The Exposition of the Dvādaśī Vow for the Twelve Months (Dvādaśī-vrata-nirṇaya and Mahā-dvādaśī Lakṣaṇas)

Verse 1

सनातन उवाच । अथ व्रतानि द्वादश्याः कथयामि तवानघ । यानि कृत्वा नरो लोके विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १ ॥

சனாதனன் கூறினான்— ஓ பாவமற்றவனே! இப்போது நான் உனக்கு த்வாதசியின் விரதங்களைச் சொல்கிறேன்; அவற்றை அனுஷ்டித்தால் மனிதன் இவ்வுலகில் விஷ்ணுவுக்கு மேலும் பிரியனாவான்।

Verse 2

चैत्रस्य शुक्लद्वादश्यां मदनव्रतमाचरेत् । स्थापयेदव्रणं कुंभं सिततंदुलपूरितम् ॥ २ ॥

சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல த்வாதசியில் மதன-விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். குறையற்ற கலசத்தை நிறுவி, அதனை வெண்மையான அரிசியால் நிரப்ப வேண்டும்।

Verse 3

नानाफलयुतं तद्वदिक्षुदंडसमन्वितम् । सितवस्त्रयुगच्छन्नं सितचंदनचर्च्चितम् ॥ ३ ॥

அதனை பலவகை பழங்களுடன் அமைத்து, கரும்புத் தண்டுகளையும் சேர்க்க வேண்டும். இரண்டு வெள்ளை துணிகளால் மூடி, வெள்ளை சந்தனக் குழம்பால் பூச வேண்டும்।

Verse 4

नानाभक्ष्यसमोपेतं सहिरण्यं स्वशक्तितः । ताम्रपात्रं गुडोपेतं तस्योपरि निवेशयेत् ॥ ४ ॥

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பலவகை உணவுப்பொருள்களும் பொன்னும் உடன் கூடிய நிவேதனத்தை அமைத்து, அதன் மேல் வெல்லம் சேர்ந்த செம்புப் பாத்திரத்தை வைக்க வேண்டும்।

Verse 5

तत्र संपूजयेद्देवं कामरूपिणमच्युतम् । गंधाद्यैरुपचारैस्तु सोपवासो परेऽहनि ॥ ५ ॥

அங்கே விரும்பிய ரூபம் எடுக்கும் அச்யுதப் பெருமானை நறுமணம் முதலான உபசாரங்களால் முறையாகப் பூஜித்து, அடுத்த நாளில் உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 6

पुनः प्रातः समभ्यर्च्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् । ब्रह्मणान्भोजयेच्चैव तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम् ॥ ६ ॥

மீண்டும் காலையில் முறையாக ஆராதித்து, நிவேதனத்தை ஒரு பிராமணருக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து அவர்களுக்கு தக்ஷிணை வழங்க வேண்டும்।

Verse 7

वर्षमेवं व्रतं कृत्वा घृतधेनुसमन्विताम् । शय्यां तु दद्याद्गुरवे सर्वोपस्करसंयुताम् ॥ ७ ॥

இவ்வாறு ஒரு வருடம் விரதம் அனுஷ்டித்து, நெய் தரும் பசுவுடன் கூடியதும் எல்லா உபகரணங்களும் உடையதுமான படுக்கையை குருவுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 8

कांचनं कामदेवं च शुक्तां गां च पयस्विनीम् । वासोभिर्द्विजदांपत्यं पूजयित्वा समर्पयेत् ॥ ८ ॥

பொன், காமதேவனின் திருவுருவம், சுக்தி (முத்துச் சிப்பி) மற்றும் பால் தரும் பசுவை அளிக்க வேண்டும்; ஆடைகளால் பிராமண தம்பதியரைப் போற்றி இத்தானங்களை அவர்களிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 9

प्रीयतां कामरूपी मे हरिरित्येवमुच्चरन् । यः कुर्याद्विधिनाऽनेन मदनद्वादशीव्रतम् ॥ ९ ॥

“காமரூபம் தரித்த ஹரி என்மேல் பிரீதியடையட்டும்” என்று இவ்வாறு உச்சரித்து, விதிப்படி இந்த மதன-த்வாதசி விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன் அதன் புனிதப் பலனை அடைவான்।

Verse 10

स सर्वपापनिर्भुक्तः प्राप्नोति हरिसाम्यताम् । अस्यामेव समुद्दिष्टं भर्तृद्वादशिकाव्रतम् ॥ १० ॥

அவன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஹரி (விஷ்ணு) சம்யத்தை அடைவான். இதே இடத்தில் ‘பர்த்ரு-த்வாதசிகா விரதம்’ எனும் விரதம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 11

स्वास्तृतां तत्र शय्यां तु कृत्वात्र श्रीयुतं हरिम् । संस्थाप्य मंडपं पुष्पैस्तदुपर्प्युपकल्पयेत् ॥ ११ ॥

அங்கே நன்கு விரிக்கப்பட்ட படுக்கையை அமைத்து, அதன்மேல் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் கூடிய ஹரியை நிறுவி, மண்டபத்தை அமைத்து, அதன் மேல் மலர்களை அர்ப்பணமாகச் சீரமைக்க வேண்டும்।

Verse 12

ततः संपूज्य गंधाद्यैर्व्रती जागरणं निशि । नृत्यवादित्रगीताद्यैस्ततः प्रातः परेऽहनि ॥ १२ ॥

பின்னர் கந்தம் முதலிய உபசாரங்களால் முறையாகப் பூஜித்து, விரதியான் இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்—நடனம், வாத்தியம், பாடல் முதலியவற்றுடன்; அதன் பின் மறுநாள் விடியற்காலையில் (விரதச் செயலை) நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 13

सशय्यं श्रीहरिं हैमं द्विजग्र्याय निवेदयेत् । द्विजान्संभोज्य विसृजद्दक्षिणाभिः प्रतोषितान् ॥ १३ ॥

படுக்கையுடன் கூடிய பொன்னாலான ஸ்ரீஹரியின் விக்ரகத்தை முதன்மை பிராமணருக்கு நிவேதிக்க வேண்டும். பின்னர் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து, தக்ஷிணையால் திருப்தியடையச் செய்து அனுப்ப வேண்டும்।

Verse 14

एवं कृतव्रतस्यापि दांपत्यं जायते स्थिरम् । सप्तजन्मसु भुंक्ते च भोगान् लोकद्वयेप्सितान् ॥ १४ ॥

இவ்வாறு முறையாக விரதம் அனுஷ்டித்தவர்க்கும் தாம்பத்திய வாழ்வு நிலைபெறும்; மேலும் அவர் ஏழு பிறவிகள் வரை இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் ஆகிய இரண்டிலும் விரும்பிய போகங்களை அனுபவிப்பார்।

Verse 15

वैशाखशुक्लद्वादश्यां सोपवासो जितेंद्रियः । संपूज्य माधवं भक्त्या गंधाद्यैरुपचारकैः ॥ १५ ॥

வைசாக மாத சுக்ல த்வாதசியன்று உபவாசமிருந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி; நறுமணப் பொருட்கள் முதலிய உபசாரங்களால் பக்தியுடன் மாதவனை முறையாக முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 16

