Adhyaya 174

Verse 1

अर रत (0) है ० त्रिसप्तत्यांधिकशततमोब< ध्याय: अर्जुनद्वारा हिरण्यपुरवासी पौलोम तथा कालकेयोंका वध और इन्द्रद्वारा अर्जुनका अभिनन्दन अजुन उवाच निवर्तमानेन मया महदू दृष्टं ततो5परम्‌ पुरं कामचरं दिव्यं पावकार्कसमप्रभम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—அரசே! நான் திரும்பி வருகையில், முன்பு கண்டவற்றைக் காட்டிலும் மேலும் வியப்பூட்டும் ஒன்றைக் கண்டேன்—இச்சைப்படி நகரக்கூடிய ஒரு பெரும் தெய்வீக நகரம்; அது தீயும் சூரியனும் போன்ற ஒளியால் பிரகாசித்தது. அதன் குடிமக்கள் விரும்பிய திசையெல்லாம் அது சென்றது.

Verse 2

रत्नद्रुममयैश्षित्रै: सुस्वरैश्व पतत्त्रिभि: पौलोमै: कालकज्जैश्न नित्यहृष्टे रधिष्ठितम्‌

அந்நகரம் வியத்தகு ரத்தினமயமான மரங்களாலும் இனிய குரலில் கீச்சிடும் பறவைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே பௌலோமர், காலகஞ்சர் எனப்படும் தானவர்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர்.

Verse 3

गोपुराट्टालकोपेतं चतुर्द्धारं दुरासदम्‌ सर्वरत्नमयं दिव्यमद्भुतोपमदर्शनम्‌

அந்நகரம் உயர்ந்த கோபுரங்களாலும் அழகிய மாளிகைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. நான்கு திசைகளிலும் நான்கு வாயில்கள் இருந்தன; பகைவர்க்கு அதில் நுழைதல் மிகக் கடினம். எல்லா வகை ரத்தினங்களாலும் உருவான அந்த தெய்வீக நகரம் வியப்பூட்டும் ஒளியுடன் திகழ்ந்தது—அதன் காட்சியே ஒரு அதிசயம் போன்றது.

Verse 4

ट्रुमै: पुष्पफलोपेतै: सर्वरत्नमयैर्वृतम्‌ तथा पतनत्र्त्रिभिर्दिव्यैरुपेतं सुमनोहरै:

அந்நகரம் எல்லாப் புறங்களிலும் மலரும் கனியும் நிறைந்த, எல்லா வகை ரத்தினங்களால் ஆனதுபோல் தோன்றும் மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. மேலும் அது தெய்வீகமும் மிக மனம்கவரும் பறவைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 5

असुरैर्नित्यमुदितै: शूलर्टिमुसलायुधै: चापमुद्गरहस्तैश्व स्रग्विभि: सर्वतो वृतम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—அந்நகரம் எப்போதும் மகிழ்ந்து களிக்கும் அசுரர்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் கழுத்தில் மாலைகள் அணிந்து, கைகளில் சூலம், ரிஷ்டி, முசலம், வில், முத்கரம் முதலிய ஆயுதங்களைத் தாங்கி, இடையறாது அதைக் காவல் காத்தனர்.

Verse 6

तदहं प्रेक्ष्य दैत्यानां पुरमद्भुतदर्शनम्‌ अपृच्छे मातलिं राजन्‌ किमिदं वर्तते5द्भुतम्‌,राजन! दैत्योंके उस अद्भुत दिखायी देनेवाले नगरको देखकर मैंने मातलिसे पूछा --'सारथे! यह कौन-सा अद्भुत नगर है?”

அரசே! தைத்யர்களின் அந்த அதிசய நகரத்தைப் பார்த்து நான் மாதலியிடம் கேட்டேன்—“சாரதியே! இங்கே தோன்றும் இந்த அற்புதக் காட்சி என்ன?”

Verse 7

मातलिरुवाच पुलोमा नाम दैतेयी कालका च महासुरी दिव्यं वर्षमहस्रं ते चेरतु: परमं तप:

மாதலி கூறினான்—“பார்த்தா! புலோமா என்னும் தைத்யகுலப் பெண்ணும், மகா அசுரியாகிய காலகாவும்—இவ்விருவரும் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் உன்னத தவம் செய்தனர்.”

Verse 8

तपसोडन्‍्ते ततस्ताभ्यां स्वयम्भूरदद्‌ वरम्‌ अगृल्लीतां वरं ते तु सुतानामल्पदुःखताम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—“தவம் நிறைவுற்றபின், சுயம்பூ பிரம்மன் அவர்களிருவருக்கும் வரம் அளித்தான். அவர்கள் தேர்ந்த வரம் இதுவே—அவர்களின் புதல்வர்களுக்கு துயரம் மிகக் குறைவாக இருக்க வேண்டும்; அதாவது அவர்களின் துன்பம் நீங்க வேண்டும்.”

Verse 9

अवध्यतां च राजेन्द्र सुरराक्षसपन्नगै: पुरं सुरमणीयं च खचरं सुमहाप्रभम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—“அரசே! அவர்கள் மேலும் இவ்வரத்தையும் வேண்டினர்—அவர்களின் புதல்வர்கள் தேவர்கள், ராக்ஷசர்கள், நாகர்கள் யாராலும் கொல்லப்படாதவர்களாக இருக்க வேண்டும்; மேலும் மிக அழகிய, பேரொளியால் பிரகாசிக்கும், ஆகாயத்தில் உலாவும் நகரம் அவர்களுக்கு இருக்க வேண்டும்.”

Verse 10

सर्वरत्नै: समुदितं दुर्धर्षममरैरपि महर्षियक्षगन्धर्वपन्नगासुरराक्षसै:

அர்ஜுனன் கூறினான்—ராஜேந்திரா! அவர்கள் வேண்டியது—எல்லா வகை ரத்தினங்களாலும் நிறைந்த, தேவர்களாலும் கூட அணுக இயலாத, மகரிஷி, யக்ஷர், கந்தர்வர், நாகர், அசுரர், ராக்ஷசர் யாராலும் அழிக்க முடியாத ஒரு நகரம். மேலும் அவர்கள் இவ்வாறு பிரார்த்தித்தனர்—“எங்கள் புதல்வர்கள் தேவர்கள், ராக்ஷசர்கள், நாகர்கள் ஆகியோராலும் கூட கொல்ல இயலாதவர்களாக இருக்க வேண்டும்; அவர்களுக்குத் தங்க ஒரு அழகிய நகரம் வேண்டும்; அது மகாப்ரபாபுஞ்சத்தால் ஒளிர்ந்து, விமானம்போல் ஆகாயத்தில் உலாவி, எல்லா ரத்தின நிதிகளாலும் நிரம்பி, மனம் விரும்பும் எல்லா சிறப்புகளும் உடையதாக, துயரமற்றதாகவும் நோயற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்; மேலும் எந்தத் தேவனும், ரிஷியும், யக்ஷனும், கந்தர்வனும், நாகனும், அசுரனும், ராக்ஷசனும் அதை அழிக்க முடியாததாக இருக்க வேண்டும்.” பரதசிரேஷ்டா! பிரம்மா காலகேயர்களுக்காக அத்தகைய நகரத்தையே உருவாக்கினார். இதுவே அந்தத் தெய்வீக ஆகாயநகர்—எங்கும் உலாவுவது; இதில் தேவர்களுக்கு நுழைவு இல்லை; வீரவரா, இதில் பௌலோமன் மற்றும் காலகாஞ்சன் எனும் தானவர்கள் வாழ்கிறார்கள்।

