Adhyaya 22

Verse 1

इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत अ्जुनाभिगमनपर्वमें सौभवधोपाख्यानविषयक इक्कीसवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ २९ ॥। हि >> मय ० | है 7 द्ाविशोद्ध्याय: शाल्ववधोपाख्यानकी समाप्ति और युधिष्ठिरकी आज्ञा लेकर श्रीकृष्ण

வாயு கூறினார்—அப்போது, ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே! நான் என் அழகிய வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, அம்புகளால் சௌப விமானத்திலிருந்து தேவர்களை வெறுக்கும் தானவர்களின் தலைகளை வெட்டி வீழ்த்தத் தொடங்கினேன்; தேவர்த்வேஷிகளான தாக்குதலாளர்களுக்கு எதிராக வலத்தால் தெய்வ ஒழுங்கை காத்தேன்.

Verse 2

शरांश्षाशीविषाकारानूर्ध्वगांस्तिग्मतेजस: । प्रैषयं शाल्वराजाय शार्ज्रमुक्तानू सुवासस:

பின்னர், சார்ங்க வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, விஷப் பாம்புகளைப் போல் தோன்றும், அழகிய இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, கூர்மையான ஒளியுடைய, மேல்நோக்கிப் பாயும் பல அம்புகளை நான் அரசன் சால்வன் மீது செலுத்தினேன்.

Verse 3

ततो नादृश्यत तदा सौभं कुरुकुलोद्वह । अन्तहितं माययाभूत्‌ ततो5हं विस्मितो5$भवम्‌

ஓ குருகுலத்தின் சிகரமே! அப்போது சௌப நகரம் கண்களுக்கு எட்டவில்லை; மாயையால் அது மறைந்தது. அதனால் நான் பெரிதும் வியப்புற்றேன்.

Verse 4

अथ दानवसडूघास्ते विकृताननमूर्धजा: । उदक्रोशन्‌ महाराज विछिते मयि भारत

ஓ மன்னரே, ஓ பாரத வம்சத்தவனே! பின்னர், விகாரமான முகங்களும் சிதறிய கூந்தலும் கொண்ட அந்த தானவக் கூட்டம்—நான் அசையாமல் அஞ்சாமலும் நின்று அவர்கள்மேல் ஆயுதப் பிரயோகம் செய்யத் தொடங்கியபோது—உயர்ந்த குரலில் அலறத் தொடங்கியது.

Verse 5

ततोअस्त्रं शब्दसाहं वै त्वरमाणो महारणे । अयोजयं तद्गभधाय तत: शब्द उपारमत्‌,तब मैंने उनके वधके लिये उस महान्‌ संग्राममें बड़ी उतावलीके साथ शब्दवेधी बाणका संधान किया। यह देख उनका कोलाहल शान्त हो गया

அப்போது அந்த மாபெரும் போரில் அவர்களை அழிக்க விரைந்து நான் சப்தவேதி அஸ்திரத்தைச் செலுத்தினேன்; அது இலக்கில் பதிந்தவுடன் அவர்களின் ஆரவாரம் அடங்கியது, கோலாகலம் அமைந்தது.

Verse 6

हतास्ते दानवा: सर्वे यै: स शब्द उदीरित: । शरैरादित्यसंकाशैज्वलितै: शब्दसाधनै:,जिन दानवोंने पहले कोलाहल किया था, वे सब सूर्यके समान तेजस्वी शब्दवेधी बाणोंद्वारा मारे गये

முன்னர் அந்தக் கூச்சலை எழுப்பிய தானவர்கள் அனைவரும், சூரியன் போன்ற ஒளியுடன் எரியும் ஒலிவேதி அம்புகளால் வீழ்த்தப்பட்டனர்.

Verse 7

तस्मिन्नुपरते शब्दे पुनरेवान्यतो5भवत्‌ | शब्दो5परो महाराज तत्रापि प्राहरं शरै:,महाराज! वह कोलाहल शान्त होनेपर फिर दूसरी ओर उनका शब्द सुनायी दिया। तब मैंने उधर भी बाणोंका प्रहार किया

மன்னரே! அந்தக் கூச்சல் அடங்கியதும், வேறொரு திசையிலிருந்து மீண்டும் ஓசை எழுந்தது; அதை கேட்ட நான் அத்திசையிலும் அம்புகளைச் செலுத்தினேன்.