पक्कान्नं तृप्तिजनकं मधुरं सोदकुंभकम् । विप्राय दद्याद्विधिवन्माधवः प्रीयतामिति ॥ १६ ॥

முறையாக ஒரு பிராமணருக்கு திருப்தி தரும் இனிய சமைத்த அன்னமும் நீர்க்குடமும் தானம் செய்து, ‘மாதவன் பிரசன்னனாகட்டும்’ என்று வேண்ட வேண்டும்।

Verse 17

द्वादश्यां ज्येष्ठशुक्लायां पूजयित्वा त्रिविक्रमम् । गंधाद्यैर्मधुरान्नाढ्यं करक विनिवेदयेत् ॥ १७ ॥

ஜ்யேஷ்ட மாத சுக்ல த்வாதசியன்று திரிவிக்ரமனைப் பூஜித்து, நறுமணப் பொருட்கள் முதலியவற்றுடன் இனிய அன்னம் நிறைந்த கரகப் பாத்திரத்தை நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 18

व्रती द्विजाय तत्पश्चादेकभक्तं समाचरेत् । व्रतेनानेन संतुष्टो देवदेवस्त्रिविक्रमः ॥ १८ ॥

அதன்பின் விரதம் அனுஷ்டிப்பவர் ஒரு பிராமணருக்கு (உரியதை) அளித்து, ஏகபக்தம்—நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு—என்று கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இவ்விரதத்தால் தேவர்களின் தேவன் திரிவிக்ரமன் மகிழ்வான்।

Verse 19

ददाति विपुलान्भोगानंते मोक्षं च नारद । आषाढशुक्लद्वादश्यां द्विजान्द्वादश भोजयेत् ॥ १९ ॥

ஓ நாரதா, இது மிகுந்த போகங்களை அளித்து, இறுதியில் மோக்ஷத்தையும் தரும். ஆஷாட மாத சுக்ல த்வாதசியன்று பன்னிரண்டு த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) அன்னம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 20

मधुरान्नेन तान्पूज्य पृथग्गंधादिकैः क्रमात् । तेभ्यो वासांसि दंडांश्च ब्रह्मसूत्राणि मुद्रिकाः ॥ २० ॥

இனிய அன்னத்தால் அவர்களைப் பூஜித்து, பின்னர் முறையாகத் தனித்தனியாக கந்தம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு வஸ்திரம், தண்டம், யஜ்ஞோபவீதம் (பிரம்மசூத்திரம்), மோதிரங்கள் ஆகியவற்றையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 21

पात्राणि च ददेद्भक्त्या विष्णुर्मे प्रीयतामिति । द्वादश्यां तु नभःशुक्ले श्रीधरं पूजयेद्व्रती ॥ २१ ॥

பக்தியுடன் பாத்திரங்களையும் தானமாக அளித்து—“விஷ்ணு என்மேல் பிரீதியடையட்டும்” என்று வேண்ட வேண்டும். மேலும் நபஸ் (ஸ்ராவண) மாத சுக்ல த்வாதசியன்று விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் ஸ்ரீதரன் (விஷ்ணு) அவரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 22

गंधाद्यैस्तत्परो भक्त्या दधिभक्तैर्द्विजोत्तमान् । संभोज्य दक्षिणा रौप्यां दत्वा नत्वा विसर्ज्जयेत् ॥ २२ ॥

அவர்மேல் ஒருமுக பக்தியுடன் கந்தம் முதலியவற்றால் சிறந்த த்விஜர்களை மரியாதை செய்து, தயிர்சாதம் (ததி-பக்தம்) அளித்து, வெள்ளி தக்ஷிணை கொடுத்து, வணங்கி மரியாதையுடன் அனுப்ப வேண்டும்.

Verse 23

व्रतेनानेन देवेशः श्रीधरः प्रीयतामिति । द्वादश्यां नभस्यशुक्ले व्रती संपूज्य वामनम् ॥ २३ ॥

“இந்த விரதத்தால் தேவேசன் ஸ்ரீதரன் பிரீதியடையட்டும்” என்று வேண்டி, நபஸ்ய (ஸ்ராவண) மாத சுக்ல த்வாதசியன்று விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் வாமனரை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 24

तदग्रे भोजयेद्विप्रान्पायसैर्द्वादशैव च । सौवर्णी दक्षिणां दत्वा विष्णुप्रीतिकरो भवेत् ॥ २४ ॥

அதன்பின் பன்னிரண்டு பங்குகளான பாயசம் (கீர்) கொண்டு பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்; பொன் தக்ஷிணை அளித்தால் திருமால் (விஷ்ணு) திருப்தி அடைவார்।

Verse 25

द्वादश्यामिषशुक्लायां पद्मनाभं समर्चयेत् । गंधाद्यैरुपचारैस्तु तदग्रे भोजयेद्द्विजान् ॥ २५ ॥

சுக்லபக்ஷ த்வாதசியில் பத்மநாபன் (விஷ்ணு) அவரை முறையாக வழிபட வேண்டும்; நறுமணப் பொருட்கள் முதலிய உபசாரங்களை அர்ப்பணித்து, அவர் முன்னிலையில் இருபிறப்போருக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 26

मधुरान्नेन वस्त्राढ्यां सौवर्णीं दक्षिणां ददेत् । व्रतेनैतेन संतुष्टः पद्मनाभो द्विजोत्तम ॥ २६ ॥

இனிய அன்னமும் சிறந்த ஆடைகளும் உடன் பொன் தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! இவ்விரதத்தால் பத்மநாபன் (விஷ்ணு) திருப்தியடைகிறார்।

Verse 27

श्वेतद्वीपगतिं दद्याद्देहभोगांश्च वांछितान् । कार्तिके कृष्णपक्षे तु गोवत्सद्वादशीव्रतम् ॥ २७ ॥

கார்த்திக மாத கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் அனுஷ்டிக்கப்படும் கோவத்ஸ-த்வாதசி விரதம் ஸ்வேதத்வீபம் செல்லும் பேற்றையும், உடலுடன் வாழ்வில் விரும்பிய போக-சுகங்களையும் அளிக்கும்।

Verse 28

तत्र वत्सयुतां गां तु समालिख्य सुगंधिभिः । चंदनाद्यैस्तथा पुष्पमालाभिः प्रार्च्य ताम्रके ॥ २८ ॥

அங்கே கன்றுடன் கூடிய பசுவின் உருவத்தை வரைந்து செம்புப் பாத்திரத்தில் அமைக்க வேண்டும்; பின்னர் சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருட்களாலும் மலர்மாலைகளாலும் அவளை வழிபட வேண்டும்।

Verse 29

पात्रे पुष्पाक्षततिलैरर्घ्यं कृत्वा विधानतः । प्रदद्यात्पादमूलेऽस्या मन्त्रेणानेन नारद ॥ २९ ॥

மலர்கள், அக்ஷதம், எள் ஆகியவற்றுடன் பாத்திரத்தில் விதிப்படி அர்க்யத்தைத் தயாரித்து, ஓ நாரதா, இந்த மந்திரத்தைச் சொல்லி அவளது திருவடிமூலத்தில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 30

क्षीरोदार्णवसंभूते सुरासुरनमस्कृते । सर्वदेवमये देवि सर्वदेवैरलंकृते ॥ ३० ॥

பாற்கடலில் தோன்றிய தேவியே, தேவர்கள் அசுரர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படுபவளே! எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்ட தேவியே, எல்லாத் தேவர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே!

