையுள்ள உடல்களில் பஞ்சதாதுக்கள் ஏன் காணப்படவில்லை?

Verse 64

अनूष्मणामचेष्टानां घनानां चैव तत्त्वतः । वृक्षाणां नोपलभ्यंते शरीरे पंच धातवः ॥ ६४ ॥

உண்மையில் வெப்பமற்றதும் இயக்கமற்றதும் அடர்த்தியானதும் ஆகிய மரங்களின் உடலில், விலங்கு உடலைப் போல பஞ்சதாதுக்கள் கிடைக்கவில்லை.

Verse 65

न श्रृण्वंति न पश्यंति न गंधरसवेदिनः । न च स्पर्शं हि जानंति ते कथं पंच धातवः ॥ ६५ ॥

அவர்கள் கேட்கவும் மாட்டார்கள், பார்க்கவும் மாட்டார்கள்; மணம்-சுவையையும் உணரார், தொடுதலையும் அறியார்—அப்படியிருக்க அவர்கள் எவ்வாறு பஞ்சபூதமயர்?

Verse 66

अद्रवत्वादनग्नित्वादभूमित्वादवायुतः । आकाशस्याप्रमेयत्वाद्वृक्षाणां नास्ति भौतिकम् ॥ ६६ ॥

திரவம் அல்லாததால், அக்கினி அல்லாததால், பூமி அல்லாததால், காற்று அல்லாததால்—மேலும் ஆகாயம் அளவிட முடியாததால்—மரங்களுக்கு பரமார்த்தத்தில் தூய பௌதிகத் தத்துவம் இல்லை.

Verse 67

भृगुरुवाच । घनानामपि वृक्षणामाकाशोऽस्ति न संशयः । तेषां पुष्पपलव्यक्तिर्नित्यं समुपपद्यते ॥ ६७ ॥

பிருகு கூறினார்—அடர்ந்த மரங்களிலும் ஆகாயம் (இடவெளி) நிச்சயமாக உள்ளது; அதனால் அவற்றில் மலரும் இளம்பிள்ளைத் தளிர்களும் இடையறாது வெளிப்படுகின்றன.

Verse 68

ऊष्मतो म्लायते पर्णं त्वक्फलं पुष्पमेव च । म्लायते शीर्यते चापि स्पर्शस्तेनात्र विद्यते ॥ ६८ ॥

வெப்பத்தால் இலை வாடுகிறது; அதுபோல பட்டை, கனி, மலரும். அவை வாடி உதிர்கின்றன—ஆகையால் இங்கு ‘ஸ்பரிசம்’ (தொடர்பு) காரணமாக அறியப்படுகிறது.

Verse 69

वाय्वग्न्यशनिनिर्घोषैः फलं पुष्पं विशीर्यते । श्रोत्रेण गृह्यते शब्दस्तस्माच्छृण्वंति पादपाः ॥ ६९ ॥

காற்று, அগ্নி, இடிமுழக்கம் ஆகியவற்றின் பேரொலியால் கனி மலர் உதிர்கின்றன. ஒலி காதால் அறியப்படுகிறது; ஆகவே மரங்களும் ‘கேட்கின்றன’.

Verse 70

वल्ली वेष्टयते वृक्षान्सर्वतश्चैव गच्छति । नह्यदृष्टश्च मार्गोऽस्ति तस्मात्पश्यंति पादपाः ॥ ७० ॥

கொடிகள் மரங்களைச் சுற்றி எல்லாத் திசைகளிலும் பரவுகின்றன. அதன் பாதை கண்களுக்கு தெரியாது; ஆகவே மரங்கள் (போல) அதை ‘காண்கின்றன’.

Verse 71

पुण्यापुण्यैस्तथा गंधैर्धूपैश्च विविधैरपि । अरोगाः पुष्पिताः संति तस्माज्जिघ्रंति पादपाः ॥ ७१ ॥

புண்ணியமும் அபுண்ணியமும் ஆகிய மணங்களாலும், பலவகை தூபப் புகையாலும், செடிகள் நோயின்றி மலர்கின்றன; ஆகவே மரங்கள் (போல) அந்த மணத்தை ‘முகர்கின்றன’.

