Adhyaya 12
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
Upa-parva: Kirmīra-vadha (Episode within Āraṇyaka-parva)
Dhṛtarāṣṭra requests a detailed account of Kirmīra’s death, and Vidura narrates the Pandavas’ nocturnal arrival at the Kāmyaka forest after exile begins. A formidable rākṣasa manifests with terrifying sound, wind, and illusion, causing ecological panic and frightening Draupadī; Dhaumya neutralizes the illusory display with rakṣoghna mantras. Yudhiṣṭhira then initiates formal inquiry (identity, affiliation, purpose), to which the rākṣasa identifies himself as Kirmīra, brother of Baka, and announces predatory intent and a long-standing vendetta against Bhīma, referencing earlier rākṣasa deaths (Baka, Hiḍimba) and Draupadī’s abduction context as grievance markers. Bhīma prevents Arjuna from taking the lead and engages Kirmīra directly; after exchanges involving firebrand, trees, stones, grappling, and escalating bodily force, Bhīma exhausts and restrains the rākṣasa, then kills him through overpowering close-quarters compression. The forest is rendered ‘safe’ (niṣkaṇṭaka), the Pandavas praise Bhīma, and they proceed toward Dvaita forest; Vaiśaṃpāyana closes by noting Dhṛtarāṣṭra’s reflective distress upon hearing the report.
Chapter Arc: वन-निर्वासन में पड़े पाण्डवों की ओर मित्र-राजाओं का क्रोध और करुणा एक साथ उमड़ पड़ते हैं; वे अधर्म से छीने गये राज्य का समाचार सुनकर वन में उन्हें देखने निकल पड़ते हैं। → धृष्टद्युम्न, धृष्टकेतु और केकय-वीर पाण्डवों के दुःख से क्षुब्ध होकर धृतराष्ट्र-पुत्रों की निन्दा करते हैं और प्रतिशोध/युद्ध का आग्रह उठाते हैं—‘अब क्या किया जाये?’ यह प्रश्न सभा-सा बनकर वन में गूँजता है। → धृष्टद्युम्न का उग्र संकल्प—रामकृष्ण (बलराम-कृष्ण) के आश्रय से अजेय होकर द्रोण-वध, शिखण्डी द्वारा भीष्म-निग्रह आदि भविष्य-युद्ध की प्रतिज्ञाएँ—और उसी क्षण केशव का मध्यस्थ वचन, जो आवेग को नीति में ढाल देता है। → केशव मित्रों के उत्साह को संयमित कर पाण्डवों के दीर्घ-धैर्य, समय-पालन और धर्मसम्मत प्रतिकार की दिशा दिखाते हैं; वन-जीवन की कठोरता, तप, और पूर्व-घटनाओं (भीम का विष-प्रसंग, राक्षस-वध, वामन-त्रिविक्रम आदि) के स्मरण से पाण्डवों की रक्षा-रेखा और भाग्य-रेखा स्पष्ट होती है। → मित्र-राजाओं का युद्धोन्माद शांत तो होता है, पर प्रतिज्ञाओं की ज्वाला भीतर सुलगती रहती है—आगामी समय में यही संकल्प कुरुक्षेत्र की ओर कैसे बढ़ेगा?
Shlokas
Verse 1
हि आह न (0) है 7 7 - दोनों भुजाओंको दोनों ओर फैलानेपर एक हाथकी अँगुलियोंके सिरेसे दूसरे हाथकी अँगुलियोंके सिरेतक जितनी दूरी होती है
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஜனமேஜயா! துயரால் தகித்த பாண்டவர்கள் நகரை விட்டு மகாவனத்திற்குச் சென்றனர் என்று போஜர்கள் கேட்டபோது, வ்ருஷ்ணிகளும் அந்தக வீரர்களுடன் சேர்ந்து அவர்களைச் சந்திக்க அந்த மகாவனத்திற்குச் சென்றனர்।
Verse 2
पाञज्चालस्य च दायादो धृष्टकेतुश्न चेदिप: । केकयाश्व महावीर्या भ्रातरो लोकविश्रुता:
பாஞ்சால வம்சத்தின் வாரிசான த்ருஷ்டத்யும்னன், சேதி அரசன் த்ருஷ்டகேது, மேலும் உலகப்புகழ் பெற்ற மாபெரும் வீரத்தையுடைய கேகய அரசகுமார சகோதரர்கள்—கோபமும் அவமதிப்புணர்வும் நிறைந்து, த்ருதராஷ்டிரப் புதல்வரைப் பழித்தபடியே—குந்தி புதல்வரைச் சந்திக்க வனத்திற்குச் சென்று, தங்களுக்குள் ஆலோசித்தனர்: “நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
Verse 3
बने द्रष्टं ययु: पार्थान् क्रोधामर्षसमन्विता: । गर्हयन्तो धार्तराष्ट्रानू कि कुर्म इति चाब्रुवन्
கோபமும் அவமதிப்புணர்வும் நிறைந்த அவர்கள், ப்ருதையின் புதல்வரைப் பார்க்க வனத்திற்குச் சென்றனர். த்ருதராஷ்டிரப் புதல்வரைத் திட்டு, தங்களுக்குள் கூறினர்—“இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
Verse 4