Verse 8

एवं दश दिश: सर्वास्तिर्यगूर्ध्य च भारत । नादयामासुरसुरास्ते चापि निहता मया,भारत! इस तरह वे असुर इधर-उधर ऊपर-नीचे दसों दिशाओंमें कोलाहल करते और मेरे हाथसे मारे जाते थे

பாரதா! இவ்வாறு அந்த அசுரர்கள் இங்கும் அங்கும், மேலும்கீழுமாக பத்து திசைகளிலும் ஆரவாரம் செய்தனர்; அவர்களும் என் கையால் வீழ்த்தப்பட்டனர்.

Verse 9

ततः प्राग्ज्योतिषं गत्वा पुनरेव व्यदृश्यत । सौभं कामगमं वीर मोहयन्मम चक्षुषी,तदनन्तर इच्छानुसार चलनेवाला सौभविमान प्राग्ज्योतिषपुरके निकट जाकर मेरे नेत्रोंको भ्रममें डालता हुआ फिर दिखायी दिया

பின்னர் விருப்பம்போல் செல்லவல்ல சௌப விமானம் பிராக்ஜ்யோதிஷபுரம் அருகே சென்று, வீரனே, என் கண்களை மயக்குமாறு மீண்டும் தோன்றியது.

Verse 10

ततो लोकान्तकरणो दानवो दारुणाकृति: । शिलावर्षेण महता सहसा मां समावृणोत्‌,तत्पश्चात्‌ लोकान्तकारी भयंकर आकृतिवाले दानवने आकर सहसा पत्थरोंकी भारी वर्षकि द्वारा मुझे आवृत कर दिया

அதன்பின் உலகாந்தம் விளைவிப்பவன் எனப்படும் பயங்கர உருவுடைய தானவன் வந்து, திடீரென பெரும் கல்லுமழையால் என்னை மூடினான்.

Verse 11

सो<हं पर्वतवर्षेण वध्यमान: पुन: पुनः । वल्मीक इव राजेन्द्र पर्वतोपचितो5भवम्‌,राजेन्द्र! शिलाखण्डोंकी उस निरन्तर वृष्टिसे बार-बार आहत होकर मैं पर्वतोंसे आच्छादित बाँबी-सा प्रतीत होने लगा

ராஜேந்திரா! பாறைத்துண்டுகளின் இடையறாத மழையால் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்பட்ட நான், மலைக்குவியல்களால் மூடப்பட்ட எறும்புப் புற்றைப் போலத் தோன்றினேன்।

Verse 12

ततोऊहं पर्वतचित: सहय: सहसारथि: । अप्रख्यातिमियां राजन सर्वतः पर्वतैश्चित:,राजन! मेरे चारों ओर शिलाखण्ड जमा हो गये थे। मैं घोड़ों और सारथिसहित प्रस्तरखण्डोंसे चुना-सा गया था, जिससे दिखायी नहीं देता था

அரசே! என் சுற்றிலும் பாறைத்துண்டுகள் குவிந்தன. குதிரைகளும் தேரோட்டியும் உடன், பாறைக்குவியலால் நான் முற்றிலும் மூடப்பட்டதால் அடையாளம் தெரியாமல், காணப்படாமலே போனேன்।

Verse 13

ततो वृष्णिप्रवीरा ये ममासन्‌ सैनिकास्तदा । ते भयार्ता दिश: सर्वे सहसा वित्रदुद्रुवु:,यह देख वृष्णिकुलके श्रेष्ठ वीर जो मेरे सैनिक थे, भयसे आर्त हो सहसा चारों दिशाओंमें भाग चले

இதைக் கண்டதும், அப்போது என் படைவீரர்களாக இருந்த வृष்ணிகுலத்தின் தலைசிறந்த வீரர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி, திடீரென எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் பறந்தனர்।

Verse 14

ततो हाहाकृतमभूत्‌ सर्व किल विशाम्पते । द्यौश्न भूमिश्व खं चैवादृश्यमाने तथा मयि,प्रजानाथ! मेरे अदृश्य हो जानेपर भूलोक, अन्तरिक्ष तथा स्वर्गलोक--सभी स्थानोंमें हाहाकार मच गया