Verse 31

मातर्मातर्गवां मातर्गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते । ततो माषादिसंसिद्धान्वटकांश्च निवेदयेत् ॥ ३१ ॥

அம்மையே, பசுக்களின் அம்மையே, அம்மையே! இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக—உமக்கு நமஸ்காரம். பின்னர் உளுந்து முதலியவற்றால் செய்த வடை/வட்டகங்களை நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 32

एवं पञ्च दशैकं वा यथाविभवमात्मनः । सुरभि त्वं जगन्माता नित्यं विष्णुपदे स्थिता ॥ ३२ ॥

இவ்வாறு தன் இயல்பான வல்லமைக்கேற்ப ஐந்து, பத்து அல்லது ஒன்றையாவது அர்ப்பணிக்கலாம். ஓ சுரபியே, நீ உலகமாதா; எப்போதும் விஷ்ணுபதத்தில் நிலைத்திருப்பவள்।

Verse 33

सर्वदेवमये ग्रासं मया दत्तमिमं ग्रस । सर्वदेवमये देवि सर्वदेवैरलंकृते ॥ ३३ ॥

எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்ட தேவியே, எல்லாத் தேவர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே! நான் அளித்த இந்த ஒரு மோர்சலை ஏற்றுத் தின்றருள்வாயாக; இதுவும் எல்லாத் தேவர்களால் நிறைந்ததே।

Verse 34

मातर्ममाभिलषितं सफलं कुरु नंदिनी । तद्दिने तैलपक्वं च स्थालीपक्वं द्विजोत्तम ॥ ३४ ॥

அம்மை நந்தினீ, என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி பலனளி. அதே நாளில், ஓ த்விஜோத்தமா, எண்ணெயில் சமைத்ததும் பாத்திரத்தில் வேகவைத்ததும் ஆகிய அன்னத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்கவும்.

Verse 35

गोक्षीरं गोघृतं चैव दधि तक्रं च वर्जयेत् । द्वादश्यामूर्जशुक्लायां देवं दामोदरं द्विज ॥ ३५ ॥

பசும்பால், பசுநெய், தயிர், மோர்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். ஊர்ஜ மாதத்தின் சுக்ல த்வாதசியில், ஓ த்விஜா, தாமோதரப் பெருமானை வழிபட வேண்டும்.

Verse 36

समभ्यर्च्योपचारैस्तु गंधाद्यैः सुसमाहितः । तदग्रे भोजयेद्विप्रान्पक्वान्नेनार्कसंख्यकान् ॥ ३६ ॥

நறுமணம் முதலிய உபசாரங்களால் மனம் ஒருமைப்படுத்தி முறையாக வழிபட்டு. பின்னர் அவர் முன்னிலையில் சமைத்த அன்னத்தால் சூரிய-எண்ணிக்கையாம் (பன்னிரண்டு) பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 37

ततः कुंभानपांपूर्णान्वस्त्राच्छन्नान्समर्चितान् । सपूगमोदकस्वर्णांस्तेभ्यः प्रीत्या समर्पयेत् ॥ ३७ ॥

பின்னர் நீரால் நிரம்பிய குடங்களை—துணியால் மூடி முறையாக மரியாதை செய்து—அவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும். மேலும் வெற்றிலை-பாக்கு, மோதகம் (இனிப்பு) மற்றும் பொன்னையும் அன்புடன் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 38

एवं कृते प्रियो विष्णोर्जायतेऽखिलभोगभुक् । देहांते विष्णुसायुज्यं लभते नात्र संशयः ॥ ३८ ॥

இவ்வாறு செய்தால் அவன் விஷ்ணுவுக்கு பிரியனாகி, எல்லா நல்வாழ்வுப் பயன்களையும் அனுபவிப்பான். உடல் முடிவில் விஷ்ணு-சாயுஜ்யத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 39

नीराजनव्रतं चात्र गदितं तन्निबोध मे । सुप्तोत्थितं जगन्नाथमलंकृत्य निशागमे ॥ ३९ ॥

இங்கே நீராஜன விரதமும் கூறப்படுகிறது—என்னிடமிருந்து அதை அறிந்துகொள். இரவு வந்தபோது, உறக்கத்திலிருந்து எழுந்த ஜகந்நாதரை அலங்கரித்து (இந்த முறையைச் செய்ய வேண்டும்)।

Verse 40

अलंकृतो नवं वह्निमुत्पाद्याभ्यर्च्य मन्त्रतः । हुत्वा तत्र समुद्दीप्ते रौप्य दीपिकया मुने ॥ ४० ॥

அலங்கரித்து தூய்மையடைந்து, புதிய புனித அக்னியை எழுப்பி, மந்திரங்களால் அதை வழிபட்டு, அதில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும்; அக்னி தீவிரமாக எரியும்போது, ஓ முனிவரே, வெள்ளி தீபத்தால் (நீராஜனம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

गंधपुष्पाद्यर्चितया जनैर्नीराजयेद्धरिम् । तत्रैवानुगतां लक्ष्मीं ब्रह्माणीं चंडिकां तथा ॥ ४१ ॥

நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் முறையாக வழிபட்டு மக்கள் ஹரிக்கு நீராஜனம் செய்ய வேண்டும்; அங்கேயே அவருடன் இருப்பவளான லக்ஷ்மி, மேலும் பிரஹ்மாணி மற்றும் சண்டிகைக்கும் நீராஜனம்/மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 42

आदित्यं शंकरं गौरीं यक्षं गणपतिं ग्रहान् । मातॄः पितॄन्नगान्नागान्सर्वान्नीराजयेत्क्रमात् ॥ ४२ ॥

வரிசையாக ஆதித்யன், சங்கரன், கௌரி, யக்ஷர்கள், கணபதி, கிரகத் தெய்வங்கள், மாத்ருக்கள், பித்ருக்கள், மலைகள், நாகங்கள்—எல்லோருக்கும்—நீராஜனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 43

गवां नीराजनं कुर्यान्महिष्यादेश्च मंडलम् । नमो जयेति शब्दैश्च घंटाशंखा दिनिःस्वनैः ॥ ४३ ॥

மாடுகளுக்கு நீராஜனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் எருமை முதலிய கால்நடைகளுக்குப் பாதுகாப்பாக மண்டலம் அமைக்க வேண்டும்; ‘நமோ’, ‘ஜய’ என்ற முழக்கங்களுடன், மணி-சங்கு ஒலியோடு.