वासुदेवं पुरस्कृत्य सर्वे ते क्षत्रियर्षभा: । परिवार्योपविविशुर्धर्मराजं युधिष्ठिरम् । अभिवाद्य कुरुश्रेष्ठ विषण्ण: केशवो<ब्रवीत्
வாசுதேவரை முன்னிறுத்தி, அந்தக் க்ஷத்திரியத் தலைவர்கள் அனைவரும் தர்மராஜ யுதிஷ்டிரரைச் சூழ்ந்து அமர்ந்தனர். அப்போது துயருற்ற கேசவன் குருவம்சச் சிறந்தவரை வணங்கி உரைத்தான்।
Verse 5
वायुदेव उवाच दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेश्न दुरात्मन: । दुःशासनचतुर्थानां भूमि: पास्यति शोणितम्
வாயுதேவர் கூறினார்—இந்தப் பூமி துரியோதனன், கர்ணன், தீய மனத்தையுடைய சகுனி, மேலும் துஷ்ஷாசனனை முதலாகக் கொண்ட நான்கு சகோதரர்களின் இரத்தத்தைப் பருகும்।
Verse 6
एतान् निहत्य समरे ये च तस्य पदानुगा: । तांश्व सर्वान् विनिर्जित्य सहितान् सनराधिपान्
போரில் இவர்களையும் இவர்களின் வழியைப் பின்பற்றுவோரையும், மேலும் இவர்களுடன் சேர்ந்த பிற அரசர்களையும் முழுமையாக வென்று அடக்கி, நாம் அனைவரும் தர்மராஜ யுதிஷ்டிரனை மீண்டும் சக்கரவர்த்தி பதவியில் அபிஷேகம் செய்வோம்।
Verse 7
ततः सर्वेडभिषिज्चामो धर्मराजं युधिष्ठिरम् । निकृत्योपचरन् वध्य एष धर्म: सनातन:
அதன்பின் நாம் அனைவரும் தர்மராஜ யுதிஷ்டிரனை மீண்டும் அபிஷேகம் செய்வோம். வஞ்சகம், மோசடி, துரோகம் செய்து செல்வமும் சுகமும் அனுபவிப்பவன் கொல்லத் தகுதியானவன்—இதுவே சனாதன தர்மம்.
Verse 8
वैशग्पायन उवाच पार्थानामभिषड्लेण तथा क्रुद्धं जनार्दनम् । अर्जुन: शमयामास दिथक्षन्तमिव प्रजा:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! பார்த்தர்களின் அவமதிப்பால் ஜனார்தனன் அத்துணை கோபமுற்றான்; அவன் மக்கள் அனைவரையும் எரித்து சாம்பலாக்கப் போவதுபோல் தோன்றியது. அவனை அப்படிக் கொந்தளிப்புடன் கண்ட அர்ஜுனன் அவனை அமைதிப்படுத்தினான்.
Verse 9
संक्रुद्धं केशवं दृष्टवा पूर्वदेहेषु फाल्गुन: । कीर्तयामास कर्माणि सत्यकीर्तेर्महात्मन:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—கேசவன் கோபத்தால் கொந்தளிப்பதைப் பார்த்த பாள்குனன், சத்தியகீர்த்தி எனும் மகாத்மா முன் பிறவிகளில் செய்த செயல்களைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினான்.
Verse 10
पुरुषस्याप्रमेयस्य सत्यस्थामिततेजस: । प्रजापतिपतेरविष्णोलॉकनाथस्य धीमत:
அர்ஜுனன் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தான்—பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனே அந்தர்யாமி, அளவிட முடியாதவன், சத்தியஸ்வரூபன், அளவற்ற தேஜஸுடையவன், பிரஜாபதிகளுக்கும் அதிபதி, எல்லா லோகங்களின் காவலன், பரம ஞானமுடைய ஸ்ரீவிஷ்ணுவே.
Verse 11
अजुन उवाच दश वर्षसहस्राणि यत्रसायंगृहो मुनि: । व्यचरस्त्वं पुरा कृष्ण पर्वते गन्धमादने
அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ ஸ்ரீகிருஷ்ணா! முற்காலத்தில் கந்தமாதன மலையில் ‘யத்ரஸாயங்க்ருஹ’ முனிவராகப் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் நீங்கள் உலாவினீர்; அதாவது நாராயண ரிஷி ரூபத்தில் அங்கே வாசம் செய்தீர்.
Verse 12
दश वर्षसहस्त्राणि दश वर्षशतानि च । पुष्करेष्ववस: कृष्ण त्वमपो भक्षयन् पुरा,सच्चिदानन्दस्वरूप श्रीकृष्ण! पूर्वकालमें कभी इस धराधाममें अवतीर्ण हो आपने ग्यारह हजार वर्षो-तक केवल जल पीकर रहते हुए पुष्करतीर्थमें निवास किया है इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि अर्जुनाभिगमनपर्व णि द्रौपद्याश्वासने द्वादशो5ध्याय: ।।
ஓ கிருஷ்ணா! முற்காலத்தில் புஷ்கர தீர்த்தத்தில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும், மேலும் இன்னொரு பத்து நூறு ஆண்டுகளும்—அதாவது பதினொன்றாயிரம் ஆண்டுகள்—நீர் மட்டுமே அருந்தி வாழ்ந்து தங்கினீர்.
Verse 13
ऊर्ध्वबाहुर्विशालायां बदर्या मधुसूदन । अतिष्ठ एकपादेन वायुभक्ष: शतं समा:,मधुसूदन! आप विशालापुरीके बदरिकाश्रममें दोनों भुजाएँ ऊपर उठाये केवल वायुका आहार करते हुए सौ वर्षोतक एक पैरसे खड़े रहे हैं
ஓ மதுசூதனா! விசாலமான பதரீ வனத்தில் இரு கரங்களையும் மேலே உயர்த்தி, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, ஒரு காலில் நின்று நூறு ஆண்டுகள் தவத்தில் நிலைத்திருந்தீர்.