மக்கள்தலைவா! நான் காணாமற்போனவுடன் பூலோகம், அந்தரிக்ஷம், ஸ்வர்க்கம்—எங்கும் அலறல் எழுந்தது।

Verse 15

ततो विषण्णमनसो मम राजन्‌ सुहृज्जना: । रुरुदुश्लुक्तुशुश्वेव द:खशोकसमन्विता:,राजन्‌! उस समय मेरे सभी सुहृद्‌ खिन्नचित्त हो दुःख-शोकमें डूबकर रोने-चिल्लाने लगे

அரசே! அப்போது என் நல்வாழ்த்தாளர்கள் அனைவரும் மனம் தளர்ந்து, துயரமும் சோகமும் நிறைந்து அழுதும் உரக்கப் புலம்பியும் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 16

द्विषतां च प्रहर्षो5 भूदार्ति श्वाद्धिषतामपि । एवं विजितवान्‌ वीर पश्चादश्रौषमच्युत

என் பகைவர்களிடையே மகிழ்ச்சி எழுந்தது; என் நல்வாழ்த்துவோரிடையே துயரம் பரவியது. ஓ வீரா, மரியாதையிலிருந்து சிதறாதவனே! இவ்விதமாக அரசன் சால்வன் ஒருமுறை என்னை வென்றான்—நான் உணர்வு மீண்டபின் பின்னர் தேரோட்டியின் வாயிலாகவே அதை அறிந்தேன்.

Verse 17

ततो5हमिन्द्रदयितं सर्वपाषाण भेदनम्‌ । वज़मुद्यम्य तान्‌ सर्वान्‌ पर्वतान्‌ समशातयम्‌

அப்போது நான் இந்திரனுக்குப் பிரியமான, எல்லா வகை பாறைகளையும் பிளக்க வல்ல வஜ்ரத்தை உயர்த்தி தாக்கி, அந்த மலைக்கட்டங்களை அனைத்தையும் நொறுக்கித் தூளாக்கினேன்.

Verse 18

ततः पर्वतभारार्त्ता मन्दप्राणविचेष्टिता: । हया मम महाराज वेपमाना इवाभवन्‌,महाराज! उस समय पर्वतखण्डोंके भारसे पीड़ित हुए मेरे घोड़े कम्पित-से हो रहे थे। उनकी बलसाध्य चेष्टाएँ बहुत कम हो गयी थीं

மகாராஜா! அப்போது மலைக்கட்டங்களின் பாரத்தால் நசுங்கிய என் குதிரைகள் நடுங்குவது போலத் தோன்றின. அவற்றின் அசைவுகள் மந்தமாயின; உயிர்வலிமையும் குறைந்தது போல இருந்தது.

Verse 19

मेघजालमिवाकाशे विदार्यभ्युदितं रविम्‌ । दृष्टवा मां बान्धवा: सर्वे हर्षमाहारयन्‌ पुन:

வானில் மேகக்கூட்டத்தைப் பிளந்து சூரியன் உதிப்பதுபோல், கற்பலகைகள் அகன்றபின் நான் வெளிப்பட்டதைப் பார்த்த என் உறவினர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்.

Verse 20

ततः पर्वतभारार्त्तान्‌ मन्दप्राणविचेष्टितान्‌ । हयान्‌ संदृश्य मां सूत: प्राह तात्कालिकं वच:

அப்போது பாறைக்கட்டங்களின் பாரத்தால் நசுங்கி, மந்தமான மூச்சுடன் சிரமமாக அசையும் குதிரைகளைப் பார்த்த தேரோட்டி, அந்த அவசரக் கணத்திற்கு ஏற்ற வார்த்தைகளை என்னிடம் கூறினான்.

Verse 21

साधु सम्पश्य वार्ष्णेय शाल्वं सौभपतिं स्थितम्‌ । अलं कृष्णावमन्यैनं साधु यत्नं समाचर

வார்ஷ்ணேயா, நன்றாகப் பார்—சௌபத்தின் அதிபதி சால்வன் அங்கே நின்றிருக்கிறான். கிருஷ்ணா, அவனை அலட்சியப்படுத்தாதே; அவமதிப்பால் பயன் இல்லை. தக்க வழியை வகுத்து கவனமாக முயல்க.