Verse 44

सिंदूरालिप्तश्रृङ्गाणां चित्राङ्गाणां च वर्णकैः । गवां कोलाहले वृत्ते नीराजनमहोत्सवे ॥ ४४ ॥

நீராஜனப் பெருவிழாவில் பசுக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஆரவாரம் செய்தன; சிலரின் கொம்புகள் சிந்தூரம் பூசப்பட்டு, சிலரின் உடல்கள் பல நிறங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—எங்கும் விழாக்கோலம் முழங்கியது।

Verse 45

तुरगांल्लक्षणोपेताम् गजांश्च मदविप्लुतान् । राजचिह्नानि सर्वाणि च्छत्रादीनि च नारद ॥ ४५ ॥

நாரதா! அங்கே நல்விலக்கணங்களுடன் கூடிய குதிரைகள், மதம் பொங்கும் யானைகள், மேலும் குடை முதலான எல்லா அரசச் சின்னங்களும் (காணப்பட்டன)।

Verse 46

राजा पुरोधसा सार्धं मंत्रिभृत्यपरः सरः । पूजयित्वा यथान्यायं नीरज्य स्वयमादरात् ॥ ४६ ॥

பின்பு அரசன்—புரோஹிதருடன், அமைச்சர்களும் பணியாளர்களும் சூழ—முறையின்படி பூஜை செய்து, தானே பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தான்।

Verse 47

शंखतूर्यादिघोषैश्च नानारत्नविनिर्मिते । सिंहासने नवे क्लृप्ते तिष्ठेत्सम्यगलंकृतः ॥ ४७ ॥

சங்கு, தூரியம் முதலிய ஒலிகளின் நடுவே, பல ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட புதிதாக அமைக்கப்பட்ட சிங்காசனத்தில், முறையாக அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் அவர் நின்றிருக்க வேண்டும்।

Verse 48

ततः सुलक्षणैर्युक्ता वेश्या वाथ कुलांगना । शीर्षोपरि नरेंद्रस्य तया नीराजयेच्छनैः ॥ ४८ ॥

பின்பு நல்விலக்கணங்களுடன் கூடிய வேசியோ அல்லது குலமகளோ, அரசனின் தலைமேல் மெதுவாக நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

एवमेषा महासांतिः कर्तव्या प्रतिवत्सरम् । राज्ञा वित्तवतान्येन वर्षमारोग्यमिच्छता ॥ ४९ ॥

இவ்வாறு இந்த மஹாசாந்தி கிரியையை ஆண்டுதோறும் அரசனோ அல்லது செல்வவானோ, ஆண்டு முழுதும் ஆரோக்கியமும் நோயற்ற நிலையும் வேண்டி அவசியம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 50

येषां राष्ट्रे पुरे ग्रामे क्रियते शांतिरुत्तमा । नीराजनाभिधा विप्र तद्रोगा यांति संक्षयम् ॥ ५० ॥

ஓ பிராமணரே! எந்த நாட்டிலும், நகரிலும், கிராமிலும் ‘நீராஜன’ எனப்படும் உத்தம சாந்தி செய்யப்படுகிறதோ, அங்கு உள்ள நோய்கள் அழிந்து ஒழிகின்றன।

Verse 51

द्वादश्यां मार्गशुक्लायां साध्यव्रतमनुत्तमम् । मनोभवस्तथा प्राणो नरो यातश्च वीर्यवान् ॥ ५१ ॥

மார்கசீர்ஷ சுக்ல த்வாதசியன்று ‘சாத்ய-விரதம்’ எனப்படும் ஒப்பற்ற விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; இதனால் மனோபவ, பிராண, நர, மேலும் வலிமைமிக்க யாத (தேவர்) திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 52

चितिर्हयो नृपश्चैव हंसो नारायणस्तथा । विभुश्चापि प्रभुश्चैव साध्या द्वादश कीर्तिताः ॥ ५२ ॥

சிதி, ஹய, ந்ருப, ஹம்ஸ, நாராயண, விபு, பிரபு, சாத்ய—இவ்வாறு இவை பன்னிரண்டு தெய்வ நாம/ரூபங்களாகப் புகழப்பட்டன।

Verse 53

पूजयेद्गंधपुष्पाद्यैरेतांस्तंदुलकल्पितान् । ततो द्विजाग्र्यान्संभोज्य द्वादशात्र सुदक्षिणाः ॥ ५३ ॥

அரிசியால் வடிவமைக்கப்பட்ட இவ்வர்ப்பணங்களை நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும்; பின்னர் சிறந்த த்விஜர்களுக்கு உணவளித்து இங்கு பன்னிரண்டு சிறந்த தக்ஷிணைகளை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 54

दत्वा तेभ्यस्तु विसृजेत्प्रीयान्नारयणस्त्विति । एतस्यामेव विदितं द्वादशादित्यसंज्ञितम् ॥ ५४ ॥

அவர்களுக்கு விதிப்படி காணிக்கைகளை அளித்து, பின்னர் மரியாதையுடன் விடைபெற்று—“நாராயணன் திருப்தியடையட்டும்” என்று சொல்ல வேண்டும். இதே சூழலில் ‘பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள்’ எனப்படும் உபதேசமும் கூறப்படுகிறது.

Verse 55

व्रतं तत्रार्चयेद्धीमानादित्यान्द्वादशापि च । धातामित्रोऽर्यमा पूषा शक्रोंऽशो वरुणो भगः ॥ ५५ ॥

அங்கே அறிவுடைய விரதாசாரி விரதத்தை முறையாக நடத்தி, பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களையும் வழிபட வேண்டும்—தாதா, மித்ரன், அர்யமா, பூஷா, சக்ரன், அம்சன், வருணன், பகன்.

Verse 56

त्वष्टा विवस्वान्सविता विष्णुर्द्वादश ईरिताः । प्रतिमासं तु शुक्लायां द्वादश्यामर्च्य यत्नतः ॥ ५६ ॥

த்வஷ்டா, விவஸ்வான், சவிதா, விஷ்ணு—இவ்வாறு பன்னிரண்டு (மாதாந்த) ரூபங்கள் கூறப்பட்டன. ஒவ்வொரு மாதமும் சுக்லபட்ச த்வாதசியன்று முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 57

वर्षं नयेद्व्रतांते तु प्रतिमा द्वादशापि च । हैमीः संपूज्य विधिना भोजयित्वा द्विजोत्तमान् ॥ ५७ ॥

ஒரு ஆண்டு முழுவதும் விரதத்தை நடத்த வேண்டும்; விரத முடிவில் பன்னிரண்டு பொன் பிரதிமைகளை விதிப்படி வழிபட்டு, சிறந்த த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 58

मधुरान्नैः सुसत्कृत्य प्रत्येकं चार्पयेद्व्रती । एव व्रतं नरः कृत्वा द्वादशादित्यसंज्ञकम् ॥ ५८ ॥

இனிய உணவுகளால் மரியாதை செய்து, விரதாசாரி ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்யப்படும் விரதம் ‘பன்னிரண்டு ஆதித்ய விரதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 59

सूर्यलोकं समासाद्य भुक्त्वा भोगांश्चरं ततः । जायते भुवि धर्मात्मा मानुष्ये रोगवर्जितः ॥ ५९ ॥

சூரியலோகத்தை அடைந்து அங்கே சில காலம் இன்பங்களை அனுபவித்த பின், அவன் பூமியில் தர்மாத்மனான மனிதனாக, நோயற்றவனாய் பிறக்கிறான்.