Verse 14
अवकृष्टोत्तरासड्र: कृशो धमनिसंततः । आसी: कृष्ण सरस्वत्यां सत्रे द्वादशवार्षिके
ஓ கிருஷ்ணா! சரஸ்வதி கரையில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நடைபெற்ற சத்ர யாகத்தின் போது மேலாடை வரைத் துறந்து, நீர் மிகுந்த மெலிவடைந்தீர்; உடலெங்கும் பரவிய நரம்புகள் தெளிவாகத் தோன்றின.
Verse 15
प्रभासमप्यथासाद्य तीर्थ पुण्यजनोचितम् । तथा कृष्ण महातेजा दिव्यं वर्षमहस्रकम्
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ மகாதேஜஸ்வி கிருஷ்ணா, ஓ கோவிந்தா! புண்ணியர்களுக்கே உரிய புனிதமான பிரபாச தீர்த்தத்தை அடைந்து, புண்ணியாத்மாவான நீ, சத்புருஷர்கள் வாழத் தகுந்த அந்த இடத்திற்குச் சென்றாய். அங்கே மக்களைத் தவத்தில் ஈடுபடச் செய்ய, சௌசம், சந்தோஷம் முதலிய நியமங்களில் நிலைத்து, உன் ஒளிமிகு திவ்ய ரூபத்தில் ஒரே காலில் ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் அசையாமல் நின்றாய். இவை அனைத்தையும் எனக்கு வணக்கத்திற்குரிய வியாசர் கூறினார்.
Verse 16
अतिष्ठस्त्वमथैकेन पादेन नियमस्थित: । लोवप्रवृत्तिहेतुस्त्वमिति व्यासो ममाब्रवीत्
அர்ஜுனன் கூறினான்— நீ நியமக் கட்டுப்பாட்டில் நிலைத்து ஒரே காலில் நின்றாய். வியாசர் எனக்குச் சொன்னார்— ‘ஓ கோவிந்தா! மக்களை தர்மமிகு ஒழுக்கத்தின் வழி இயக்கும் காரணம் நீயே.’ புண்ணியாத்மாவான நீ சத்புருஷர்கள் வாழத் தகுந்த பிரபாச தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, சௌசம்-சந்தோஷம் முதலிய விரத-நியமங்களில் உறுதியாக இருந்து, மக்களைத் தவத்தில் ஈடுபடச் செய்ய, மகாதேஜஸ்வி ரூபத்தில் ஒரே காலில் ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் அசையாமல் நின்றாய்—இவை அனைத்தையும் வியாசர் எனக்குத் தெரிவித்தார்.
Verse 17
क्षेत्रज्ञ: सर्वभूतानामादिरन्तश्न केशव । निधानं तपसां कृष्ण यज्ञस्त्वं च सनातन:,केशव! आप क्षेत्रज्ञ (सबके आत्मा), सम्पूर्ण भूतोंक आदि और अन्त, तपस्याके अधिष्ठान, यज्ञ और सनातन पुरुष हैं
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ கேசவா! நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன்—உள்ளான ஆத்மா; நீயே அவர்களின் ஆதியும் முடிவும். ஓ கிருஷ்ணா! நீ தவங்களின் நிதானமும் பரம அடைக்கலமும்; நீயே யஜ்ஞம், நீயே சனாதன புருஷன்.
Verse 18
निहत्य नरकं॑ भौममाहृत्य मणिकुण्डले । प्रथमोत्पतितं कृष्ण मेध्यमश्वमवासृज:
அர்ஜுனன் கூறினான்— பூமியின் புதல்வன் நரகனை அழித்து, மணிமயமான குண்டலங்களை நீ மீட்டாய். மேலும், ஓ கிருஷ்ணா! முதலில் தோன்றிய, யஜ்ஞத்திற்குத் தகுந்த மேத்ய அஸ்வத்தை நீயே விடுவித்தாய்.
Verse 19
कृत्वा तत् कर्म लोकानामृषभ: सर्वलोकजित् । अवधीस्त्वं रणे सर्वान् समेतान् दैत्यदानवान्
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ உயிர்களிலே சிறந்தவனே, எல்லா உலகங்களையும் வென்றவனே! உலக நலனுக்காக அந்தச் செயலை மேற்கொண்டு, போரில் எதிர்க்க ஒன்றுகூடிய அனைத்து தைத்ய-தானவர்களையும் நீ அழித்தாய்.
Verse 20
ततः: सर्वेश्वरत्वं च सम्प्रदाय शचीपते: । मानुषेषु महाबाहो प्रादुर्भूतोईसि केशव,महाबाहु केशव! तदनन्तर शचीपतिको सर्वेश्वर-पद प्रदान करके आप इस समय मनुष्योंमें प्रकट हुए हैं
அதன்பின், சசீபதி (இந்திரன்) க்கும் சர்வேஸ்வரத்துவப் பதவியை அளித்து, ஓ மகாபாஹு கேசவா, நீங்கள் இப்போது மனிதர்களிடையே அவதரித்துள்ளீர்.