Verse 72

सुखदुःखयोर्ग्रहणाच्छिन्नस्य च विरोहणात् । जीवं पश्यामि वृक्षाणामचैतन्यं न विद्यते ॥ ७२ ॥

இன்பம் துன்பம் உணர்வதும், வெட்டப்பட்டதும் மீண்டும் முளைப்பதும் காரணமாக, மரங்களில் உயிர்ச்செய்தி (சைதன்யம்) இருப்பதை நான் காண்கிறேன்; அவற்றில் அசைதன்யம் இல்லை.

Verse 73

तेन तज्जलमादत्ते जरयत्यग्निमारुतौ । आहारपरिणामाच्च स्नहो वृद्धिश्च जायते ॥ ७३ ॥

அந்த உள்ளுறையும் தத்துவத்தால் உடல் நீர்தத்துவத்தை ஏற்று, ஜடராக்னியும் பிராணவாயுவும் முதிரச் செய்கிறது; உணவின் மாற்றத்தால் ச்நிக்தம் (போஷச் சாரம்) மற்றும் உடல்வளர்ச்சி உண்டாகின்றன।

Verse 74

जंगमानां च सर्वेषां शरीरे पंञ्च धातवः । प्रत्येकशः प्रभिद्यंते यैः शरीरं विचेष्टते ॥ ७४ ॥

அனைத்து அசையும் உயிர்களின் உடலில் ஐந்து தாது-தத்துவங்கள் உள்ளன. அவை தனித்தனியாகச் செயல்படுகின்றன; அவற்றினாலேயே உடல் இயக்கமும் செயலும் பெறுகிறது।

Verse 75

त्वक् च मांसं तथास्थीनि मज्जा स्नायुश्च पंचमः । इत्येतदिह संघातं शरीरे पृथिवीमये ॥ ७५ ॥

தோல், மாம்சம், எலும்புகள், மஜ்ஜை, மேலும் ஐந்தாவது—நரம்புத் தசைகள் (ஸ்நாயு): பூமித் தத்துவமயமான உடலில் இவைதான் இங்கு தொகுப்பாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 76

तेजो ह्यग्निस्तथा क्रोधश्चक्षुरुष्मा तथैव च । अग्निर्जनयते यच्च पंचाग्नेयाः शरीरिणः ॥ ७६ ॥

தேஜஸே அக்னி; கோபம், கண், உடல் வெப்பமும் அக்னி-சொரூபமே. அக்னி உருவாக்கும் அனைத்தும் சேர்ந்து—உடலுடையோர் இவ்வைந்து ஆக்னேய கூறுகளால் அமைந்தவர்கள்।

Verse 77

श्रोत्रं घ्राणं तथास्यं च हृदयं कोष्ठमेव च । आकाशात्प्राणिनामेते शरीरे पंच धातवः ॥ ७७ ॥

காது, மூக்கு, வாய், இதயம், மேலும் கோஷ்டம் (உள்ளகக் குழி) ஆகியவை—ஆகாசத் தத்துவத்திலிருந்து தோன்றிய ஐந்து உடற்கூறுகளாக உயிர்களின் உடலில் உள்ளன।

Verse 78

श्लेष्मा पित्तमथ स्वेदो वसा शोणितमेव च । इत्यापः पंचधा देहे भवंति प्राणिनां सदा ॥ ७८ ॥

சளி, பித்தம், வியர்வை, கொழுப்பு, இரத்தம்—இவ்வாறு ஆபஸ் (நீர்தத்துவம்) உயிர்களின் உடலில் எப்போதும் ஐந்து வடிவங்களாக நிலைகொள்கிறது।

Verse 79

प्राणात्प्रीणयते प्राणी व्यानाव्द्यायच्छते तथा ॥ ७९ ॥

பிராணனால் உடலுடைய உயிர் ஊட்டமடைந்து மகிழ்கிறது; அதுபோல் வியானனால் அது தாங்கப்பட்டு ஒன்றுபட்டு, முறையாக நிலைபெறுகிறது।

Verse 80

गच्छत्यपानोऽधश्चैव समानो ह्यद्यवस्थितः । उदानादुच्छ्वसितीति पञ्च भेदाच्च भाषते । इत्येते वायवः पंच वेष्टयंतीहदेहिनम् ॥ ८० ॥

