Shloka 373
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
विचित्राभरणाश्रैव नन्दयन्तीव मे मनः उनके मस्तकोंपर विचित्र मुकुट और पगड़ी देखी जाती थी। उनके कवच और ध्वज भी विचित्र ही थे। वे अद्भुत आभूषणोंसे विभूषित हो मेरे लिये मनोरंजनकी-सी वस्तु बन गये थे
vicitrābharaṇāś caiva nandayantīva me manaḥ
அர்ஜுனன் கூறினான்—விசித்திர ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்கள் என் மனத்தை மகிழ்விப்பதுபோல் தோன்றினர். அவர்களின் தலைகளில் வியத்தகு கிரீடங்களும் பாகடைகளும் காணப்பட்டன; அவர்களின் கவசங்களும் கொடிகளும் கூட அசாதாரணமானவையே. இவ்வாறு அபூர்வ அலங்காரங்களால் விளங்கிய அவர்கள், போரின் தீவிரத்திற்கிடையிலும் எனக்குக் காட்சிப் பொருள்போல் மனதை ஈர்த்தனர்.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how outward splendor—ornaments, crowns, armor, and banners—can captivate the mind. It implicitly contrasts aesthetic fascination with the deeper seriousness of kṣatriya life, where such display signifies power and readiness for conflict, reminding the reader to discern appearance from underlying intent and duty.
Arjuna is describing a group of warriors or kings he observes. He notes their striking, unusual adornments and martial insignia—crowns, turbans, armor, and banners—and remarks that their splendid appearance delights and entertains his mind as a spectacle.