Verse 11

सर्वकामगुणोपेतं वीतशोकमनामयम्‌ ब्रह्मणा भरतश्रेष्ठ कालकेयकृते कृतम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—பரதசிரேஷ்டா! பிரம்மா காலகேயர்களுக்காக மனம் விரும்பும் எல்லா சிறப்புகளும் உடைய, துயரமற்ற, நோயால் தீண்டப்படாத ஒரு நகரத்தை உருவாக்கினார். அவர்களின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்ற அது தேவர்களுக்கே அணுக இயலாததாகவும், மகரிஷி, யக்ஷர், கந்தர்வர், நாகர், அசுரர், ராக்ஷசர் யாராலும் அழிக்க முடியாததாகவும்; மகாப்ரபாபுஞ்சத்தால் ஒளிர்வதாகவும், விமானம்போல் ஆகாயத்தில் நகர்வதாகவும், எல்லா ரத்தின நிதிகளாலும் நிரம்பியதாகவும் அமைந்தது. இதுவே அந்தத் தெய்வீக ஆகாயநகர்—எங்கும் உலாவுவது; இதில் தேவர்களுக்கு நுழைவு இல்லை; இதில் பௌலோமன் மற்றும் காலகாஞ்சன் எனும் தானவர்கள் வாழ்கிறார்கள்।

Verse 12

तदेतत्‌ खपुरं दिव्यं चरत्यमरवर्जितम्‌ पौलोमाध्युषितं वीर कालकज्जैश्व दानवै:

அர்ஜுனன் கூறினான்—இதுவே அந்தத் தெய்வீக ‘ஆகாயநகர்’; இது ஆகாயத்தில் உலாவுகிறது, தேவர்களுக்கு அணுகல் மறுக்கப்பட்டது. வீரா! இதில் பௌலோமர்களும் காலகாஞ்சர் எனும் தானவர்களும் குடியிருக்கிறார்கள்।

Verse 13

हिरण्यपुरमित्येवं ख्यायते नगरं महत्‌ रक्षितं कालकेयैश्न पौलोमैश्न महासुरै:,यह विशाल नगर हिरण्यपुरके नामसे विख्यात है। कालकेय तथा पौलोम नामक महान्‌ असुर इसकी रक्षा करते हैं

இந்தப் பெருநகர் ‘ஹிரண்யபுரம்’ என்று புகழ்பெற்றது. காலகேயர் மற்றும் பௌலோமர் எனும் மாபெரும் அசுரர்கள் இதைக் காவல் காக்கிறார்கள்।

Verse 14

त एते मुदिता राजन्नवध्या: सर्वदैवतै: निवसन्त्यत्र राजेन्द्र गतोद्वेगा निरुत्सुका:

அர்ஜுனன் கூறினான்—அரசே! இத்தானவர்களே இங்கே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லாத் தேவர்களாலும் கொல்ல இயலாதவர்கள்; ராஜேந்திரா, அவர்கள் இங்கே கலக்கமின்றி, ஏக்கமின்றி தங்கியிருக்கிறார்கள்।

Verse 15

मानुषान्मृत्युरेतेषां निर्दिष्टो ब्रह्मणा पुरा एतानपि रणे पार्थ कालकज्जान्‌ दुरासदान्‌ वज्ास्त्रेण नयस्वाशु विनाशं सुमहाबलान्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—முன்னரே பிரம்மா, இவர்களின் மரணம் மனிதன் கையாலேயே நிகழும் என நிர்ணயித்தார். ஆகவே, ஓ பார்த்தா, அணுக இயலாத வலிமைமிக்க காலகஞ்ச வீரர்களையும் போரில் வஜ்ராஸ்திரத்தால் விரைவில் அழிவுக்குக் கொண்டு செல்; விதி நிறைவேறும்.

Verse 16

अजुन उवाच सुरासुरैरवध्यं तदहं ज्ञात्वा विशाम्पते अब्र॒ुवं मातलिं हृष्टो याहेतत्‌ पुरमज्जसा

அர்ஜுனன் கூறினான்—அரசே, அந்த ஹிரண்யபுரம் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட வெல்ல இயலாதது என அறிந்து, நான் மகிழ்ச்சியுடன் மாதலியிடம்—“ரதத்தை உடனே இந்த நகருக்குள் செலுத்து” என்று சொன்னேன்.

Verse 17

त्रिदशेशद्विषो यावत्‌ क्षयमस्त्रैर्नयाम्यहम्‌ न कथज्वचिद्धि मे पापा न वध्या ये सुरद्विष:

அர்ஜுனன் கூறினான்—தேவர்களின் அரசனுக்குப் பகைவர்களை நான் என் ஆயுதங்களால் அழிவுக்குக் கொண்டு செல்வேன். தேவர்களை வெறுப்போர் அந்தப் பாவிகள் எனக்கு எவ்விதத்திலும் தப்ப முடியாதவர்கள்; அவர்களை வதம் செய்யாமல் நான் விடமாட்டேன்.

Verse 18

उवाह मां ततः शीघ्र हिरण्यपुरमन्तिकात्‌ रथेन तेन दिव्येन हरियुक्तेन मातलि:,मेरे ऐसा कहनेपर मातलिने घोड़ोंसे युक्त उस दिव्य रथके द्वारा मुझे शीघ्र ही हिरण्यपुरके निकट पहुँचा दिया

நான் அவ்வாறு கூறியதும், குதிரைகள் பூட்டிய அந்த தெய்வ ரதத்தில் மாதலி என்னை விரைவாக ஹிரண்யபுரத்தின் அருகே கொண்டு சென்றான்.

Verse 19

ते मामालक्ष्य दैतेया विचित्रा भरणाम्बरा: समुत्पेतुर्महावेगा रथानास्थाय दंशिता:,मुझे देखते ही विचित्र वस्त्राभूषणोंसे विभूषित वे दैत्य कवच पहनकर अपने रथोंपर जा बैठे और बड़े वेगसे मेरे ऊपर टूट पड़े

என்னை கண்டவுடன், வண்ணமயமான ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்த அந்த தைத்யர்கள் கவசம் தரித்து ரதங்களில் ஏறி, பேர்வேகத்துடன் என்னைத் தாக்கப் பாய்ந்தனர்.

Verse 20

ततो नालीकनाराचैर्भल्लै: शक्त्यृष्टितोमरै: प्रत्यघ्नन्‌ दानवेन्द्रा मां क्रुद्धास्तीव्रपराक्रमा:

அப்போது கோபம் கொண்ட, கடும் வீரமுடைய தானவத் தலைவர்கள் நாலீக, நாராச, பல்ல அம்புகளாலும், சக்தி, ரிஷ்டி, தோமர முதலிய ஆயுதங்களாலும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் என்னைத் தாக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 21

तदहं शरवर्षेण महता प्रत्यवारयम्‌ शस्त्रवर्ष महद्‌ राजन्‌ विद्याबलमुपाश्रित:

அரசே! அப்போது நான் என் யுத்தவித்தையின் வலிமையைச் சார்ந்து, பெரும் அம்புமழையால் அவர்களின் ஆயுதமழையைத் தடுத்தேன்.