அபானன் கீழ்நோக்கிச் செல்கிறது; சமானன் நடுவில் நிலைபெற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது; உதானனால் உச்சுவாசச் செயல் உண்டாகிறது. இவ்வாறு ஐந்து வகைப்படி இவை ஐந்து பிராணவாயுக்கள் எனப் பேசப்படுகின்றன; இவ்வைந்து வாயுக்களும் இங்கு உடலுடையவனைச் சூழ்ந்து நிற்கின்றன।

Verse 81

भूमेर्गंधगुणान्वेत्ति रसं चाद्भ्यः शरीरवान् । तस्य गंधस्य वक्ष्यामि विस्तराभिहितान्गुणान् ॥ ८१ ॥

உடலுடைய உயிர் பூமியிலிருந்து மணத்தின் குணங்களை, நீரிலிருந்து ரசம் (சுவை) என்பதையும் அறிகிறது. இப்போது அந்த மணத்தின் குணங்களை மரபுப்படி விரிவாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 82

इष्टश्चानुष्टगंधश्च मधुरः कटुरेव च । निर्हारी संहतः स्निग्धो रुक्षो विशद एव च ॥ ८२ ॥

மணம் இனிமையானதாயும் இனிமையற்றதாயும் இருக்கலாம்; இனிப்பாயும் காரமாயும் இருக்கலாம். அது சுத்திகரிப்பதாய், அடர்த்தியாய், எண்ணெய்ப்பசையாய், உலர்ச்சியாய், மேலும் விசதம்—தெளிவும் தூய்மையும்—உடையதாயும் கூறப்படுகிறது।

Verse 83

एवं नवविधो ज्ञेयः पार्थिवो गंधविस्तरः । ज्योतिः पश्यति चक्षुर्भ्यः स्पर्शं वेत्ति च वायुना ॥ ८३ ॥

இவ்வாறு பாற்திவத் தத்துவத்தின் நாற்றவிரிவு ஒன்பது வகையென அறியப்பட வேண்டும். ஜ்யோதி கண்களால் ரூபத்தைப் பார்க்கிறது; வாயுவினால் ஸ்பரிசத்தின் அறிவு உண்டாகிறது.

Verse 84

शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसश्चापि गुणाः स्मृताः । रसज्ञानं तु वक्ष्यामि तन्मे निगदतः श्रृणु ॥ ८४ ॥

சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம்—இவையே குணங்கள் எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இப்போது ரசத்தின் அறிவை நான் உரைப்பேன்; நான் கூறுவதைச் செவிமடுத்து கேள்.

Verse 85

रसो बहुविधः प्रोक्त ऋषिभिः प्रथितात्मभिः । मधुरो लवणस्तिक्तः कषायोऽम्लः कटुस्तथा ॥ ८५ ॥

புகழ்பெற்ற முனிவர்கள் ரசம் பலவகை என உரைத்தனர்—மதுரம், லவணம், திக்தம், கஷாயம், அமிலம், கடு ஆகியவை.

Verse 86

एष षडिधविस्तारो रसो वारिमयः स्मृतः । शब्दः स्पर्शश्च रूपश्च त्रिगुणं ज्योतिरुच्यते ॥ ८६ ॥

இந்த ரசம் நீர்மயமானது எனக் கருதப்படுகிறது; அது ஆறு வகையாக விரிகிறது. மேலும் சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம்—இந்த மூன்று குணங்கள் ஜ்யோதி (அக்னித் தத்துவம்) உடையவை எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 87

ज्योतिः पश्यति रूपाणि रूपं च बहुधा स्मृतम् । ह्रस्वो दीर्धस्तथा स्थूलश्चतुरस्रोऽणुवृत्तवान् ॥ ८७ ॥

ஜ்யோதி ரூபங்களைப் பார்க்கிறது; ‘ரூபம்’ பலவகை என நினைவுகூரப்படுகிறது—குறியது, நீண்டது, தடிமையானது, சதுரம், நுண்மை, வட்டம் ஆகியவை.