Verse 21
स त्वं नारायणो भूत्वा हरिरासी: परंतप । ब्रह्मा सोमश्च सूर्यक्ष धर्मों धाता यमोडनल:
ஓ பரந்தபா! நீங்கள் முதலில் நாராயணனாய் இருந்து, பின்னர் ஹரியாக வெளிப்பட்டீர். நீங்கள் பிரம்மா, சோமன், சூரியன்; நீங்கள் தர்மம், தாதா, யமன், அனலன் (அக்னி) ஆவீர்.
Verse 22
वायुर्वैश्रवणो रुद्र: काल: खं पृथिवी दिश: । अजकश्षराचरगुरु: स्रष्टा त्वं पुरुषोत्तम
ஓ பரந்தபா, புருஷோத்தமா! நீங்கள் வாயு, வைஷ்ரவணன் (குபேரன்), ருத்ரன், காலம், ஆகாயம், பூமி, திசைகள். நீங்கள் அஜன்; க்ஷர-அசர அனைத்திற்கும் குருவும் படைப்பாளியும் நீங்களே.
Verse 23
परायणं देवमूर्धा क्रतुभिर्मधुसूदन । अयजो भूरितेजा वै कृष्ण चैत्ररथे वने,मधुसूदन श्रीकृष्ण! आपने चैत्ररथवनमें अनेक यज्ञोंका अनुष्ठान किया है। आप सबके उत्तम आश्रय, देवशिरोमणि और महातेजस्वी हैं
ஓ மதுசூதன ஸ்ரீகிருஷ்ணா! நீங்கள் அனைவருக்கும் பரம அடைக்கலம்; தேவர்களில் தலைசிறந்தவர்; மிகுந்த தேஜஸால் விளங்குபவர். சைத்ரரத வனத்தில் நீங்கள் பல யாகங்களை நிகழ்த்தினீர்.
Verse 24
शतं शतसहस्त्राणि सुवर्णस्य जनार्दन | एकैकस्मिंस्तदा यज्ञे परिपूर्णानि भागश:,जनार्दन! उस समय आपने प्रत्येक यज्ञमें पृथक्ू-पृथक् एक-एक करोड़ स्वर्णमुद्राएँ दक्षिणाके रूपमें दीं
ஓ ஜனார்தன! அப்போது தங்கம் நூறு நூறு ஆயிரக் கணக்கில் இருந்தது; அந்நேரம் ஒவ்வொரு யாகத்திலும் பங்குகளின்படி ஒதுக்கப்பட்ட பாகங்கள் முழுமையாக நிறைவேற்றப்பட்டன.
Verse 25
अदितेरपि पुत्रत्वमेत्य यादवनन्दन । त्वं विष्णुरिति विख्यात इन्द्रादवरजो विभु:,यदुनन्दन! आप अदितिके पुत्र हो, इन्द्रके छोटे भाई होकर सर्वव्यापी विष्णुके नामसे विख्यात हैं
அர்ஜுனன் கூறினான்—யதுநந்தனே! நீ அதிதியின் புதல்வனாகவும் பிறந்தாய்; இந்திரனின் இளையோனாக இருந்து, அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் விஷ்ணு எனப் புகழ்பெற்றவன் நீ.
Verse 26
शिशुर्भूत्वा दिवं खं च पृथिवीं च परंतप । त्रिभिविक्रमणै: कृष्ण क्रान्तवानसि तेजसा
அர்ஜுனன் கூறினான்—எதிரிகளைச் சுட்டெரிக்கும் கிருஷ்ணா! வாமன அவதாரத்தில் சிறு குழந்தையாய் இருந்தும், உன் சொந்த ஒளிவலிமையால் மூன்று அடிகளில் விண்ணுலகம், இடைவெளி (அந்தரிக்ஷம்), பூமி—மூன்றையும் அளந்தாய்.
Verse 27
सम्प्राप्प दिवमाकाशमादित्यस्यन्दने स्थित: । अत्यरोचश्व भूतात्मन् भास्करं स्वेन तेजसा
அர்ஜுனன் கூறினான்—பூதாத்மனே! சூரியனின் ரதத்தில் அமர்ந்து விண்ணுலகத்தையும் ஆகாயத்தையும் வியாபித்து, உன் சொந்த ஒளியால் உலகை ஒளிர்விக்கும் பாஸ்கரனையே மேலும் பிரகாசிக்கச் செய்தாய்.
Verse 28
प्रादुर्भावसहस्रेषु तेषु तेषु त्वया विभो । अधर्मरुचय: कृष्ण निहता: शतशो<सुरा:,विभो! आपने सहस्रों अवतार धारण किये हैं और उन अवतारोंमें सैकड़ों असुरोंका, जो अधर्ममें रुचि रखनेवाले थे, वध किया है
அர்ஜுனன் கூறினான்—எங்கும் வியாபிக்கும் ஆண்டவனே! நீ எண்ணற்ற முறைகள் வெளிப்பட்டு பல அவதாரங்களை எடுத்தாய்; கிருஷ்ணா, அந்தந்த அவதாரங்களில் அதர்மத்தில் இன்பம் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களை நீ அழித்தாய்.
Verse 29
सादिता मौरवा: पाशा निसुन्दनरकौ हतौ । कृत: क्षेम: पुनः पन्था: पुरं प्राग्ज्योतिषं प्रति
அர்ஜுனன் கூறினான்—முரனின் இரும்புக் கட்டுகள் துண்டிக்கப்பட்டன; நிசுந்தனும் நரகாசுரனும் கொல்லப்பட்டனர்; மேலும் பிராக்ஜ்யோதிஷபுரம் நோக்கிச் செல்லும் பாதை மீண்டும் பாதுகாப்பாகவும் செல்லத்தக்கதாகவும் ஆக்கப்பட்டது.