Verse 22

मार्दव॑ सखितां चैव शाल्वादद्य व्यपाहर । जहि शाल्वं महाबाहो मैनं जीवय केशव

மகாபாகு கேசவா! இனி சால்வன் மீது உள்ள மென்மையும் நட்புணர்வும் விலக்கிவிடு. சால்வனை வதம் செய்; அவனை உயிரோடு விடாதே.

Verse 23

सर्वे: पराक्रमैर्वीर वध्य: शत्रुरमित्रहन्‌ | न शत्रुरवमन्तव्यो दुर्बलोडपि बलीयसा

வீரனே, பகைவரை அழிப்பவனே! எல்லாப் பராக்கிரமத்தையும் செலுத்தி இந்தப் பகைவனை வதம் செய்ய வேண்டும். ஒருவர் எவ்வளவு வலிமைமிக்கவராயினும், பலவீனமாகத் தோன்றும் பகைவனையும் இகழக் கூடாது.

Verse 24

योडपि स्यात्‌ पीठग: ककश्रित्‌ कि पुनः समरे स्थित: । स त्वं पुरुषशार्दूल सर्वयत्नैरिमं प्रभो

ஒரு பகைவன் வீட்டில் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும், அவன் அழிவு அவசியமெனில் அவனை விடக்கூடாது; போர்க்களத்தில் நின்றிருப்பவனைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டுமா! ஆகவே, மனிதர்களில் புலியே, ஆண்டவனே, எல்லா முயற்சிகளாலும் இந்தப் பகைவனை அழித்திடு.

Verse 25

जहि वृष्णिकुलश्रेष्ठ मा त्वां कालो<त्यगात्‌ पुन: । नैष मार्दवसाध्यो वै मतो नापि सखा तव

விருஷ்ணிகுலச் சிறந்தவனே! அவனை வதம் செய்; காலம் மீண்டும் உன்னைத் தாண்டிச் செல்ல விடாதே. இவன் மென்மையால் அடங்குபவன் அல்ல; உன் உண்மையான நண்பனும் அல்ல.

Verse 26

येन त्वं योधितो वीर द्वारका चावमर्दिता । एवमादि तु कौन्तेय श्रुत्वाहं सारथेवच:

வாயு கூறினார்—வீரனே! இவனால்தான் நீ போருக்கு அழைக்கப்பட்டாய்; இவனால்தான் துவாரகை அழிக்கப்பட்டது. குந்தியின் மகனே! தேரோட்டியின் வாயிலிருந்து—வீட்டில் சுகமாக ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பகைவனையும் விடக்கூடாது; போர்க்களத்தில் போருக்கு நின்றவனைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டுமா—என்று கேட்டபோது, அந்த ஆலோசனை நியாயமானதே என நான் கருதினேன். இவ்வாறு எண்ணி, நான் போரில் மனத்தை உறுதியாக வைத்தேன்—சால்வ அரசனை வதம் செய்யவும், சௌப விமானக் கோட்டையை வீழ்த்தவும்।

Verse 27

तत्त्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम्‌ । वधाय शाल्वराजस्य सौभस्य च निपातने

இதுவே உண்மையான வழி என அறிந்து, நான் போரில் தீர்மானத்தை உறுதியாக வைத்தேன்—சால்வ அரசனை வதம் செய்யவும், சௌபத்தை வீழ்த்தவும். ஆலோசனை தெளிவானது: பகைவன் வீட்டில் சுகமாக அமர்ந்திருந்தாலும் அவனை விடக்கூடாது; போர்க்களத்தில் போருக்கு நின்றவனைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டுமா. இவன் மென்மையால் அடங்குபவன் அல்ல; நட்பை மீறி என்னுடன் போர் செய்து துவாரகையை அழித்தான். ஆகவே போரில் விரைந்து, தீர்மானமாகச் செயல் புரிவதே தர்மமான பாதுகாப்புக் கடமை எனத் தோன்றியது।