Verse 22

व्यामोहयं च तान्‌ सर्वान्‌ रथमार्गैश्चरन्‌ रणे तेडन्योन्यमभिसम्मूढा: पातयन्ति सम दानवान्‌

அரசே! போர்க்களத்தில் என் தேரின் பாதைகளை மாற்றி மாற்றி நகர்ந்து, நான் அவர்களையெல்லாம் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தினேன்; அவர்கள் கடமை அறியாது குழம்பி, ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி, தானவர்கள் தானவர்களையே வீழ்த்தினர்.

Verse 23

तेषामेवं विमूढानामन्योन्यमभिधावताम्‌ शिरांसि विशियेर्दीप्तैन्यहनं शतसड्घश:

அவர்கள் இவ்வாறு மயங்கி ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்தபோது, நான் என் ஒளிவீசும் அம்புகளால் அவர்களின் தலைகளை மீண்டும் மீண்டும்—நூறுநூறாக, குழுக்களாக—வெட்டி வீழ்த்தினேன்.

Verse 24

इस प्रकार मूढ़चित्त हो आपसमें ही एक-दूसरेपर धावा करनेवाले उन दानवोंके सौ-सौ मस्तकोंको मैं अपने प्रज्वलित बाणोंद्वारा काट-काटकर गिराने लगा ।।

இவ்வாறு கொல்லப்படுவதைக் கண்ட தைத்யர்கள் மீண்டும் தங்கள் நகரத்திற்குள் புகுந்தனர்; பின்னர் தானவ மாயையைச் சார்ந்து, நகரத்தோடு சேர்ந்து ஆகாயத்தில் உயர்ந்து பறந்தனர்.

Verse 25

ततो<हं शरवर्षेण महता कुरुनन्दन मार्गमावृत्य दैत्यानां गतिं चैषामवारयम्‌,कुरुनन्दन! तब मैं बाणोंकी भारी बौछार करके दैत्योंका मार्ग रोक लिया और उनकी गति कुण्ठित कर दी

அப்போது, குருநந்தனே! நான் பெரும் அம்புமழையால் வழியை மூடி, தைத்யர்களின் நகர்வைத் தடுத்து அவர்களின் முன்னேற்ற வேகத்தைத் தளர்த்தினேன்।

Verse 26

तत्‌ पुरं खचरं दिव्यं कामगं सूर्यसप्रभम्‌ दैतेयैर्वरदानेन धार्यते सम यथासुखम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அந்தத் திவ்யமான, ஆகாயத்தில் இயங்கும் நகரம் விருப்பம்போல் எங்கும் செல்லக் கூடியது; வரத்தின் வலிமையால் தைத்யர்கள் அதை விண்ணில் எளிதாகவும் இன்பமாகவும் தாங்கி வைத்திருந்தனர்।

Verse 27

अन्तर्भूमौ निपतति पुनरूर्ध्व॑ प्रतिष्ठते पुनस्तिर्यक्‌ प्रयात्याशु पुनरप्सु निमज्जति

அர்ஜுனன் கூறினான்—அந்தத் திவ்யப் புரம் ஒருபொழுது பூமிக்குள் வீழ்ந்து மறையும்; மறுபொழுது மீண்டும் மேலே எழுந்து நிலைபெறும்; சிலவேளை சாய்ந்த திசைகளில் விரைவாகச் செல்கிறது; சிலவேளை உடனே நீரில் மூழ்கிவிடுகிறது।

Verse 28

अमरावतिसंकाशं तत्‌ पुरं कामगं महत्‌ अहमस्त्रैरबहुविधै: प्रत्यगृह्लं परंतप

அர்ஜுனன் கூறினான்—பரந்தபனே! விருப்பம்போல் இயங்கும் அந்தப் பெருநகரம் அமராவதியைப் போல ஒளிர்ந்தது; ஆனால் நான் பலவகை அஸ்திரங்களால் அதை எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிவளைத்து நிறுத்தினேன்।

Verse 29

ततो<हं शरजालेन दिव्यास्त्रनुदितेन च व्यगृह्नं सह दैतेयैस्तत्‌ पुरं पुरुषर्षभ

புருஷரிஷபனே! அப்போது திவ்ய அஸ்திரங்களால் ஊக்கமூட்டப்பட்ட அம்புகளின் வலையைக் கொண்டு, தைத்யர்களுடன் கூடிய அந்த நகரத்தை நான் எல்லாத் திசைகளிலும் இறுக்கமாகப் பிணைத்து, அதைச் சிதைத்து கிழிக்கத் தொடங்கினேன்।

Verse 30

विक्षतं चायसैर्बाणर्म-्प्रयुक्तैरजिद्वागै: महीमभ्यपतदू राजन्‌ प्रभग्नं पुरमासुरम्‌

Arjuna said: “O King, the iron arrows I discharged—swift and unerring in their course—struck the target and tore it apart. Thus the Asura-city, shattered and ruined, fell down upon the earth.”

Verse 31

ते वध्यमाना मद्वाणैर्वज़वेगैरयस्मयै: पर्यभ्रमन्त वै राजन्नसुरा: कालचोदिता:,महाराज! लोहेके बने हुए मेरे बाणोंका वेग वज्ञ़के समान था। उनकी मार खाकर वे कालप्रेरित असुर चारों ओर चक्कर काटने लगते थे

Arjuna said: “O King, struck down by my iron arrows—swift as Indra’s thunderbolt—the Asuras, driven onward by Time itself, reeled and whirled about on every side.”

Verse 32

ततो मातलिरारुह्म[ पुरस्तान्निपतन्निव महीमवातरत क्षिप्रं रथेनादित्यवर्चसा,तदनन्तर मातलि आकाशमें ऊँचे चढ़कर सूर्यके समान तेजस्वी रथद्वारा उन राक्षसोंके सामने गिरते हुए-से शीघ्र ही पृथ्वीपर उतरे

Then Mātali, mounting up into the sky, descended swiftly to the earth in his sun-bright chariot, as though falling straight down before the foes. The scene underscores disciplined, purposeful action: divine power is employed not for display, but to meet danger directly and protect the righteous cause.

Verse 33

ततो रथसहस्राणि षष्टिस्तेषाममर्षिणाम्‌ युयुत्सूनां मया सार्थ पर्यवर्तन्त भारत तान्यहं निशितैर्बाणिव्यधरमं गार्ध्रराजितै:

Then, O Bhārata, sixty thousand chariots of those wrath-filled beings, eager to fight, wheeled about and formed up against me. Seeing this, O delight of the Bharatas, I began to wound them all with sharp arrows, splendidly adorned with vulture-feathers—meeting their aggression with disciplined force in battle.

Verse 34

ते युद्धे सन्‍न्‍यवर्तन्त समुद्रस्थ यथोर्मय: नेमे शक्‍या मानुषेण युद्धेनेति प्रचिन्त्य तत्‌

Arjuna said: “In the midst of battle they turned back, like waves that rise within the ocean and then subside. Reflecting on that, it became clear: ‘These cannot be overcome by a merely human mode of fighting.’”

Verse 35

ततस्तानि सहस्राणि रथिनां चित्रयोधिनाम्‌

அப்போது வியத்தகு வீரத் திறன் கொண்ட ரதயோధர்களின் அந்த ஆயிரக்கணக்கான படைகள் கண்ணில் பட்டன.