Verse 30
जारूथ्यामाहुति: क्राथ: शिशुपालो जनै: सह । जरासंधश्ष शैब्यक्ष शतधन्वा च निर्जित:,भगवन्! आपने जारूथी नगरीमें आहुति, क्राथ, साथियोंसहित शिशुपाल, जरासंध, शैब्य और शतधन्वाको परास्त किया
அர்ஜுனன் கூறினான்— பகவனே! ஜாரூதீ நகரில் நீங்கள் ஆஹுதி, கிராதன் ஆகியோரைக் களத்தில் வென்றீர்கள்; அவர்களுடைய ஆதரவாளர்களுடன் சிசுபாலனையும் அடக்கினீர்கள்; அதுபோல ஜராசந்தன், சைப்யன், சததன்வனையும் வென்றீர்கள்।
Verse 31
तथा पर्जन्यघोषेण रथेनादित्यवर्चसा । अवाप्सीर्महिषीं भोज्यां रणे निर्जित्य रुक्मिणम्
அர்ஜுனன் கூறினான்— அதுபோல இடியமுழக்கம்போல் கர்ஜிக்கும், சூரியன் போன்ற ஒளிவீசும் தேரில் நீங்கள் குண்டினபுரம் சென்றீர்கள்; போரில் ருக்மியை வென்று, போஜ வம்சத்து அரசகுமாரி ருக்மிணியைப் பெற்றுத் தலைமை அரசியாக ஏற்றீர்கள்।
Verse 32
इन्द्रद्युम्नो हतः कोपाद् यवनश्न कसेरुमान् | हतः सौभपति: शाल्वस्त्वया सौभं च पातितम्
பிரபுவே! நீங்கள் கோபத்தால் இந்திரத்யும்னனை வதைத்தீர்கள்; யவன குலத்தவன் கசேருமானையும் கொன்றீர்கள்; சௌபத்தின் அதிபதி சால்வனையும் வீழ்த்தி, அவன் சௌப விமானத்தைச் சிதறடித்து நிலத்தில் வீழ்த்தினீர்கள்।
Verse 33
एवमेते युधि हता भूयश्चान्याञ्छूणुष्व ह । इरावत्यां हतो भोज: कार्तवीर्यसमो युधि
இவ்வாறு முன் கூறப்பட்ட அரசர்கள் போரில் உங்கள் கையால் வீழ்ந்தனர். இன்னும் கேளுங்கள்— இராவதியின் கரையில், கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனனை ஒத்த வீரத்துடன் இருந்த போஜனை நீங்கள் போரில் கொன்றீர்கள்।
Verse 34
गोपतिस्तालकेतुश्न त्वया विनिहतावुभौ । तां च भोगवतीं पुण्यामृषिकान्तां जनार्दन
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஜனார்தனனே! கோபதி மற்றும் தால்கேது— இவ்விருவரையும் நீங்கள் கொன்றீர்கள்; மேலும் முனிவர்களுக்குப் பிரியமான அந்தப் புனித போகவதியையும் நீங்கள் வென்று அடக்கினீர்கள்.
Verse 35
न क्रोधो न च मात्सर्य नानृतं मधुसूदन । त्वयि तिष्ठति दाशार्ह न नृशंस्यं कुतो5नृजु
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ மதுசூதன! உம்மில் கோபமும் இல்லை, பொறாமையும் இல்லை, பொய்மையும் இல்லை. ஓ தாசார்ஹ! உம்மில் கொடூரம் இல்லை; அப்படியிருக்க வஞ்சகம் எவ்வாறு இருக்கும்? உமது இயல்பு நேர்மையும் கருணையும் நிறைந்தது; ஆகவே உம்மை அணுகுவோர் அச்சமின்மையும் பாதுகாப்பையும் வேண்டுகின்றனர்.
Verse 36
आसीन चैत्यमध्ये त्वां दीप्पमानं स्वतेजसा । आगम्य ऋषय: सर्वेड्याचन्ताभयमच्युत
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ அச்யுதா, ஓ மதுசூதன! நீர் புனித மண்டபத்தின் நடுவில் அமர்ந்து, உமது சொந்த ஒளியால் பிரகாசித்தபோது, எல்லா ரிஷிகளும் உம்மை அணுகி அச்சமின்மையை வேண்டினர். உண்மையில் உம்மில் கோபமும் இல்லை, பொறாமையும் இல்லை, பொய்மையும் இல்லை, கொடூரமும் இல்லை; அப்படியிருக்க கடுமை உம்மில் எவ்வாறு இருக்கும்?
Verse 37
युगान्ते सर्वभूतानि संक्षिप्प मधुसूदन । आत्मनैवात्मसात् कृत्वा जगदासी: परंतप,परंतप मधुसूदन! प्रलयकालमें समस्त भूतोंका संहार करके इस जगत्को स्वयं ही अपने भीतर रखकर आप अकेले ही रहते हैं
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ மதுசூதன, ஓ பரந்தப! யுகத்தின் முடிவில் நீர் எல்லா உயிர்களையும் லயத்தில் இழுத்து ஒடுக்குகிறீர்; இந்த உலகமெங்கையும் உமது ஆத்மத்தில் ஒன்றாக்கி, நீர் ஒருவரே மீதமிருப்பீர்.