Verse 28

दारुकं चाब्रुवं वीर मुहूर्त स्थीयतामिति । ततो<प्रतिहतं दिव्यमभेद्यमतिवीर्यवत्‌

வீரனே! அப்போது நான் தாருகனிடம்—“சாரதியே, சிறிது நேரம் நில்லு” என்று சொன்னேன். அதன் பின் நான் ஒரு தெய்வீக ஆயுதத்தைச் சாந்தித்தேன்—எங்கும் தடுக்கப்படாதது, உடைக்க இயலாதது, பேராற்றல் கொண்டது. இந்த இடைவேளை தயக்கம் அல்ல; தர்மமான ஒழுங்கு—வலிமையை விடுவதற்கு முன் கட்டுப்பாடும் சரியான வரிசையும்।

Verse 29

आग्नेयमस्त्र दयितं सर्वसाहं महाप्रभम्‌ । योजयं तत्र धनुषा दानवान्तकरं रणे

வாயு கூறினார்—அப்போது நான் என் வில்லில், பிரியமானதும் அனைத்தையும் தாங்கவல்லதும் பேரொளி கொண்டதுமான ஆக்னேய அஸ்திரத்தைச் சாந்தித்தேன்—போரில் தானவர்களை அழிப்பதற்குப் புகழ்பெற்றது அது. பின்னர் நான் தாருகனிடம்—“சாரதியே, இன்னும் இரண்டு கணங்கள் காத்திரு; அப்பொழுது உன் விருப்பம் நிறைவேறும்” என்று சொன்னேன். அதன் பின் அந்த தெய்வீக, உடைக்க இயலாத, பேராற்றல் கொண்ட, ஒளிவீசும் ஆக்னேய ஏவுகணையை உறுதியாகப் பொருத்தினேன்।

Verse 30

यक्षाणां राक्षसानां च दानवानां च संयुगे । राज्ञां च प्रतिलोमानां भस्मान्तकरणं महत्‌,इतना ही नहीं, वह यक्षों, राक्षसों, दानवों तथा विपक्षी राजाओंको भी भस्म कर डालनेवाला और महान था

வாயு கூறினார்—போரில் அது மாபெரும் வல்லமை; யட்சர், ராட்சசர், தானவர் மட்டுமல்ல, எதிர்த்து நின்ற பகை அரசர்களையும் சாம்பலாக்க வல்லது।

Verse 31

क्षुरान्तममलं चक्रं कालान्तकयमोपमम्‌ । अनुमन्त्रयाहमतुलं द्विषतां विनिबर्हणम्‌

வாயு கூறினார்— நான் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, ஒப்பற்ற, மாசற்ற ஒரு சக்கரத்தை ஆயத்தப்படுத்தினேன்; அதன் விளிம்பெங்கும் கத்திபோல் கூர்மையான धारைகள், மேலும் அது காலன், அந்தகன், யமன் போன்ற அச்சமூட்டும் பயங்கரத்துடன் விளங்கியது. அந்தப் பகைநாசகமான ஒப்பற்ற ஆயுதத்தை சக்தியூட்டி, என் சொந்த புஜபலத்தால் சௌப வானநகரத்தையும் அதில் இருப்போரான என் பகைவர்களையும் வெட்டிவீழ்த்த அதை அனுப்பத் தீர்மானித்தேன்.

Verse 32

जहि सौभे स्ववीर्येण ये चात्र रिपवो मम । इत्युक्त्वा भुजवीर्येण तस्मै प्राहिणवं रुषा

வாயு கூறினார்— “உன் சொந்த வீரியத்தால் சௌபத்தை அழித்துவிடு; அங்கே உள்ள என் பகைவர்களையும் கொன்றுவிடு.” என்று சொல்லி, கோபத்துடன், தன் புஜபலத்தை நம்பி, அந்த ஆயுதத்தை அத்திசை நோக்கி அனுப்பினார்.

Verse 33

रूप॑ सुदर्शनस्थासीदाकाशे पततस्तदा । द्वितीयस्येव सूर्यस्य युगान्ते प्रपतिष्यत:,आकाशमें जाते ही उस सुदर्शन चक्रका स्वरूप प्रलयकालमें उगनेवाले द्वितीय सूर्यके समान प्रकाशित हो उठा

அது ஆகாயத்தில் பாய்ந்தவுடன், அந்த சுதர்சனச் சக்கரத்தின் உருவமும் ஒளியும் யுகாந்தத்தில் எழும் இரண்டாம் சூரியனைப் போலத் தகதகத்தது.