Verse 36

अस्त्राणि मम दिव्यानि प्रत्यघध्नन्‌ शनकैरिव परंतु विचित्र युद्ध करनेवाले वे सहस्रों रथारूढ़ दानव धीरे-धीरे मेरे दिव्यास्त्रोंका भी निवारण करने लगे ।। रथमार्गान्‌ विचित्रांस्ते विचरन्तो महाबला:

அர்ஜுனன் கூறினான்—“என் தெய்வீக அஸ்திரங்கள் கூட மெதுவாக மெதுவாகத் தடுக்கப்பட்டன. ஆனால் வியத்தகு முறைகளில் போரிடக் கற்ற அந்த ஆயிரக்கணக்கான ரதமேறிய தானவர்கள், படிப்படியாக என் திவ்ய ஏவுகணைகளையும் தடுப்பதற்குத் தொடங்கினர். பெரும் வலிமையுடைய அவர்கள் சிக்கலான ரதப் பாதைகளிலும் சுழற்சிகளிலும் அலைந்து, போர்க்களத்தில் இடையிடையே தங்கள் வழியை மாற்றிக் கொண்டே இருந்தனர்.”

Verse 37

विचित्रमुकुटापीडा विचित्रकवचध्वजा:

அர்ஜுனன் கூறினான்—“அவர்களின் தலைகளில் வியத்தகு முடிகளும் கிரீடங்களும்; அவர்களின் கவசங்களும் கொடிகளும் பல நிறங்களில் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.”

Verse 38

अहं तु शरवर्षैस्तानस्त्रप्रचुदितै रणे

அர்ஜுனன் கூறினான்—“ஆனால் நான் போரில் என் அஸ்திரங்களால் ஏவப்பட்ட அம்புமழையால் அவர்களைத் தாக்குவேன்.”

Verse 39

तैः पीड्यमानो बहुभि: कृतास्त्रै: कुशलैर्युधि

அர்ஜுனன் கூறினான்—“போரில் தேர்ந்தவர்களும் ஆயத்த அஸ்திரங்களும் கொண்ட பலரால் நெருக்கப்பட்டு, நான் போர்க்களத்தில் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டேன்.”

Verse 40

ततो&हं देवदेवाय रुद्राय प्रयतो रणे

அப்போது போர்க்களத்தின் நடுவே நான் கட்டுப்பாடும் ஒருமுகத் தியானமும் கொண்டு, தேவர்களின் தேவனான ருத்ரனைப் பக்தியுடன் வேண்டினேன்—தர்மப் போரின் கடினக் கடமைகளில் அவர் அருளும் வழிகாட்டுதலும் பெறுவதற்காக।

Verse 41

(प्रयत: प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य महात्मने ।) स्वस्ति भूतेभ्य इत्युक्त्वा महास्त्रं समचोदयम्‌ तब मैंने एकाग्रचित्त हो मस्तक झुकाकर देवाधिदेव महात्मा रुद्रको प्रणाम किया और “समस्त भूतोंका कल्याण हो” ऐसा कहकर उनके महान्‌ पाशुपतास्त्रका प्रयोग किया ।।

பின்னர் நான் கட்டுப்பாட்டுடன், தலைவணங்கி அந்த மகாத்மாவுக்கு வணக்கம் செலுத்தி, “எல்லா உயிர்களுக்கும் நலம் உண்டாகுக” என்று கூறி, அந்த மஹாஸ்திரத்தைச் செலுத்தினேன்।

Verse 42

(महत्‌ पाशुपतं दिव्यं सर्वतोकनमस्कृतम्‌ ।) ततो<पश्यं त्रिशिरसं पुरुषं नवलोचनम्‌ त्रिमुखं षपड्भुजं दीप्तमर्कज्वलनमूर्थजम्‌

அந்த மகத்தான தெய்வீக பாசுபதாஸ்திரம் எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுவது. அதைச் செலுத்தியவுடன் நான் ஒரு அதிசயமான தெய்வப் புருஷனை கண்டேன்—மூன்று தலை, மூன்று முகம், ஒன்பது கண்கள், ஆறு கரங்கள் உடையவன்; பேரொளியுடன் பிரகாசித்து, சூரியனைப் போல எரியும் கூந்தலுடன்।

Verse 43

लेलिहानैर्महानागै: कृतचीरममित्रहन्‌ (भक्तानुकम्पिनं देवं नागयज्ञोपवीतिनम्‌ ।) विभीस्ततस्तदस्त्र॑ तु घोरं रौद्रं सनातनम्‌

ஓ பகைவரை அழிப்பவனே! நாக்கு துடித்தாடும் பெருநாகங்கள் அந்த தெய்வத் தேவனுக்கே ஆடையாக இருந்தன; பக்தர்களுக்கு அருள் புரியும் அந்த தேவன், நாகத்தையே யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்திருந்தான். பின்னர் நான் அந்த பயங்கரமான, ரௌத்ரமான, சனாதனமான அஸ்திரத்தைத் தயாராக்கினேன்।

Verse 44

दृष्टवा गाण्डीवसंयोगमानीय भरतर्षभ नमस्कृत्वा त्रिनेत्राय शर्वायामिततेजसे

ஓ பாரதரிஷபனே! காந்தீவத்தைச் சீரமைத்து இணைத்ததைப் பார்த்து, அளவற்ற ஒளியுடைய மூன்று கண்களைக் கொண்ட சர்வனுக்கு நான் வணங்கினேன்।

Verse 45

मुक्तवान्‌ दानवेन्द्राणां पपाभावाय भारत मुक्तमात्रे ततस्तस्मिन्‌ रूपाण्यासन्‌ सहस्रश:

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ பாரதா! தானவர்களின் தலைவர்களின் தீமையை அழிக்க நான் அந்த அஸ்திரத்தை விடுத்தேன். அது விடுபட்ட உடனே, அதிலிருந்து ஆயிரமாயிரம் வடிவங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 46

मृगाणामथ सिंहानां व्याप्राणां च विशाम्पते ऋक्षाणां महिषाणां च पन्नगानां तथा गवाम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ மக்களுடைய தலைவனே! (நான் கண்டேன்) மான்கள், சிங்கங்கள், புலிகள்; கரடிகள், எருமைகள்; அதுபோலவே பாம்புகள் மற்றும் மாடுகள்.

Verse 47

शरभाणां गजानां च वानराणां च सड्घश: ऋषभाणां वराहाणां मार्जाराणां तथैव च

அர்ஜுனன் கூறினான்—கூட்டம் கூட்டமாக சரபங்கள், யானைகள், குரங்குப் படைகள் இருந்தன; அதுபோலவே காளைகள், காட்டுப்பன்றிகள், பூனைகளும் இருந்தன.

Verse 48

शालावृकाण्णा प्रेतानां भुरुण्डानां च सर्वशः गृध्राणां गरुडानां च चमराणां तथैव च

அர்ஜுனன் கூறினான்—எங்கும் நரிகள், பிரேதக் கூட்டங்கள், புறுண்டங்கள் காணப்பட்டன; அதுபோலவே கழுகுகள், கருடர்கள், சாமரங்களும் இருந்தன.