Verse 88

शुक्लः कृष्णस्तथा रक्तो नीलः पीतोऽरुणस्तथा । कठिनश्चिक्कणः श्लक्ष्णः पिच्छिलो मृदु दारुणः ॥ ८८ ॥

அவை வெண்மை, கருமை, செம்மை; நீலம், மஞ்சள், அருண நிறமும் உடையவை. அவை கடினம், மினுமினுப்பு, மென்மையான மிருதுத்தன்மை, வழுவழுப்பு, மிருது மற்றும் கடுமை எனப் பலவகை.

Verse 89

एवं षोडशविस्तारो ज्योतीरुपगुणः स्मृतः । तत्रैकगुणमाकाशं शब्द इत्येव तत्स्मृतम् ॥ ८९ ॥

இவ்வாறு தேஜஸ்ஸுரூபமான குணம் பதினாறு வகையாக விரிந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது. அவற்றில் ஆகாசத்திற்கு ஒரே குணம்—அதாவது ‘சப்தம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 90

तस्य शब्दस्य वक्ष्यामि विस्तरं विविधात्मकम् । षड्जो ऋषभगांधारौ मध्यमोधैवतस्तथा ॥ ९० ॥

இப்போது அந்த சப்தத்தின் பல்வகை விரிவைச் சொல்கிறேன்—ஷட்ஜம், ரிஷபம், காந்தாரம், மத்யமம் மற்றும் தைவதம்.

Verse 91

पंचमश्चापि विज्ञेयस्तथा चापि निषादवान् । एष सप्तविधः प्रोक्तो गुण आकाशसंभवः ॥ ९१ ॥

பஞ்சமமும் அறியத்தக்கது; அதுபோல நிஷாதம் உடைய ஸ்வரமும். இவ்வாறு ஆகாசத்திலிருந்து தோன்றும் இந்த குணம் ஏழுவகை என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 92

ऐश्वर्य्येण तु सर्वत्र स्थितोऽपि पयहादिषु । मृदंगभेरीशंखानां स्तनयित्नो रथस्य च ॥ ९२ ॥

தன் ஐஸ்வர்யத்தால் அவர் எங்கும் நிலைத்திருப்பவர்—பால் முதலியவற்றிலும் கூட. மிருதங்கம், பேரி, சங்கின் நாதமாகவும், இடிமுழக்கம் மற்றும் தேரின் கனத்த முழக்கமாகவும் அவர் வெளிப்படுகிறார்.

Verse 93

एवं बहुविधाकारः शब्द आकाशसंभवः । वायव्यस्तु गुणः स्पर्शः स्पर्शश्च बहुधा स्मृतः ॥ ९३ ॥

இவ்வாறு பல வடிவங்களுடைய சப்தம் ஆகாசத்திலிருந்து உண்டாகிறது. வாயுவின் தனிச்சிறப்பு குணம் ஸ்பரிசம்; ஸ்பரிசமும் பலவகை எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 94

उष्णः शीतः सुखं दुःखं स्निग्धो विशद एव च । तथा खरो मृदुः श्लक्ष्णो लवुर्गुरुतरोऽपि च ॥ ९४ ॥

அது வெப்பமும் குளிரும், இன்பமும் துன்பமும், நெய்மையும்கூடத் தெளிவுமாகவும் ஆகிறது. அதுபோலக் கரடுமுரடாகவும் மென்மையாகவும், மிருதுவாகவும், இலேசாகவும் கனமாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 95

शब्दस्पर्शौ तु विज्ञेयौ द्विगुणौ वायुरित्युत । एवमेकादशविधो वायव्यो गुण उच्यते ॥ ९५ ॥

சப்தமும் ஸ்பரிசமும் வாயுவின் இரண்டு குணங்கள் என அறிய வேண்டும். இவ்வாறு வாயுவுக்குரிய குணம் பதினொன்று வகை என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 96

आकाशजं शब्दमाहुरेभिर्वायुगुणैः सह । अव्याहतैश्चेतयते नवेति विषमा गतिः ॥ ९६ ॥

சப்தம் ஆகாசத்தில் பிறந்தது என்றும், இவ்வாயுக் குணங்களுடன் சேர்ந்தது என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். தடையில்லாதபோது அது உணரப்படுகிறது; ஆனால் ஒரே மாதிரியாக அல்ல—அதன் இயக்கம் ஒழுங்கற்றது.