Verse 34

तत्‌ समासाद्य नगरं सौभं व्यपगतत्विषम्‌ । मध्येन पाटयामास क्रकचो दार्विवोच्छितम्‌

அது சௌப நகரத்தை அடைந்ததும் அதன் ஒளிப்பொலிவை அகற்றியது; பின்னர் உயர்ந்த மரக்கட்டையை அரிவாள் பிளப்பதுபோல், சௌப வானக்கோட்டையை நடுவே பிளந்து விட்டது.

Verse 35

द्विधा कृतं ततः: सौभ॑ सुदर्शनबलाद्धतम्‌ । महेश्वरशरोद्धूतं पपात त्रिपुरं यथा

அப்போது சுதர்சனத்தின் வலிமையால் தாக்கப்பட்ட சௌப வானநகர் இரண்டாகப் பிளந்தது; மகேஸ்வரனின் அம்புகளால் சிதறி வீழ்ந்த திரிபுரம் போல அது பூமியில் விழுந்தது.

Verse 36

तस्मिन्‌ निपतिते सौभे चक्रमागात्‌ करं मम | पुनश्चादाय वेगेन शाल्वायेत्यहमब्रुवम्‌

சௌப விமானம் வீழ்ந்தவுடன் சக்கரம் மீண்டும் என் கைக்குத் திரும்பியது. அதை மறுபடியும் வேகத்துடன் எடுத்துக் கொண்டு நான் கூறினேன்—“இம்முறை சால்வனை வீழ்த்தவே உன்னை விடுகிறேன்.”

Verse 37

ततः शाल्वं गदां गुर्वीमाविध्यन्तं महाहवे । द्विधा चकार सहसा प्रजज्वाल च तेजसा,तब उस चक्रने महासमरमें बड़ी भारी गदा घुमानेवाले शाल्वके सहसा दो टुकड़े कर दिये और वह तेजसे प्रज्वलित हो उठा

அப்போது மாபெரும் போரில் கனமான கதையைச் சுழற்றிக் கொண்டிருந்த சால்வனை அந்தச் சக்கரம் திடீரென இரண்டாகப் பிளந்தது; அது தன் தெய்வத் தேஜஸால் தீப்பொறிபோல் ஜ்வலித்தது.

Verse 38

तस्मिन्‌ विनिहते वीरे दानवास्त्रस्तचेतस: । हाहाभूता दिशो जम्मुरदिता मम सायकै:,वीर शाल्वके मारे जानेपर दानवोंके मनमें भय समा गया। वे मेरे बाणोंसे पीड़ित हो हाहाकार करते हुए सब दिशाओंमें भाग गये

அந்த வீரன் சால்வன் வீழ்ந்ததும் தானவர்கள் மனம் அச்சத்தால் நடுங்கியது. என் அம்புகளால் துன்புற்ற அவர்கள் ‘ஹா ஹா’ என்று அலறிக்கொண்டு எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 39

ततो<5हं समवस्थाप्य रथं सौभसमीपत: । शड्खं प्रध्माप्य हर्षेण सुहृद: पर्यहर्षयम्‌,तब मैंने सौभविमानके समीप अपने रथको खड़ा करके प्रसन्नतापूर्वक शंख बजाकर सभी सुहृदोंको हर्षमें निमग्न कर दिया

பின்னர் சௌபத்தின் அருகே என் தேரை நிறுத்தி, மகிழ்ச்சியுடன் சங்கத்தை முழங்கி, என் நல்வாழ்த்தாளர்களின் உள்ளங்களில் உற்சாகத்தை நிரப்பினேன்.

Verse 40

तन्मेरुशिखराकारं विध्वस्ताट्टालगोपुरम्‌ । दह्यूमानमभिप्रेक्ष्य स्त्रियस्ता: सम्प्रदुद्गरुवु:

மேரு சிகரத்தை ஒத்த வடிவமுடைய அந்தச் சௌப நகரத்தின் உயர்ந்த மதில்மாடங்களும் கோபுரங்களும் சிதைந்தன. புகையும் தீயும் எழுந்து எரிவதைப் பார்த்த அங்கு வாழ்ந்த பெண்கள் அச்சத்தில் திசைதிசையாக ஓடினர்.