Verse 49

देवानां च ऋषीणां च गन्धर्वाणां च सर्वशः पिशाचानां सयक्षाणां तथैव च सुरद्धिषाम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள் பலவகையாக இருந்தனர்; யக்ஷர்களுடன் பிசாசர்களும், அதுபோலவே தேவர்களின் கணங்களை ஆளும் அதிபதிகளும் (காணப்பட்டனர்).

Verse 50

गुहाकानां च संग्रामे नै#तानं तथैव च झषाणां गजवकक्‍त्राणामुलूकानां तथैव च

அர்ஜுனன் கூறினான்—“போர்க்களத்தில் குஹ்யகர்களையும் கண்டேன்; இவர்களையும்; மீன்களையும், யானைமுகத்தாரையும், மேலும் ஆந்தைகளையும்.”

Verse 51

मीनवाजिसरूपाणां नानाशस्त्रासिपाणिनाम्‌ तथैव यातुधानानां गदामुद्गरधारिणाम्‌

அர்ஜுனன் கூறினான்—“மீன்-வடிவமும் குதிரை-வடிவமும் கொண்ட உயிர்களை கண்டேன்; அவர்களின் கைகளில் பலவகை ஆயுதங்களும் வாள்களும் இருந்தன; மேலும் கதை, முத்கரம் ஏந்திய ராட்சசப் பண்புடைய யாதுதானர்களையும் கண்டேன்.”

Verse 52

महाराज! मृग, सिंह, व्याप्र, रीछ, भैंस, नाग, गौ, शरभ, हाथी, वानर, बैल, सूअर, बिलाव, भेड़िये, प्रेत, मुरुण्ड, गिद्ध, गरुड, चमरी गाय, देवता, ऋषि, गन्धर्व, पिशाच, यक्ष, देवद्रोही राक्षस, गुह्मक, निशाचर, मत्स्य, गजमुख, उल्लू, मीन तथा अभश्व-जैसे रूपवाले नाना प्रकारके जीवोंका प्रादुर्भाव हुआ। उन सबके हाथमें भाँति-भाँतिके अस्त्र-शस्त्र एवं खड्ग थे। इसी प्रकार गदा और मुद्गर धारण किये बहुत-से यातुधान भी प्रकट हुए ।। ४६ “५३९ || एतैश्वान्यैश्व बहुभि्नानारूपधरैस्तथा सर्वमासीज्जगद्‌ व्याप्तं तस्मिन्नस्त्रे विसर्जिते,इन सबके साथ दूसरे भी बहुत-से जीवोंका प्राकट्य हुआ, जिन्होंने नाना प्रकारके रूप धारण कर रखे थे। उन सबके द्वारा यह सारा जगत्‌ व्याप्त-सा हो गया था। पाशुपतास्त्रका प्रयोग होते ही कोई तीन मस्तक, कोई चार दाढ़ें, कोई चार मुख और कोई चार भुजावाले अनेक रूपधारी प्राणी प्रकट हुए, जो मांस, मेदा, वसा और हलड्ियोंसे संयुक्त थे

அர்ஜுனன் கூறினான்—“மகாராஜா! அந்த அஸ்திரம் விடப்பட்ட கணமே எண்ணிலடங்கா பலவகை உயிர்கள் தோன்றின—மான், சிங்கம், புலி, கரடி, எருமை, நாகம், மாடு, சரபம், யானை, குரங்கு, காளை, பன்றி, பூனை, ஓநாய், பேய், முருண்டர், கழுகு, கருடன், சாமரிக்-மாடு, தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், யக்ஷர்கள், தேவர்களைத் துரோகிக்கும் ராட்சசர்கள், குஹ்யகர்கள், இரவுலாவிகள், மீன்கள், யானைமுகத்தார், ஆந்தைகள், மீன்கள் மீண்டும், மேலும் குதிரை போன்ற வடிவங்களும். அவர்களெல்லாரின் கைகளிலும் பலவகை ஆயுதங்களும் வாள்களும் இருந்தன; கதை மற்றும் முத்கரம் ஏந்திய பல யாதுதானர்களும் தோன்றினர். இவர்களோடு இன்னும் பல வடிவமாற்றிகளும் வெளிப்பட்டதால், அந்த அஸ்திரம் செலுத்தப்பட்டவுடன் உலகமெங்கும் நிரம்பி வழிந்ததுபோல் தோன்றியது।”

Verse 53

त्रिशिरोभिश्नतुर्दष्टै क्षतुरास्यै श्चतुर्भुजै: अनेकरूपसंयुक्तैर्मांसमेदोवसास्थिभि:

அர்ஜுனன் கூறினான்—“பாசுபத அஸ்திரம் இயக்கப்பட்ட அதே கணமே அச்சமூட்டும் பல்வேறு வடிவங்களுடைய எண்ணிலடங்கா உயிர்கள் தோன்றின—சிலருக்கு மூன்று தலைகள், சிலருக்கு நான்கு கோரப்பற்கள், சிலருக்கு நான்கு முகங்கள், சிலருக்கு நான்கு கரங்கள்; அவர்களின் உடல்கள் மாம்சம், கொழுப்பு, நரம்புச் சத்து, எலும்பு ஆகியவற்றால் அமைந்திருந்தன. அவர்கள் தோன்றியவுடன் உலகமெங்கும் பரவி, அனைத்தையும் ஆட்கொண்டதுபோல் தோன்றியது।”

Verse 54

अभीक्षणं वध्यमानास्ते दानवा नाशमागता: अर्कज्वलनतेजोभिव॑ज्राशनिसमप्रभै:

அர்ஜுனன் கூறினான்—“மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்பட்டதால் அந்த தானவர்கள் அழிவை அடைந்தனர். சூரியனும் அக்னியும் போல் எரியும் ஒளியுடன், வஜ்ரமும் மின்னலும் போல் மின்னிய இரும்பு அம்புகளால் நான் விரைவில் பகைவர் கூட்டத்தை அழித்தேன்.”

Verse 55

अद्रिसारमयैश्चान्यैर्बाणैरपि निबर्हणै: न्यहनं दानवानू्‌ सर्वान्‌ मुहूर्तेनेव भारत

அர்ஜுனன் கூறினான்—மலைச்சாரம்போல் கடினமும் தாக்கத்தில் நசுக்கும் வல்லமையும் கொண்ட பிற அம்புகளாலும், ஓ பாரதா, நான் அந்த தானவர்களை ஒரு நிமிடத்திலேயே வீழ்த்தினேன். மேலும் சூரியன், அக்னி போன்ற தீவிர ஒளியுடன், வஜ்ரமும் மின்னலும் போல் பிரகாசிக்கும் பகைநாசக இரும்பு அம்புகளால் மிகக் குறுகிய நேரத்தில் தானவர்களை முற்றிலும் அழித்தேன்.

Verse 56

गाण्डीवास्त्रप्रणुन्नांस्तान्‌ गतासून्‌ नभसक्ष्युतान्‌ दृष्टवाहं प्राणमं भूयस्त्रिपुरघ्नाय वेधसे

அர்ஜுனன் கூறினான்—காண்டீவத்திலிருந்து விடப்பட்ட அஸ்திரங்களால் தாக்கப்பட்ட அவர்கள் உயிரற்றவர்களாய் ஆகாயத்திலிருந்து தரையில் வீழ்ந்ததைப் பார்த்து, நான் மீண்டும் திரிபுரஹந்தா, படைப்பாளியான சங்கரனை வணங்கினேன்.