Verse 60

ततो व्रतस्य पुण्येन पुनरेव लभेद्व्रतम् । तत्पुण्येन रवेन्भित्वा मंडलं द्विजसत्तम ॥ ६० ॥

அந்த விரதத்தின் புண்ணியத்தால் அவன் மீண்டும் அதே விரதத்தை அடைகிறான்; மேலும் அதே புண்ணியத்தால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, சூரிய மண்டலத்தைத் துளைத்து அப்பால் செல்கிறான்.

Verse 61

निरंजनं निरा कारं निर्द्वंद्वं ब्रह्म चाप्नुयात् । अत्रैवाखंडसंज्ञं च व्रतमुक्त द्विजोत्तम ॥ ६१ ॥

அவன் களங்கமற்ற, உருவமற்ற, இருமையற்ற பிரம்மத்தை அடைகிறான். ஓ இருபிறப்பில் உத்தமரே, இங்கேயே ‘அகண்ட’ எனப்படும் விரதம் அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 62

मूर्तिं निर्माय सौवर्णीं जनार्दनसमाह्वयाम् । अभ्यर्च्य गन्धपुष्पाद्यैस्तदग्रे भोजयेद्द्विजान् ॥ ६२ ॥

தங்கமயமான உருவத்தைச் செய்து அதில் ஜனார்தனனை ஆவாஹனம் செய்து, நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் அர்ச்சித்து, அதன் முன்னிலையில் இருபிறப்பினருக்கு (பிராமணர்களுக்கு) அன்னம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 63

द्वादश प्रतिमासं तु नक्ताशीः स्याज्जितेंद्रियः । ततः समांते तां मूर्तिं समभ्यर्च्य विधानतः ॥ ६३ ॥

பன்னிரண்டு மாதங்கள் அவன் இந்திரியங்களை அடக்கி இரவில் மட்டும் உணவு கொள்ள வேண்டும். பின்னர் ஆண்டின் முடிவில் விதிப்படி அந்தத் திருவுருவை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 64

गुरवे धेनुसहितां दद्यात्संप्रार्थयेत्तथा । शतजन्मसु यत्किंचिन्मयाखंडव्रतं कृतम् ॥ ६४ ॥

குருவிற்கு கன்றுடன் கூடிய பசுவை தானமாக அளித்து, பணிவுடன் வேண்ட வேண்டும்—“நூறு பிறவிகளில் நான் செய்த எந்த அகண்டவிரதமோ, அதன் புண்ணியம் எனக்கு நிறைவு பெற்று பலனளிக்கட்டும்।”

Verse 65

भगवंस्त्वत्प्रसादेन तदखंडमिहास्तु मे । ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्सखंडाढ्यैस्तु पायसैः ॥ ६५ ॥

ஓ பகவான்! உமது அருளால் அந்தப் பயன் எனக்கு இங்கே அகண்டமாக நிலைத்திருக்கட்டும். பின்னர் முதன்மை பிராமணர்களை போஜனம் செய்து, சர்க்கரை கலந்து செழுமையான பாயசத்தால் திருப்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 66

द्वादशैव हि सौवर्णीं दक्षिणां प्रददेन्नमेत् । इति कृत्वा व्रतं विप्र प्रीणयित्वा जनार्दनम् ॥ ६६ ॥

தட்சிணையாகத் துல்லியமாக பன்னிரண்டு பொன் நாணயங்களை அளித்து, பின்னர் வணங்க வேண்டும். இவ்வாறு, ஓ விப்ரரே! விரதத்தை அனுஷ்டித்து ஜனார்தனனை மகிழ்வித்தால் செயல் நிறைவு பெறும்।

Verse 67

सौवर्णेन विमानेन याति विष्णोः परं पदम् । पौषस्य कृष्णद्वादश्यां रूपव्रतमुदीरितम् ॥ ६७ ॥

அவன் பொன்னாலான விமானத்தில் ஏறி விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைகிறான். பௌஷ மாதத்தின் கிருஷ்ண த்வாதசியன்று அனுஷ்டிக்க வேண்டிய ‘ரூப-விரதம்’ இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 68

दशम्यां विधिवत्स्नात्वा गृह्णीयाद्गोमयं व्रती । श्वेताया वैकवर्णाया अन्तरिक्षगतं द्विज ॥ ६८ ॥

தசமியன்று விதிப்படி நீராடி, விரதம் மேற்கொண்டவன் கோமயத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்—ஓ த்விஜரே! அது வெள்ளை அல்லது ஒரே நிறப் பசுவினதாக இருக்க வேண்டும்; அது தீட்டால் தொடப்படாதது போல, ஆகாயத்தில் இருப்பதுபோல் தூயதாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 69

अष्टोत्तरशतं तेन पिंडिकाः कल्प्य नारद । शोषयेदातपे धृत्वा पात्रे ताम्रेऽथ मृन्मये ॥ ६९ ॥

ஓ நாரதா! அந்தத் தயாரித்த பொருளால் நூற்றெட்டு சிறு பிண்டிகைகளைச் செய்து, அவற்றை செம்புப் பாத்திரத்தில் அல்லது மண் பாத்திரத்தில் வைத்து வெயிலில் உலர்த்த வேண்டும்।

Verse 70

एकादश्यां सोपवासः समभ्यर्च्य विधानतः । सौवर्णीं प्रतिमां विष्णोर्निशायां जागरं चरेत् ॥ ७० ॥

ஏகாதசியன்று உபவாசத்துடன் விதிப்படி திருமால் (விஷ்ணு) வழிபாடு செய்து; விஷ்ணுவின் பொன் பிரதிமையை அர்ப்பணித்து/நிறுவி இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 71

सुमंगलैर्गीतवाद्यैः स्तोत्रपाठैर्जपादिभिः । ततः प्रभाते द्वादश्यां तिलपात्रोपरि स्थिताम् ॥ ७१ ॥

மங்களமான பாடல்கள், வாத்தியங்கள், ஸ்தோத்திரப் பாராயணம், ஜபம் முதலியவற்றுடன்; பின்னர் த்வாதசியின் விடியற்காலையில் எள்ளால் நிரம்பிய பாத்திரத்தின் மேல் வைக்கப்பட்ட (அவளை/அதை) வழிபட வேண்டும்।

Verse 72

अंबुपूर्णे घटे न्यस्य पूजयेदुपचारकैः । ततोऽग्निं नवमुत्पाद्य काष्ठसंघर्षणादिभिः ॥ ७२ ॥

நீரால் நிரம்பிய கலசத்தில் (அதை) வைத்து, வழக்கமான உபசாரங்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின்னர் மரக்கட்டைகளை உரசி முதலிய முறைகளால் புதிய அக்னியை உண்டாக்க வேண்டும்।

Verse 73

तं समभ्यर्च्य विधिवदेकैकां पिंडिकां सुधीः । होमयेत्सतिलाज्यां च द्वादशाक्षरविद्यया ॥ ७३ ॥

அவரை விதிப்படி ஆராதித்து, ஞானி பக்தன் த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்தபடி, எள்ளுடன் கலந்த நெய்யோடு ஒவ்வொரு பிண்டிகையையும் ஒன்றொன்றாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 74

वैष्णव्याथ च पूरणां च शतमष्टोत्तर ततः । भोजयेत्पायसैर्विप्रान्प्रीत्या सुस्निग्धमानसः ॥ ७४ ॥