Verse 41

एवं निहत्य समरे सौभ॑ शाल्व॑ निपात्य च । आनर्तान्‌ पुनरागम्य सुहृदां प्रीतिमावहम्‌

இவ்வாறு போரில் சௌப எனும் வான்கோட்டையை அழித்து, அரசன் சால்வனையும் வீழ்த்தி, நான் மீண்டும் ஆனர்த்தநாடு (த்வாரகா) திரும்பி வந்து, என் நல்வாழ்த்தும் நண்பர்களின் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமானேன், ஓ தர்மராஜா।

Verse 42

तदेतत्‌ कारणं राजन्‌ यदहं नागसाह्नयम्‌ । नागमं परवीरघ्न न हि जीवेत्‌ सुयोधन:

ஓ அரசே, அந்நாட்களில் நான் ஹஸ்தினாபுரம் வர இயலாததற்குக் காரணம் இதுவே. ஓ பகைவர்களின் வீரர்களை அழிப்பவனே தர்மராஜா, நான் வந்திருந்தால் சூதாட்டம் நடந்திருக்காது; அல்லது சுயோதனன் (துரியோதனன்) உயிருடன் இருந்திருக்க மாட்டான்.

Verse 43

मय्यागते<5थवा वीर द्यूतं न भविता तथा । अद्याहं कि करिष्यामि भिन्नसेतुरिवोदकम्‌

ஓ வீரனே, நான் அங்கே வந்திருந்தால் சூதாட்டம் அப்படியே நடந்திருக்காது—அல்லது துரியோதனன் உயிருடன் இருந்திருக்க மாட்டான். ஆனால் இப்போது, ஓ அரசே, எல்லாம் கெட்டுப் போன பின் நான் என்ன செய்ய முடியும்? அணை உடைந்த பின் நீரைத் தடுக்க இயலாதது போல, கட்டுப்பாடு தளர்ந்த நிகழ்வுகள் தடையின்றி வேகமாக ஓடுகின்றன.

Verse 44

वैशम्पायन उवाच एवमुकक्‍्त्वा महाबाहु: कौरवं पुरुषोत्तम: । आमन्त्रय प्रययौ श्रीमान्‌ पाण्डवान्‌ मधुसूदन:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! இவ்வாறு சொல்லி, மனிதர்களில் சிறந்தவனும் வலிய கரங்களையுடையவனுமான புகழ்மிக்க மதுசூதனன் பாண்டவர்களிடம் விடைபெற்று, கௌரவநந்தனன் (யுதிஷ்டிரன்) அனுமதி பெற்றுத் த்வாரகாவை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 45

अभिवाद्य महाबाहुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम्‌ । राज्ञा मूर्थन्युपाप्रातो भीमेन च महाभुज:

வலிய கரங்களையுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தர்மராஜ யுதிஷ்டிரனை வணங்கினான். அப்போது அரசன் யுதிஷ்டிரனும் பீமனும் அன்புடன் அந்த வலிய தோள்களையுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தலையைத் தொட்டு, அதை முகர்ந்து மரியாதை செலுத்தினர்.

Verse 46

परिष्वक्तश्नार्जुनेन यमा भ्यां चाभिवादित: । सम्मानितश्च धौम्येन द्रौपद्या चार्चितो5श्रुभि:

அர்ஜுனன் அவரை இதயத்தோடு அணைத்துக் கொண்டான்; யமபுத்திரர்களான இரட்டையர் நகுலன்–சகதேவன் பக்தியுடன் அவருடைய பாதங்களில் வணங்கினர். குலபுரோகிதர் தௌம்யர் முறையாக மரியாதை செய்தார்; த்ரௌபதி உள்ளம் உருகி கண்ணீரோடு வழிபாடுபோல் வரவேற்றாள்।

Verse 47

सुभद्रामभिमन्युं च रथमारोप्य काउ्चनम्‌ | आरुरोह रथं कृष्ण: पाण्डवैरभिपूजित:,पाण्डवोंसे सम्मानित श्रीकृष्ण सुभद्रा और अभिमन्युको अपने सुवर्णमय रथपर बैठाकर स्वयं भी उसपर आरूढ़ हुए

பாண்டவர்களால் முறையாகப் போற்றப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணன், சுபத்ரையையும் அபிமன்யுவையும் பொன்னிறத் தேரில் அமர்த்தி, தானும் அதே தேரில் ஏறினார்।