Verse 57

तथा रौद्रास्त्रनिष्पिष्टान्‌ दिव्याभरणभूषितान्‌ निशम्य परमं हर्षमगमद्‌ देवसारथि:,दिव्य आभूषणोंसे विभूषित दानव पाशुपतास्त्रसे पिस गये हैं, यह देखकर देवसारथि मातलिको बड़ा हर्ष हुआ

தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த தானவ வீரர்கள் ரௌத்ராஸ்திரத்தால் நசுக்கப்பட்டனர் என்று கேட்டதும், தேவர்களின் சாரதியான மாதலி பேரானந்தம் அடைந்தான்.

Verse 58

तदसहां कृतं कर्म देवैरपि दुरासदम्‌ दृष्टवा मां पूजयामास मातलि: शक्रसारथि:,जो कार्य देवताओंके लिये भी दुष्कर और असहा था, वह मेरेद्वारा पूरा हुआ देख इन्द्रसारथि मातलिने मेरा बड़ा सम्मान किया

தேவர்களுக்கே கடினமும் தாங்கமுடியாததுமாகத் தோன்றிய அந்தச் செயல் என்னால் நிறைவேறியதைப் பார்த்து, சக்ரனின் சாரதியான மாதலி என்னை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றினான்.

Verse 59

उवाच वचन चेदं प्रीयमाण: कृताञ्जलि: सुरासुरैरसहां हि कर्म यत्‌ साधितं त्वया,और अत्यन्त प्रसन्न हो हाथ जोड़कर कहा--'अर्जुन! आज तुमने वह कार्य कर दिखाया है जो देवताओं और असुरोंके लिये भी असाध्य था

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி அவன் இவ்வினிய சொற்களைச் சொன்னான்—“அர்ஜுனா! இன்று நீ தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட தாங்கமுடியாததாக இருந்த செயலை நிறைவேற்றிக் காட்டினாய்.”

Verse 60

न होतत्‌ संयुगे कर्तुमपि शक्तः सुरेश्वर: (ध्रुवं धनंजय प्रीतस्त्वयि शक्र: पुरार्दन ।) सुरासुरैरवध्यं हि पुरमेतत्‌ खगं महत्‌

போரில் அதைச் செய்ய தேவர்களின் தலைவனும் இயலான். நிச்சயமாக, ஓ தனஞ்சயா, ஓ புரார்தனா, சக்ரன் உன்னில் மகிழ்ந்துள்ளான்; ஏனெனில் இந்தப் பெரும் பறக்கும் நகரம் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வெல்ல இயலாதது.

Verse 61

विध्वस्ते खपुरे तस्मिन्‌ दानवेषु हतेषु च

அந்த ஆகாயநகர் சிதைந்ததும், தானவர்கள் கொல்லப்பட்டதும், அங்கிருந்த பெண்கள் அனைவரும் அழுது புலம்பியபடி நகரை விட்டு வெளியே வந்தனர். அவர்களின் கூந்தல் சிதறியது; துயரும் வேதனையும் மூழ்கி, குரரீப் பறவையின் புலம்பலைப் போல கருணைமிகு அலறல் எழுப்பினர்.

Verse 62

विनदन्त्यः स्त्रिय: सर्वा निष्पेतुर्नगराद्‌ बहि: प्रकीर्णकेश्यो व्यथिता: कुरर्य इव दुखिता:

பெண்கள் அனைவரும் அலறியபடி நகரை விட்டு வெளியே ஓடினர். கூந்தல் சிதறி, வேதனையால் வாடி, குரரீப் பறவையைப் போல துயரத்தில் கருணைமிகு அழுகுரல் எழுப்பினர்.

Verse 63

पेतुः पुत्रान्‌ पितृन्‌ भ्रातूनू शोचमाना महीतले रुदत्यो दीनकण्ठ्यस्तु निनदन्त्यो हतेश्वरा:

மகன்கள், தந்தைகள், சகோதரர்கள் ஆகியோருக்காகப் புலம்பியபடி அவர்கள் மண்ணில் விழுந்தனர். தங்கள் தலைவர்கள் கொல்லப்பட்டதால், குரல் திணற அழுது, உதவியற்ற நிலையில் உரக்க அலறினர்.

Verse 64

उरांसि परिनिध्नन्त्यो विस्नस्तस्रग्विभूषणा: अपने पुत्र, पिता और भाइयोंके लिये शोक करती हुई वे सब-की-सब पृथ्वीपर गिर पड़ीं। जिनके पति मारे गये थे, वे अनाथ अबलाएँ दीनतापूर्ण कष्टसे रोती-चिल्लाती हुई छाती पीट रही थीं। उनके हार और आभूषण इधर-उधर गिर पड़े थे ।।

அவர்கள் மார்பைத் தட்டிக் கதறினர்; மாலைகளும் அணிகலன்களும் சிதறி விழுந்தன. அந்த தானவ நகரம் துயரத்தில் மூழ்கி தன் ஒளியனைத்தையும் இழந்தது; துக்கமும் வறுமையும் நசுக்கியதால், உலர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த காட்டைப் போலக் காணத் தகாததாக ஆனது.

Verse 65

न बभौ दानवपुरं हतत्विट्कं हतेश्वरम्‌ गन्धर्वनगराकारं हतनागमिव हृदम्‌

தானவர்களின் அந்த நகரம் இனி ஒளிரவில்லை—அதன் ஒளி அழிந்தது; அதன் தலைவனும் வீழ்ந்தான். அது கந்தர்வநகரம்போல் மாயைத் தோற்றமாகத் தெரிந்தது; பெரிய நாகம் கொல்லப்பட்ட பின் ஏரி உயிர்ச் சுடரிழப்பதுபோல், அது முன்னைய அச்சமும் உயிர்ப்பும் இழந்து கிடந்தது।

Verse 66

मां तु संहृष्टमनसं क्षिप्रं मातलिरानयत्‌

என்னை—மனம் மகிழ்ந்து உயர்ந்த நிலையில்—மாதலி விரைவாக (அங்கிருந்து) அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 67

हिरण्यपुरमुत्सूज्य निहत्य च महासुरान्‌

ஹிரண்யபுரத்தை விட்டு விலகி, மாபெரும் அசுரர்களை வீழ்த்தி…

Verse 68

मम कर्म च देवेन्द्र मातलिरविस्तरेण तत्‌

தேவேந்திரா, மாதலியே! என் செயலும், நான் இனி செய்ய வேண்டியது என்னவென்றும்—அதை விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 69

सर्व विश्रावयामास यथाभूतं महाद्ुते महाद्युते! मातलिने मेरा सारा कार्य, जो कुछ जैसे हुआ था, देवराज इन्द्रसे विस्तारपूर्वक कह सुनाया ।।

மகாத்யுதே! நிகழ்ந்ததெல்லாம் எவ்வாறோ அவ்வாறே (மாதலி) விரிவாக எடுத்துரைத்தான்—ஹிரண்யபுரத்தின் அழிவு, தானவ மாயைகளின் தடுப்பு, மேலும் மாபெரும் வலிமையுடைய நிவாதகவசர்களின் போர்க்கள வதை. இதைக் கேட்டதும் ஆயிரக்கண் கொண்ட தேவேந்திரன் இந்திரன், மருதர்களும் பிற தேவர்களும் உடன், பேரானந்தம் கொண்டான். அவன் ‘சாது’ எனப் புகழ்ந்து என்னை பாராட்டி, அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டு, புன்னகையுடன் என் தலைையை மணந்து, மீண்டும் மீண்டும் எனக்கு ஆறுதல் கூறினான். பின்னர் தேவர்களுடன் சேர்ந்து இனிய சொற்கள் உரைத்தான்—“பார்த்தா! போரில் நீ செய்த செயல் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட இயலாதது.”