பின்னர் வைஷ்ணவச் சார்ந்த அனுஷ்டானமும் நூற்று எட்டு புராணிக அர்ப்பணம்/பாராயணமும் நிறைவேற்றிய பின், அன்பால் உருகிய மனத்துடன் பிராமணர்களுக்கு பாயசம் (பால் அன்னம்) அளித்து மகிழ்வுடன் போஜனம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 75

सहितां च घटेनैव प्रतिमां गुरवऽपेयेत् । विप्रेभ्यो दक्षिणां शक्त्या दत्वा नत्वा विसर्जयेत् । नरो वा यदि वा नारी व्रतं कृत्वैवमादरात् ॥ ७५ ॥

கலசத்துடன் கூடிய பிரதிமையை குருவிற்கு முறையாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு தக்ஷிணை அளித்து, வணங்கி, விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். ஆணோ பெண்ணோ—இவ்வாறு பக்தியுடன் விரதம் செய்பவர்…

Verse 76

लभते रूपसौभाग्यं नात्र कार्या विचारणा । सहस्ये शुक्लपक्षे तु सुजन्मद्वादशीव्रतम् ॥ ७६ ॥

அவர் அழகும் நல்வாழ்வும் பெறுவார்—இதில் ஐயம் வேண்டாம். சஹஸ்ய மாதத்தின் சுக்லபக்ஷத்தில் ‘சுஜன்ம-த்வாதசி’ விரதம் அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 77

स्नात्वा विधानेन गृह्णोयाद्वार्षिकव्रतम् । पीत्वा गश्रृंगवार्यादौ तां च कृत्वा प्रदक्षिणम् ॥ ७७ ॥

விதிப்படி நீராடி ஆண்டு விரதத்தை ஏற்க வேண்டும். பின்னர் முதலில் கச்ருங்கம் முதலிய நீரை ஆச்சமனம் செய்து, அந்தப் புனிதத் தலத்தைப் பிரதட்சிணமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 78

प्रतिमासं ततः शुक्लेद्वादश्यां दानमाचरेत् । घृतप्रस्थं तच्चतुष्कं क्रमाद्वीहेर्यवस्य च ॥ ७८ ॥

அதன்பின் ஒவ்வொரு மாதமும் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியில் தானம் செய்ய வேண்டும். ஒரு பிரஸ்த அளவு நெய் தந்து, அதேபோல் முறையே நான்கு அளவாக அரிசியும் யவமும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 79

द्विरक्तिकं हेम तिलाढकार्द्धं पयसां घटम् । रौप्यस्य माषमेकं च तृप्तिकृन्मिष्टपक्वकम् ॥ ७९ ॥

இரு ரக்திகை மதிப்புள்ள பொன், எள்ளின் அரை ஆடகம், பாலால் நிரம்பிய குடம், வெள்ளியின் ஒரு மாஷம், மேலும் திருப்தியளிக்கும் இனிப்புப் பக்குவ உணவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 80

छत्रं माषार्धहेम्नश्च प्रस्थं फाणितमुत्तमम् । चंदनं पलिकं वस्त्रं पंचहस्तोन्मितं तनुम् ॥ ८० ॥

குடை, அரை மாஷ எடையுள்ள பொன், சிறந்த பாணிதம் ஒரு பிரஸ்தம், ஒரு பலம் சந்தனம், ஐந்து ஹஸ்த நீளமுள்ள நுண்ணிய ஆடை—இவற்றை விதிப்படி தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 81

एवं तु मासिकं दानं कृत्वा प्राश्य यथाक्रमम् । गोमूत्रं जलमाज्यं वा पक्त्वा शाकं चतुर्विधम् ॥ ८१ ॥

இவ்வாறு மாதந்தோறும் தானம் செய்து, விதிக்கப்பட்ட வரிசைப்படி உணவு கொள்ள வேண்டும்; மேலும் கோமூத்திரம், நீர் அல்லது நெய் ஆகியவற்றில் ஏதாவதொன்றில் நான்கு முறைகளில் கீரை/காய்கறிகளைச் சமைத்து அதன்படி உண்ண வேண்டும்.

Verse 82

दधियुक्तं च यावान्नं तिलाज्यं शर्करान्विताम् । दर्भांबुक्षीरमुदितं प्राशनं प्रतिमासिकम् ॥ ८२ ॥

தயிர் கலந்த யவ அன்னம், நெய்யுடன் எள் மற்றும் சர்க்கரை சேர்ந்தது, மேலும் தர்பை நீரும் பாலும் கூறியபடி உட்கொள்வது—இவை மாதந்தோறும் செய்ய வேண்டிய நியமப் பிராசனம்.

Verse 83

एवं कृतव्रतो वर्षं सौवर्णीं प्रतिमां रवेः । कृत्वा वै ताम्रपात्रस्थां न्यस्याभ्यर्च्य विधानतः ॥ ८३ ॥

இவ்வாறு ஒரு ஆண்டு விரதத்தை நிறைவேற்றி, ரவியின் பொன் பிரதிமையைச் செய்து, அதை செம்புப் பாத்திரத்தின் மேல் வைத்து, விதிப்படி பிரதிஷ்டை செய்து முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 84

गुरवे धेनुसहितां प्रत्यर्प्य प्रणमेत्पुरः । विप्रान्द्रादश संभोज्य तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम् ॥ ८४ ॥

குருவிற்கு பசுவை (உகந்த உபகரணங்களுடன்) அர்ப்பணித்து அவர் முன்னிலையில் வணங்க வேண்டும். பின்னர் பன்னிரண்டு பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து அவர்களுக்கு விதிப்படி தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 85

एवं कृतव्रतो विप्र जन्माप्नोत्युत्तमे कुले । निरोगो धनधान्याढ्यो भवेच्चाविकलेद्रियः ॥ ८५ ॥

ஓ பிராமணரே! இவ்விதம் விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன் உயர்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான்; நோயற்றவனாக, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவனாக, புலன்கள் குறையாமல் வாழ்வான்.

Verse 86

माघस्य शुक्लद्वादश्यां शालग्रामशिलां द्विज । अभ्यच्य विधिवद्भक्त्या सुवर्णं तन्मुखे न्यसेत् ॥ ८६ ॥

ஓ இருபிறப்பாளரே! மாக மாதத்தின் சுக்ல த்வாதசியில், சாலக்ராம-சிலையை விதிப்படி பக்தியுடன் வழிபட்டு, அதன் வாயில் பொன்னைக் வைக்க வேண்டும்.

Verse 87

तां स्थाप्य रौप्यपात्रे तु सितवस्त्रयुगावृताम् । प्रदद्याद्वेदविदुषे तं हि संभोजयेत्ततः ॥ ८७ ॥

அதை வெள்ளிப் பாத்திரத்தில் நிறுவி, வெண்மையான துணிகளின் ஜோடியால் மூடி, வேதம் அறிந்தவருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்தப் பண்டிதருக்கு விதிப்படி உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 88

पायसान्नेन खंडाज्यसहितेन हितेन च । एवं कृत्वैकभक्तः सन्विष्णु चिंतनतत्परः ॥ ८८ ॥

சர்க்கரைத் துண்டும் நெய்யும் சேர்த்த நலமான பாயச அன்னத்தை உண்ண வேண்டும். இவ்வாறு செய்து அந்த நாளில் ஒரே வேளை உணவு கொண்டு, திருமால் விஷ்ணுவின் தியானத்தில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.