Verse 97

आप्यायंते च ते नित्यं धातवस्तैस्तु धातुभिः । आपोऽग्निर्मारुस्चैव नित्यं जाग्रति देहिषु ॥ ९७ ॥

அந்த தாதுக்கள் எப்போதும் பிற தாதுக்களால் ஊட்டம் பெறுகின்றன. உடலுடையவர்களில் நீர், அக்னி, வாயு ஆகிய தத்துவங்கள் நித்தம் விழிப்புடன் செயல்படுகின்றன.

Verse 98

मूलमेते शरीरस्य व्याप्य प्राणानिह स्थिताः । पार्थिवं धातुमासाद्य यथा चेष्टयते बली ॥ ९८ ॥

இத்தத்துவங்கள் உடலின் மூலமே; பிராணங்களை ஊடுருவி இங்கே நிலைகொள்கின்றன. பார்திவத் தாதுவை அடைந்து வல்லவன் தக்கவாறு இயக்கத்தை உண்டாக்குகிறான்॥

Verse 99

श्रितो मूर्द्धानमग्निस्तु शरीरं परिपालयेत् । प्राणो मूर्द्धनि वाग्नौ च वर्तमानो विचेष्टते ॥ ९९ ॥

அக்னி தலைப்பகுதியில் தங்கினால் அது உடலைக் காக்கவும் தாங்கவும் செய்கிறது. பிராணனும் தலை மற்றும் வாக்-அக்னியில் இயங்கி செயற்படுகிறது॥

Verse 100

स जंतुः सर्वभूतात्मा पुरुषः स सनातनः । मनो बुद्धिरहंकारो भूतानि विषयश्च सः ॥ १०० ॥

அவனே எல்லா உயிர்களின் அந்தராத்மா, சனாதன புருஷன். அவனே மனம், புத்தி, அகங்காரம்; அவனே பூதத் தத்துவங்களும் புலன்விஷயங்களும் ஆகின்றான்॥

Verse 101

एवं त्विह स सर्वत्र प्राणैस्तु परिपाल्यते । पृष्ठतस्तु समानेन स्वां स्वां गतिमुपाश्रितः ॥ १०१ ॥

இவ்வாறு இங்கே அது எங்கும் பிராணங்களால் காக்கப்பட்டு தாங்கப்படுகிறது. பின்னால் சமான வாயுவால் ஒவ்வொரு செயலும் தன் தன் வழியைப் பற்றிக் கொள்கிறது॥

Verse 102

वस्तिमूलं गुदं चैव पावकं समुपाश्रितः । वहन्मूत्रं पुरीषं वाप्यपानः परिवर्तते ॥ १०२ ॥

மூத்திரப்பையின் அடிப்பகுதி, குதம் மற்றும் பாசக அக்னியின் அருகில் தங்கி, அபான வாயு மூத்திரமும் மலமும் வெளியேற்றும் பணியைச் செய்கிறது॥

Verse 103

प्रयत्ने कर्मनियमे य एकस्त्रिषु वर्तते । उदान इति तं प्राहुरध्यात्मज्ञानकोविदाः ॥ १०३ ॥

முயற்சி, செயல், செயல்நியமம்—இந்த மூன்றிலும் ஒரே பிராணசக்தி இயங்குகிறது; ஆத்மஞானத்தில் தேர்ந்தோர் அதனை ‘உதானம்’ என அழைப்பர்.

Verse 104

संधिष्वपि च सर्वेषु संनिविष्टस्तथानिलः । शरीरेषु मनुष्याणां व्यान इत्युपदिश्यते ॥ १०४ ॥

எல்லா மூட்டுகளிலும் (சந்திகளில்) நிலைபெற்றிருக்கும் இந்த வாயு, மனித உடல்களில் ‘வியானம்’ என்று போதிக்கப்படுகிறது।

Verse 105

बाहुष्वग्निस्तु विततः समानेन समीरितः । रसान्वारु दोषांश्च वर्तयन्नति चेष्टते ॥ १०५ ॥

கைகளில் உடல்தீ பரவி உள்ளது; ‘சமானம்’ எனும் பிராண ஓட்டம் அதனைத் தூண்டுகிறது. அது ஊட்டரசங்களை இயக்கி, தோஷங்களை ஒழுங்குபடுத்தி வலிமையாகச் செயற்படுகிறது।