Verse 70

निवातकवचानां च वधं संख्ये महौजसाम्‌ 85 त्वा भगवान्‌ _प्रीतः सहस्राक्ष: पुरंदर:

அர்ஜுனன் கூறினான்— போரில் மாபெரும் வலிமையுடைய நிவாதகவசர்கள் வீழ்ந்த செய்தியைக் கேட்டதும், ஆயிரக் கண்களையுடைய புரந்தரன் இந்திரன் பேரானந்தமடைந்து என்னை “சாது! சாது!” என்று புகழ்ந்தான். மருதர்களும் பிற தேவர்களும் உடன் இருக்க, அன்புடன் என்னை அணைத்து, புன்னகையுடன் என் தலையை மெதுவாக மணந்து நெருக்கமான அங்கீகாரம் செய்தான். பின்னர் தேவராஜன் மீண்டும் மீண்டும் எனக்கு ஆறுதல் கூறி, தேவர்கள் முன்னிலையில் இனிய சொற்களை உரைத்தான்— “பார்த்தா, நீ போரில் செய்த செயல் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட இயலாதது.”

Verse 71

: सहित: श्रीमान्‌ साधु साध्वित्यथाब्रवीत्‌ (परिष्वज्य च मां प्रेम्णा मूर्ध्नि चाप्राय सस्मितम्‌ ।) ततो मां देवराजो वै समाश्वास्य पुन: पुन:

அப்போது திருவுடைய தேவராஜன் இந்திரன், பிற தேவர்களுடன் “சாது! சாது!” என்று உரைத்தான். அன்புடன் என்னை அணைத்து, புன்னகையுடன் என் தலையை மணந்து நெருக்கமான அங்கீகாரம் செய்தான். பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் எனக்கு ஆறுதல் கூறி, இனிய சொற்களால் நான் செய்த செயலைப் புகழ்ந்தான்— அது தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட மிகக் கடினமானது.

Verse 72

अब्रवीद्‌ विबुधै: सार्थमिदं स मधुरं वच: अतिदेवासुरं कर्म कृतमेव त्वया रणे

அப்போது மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் இந்திரன் மருதர்களும் பிற தேவர்களும் உடன் இனிய சொற்களை உரைத்தான்— “நீ போரில் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் மீறிய பெருஞ்செயலைச் செய்துள்ளாய்.” ஹிரண்யபுரத்தின் அழிவு, தானவர்களின் மாயைத் தடுப்பு, மாபெரும் வலிமையுடைய நிவாதகவசர்கள் போரில் வீழ்ந்தமை— இவற்றைக் கேட்டவுடன் அவன் என்னைப் புகழ்ந்து, அன்புடன் அணைத்து, புன்னகையுடன் என் தலையில் பாசமுடன் கை வைத்தான். பின்னர் தேவராஜன் தேவர்கள் முன்னிலையில் மீண்டும் மீண்டும் எனக்கு ஆறுதல் கூறி— “பார்த்தா, உன் செயல் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் எட்டாதது” என்று சொன்னான்.

Verse 73

गुर्वर्थश्ष कृत: पार्थ महाशत्रून्‌ घ्नता मम एवमेव सदा भाव्यं स्थिरेणाजी धनंजय

“பார்த்தா! என் பெரும் பகைவர்களை வீழ்த்தி நீ குருவுக்குரிய கடமையை (குருதக்ஷிணை) நிறைவேற்றினாய். தனஞ்சயா! போர்க்களத்தில் இவ்வாறே எப்போதும் உறுதியாக, அசையாமல் நிலைத்திரு.”

Verse 74

असम्मूढेन चास्त्राणां कर्तव्यं प्रतिपादनम्‌ अविषटह्गो रणे हि त्वं देवदानवराक्षसै:

“மேலும் ஆயுதங்களை மயக்கமற்ற தெளிந்த மனத்துடன் முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில் போரில் நீ அசைக்க முடியாதவன்— தேவர், தானவர், ராக்ஷசர் எவரும் உன்னை எதிர்த்து நிற்க இயலார்.”

Verse 75

सयक्षासुरगन्धर्वै: सपक्षिगणपत्नगै: वसुधां चापि कौन्तेय त्वदूबाहुबलनिर्जिताम्‌ पालयिष्यति धर्मात्मा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिर:

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ கௌந்தேயா! யக்ஷர், அசுரர், கந்தர்வர், பறவைக் கூட்டங்கள், நாகக் குலங்களும் கூட உன் முன் நில்ல இயலாது. தர்மாத்மாவான குந்தீபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன், உன் புஜபலத்தால் வென்ற இந்தப் பூமியை தர்மத்தினாலேயே ஆள்ந்து காப்பான்—வெறும் வெற்றிப் பெருமிதத்தால் அல்ல.

Verse 172

इस प्रकार श्रीमह्ा भारत वनपर्वके अन्तर्गत निवातकवचयुद्धपर्वमें निवातकवचयुद्धाविषयक एक सौ बहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் வனபர்வத்தின் உட்பட்ட நிவாதகவச யுத்தப் பர்வத்தில், நிவாதகவசர்களுடனான போரைக் கூறும் நூற்று எழுபத்து இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 173

इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि निवातकवचयुद्धपर्वणि हिरण्यपुरदैत्यवधे त्रिसप्तत्यधिकशततमो<ध्याय:

இதி ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில், நிவாதகவச யுத்தப் பர்வத்தின் உட்பட்ட ஹிரண்யபுர அசுரர் வதத்தைச் சொல்லும் நூற்று எழுபத்து நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவு.

Verse 343

ततो&हमानुपूर्व्येण दिव्यान्यस्त्राण्ययोजयम्‌ परंतु वे दानव युद्धके लिये इस प्रकार मेरी ओर चढ़े आ रहे थे

அப்போது நான் வரிசையாக தெய்வீக அஸ்திரங்களைச் செலுத்தத் தொடங்கினேன். ஆனால் அந்த தானவர்கள் போருக்காக கடலலைகள் எழுவது போல என் மீது பொங்கிப் பாய்ந்து வந்தனர். மனிதர்க்குரிய போர்முறையால் இவர்களை வெல்ல இயலாது என்று எண்ணி, நான் படிப்படியாக தெய்வாஸ்திரங்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினேன்.

Verse 363

प्रत्यदृश्यन्त संग्रामे शतशो5थ सहस््रशः वे महान्‌ बलवान तो थे ही, रथके विचित्र पैंतरे बदलकर रणभूमिमें विचर रहे थे। उस युद्धके मैदानमें उनके सौ-सौ और हजार-हजारके झुंड दिखायी देते थे

அந்தப் போர்க்களத்தில் அவர்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் தோன்றினர். அவர்கள் பேராற்றலுடையவர்கள்; தேர்களை வியத்தகு சுழற்சிகளால் இயக்கி ரணபூமியில் அலைந்தனர். அங்கே நூற்றும் ஆயிரமும் கொண்ட அவர்களது படைப்பிரிவுகள் தெளிவாகக் காணப்பட்டன—போரின் வேகமே அச்சமாக உருவெடுத்தது போல.