Verse 89

वैष्णवं लभते धाम भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् । अंत्ये सितायां द्वादश्यां सौवर्णीं प्रतिमां हरेः ॥ ८९ ॥

இங்கு விரும்பிய போகங்களை அனுபவித்த பின் இறுதியில் வைஷ்ணவ தாமத்தை அடைகிறான். சுக்லபக்ஷத்தின் இறுதி த்வாதசியில் ஸ்ரீஹரியின் பொன் பிரதிமையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 90

अभ्यर्च्य गंधपुष्पाद्यैर्दद्याद्वेदविदे द्विज । द्विषट्कसंख्यान्विप्रांश्च भोजयित्वा च दक्षिणाम् ॥ ९० ॥

நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் வழிபட்டு வேதம் அறிந்த த்விஜ பிராமணருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். பன்னிரண்டு பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து தக்ஷிணையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 91

दत्वा विसर्जयेत्पश्चात्स्वयं भुंजीत बांधवैः । त्रिस्पृशोन्मीलिनी पक्षवर्द्धिनी वंजुली तथा ॥ ९१ ॥

விதிப்படி தானம் செய்து பின்னர் முறையாக விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் உறவினர்களுடன் தானே உணவு உண்ண வேண்டும். இவ்விரதம் திரிஸ்ப்ருஷா, உன்மீலினீ, பக்ஷவர்தினீ, வஞ்சுலீ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 92

जया च विजया चैव जयंती चापराजिता । एता अष्टौ सदोपोष्या द्वादश्यः पापहारिकाः ॥ ९२ ॥

ஜயா, விஜயா, ஜயந்தீ, அபராஜிதா—இவ்வாறு எட்டு த்வாதசிகளையும் எப்போதும் முறையாக உபவாசத்துடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; த்வாதசி பாபங்களை அகற்றுவாள்.

Verse 93

श्रीनारद उवाच । कीदृशं लक्षणं ब्रह्मन्नेतासां किं फलं तथा । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व याश्चन्याः पुण्यदायिकाः ॥ ९३ ॥

ஸ்ரீநாரதர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! இவற்றின் இலக்கணம் எத்தகையது, இவற்றால் கிடைக்கும் பலன் என்ன? மேலும் பிற புண்யம் தரும் அனுஷ்டானங்களையும் அனைத்தையும் எனக்கு விளக்குங்கள்.

Verse 94

सूत उवाच । इत्थं सनातनः पृष्टो नारदेन द्विजोत्तमः । प्रशस्य भ्रातरं प्राह महाभागवतं मुनिः ॥ ९४ ॥

சூதர் கூறினார்—நாரதர் இவ்வாறு கேட்டபோது, இருபிறப்போரில் சிறந்த சனாதனன் எனும் மகாபாகவத முனிவர், தம் சகோதரனைப் புகழ்ந்து உரைத்தார்।

Verse 95

सनातन उवाच । साधु पृष्टं त्वया भ्रातः साधूनां संशयच्छिदा । वक्ष्ये महाद्वादशीनां लक्षणं च फलं पृथक् ॥ ९५ ॥

சனாதனர் கூறினார்—அண்ணனே, நீ கேட்டது நன்று; அது சாதுக்களின் ஐயங்களை அறுக்கும். மகாத்வாதசிகளின் இலக்கணங்களையும் பலன்களையும் தனித்தனியாக உரைப்பேன்।

Verse 96

एकादशी निवृत्ता चेत्सूर्यस्योदयतः पुरा । तदा तु त्रिस्पृशा नाम द्वादशी सा महाफला ॥ ९६ ॥

சூரியோதயத்திற்கு முன்பே ஏகாதசி திதி முடிந்தால், அந்தத் த்வாதசி ‘திரிஸ்ப்ருஷா’ எனப்படும்; அது மிகுந்த பலன் தருவதாகும்।

Verse 97

अस्यामुपोष्य गोविन्दं यः पूजयति नारद । अश्वमेधसहस्रस्य फलं लभते ध्रुवम् ॥ ९७ ॥

நாரதரே, இந்நாளில் உபவாசமிருந்து கோவிந்தனை வழிபடுவோர், ஆயிரம் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை நிச்சயமாக அடைவர்।

Verse 98

यदारुणोदये विद्धा दशम्यैकादशी तिथिः । तदा तां संपरित्यज्य द्वादशीं समुपोषयेत् ॥ ९८ ॥

அருணோதயத்தில் ஏகாதசி திதி தசமியுடன் கலந்ததாக இருந்தால், அந்த ஏகாதசியை விட்டு த்வாதசியிலேயே உபவாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 99

तत्रेष्ट्वा वासुदेवाख्यं सम्यक्पूजाविधानतः । राजसूयसहस्रस्य फलमुन्मीलिते लभेत् ॥ ९९ ॥

அங்கே பூஜாவிதியின் முறையின்படி வாசுதேவன் எனப்படும் பரமனைச் சரியாக வழிபட்டால், விழிப்புணர்வு பெற்றபோது ஆயிரம் ராஜசூய யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 100

यदोदये तु सवितुर्याम्या त्वेकादशीं स्पृशेत् । तदा वंजुलिकाख्यां तु तां त्यक्त्वोपोषयेत्सदा ॥ १०० ॥

ஆனால் சூரியோதயத்தில் ‘யாம்யா’ திதி ஏகாதசியைத் தொடுமாயின், ‘வஞ்சுலிகா’ எனப்படும் அந்த ஏகாதசியை விட்டு, உரிய நாளிலேயே எப்போதும் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 101

अस्यां संकर्षणं देवं गंधाद्यैरुपचारकैः । पूजयेत्सततं भक्त्या सर्वस्याभयदं परम् ॥ १०१ ॥

இந்த விரதத்தில் நறுமணம் முதலிய உபசாரங்களால் பக்தியுடன் எப்போதும் சங்கர்ஷண தேவனை வழிபட வேண்டும்; அவர் பரமன், அனைவருக்கும் அபயம் அளிப்பவர்.

Verse 102

एषा महाद्वादशी तु सर्वक्रतुफलप्रदा । सर्वपापहरा प्रोक्ता सर्वसंपत्प्रदायिनी ॥ १०२ ॥

இந்த மகாத்வாதசி எல்லா யாகங்களின் பயனையும் அளிப்பது; இது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி, எல்லா செல்வங்களையும் வழங்குவதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 103

कुहूराके यदा वृद्धे स्यातां विप्र यदा तदा । पक्षवर्द्धनिका नाम द्वादशी सा महाफला ॥ १०३ ॥

ஓ பிராமணரே! குஹூவும் ராகாவும் இரண்டும் வளர்ச்சி நிலையில் இருக்கும் போது, அந்தத் த்வாதசி ‘பக்ஷவர்த்தனிகா’ எனப் பெயர்பெற்று மிகப் பெரிய பயனை அளிக்கும்.