Verse 38
युगादौ तव वार्ष्णेय नाभिपडझ्मादजायत । ब्रह्मा चराचरगुरुर्यस्येदे सकल॑ जगत्,वार्ष्णेय! सृष्टिके प्रारम्भकालमें आपके नाभि-कमलसे चराचरगुरु ब्रह्मा उत्पन्न हुए, जिनका रचा हुआ यह सम्पूर्ण जगत् है
அர்ஜுனன் கூறினான்— ஓ வார்ஷ்ணேய! யுகத்தின் தொடக்கத்தில் உமது நாபிக் கமலத்திலிருந்து பிரம்மா பிறந்தார்; அவர் அசையும் அசையாத அனைத்திற்கும் குரு. இந்த முழு பிரபஞ்சமும் அந்தப் பிரம்மாவின் படைப்பே.
Verse 39
त॑ हन्तुमुद्यतौ घोरो दानवौ मधुकैटभौ । तयोरव्यतिक्रमं दृष्टवा क्रुद्धस्य भवतो हरे:
அர்ஜுனன் கூறினான்— பிரம்மா தோன்றியபோது, மது மற்றும் கைடபன் எனும் இரு பயங்கர தானவர்கள் அவரைக் கொல்லத் துணிந்தனர். அவர்களின் அந்த அத்துமீறலைக் கண்டதும், ஓ ஹரி, நீர் கோபத்தால் கொதித்தெழுந்தீர்.
Verse 40
ललाटाज्जातवाउछम्भु: शूलपाणिस्त्रिलोचन: । इत्थं तावपि देवेशौ त्वच्छरीरसमुद्धवी
அர்ஜுனன் கூறினான்—உமது நெற்றியிலிருந்து திரிசூலதாரியும், மும்முகக் கண்களையுடையவருமான சம்பு (சிவன்) தோன்றினார். இவ்வாறு தேவேசர்களான பிரம்மாவும் சிவனும் உமது உடலிலிருந்தே பிறந்தவர்கள். ஏனெனில் பிரம்மா முதன்முதலில் தோன்றியபோது மதுவும் கைடபனும் எனும் கொடிய அசுரர்கள் அவரது உயிரை பறிக்க ஓடிவந்தனர்; அந்த அக்கிரமத்தைப் பார்த்து நீர் கோபம் கொண்டு தர்மரட்சைக்காக உமது நெற்றியிலிருந்து சங்கரனை வெளிப்படுத்தினீர்।
Verse 41
त्वन्नियोगकरावेताविति मे नारदोडब्रवीत् | तथा नारायण पुरा क्रतुभिर्भूरिदक्षिणै:
நாரதர் எனக்குச் சொன்னார்—‘இவ்விருவரும் உமது ஆணையை நிறைவேற்றும் கருவிகள்.’ அதுபோலப் பழங்காலத்தில் நாராயணன் விதிப்படி, மிகுந்த தக்ஷிணைகளுடன் கூடிய யாகங்களால் போற்றப்பட்டான்।
Verse 42
इष्टवांस्त्वं महासत्रं कृष्ण चैत्ररथे वने । नैवं परे नापरे वा करिष्यन्ति कृतानि वा
அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ கிருஷ்ணா! நீ சைத்ரரத வனத்தில் மகாசத்ர யாகத்தை நிறைவேற்றினாய். இதுபோன்ற செயல்களை முன்பிருந்தவர்களும் செய்யவில்லை; பின்வருபவர்களும் செய்யமாட்டார்கள்।
Verse 43
यानि कर्माणि देव त्वं बाल एव महाबल: । कृतवान् पुण्डरीकाक्ष बलदेवसहायवान् | कैलासभवने चापि ब्राह्मुणैन्यवस: सह
அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ தெய்வமே, ஓ மஹாபலவானே! நீ குழந்தைப் பருவத்திலேயே பல செயல்களைச் செய்தாய். ஓ புண்டரீகாக்ஷா! பலதேவனின் துணையுடன் அவற்றை நிறைவேற்றினாய்; மேலும் பிராமணர்களுடன் கைலாச-மாளிகையிலும் சில காலம் தங்கியிருந்தாய்।
Verse 44
वे दोनों आपकी ही आज्ञाका पालन करनेवाले हैं
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ ஜனமேஜயா! கிருஷ்ணனின் ஆத்மஸ்வரூபமெனத் திகழ்ந்த பாண்டவன் அர்ஜுனன் அந்த மஹாத்மாவிடம் இவ்வாறு கூறி மௌனமானான். அப்போது ஜனார்தனன் பார்த்தனிடம் (அர்ஜுனனிடம்) இவ்வாறு சொன்னான்—
Verse 45
ममैव त्वं तवैवाहं ये मदीयास्तवैव ते । यस्त्वां द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस्त्वामनु स मामनु
பார்த்தா! நீ உண்மையிலே என்னுடையவன்; நானும் உண்மையிலே உன்னுடையவன். எனக்குரியவர்கள் உனக்குரியவர்களே. உன்னை வெறுப்பவன் என்னையும் வெறுப்பவன்; உன் பக்கம் நிற்பவன் என் பக்கமும் நிற்பவன்.
