Shloka 386
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
नाशबवनुवं॑ पीडयितु ते तु मां प्रत्यपीडयन् उस युद्धमें दिव्यास्त्रों द्वारा अभिमन्त्रित बाणोंकी वर्षा करके भी मैं उन्हें पीड़ित न कर सका; परंतु वे मुझे बहुत पीड़ा देने लगे
na śaknomy ahaṁ pīḍayituṁ te tu māṁ pratyapīḍayan | tasmin yuddhe divyāstrair abhimantritāṇāṁ bāṇānāṁ varṣaṁ kṛtvāpi na tān pīḍayituṁ śaknomi; te tu māṁ bahu pīḍayanti ||
அர்ஜுனன் கூறினான்—நான் அவர்களைத் துன்புறுத்த இயலவில்லை. அந்தப் போரில் திவ்யாஸ்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட, மந்திரங்களால் தூய்மையாக்கப்பட்ட அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தும் அவர்களை அடக்க முடியவில்லை; மாறாக அவர்கள் என்னையே கடுமையாக வதைக்கத் தொடங்கினர்.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Even extraordinary power—divine weapons and mantra-consecrated arrows—does not guarantee success; the passage highlights humility before circumstance and the need to reassess strategy and dharmic purpose when force alone fails.
Arjuna reports that in a particular battle he tried to overwhelm his opponents with volleys of mantra-empowered arrows using divine astras, yet he could not subdue them; instead, they counterattacked effectively and caused him great distress.