Verse 104

तस्यां संपूजयेद्देवं प्रद्युम्नं जगतां पतिम् । सर्वैश्वर्य्यप्रदं साक्षात्पुत्र पौत्रविवर्धनम् ॥ १०४ ॥

அப் புனித வேளையில் உலகநாதனான தேவன் பிரத்யும்னனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவர் நேரடியாக எல்லா ஐஸ்வர்யங்களையும் அளித்து புத்ர-பௌத்திர வளர்ச்சியை அருள்வார்।

Verse 105

यदा तु धवले पक्षे द्वादशी स्यान्मधान्विता । तदा प्रोक्ता जया नाम सर्वशत्रुविनाशिनी ॥ १०५ ॥

சுக்லபக்ஷத்தில் த்வாதசி மது (சைத்ர) மாதத்துடன் சேர்ந்தால், அந்த விரதம் ‘ஜயா’ எனப்படும்; அது எல்லா பகைவரையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 106

अस्यां संपूजयेद्देवमनिरुद्धं रमापतिम् । सर्वकामप्रदं नॄणां सर्वसौभाग्यदायकम् ॥ १०६ ॥

இந்த நாளில் ரமாபதியான பகவான் அனிருத்தனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவர் மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளித்து, அனைத்துச் சௌபாக்கியத்தையும் அருள்வார்।

Verse 107

श्रवणर्क्षयुता चेत्स्याद्द्वादशी धवले दले । तदा सा विजया नाम तस्यामचेद्गदाधरम् ॥ १०७ ॥

சுக்லபக்ஷத் த்வாதசி ஸ்ரவண நக்ஷத்திரத்துடன் சேர்ந்தால் அது ‘விஜயா’ எனப்படும்; அந்நாளில் கதாதரன் (விஷ்ணு) வழிபடப்பட வேண்டும்।

Verse 108

सर्वसौख्यप्रदं शश्वत्सर्वभोगपरायणम् । सर्वतीर्थफलं विप्र तां चोपोष्याप्नुयान्नरः ॥ १०८ ॥

ஓ விப்ரரே! இந்த விரதம் எப்போதும் எல்லாச் சுகங்களையும் தருவது, நியாயமான எல்லா அனுபவங்களுக்கும் வழிவகுப்பது, எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிப்பது; இதற்காக உபவாசம் செய்தால் மனிதன் அந்தப் பலனை அடைவான்।

Verse 109

यदा स्याच्च सिते पक्षे प्राजापत्यर्क्षसंयुता । द्वादशी सा महापुण्या जयंती नामतः स्मृता ॥ १०९ ॥

சுக்லபக்ஷத்தில் பிராஜாபத்ய நக்ஷத்திரச் சேர்க்கையுடன் த்வாதசி நிகழ்ந்தால், அந்தத் த்வாதசி மிகப் புண்ணியமிக்கதாக ‘ஜயந்தீ’ என்ற நாமத்தால் நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 110

यस्यां समर्च्चयेद्देवं वामनं सिद्धिदं नृणाम् । उपोषितैषा विप्रेंद्र सर्वव्रतफलप्रदा ॥ ११० ॥

ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே! அந்த (ஜயந்தீ) த்வாதசியில் உபவாசம் இருந்து, மனிதர்க்கு சித்தி அளிக்கும் பகவான் வாமனரை முறையாக வழிபட்டால், இந்த விரதம் எல்லா விரதங்களின் பலனையும் தரும்।

Verse 111

सर्वदानफला चापि भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी । यदा तु स्यात्सिते पक्षे द्वादशी जीवभान्विता ॥ १११ ॥

இந்த (விரதம்) எல்லா தானங்களின் பலனையும் அளித்து, போகமும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் வழங்குகிறது. மேலும் சுக்லபக்ஷத்தில் த்வாதசி குருவும் சூரியனும் சேர்ந்தால் அது சிறப்புப் பலன் தரும்।

Verse 112

तदापराजिता प्रोक्ता सर्वज्ञानप्रदायिनी । अस्यां समर्चयेद्देवं नारायणमनामयम् ॥ ११२ ॥

அப்போது அது ‘அபராஜிதா’ எனப் புகழப்படுகிறது; அது எல்லா ஞானத்தையும் அளிக்கிறது. அதில் குறையற்ற (நிராமய) பகவான் நாராயணரை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 113

संसारपाशविच्छित्तिकारकं ज्ञानसागरम् । अस्यास्तूपोषणादेव मुक्तः स्याद्विप्र भोजनः ॥ ११३ ॥

இது (உபதேசம்/புராணம்) சம்சாரப் பாசங்களை அறுக்கும் ஞானக் கடல். இதன் ஸ்தூபத்தைப் போஷித்து பராமரிப்பதாலேயே பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிப்பவரும் முக்தி பெறுவார்।

Verse 114

यदा त्वाषाढशुक्लायां द्वादश्यां मैत्रभं भवेत् । तदा व्रतद्वयं कार्य्यं न दोषोऽत्रैकदैवतम् ॥ ११४ ॥

ஆஷாட மாத சுக்லபக்ஷ த்வாதசி மைத்ர நக்ஷத்திரத்துடன் சேர்ந்தால், இரு விரதங்களும் செய்யப்பட வேண்டும்; இச்சேர்க்கை முறையில் ஒரே அதிதேவதை கொண்டாலும் குற்றமில்லை।

Verse 115

श्रवणर्क्षयुतायां च द्वादश्यां भाद्रशुक्लके । ऊर्ज्जे सितायां द्वादश्यामंत्यभे च व्रतद्वयम् ॥ ११५ ॥

பாத்ரபத சுக்லபக்ஷ த்வாதசி ஸ்ரவண நக்ஷத்திரத்துடன் சேர்ந்தாலும், ஊர்ஜ (ஆச்வின) சுக்லபக்ஷ த்வாதசி இறுதி நக்ஷத்திரமான ரேவதியில் வந்தாலும்—இவ்விரு நேரங்களிலும் இரு விரதங்களையும் தனித்தனியாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 116

एताभ्योऽन्त्र विप्रेंद्र द्वादश्यामेकभुक्तकम् । निसर्गतः समुद्दिष्टं व्रतं पातकनाशनम् ॥ ११६ ॥

விப்ரேந்திரரே! இவ்விரதங்களில் த்வாதசியின் ‘ஏகபுக்த’ (ஒருமுறை உணவு) விரதம் இயல்பாகவே பாவநாசகமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 117

एकादश्या व्रतं नित्यं द्वादश्याः सहितं यतः । नोद्यापनमिहोद्दिष्टं कर्त्तव्यं जीविताविधि ॥ ११७ ॥

ஏகாதசி விரதம் த்வாதசியுடன் சேர்ந்து நித்தியமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியதனால், இங்கு தனியான உத்யாபன (நிறைவு சடங்கு) கூறப்படவில்லை; இதை வாழ்நாள் முழுதும் ஒழுக்கமாகப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 118

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे बृहदुपाख्याने पूर्वभागे चतुर्थपादे द्वादशमासस्य द्वादशीव्रतनिरूपणं नामैकविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥ १२१ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் ப்ருஹதுபாக்யானம், பூர்வபாகம், நான்காம் பாதத்தில் ‘பன்னிரண்டு மாதங்களின் த்வாதசி விரத நிரூபணம்’ எனும் நூற்று இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।