Verse 46
नरस्त्वमसि दुर्धर्ष हरिनारायणो हाहम् । काले लोकमिमं प्राप्ती नरनारायणावृषी,“दुर्द्धध वीर! तुम नर हो और मैं नारायण श्रीहरि हूँ। इस समय हम दोनों नर-नारायण ऋषि ही इस लोकमें आये हैं
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அடக்கமறியாத வீரனே! நீ நரன்; நான் ஹரி-நாராயணன். இந்நியதிக் காலத்தில் நர-நாராயண முனிவர் அவதாரங்களாகிய நாம் இருவரும் இவ்வுலகிற்கு வந்துள்ளோம்.
Verse 47
अनन्य: पार्थ मत्तस्त्वं त्वत्तश्नाहं तथैव च । नावयोरन्तरं शक््यं वेदितुं भरतर्षभ,“कुन्तीकुमार! तुम मुझसे अभिन्न हो और मैं तुमसे पृथक नहीं हूँ। भरतश्रेष्ठी हम दोनोंका भेद जाना नहीं जा सकता”
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பார்த்தா! நீ என்னிடமிருந்து வேறல்ல; நானும் உன்னிடமிருந்து வேறல்ல. பரதகுலச் சிறந்தவனே! நம்மிருவருக்கிடையேயான வேறுபாட்டை அறிதல் இயலாது.
Verse 48
वैशम्पायन उवाच एवमुक्ते तु वचने केशवेन महात्मना । तस्मिन् वीरसमावाये संरब्धेष्वथ राजसु
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! மகாத்மா கேசவன் இவ்வாறு கூறியபின், அந்த வீரர் கூடத்தில் அரசர்கள் கோபத்தால் கொதித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், த்ருஷ்டத்யும்னன் முதலிய சகோதரர்கள் சூழ, சினத்தால் எரிந்த பாஞ்சால அரசகுமாரி த்ரௌபதி, சகோதரர்களுடன் அமர்ந்திருந்த, சரணடைந்தவர்களை அருளுடன் காக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் சென்று, அடைக்கலம் நாடி பேசத் தொடங்கினாள்.
Verse 49
धृष्टद्युम्नमुखैर्वरिर्श्रातृभि: परिवारिता । पाज्चाली पुण्डरीकाक्षमासीनं भ्रातृभि: सह । अभिगम्याब्रवीत् क्रुद्धा शरण्यं शरणैषिणी
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! த்ருஷ்டத்யும்னன் முதலிய வீர சகோதரர்கள் சூழ, கோபம் நிறைந்த பாஞ்சாலி த்ரௌபதி, சகோதரர்களுடன் அமர்ந்திருந்த புண்டரீகாக்ஷன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அணுகி, அடைக்கலம் அளிக்கத் தகுந்த அந்த இறைவனிடம் சரணடைந்து பேசினாள்.
Verse 50
द्रौपहुवाच पूर्वे प्रजाभिसर्गे त्वामाहुरेकं प्रजापतिम् । स्रष्टारं सर्वतोकानामसितो देवलो<ब्रवीत्
த்ரௌபதி கூறினாள்—பிரபோ! படைப்பின் ஆதிக்காலத்தில் முனிவர்கள் உம்மையே ஒரே பிரஜாபதி, எல்லா உலகங்களின் ஸ்ருஷ்டிகரன் என்று அறிவித்தனர். அசித-தேவல முனிவரும் இதையே கூறினார்.
Verse 51
विष्णुस्त्वमसि दुर्धर्ष त्वं यज्ञो मधुसूदन । यष्टा त्वमसि यष्टव्यो जामदग्न्यो यथाब्रवीत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அடக்கமறியாத மது சூதனனே! நீயே விஷ்ணு; நீயே யாகம்; நீயே யஜமானன்; மேலும் நீயே அர்ப்பணிக்கத் தகுந்த, வணங்கத்தக்க பரம ஹரி—ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) கூறியதுபோல்.
Verse 52
ऋषयपस्त्वां क्षमामाहु: सत्यं च पुरुषोत्तम | सत्याद् यज्ञोडसि सम्भूत: कश्यपस्त्वां यथाब्रवीत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—புருஷோத்தமனே! முனிவர்கள் உம்மை மன்னிப்பின் வடிவம் என்றும், சத்தியத்தின் வடிவம் என்றும் கூறுகின்றனர். சத்தியத்திலிருந்து பிறந்த யாகமும் நீயே—கஷ்யபர் உம்மைப்பற்றி கூறியதுபோல், புருஷோத்தமனே.
Verse 53
साध्यानामपि देवानां शिवानामीश्ररेश्वर | भूतभावन भूतेश यथा त्वां नारदोउब्रवीत्,भूतभावन भूतेश्वरर आप साध्य देवताओं तथा कल्याणकारी रुद्रोंके अधीश्वर हैं। नारदजीने आपके विषयमें यही विचार प्रकट किया है
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஈஸ்வரேஸ்வரனே! தேவர்களில் சாத்யர்களுக்கும், மங்களகரமான ருத்ரர்களுக்கும் நீயே அதிபதி. பூதபாவனனே, பூதேஸனே! நாரதர் உம்மைப்பற்றி இவ்வாறே உரைத்தார்.
Verse 54
ब्रह्मशंकरशक्राद्यैर्देववृन्दै: पुन: पुनः । क्रीडसे त्वं नरव्याप्र बाल: क्रीडनकैरिव
வைசம்பாயனன் கூறினான்—மனிதர்களில் புலியே! பிரம்மா, சங்கரன், சக்ரன் முதலிய தேவர்கூட்டங்களுடன் நீ மீண்டும் மீண்டும் விளையாடுகிறாய்—ஒரு குழந்தை பொம்மைகளுடன் விளையாடுவது போல.