Verse 106

अपानप्राणयोर्मध्ये प्राणापानसमीहितः । समन्वितस्त्वधिष्ठानं सम्यक् पचति पावकः ॥ १०६ ॥

அபானம்-பிராணம் இடையில், பிராண-அபானம் சரியாக ஒத்திசைந்தால், தன் இருப்பிடத்தில் நிலைபெற்ற பாவகம் (ஜடராக்னி) உணவை முறையாகச் செரிக்கச் செய்கிறது।

Verse 107

आस्पंहि पायुपर्यंतमंते स्याद्गुदसंज्ञिते । रेतस्तस्मात्प्रजायंते सर्वस्रोतांसि देहिनाम् ॥ १०७ ॥

வாய் முதல் பாயு வரை உள்ள இறுதிப் பகுதி ‘குதம்’ எனப்படுகிறது. அங்கிருந்து ரேதஸ் (வீரியம்) தோன்றுகிறது; அதிலிருந்தே உடலுடையோரின் எல்லா ஸ்ரோதஸ்கள் (நாடி-வழிகள்) உருவாகின்றன।

Verse 108

प्राणानां सन्निपाताश्च सन्निपातः प्रजायते । ऊष्मा चाग्निरिति ज्ञेयो योऽन्नं पचति देहिनाम् ॥ १०८ ॥

பிராணங்களின் கூடுகையால் அவற்றின் கூட்டு சன்னிபாதம் உண்டாகிறது. அந்த உஷ்ணமே உடலுடையோரின் உணவை ஜீரணிக்கச் செய்யும் பாவகன் (அக்னி) என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 109

अग्निवेगवहः प्राणो गुदांते प्रतिहन्यते । स ऊर्ध्वमागम्य पुनः समुत्क्षिपति पावकम् ॥ १०९ ॥

அக்னியின் வேகத்தால் செலுத்தப்படும் பிராணன் குதத்தின் இறுதியில் மோதுகிறது. பின்னர் மேலே எழுந்து மீண்டும் பாவகனைத் தூண்டி உயர்த்துகிறது.

Verse 110

पक्वाशयस्त्वधो नाभ्या ऊर्ध्वमामाशयः स्मृतः । नाभिमूले शरीरस्य सर्वे प्राणाश्च संस्थिताः ॥ ११० ॥

பக்வாசயம் நாபிக்குக் கீழே உள்ளது; ஆமாசயம் நாபிக்குமேல் உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. உடலில் நாபிமூலத்தில் எல்லாப் பிராணங்களும் நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 111

प्रस्थिता हृदयात्सर्वे तिर्यगूर्ध्दमधस्तथा । वहंत्यन्नरसान्नाड्यो दशप्राणप्रचोदिताः ॥ १११ ॥

இதயத்திலிருந்து புறப்படும் நாடிகள் அனைத்தும் குறுக்காகவும், மேலாகவும், கீழாகவும் ஓடுகின்றன. பத்து பிராணங்களின் தூண்டுதலால் அவை அன்னரசத்தை எடுத்துச் செல்கின்றன.

Verse 112

एष मार्गोऽपि योगानां येन गच्छंति तत्पदम् । जितक्लमाः समा धीरा मूर्द्धन्यात्मानमादधन् ॥ ११२ ॥

இதுவும் யோகிகளின் மார்க்கமே; இதனால் அவர்கள் அந்த பரம பதத்தை அடைகிறார்கள். களைப்பை வென்று, சமநிலையுடன் திடமாய் இருந்து, அவர்கள் ஆத்மாவை தலைச்சிகரத்தில் நிறுவுகின்றனர்.

Verse 113

एवं सर्वेषु विहितप्राणापानेषु देहिनाम् । तस्मिन्समिध्यते नित्यमग्निः स्थाल्यामिवाहितः ॥ ११३ ॥

இவ்வாறு பிராணன்-அபானன் முறையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட உடலுடையோரில் உள்ளக அக்கினி எப்போதும் எரிகிறது—பாத்திரத்தில் முறையாக நிறுவப்பட்ட யாகஅக்கினி போல।