Verse 373

विचित्राभरणाश्रैव नन्दयन्तीव मे मनः उनके मस्तकोंपर विचित्र मुकुट और पगड़ी देखी जाती थी। उनके कवच और ध्वज भी विचित्र ही थे। वे अद्भुत आभूषणोंसे विभूषित हो मेरे लिये मनोरंजनकी-सी वस्तु बन गये थे

அர்ஜுனன் கூறினான்—விசித்திர ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்கள் என் மனத்தை மகிழ்விப்பதுபோல் தோன்றினர். அவர்களின் தலைகளில் வியத்தகு கிரீடங்களும் பாகடைகளும் காணப்பட்டன; அவர்களின் கவசங்களும் கொடிகளும் கூட அசாதாரணமானவையே. இவ்வாறு அபூர்வ அலங்காரங்களால் விளங்கிய அவர்கள், போரின் தீவிரத்திற்கிடையிலும் எனக்குக் காட்சிப் பொருள்போல் மனதை ஈர்த்தனர்.

Verse 386

नाशबवनुवं॑ पीडयितु ते तु मां प्रत्यपीडयन्‌ उस युद्धमें दिव्यास्त्रों द्वारा अभिमन्त्रित बाणोंकी वर्षा करके भी मैं उन्हें पीड़ित न कर सका; परंतु वे मुझे बहुत पीड़ा देने लगे

அர்ஜுனன் கூறினான்—நான் அவர்களைத் துன்புறுத்த இயலவில்லை. அந்தப் போரில் திவ்யாஸ்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட, மந்திரங்களால் தூய்மையாக்கப்பட்ட அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தும் அவர்களை அடக்க முடியவில்லை; மாறாக அவர்கள் என்னையே கடுமையாக வதைக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 396

व्यथितो5स्मि महायुद्धे भयं चागान्महन्मम वे अस्त्रोंके ज्ञाता तथा युद्धकुशल थे, उनकी संख्या भी बहुत थी। उस महान संग्राममें उन दानवोंसे पीड़ित होनेपर मेरे मनमें महान्‌ भय समा गया

அர்ஜுனன் கூறினான்—இந்த மகாபோரில் நான் கலங்கிவிட்டேன்; எனக்குள் பெரும் அச்சம் எழுந்துள்ளது. அவர்கள் ஆயுதவித்தையில் தேர்ந்தவர்கள், போரில் திறமையுடையவர்கள், எண்ணிக்கையிலும் பலர். அந்தப் பெரும் மோதலில் அந்தக் கொடிய எதிரிகளால் நான் வதைக்கப்பட்டபோது என் மனம் பெரும் பயத்தால் நிரம்பியது.

Verse 603

त्वया विमथितं वीर स्ववीर्यतपसो बलात्‌ 'साक्षात्‌ देवराज इन्द्र भी युद्धमें यह सब कार्य करनेकी शक्ति नहीं रखते हैं। हिरण्यपुरका विनाश करनेवाले वीरवर धनंजय! निश्चय ही देवराज इन्द्र आज तुम्हारे ऊपर बहुत प्रसन्न होंगे। वीर! तुमने अपने पराक्रम और तपस्याके बलसे इस आकाशचारी विशाल नगरको तहस-नहस कर डाला

அர்ஜுனன் கூறினான்—வீரனே! உன் சொந்த வீரியமும் தவவலமும் கொண்டு நீ இந்த நகரத்தை நொறுக்கி விட்டாய். சாட்சாத் தேவராஜன் இந்திரனுக்கே கூட போரில் இத்தனைச் செயல்களைச் செய்யும் வல்லமை இருக்காது. ஹிரண்யபுரத்தை அழித்த வீரவரன் தனஞ்சயனே! இன்று தேவராஜன் இந்திரன் உன்னிடம் நிச்சயமாக மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டிருப்பான். வீரனே! உன் பராக்கிரமமும் தவவலமும் கொண்டு, தேவர்கள்-அசுரர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடியும் அழிக்க இயலாத இந்த ஆகாசசாரி மாபெரும் நகரத்தை நீ முற்றிலும் சிதைத்துவிட்டாய்.

Verse 653

शुष्कवृक्षमिवारण्यमदृश्यम भवत्‌ पुरम्‌ दानवोंका वह नगर शोकमग्न हो अपनी सारी शोभा खो चुका था। वहाँ दुःख और दीनता व्याप्त हो रही थी। अपने प्रभुओंके मारे जानेसे वह दानव-नगर निष्प्रभ और अशोभनीय हो गया था। गन्धर्व-नगरकी भाँति उसका अस्तित्व अयथार्थ जान पड़ता था। जिसका हाथी मर गया हो

அர்ஜுனன் கூறினான்—அந்த நகரம் உலர்ந்த மரங்களுள்ள காட்டைப் போலக் காணத் தகாததாகி விட்டது. தம் தலைவர்கள் வீழ்ந்ததால் தைத்ய நகரம் துயரில் மூழ்கி எல்லா ஒளியையும் இழந்தது; அங்கே துக்கமும் தாழ்வும் பரவின. காவலர்கள் இழந்ததால் அது ஒளியற்றதும் அசிங்கமானதும் ஆனது; கந்தர்வ நகரம்போல் அதன் இருப்பே மாயைபோல் தோன்றியது. யானை இறந்த குளம்போல், மரங்கள் உலர்ந்த வனம்போல், அந்த நகரம் இனி பார்வைக்கு உரியதல்ல.

Verse 663

देवराजस्य भवनं कृतकर्माणमाहवात्‌ मेरे मनमें तो हर्ष और उत्साह भरा हुआ था। मैंने देवताओंका कार्य पूरा कर दिया था। अतः मातलि उस रणभूमिसे मुझे शीघ्र ही देवराज इन्द्रके भवनमें ले आये

அர்ஜுனன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமையை நிறைவேற்றிய பின் என் உள்ளம் மகிழ்ச்சியாலும் புதுத் துணிவாலும் நிரம்பியது. தேவர்கள் அளித்த பணியை நான் முடித்தேன்; ஆகவே மாதலி என்னை அந்த ரணபூமியிலிருந்து விரைவாக தேவராஜன் இந்திரனின் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 676

निवातकवचांश्वैव ततो5हं शक्रमागमम्‌ इस प्रकार मैं निवातकवच नामक महादानवोंको (तथा पौलोम और कालकेयोंको) मारकर तथा उजड़े हुए हिरण्यपुरको उसी अवस्थामें छोड़कर वहाँसे इन्द्रके पास आया

அர்ஜுனன் கூறினான்—இவ்வாறு ‘நிவாதகவசர்’ எனப்படும் மாபெரும் தானவர்களையும், பௌலோமர் மற்றும் காலகேயர்களையும் வதைத்து, சிதைந்த ஹிரண்யபுரத்தை அப்படியே விட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து நான் சக்ரன் (இந்திரன்) அருகே சென்றேன்।