Verse 48

शैब्यसुग्रीवयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा । द्वारकां प्रययौ कृष्ण: समाश्वास्य युधिष्ठिरम्‌

சைப்யா, சுக்ரீவா எனும் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, சூரியன் போல் ஒளிவீசும் அந்தத் தேரில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் யுதிஷ்டிரனை ஆறுதல் கூறி த்வாரகை நோக்கிப் புறப்பட்டார்।

Verse 49

ततः प्रयाते दाशाहें धृष्टद्युम्नोडपि पार्षत: । द्रौपदेयानुपादाय प्रययौ स्वपुरं तदा,श्रीकृष्णके चले जानेपर ट्रुपदपुत्र धृष्टद्युम्नने भी द्रौपदीकुमारोंको साथ ले अपनी राजधानीको प्रस्थान किया

தாசார்ஹ ஸ்ரீகிருஷ்ணன் புறப்பட்ட பின், ப்ருஷதபுத்திரன் த்ருஷ்டத்யும்னனும் த்ரௌபதியின் மகன்களை உடன் அழைத்துக் கொண்டு அப்போது தன் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 50

धृष्टकेतु: स्वसारं च समादायाथ चेदिराट्‌ । जगाम पाण्डवान्‌ दृष्टवा रम्यां शुक्तिमतीं पुरीम्‌

பின்பு சேதி நாட்டரசன் த்ருஷ்டகேது தன் சகோதரியையும் உடன் அழைத்து பாண்டவர்களைச் சந்தித்து, அழகிய சுக்திமதி நகரைக் கண்டு அங்கேயே சென்றான்।

Verse 51

केकयाश्षाप्यनुज्ञाता: कौन्तेयेनामितौजसा । आमन्त्र्य पाण्डवान्‌ सर्वान्‌ प्रययुस्तेषपि भारत

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அமிதத் தேஜஸுடைய குந்திநந்தனன் யுதிஷ்டிரரின் அனுமதி பெற்ற கேகய இளவரசர்கள், எல்லாப் பாண்டவர்களிடமும் விடைபெற்று தங்கள் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டனர்।

Verse 52

ब्राह्मणाश्ष विशश्वैव तथा विषयवासिन: । विसृज्यमाना: सुभृशं न त्यजन्ति सम पाण्डवान्‌,युधिष्ठिरके राज्यमें रहनेवाले ब्राह्मण तथा वैश्य बारंबार विदा करनेपर भी पाण्डवोंको छोड़कर जाना नहीं चाहते थे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பிராமணரும் வைசியரும், மேலும் நாட்டின் பிற குடிமக்களும், மீண்டும் மீண்டும் புறப்படுமாறு கூறப்பட்டபோதும் பாண்டவர்களை விட்டுச் செல்ல மனமில்லாதவர்களாக இருந்தனர்।

Verse 53

समवाय: स राजेन्द्र सुमहाद्भुतदर्शन: । आसीन्महात्मनां तेषां काम्यके भरतर्षभ,भरतवंशभूषण महाराज जनमेजय! उस समय काम्यकवनमें उन महात्माओंका बड़ा अद्भुत सम्मेलन जुटा था

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசேந்திரா, பரதகுலச் சிறந்தவனே! காம்யக வனத்தில் அந்த மகாத்மாக்களின் கூடுகை மிகப் பெரிதும் அதிசயமாகக் காணத்தக்கதுமாய் இருந்தது।

Verse 54

युधिष्ठिरस्तु विप्रांस्ताननुमान्य महामना: । शशास पुरुषान्‌ काले रथान्‌ योजयतेति वै,तदनन्तर महामना युधिष्ठिरने सब ब्राह्मणोंकी अनुमतिसे अपने सेवकोंको समयपर आज्ञा दी--*रथोंको जोतकर तैयार करो”

பின்னர் மகாமனத்தையுடைய யுதிஷ்டிரர் அந்தப் பிராமணர்களின் சம்மதத்தைப் பெற்று, தம் பணியாளர்களுக்கு உரிய நேரத்தில் ஆணையிட்டார்—“ரதங்களைப் பூட்டி ஆயத்தப்படுத்துங்கள்.”