Verse 55
द्यौश्न ते शिरसा व्याप्ता पद्धयां च पृथिवी प्रभो । जठरं त इमे लोका: पुरुषोडसि सनातन:,प्रभो! स्वर्गलोेक आपके मस्तकसे और पृथ्वी आपके चरणोंसे व्याप्त है। ये सब लोक आपके उदरस्वरूप हैं। आप सनातन पुरुष हैं
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஆண்டவனே! விண்ணுலகம் உமது தலைவழி விரிந்துள்ளது; பூமி உமது பாதங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் உமது வயிற்றுருவமே. நீர் சனாதன புருஷன்.
Verse 56
विद्यातपो$भितप्तानां तपसा भावितात्मनाम् | आत्मदर्शनतृप्तानामृषीणामसि सत्तम:,विद्या और तपस्यासे सम्पन्न तथा तपके द्वारा शोधित अन्त:ःकरणवाले आत्मज्ञानसे तृप्त महर्षियोंमें आप ही परम श्रेष्ठ हैं
வைசம்பாயனர் கூறினார்— கல்வியும் தவமும் கொண்டு சுத்தியடைந்து, தவத்தால் உள்ளம் முதிர்ந்து, ஆத்மதரிசனத்தில் நிறைவு பெற்ற முனிவர்களில் நீர் உத்தமன்.
Verse 57
राजर्षीणां पुण्यकृतामाहवेष्वनिवर्तिनाम् । सर्वधर्मोपपन्नानां त्वं गति: पुरुषर्षभ । त्वं प्रभुस्त्वं विभुश्न त्वं भूतात्मा त्वं विचेष्टसे
வைசம்பாயனர் கூறினார்— மனிதர்களில் காளையே! போரில் ஒருபோதும் பின்வாங்காத, புண்ணியச் செயலாளரும் எல்லாத் தர்மங்களாலும் நிறைந்த அரசரிஷிகளுக்கு நீரே அடைக்கலமும் பரமகதியும். நீரே ஆண்டவன்; நீரே எங்கும் நிறைந்த விபு; நீரே எல்லா உயிர்களின் உள்ளாத்மா; பல்வேறு உருவங்களில் நீரே பலவிதச் செயல்களை நிகழ்த்துகிறீர்.
Verse 58
लोकपालाश्न लोकाश्ष नक्षत्राणि दिशो दश । नभभश्रन्द्रश्न सूर्यश्ष त्वयि सर्व प्रतेष्ठितम्,लोक, लोकपाल, नक्षत्र, दसों दिशाएँ, आकाश, चन्द्रमा और सूर्य सब आपमें प्रतिष्ठित हैं
வைசம்பாயனர் கூறினார்— உலகங்களைப் பாதுகாப்போர், உலகங்களே, நட்சத்திரங்கள், பத்து திசைகள், ஆகாயம், சந்திரன், சூரியன்— இவை அனைத்தும் உம்முள் நிலைபெற்றுள்ளன.
Verse 59
मर्त्यता चैव भूतानाममरत्वं दिवौकसाम् | त्वयि सर्व महाबाहो लोककार्य प्रतिष्ठितम्,महाबाहो! भूलोकके प्राणियोंकी मृत्युपरवशता, देवताओंकी अमरता तथा सम्पूर्ण जगत्का कार्य सब कुछ आपमें ही प्रतिष्ठित है
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பெருந்தோளனே! பூமியிலுள்ள உயிர்களின் மரணத்தன்மையும், விண்ணுலக வாசிகளின் அமரத்தன்மையும், உலகங்களின் அனைத்துச் செயல்பாடுகளும்— இவை அனைத்தும் உம்முள் நிலைபெற்றுள்ளன.
Verse 60
सा ते5हं दुःखमाख्यास्ये प्रणयान्मधुसूदन । ईशस्त्वं सर्वभूतानां ये दिव्या ये च मानुषा:
மதுசூதனே! உம்மீது உள்ள அன்பினால் என் துயரை உமக்கு உரைப்பேன்; தெய்வமாயினும் மனிதமாயினும் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவன் நீரே.
Verse 61
कथं नु भार्या पार्थानां तव कृष्ण सखी विभो । धृष्टद्युम्नस्य भगिनी सभां कृष्येत मादृशी
பகவான் கிருஷ்ணா! பார்த்தர்களின் மனைவியும், உமது தோழியும், த்ருஷ்டத்யும்னனின் சகோதரியும் ஆன என்னைப் போன்றவளை—முடி பிடித்து சபைக்குள் இழுத்துவருவது எவ்வாறு?
Verse 62
स्त्रीधर्मिणी वेपमाना शोणितेन समुक्षिता | एकवसत्त्रा विकृष्टास्मि दु:खिता कुरुसंसदि
நான் மாதவிடாய் நிலையில் இருந்தேன்; ஆடையில் இரத்தக் கறைகள்; உடலில் ஒரே ஆடை; நாணமும் அச்சமும் கொண்டு நடுங்கினேன். அந்த நிலையில் துயருற்ற அசஹாயமான என்னை குருசபைக்குள் இழுத்துவந்தனர்.
Verse 63
राज्ञां मध्ये सभायां तु रजसातिपरिप्लुता । दृष्टवा च मां धार्तराष्ट्रा प्रहसन् पापचेतस:
அரசர்கள் சூழ்ந்த சபையில், மிகுந்த மாதவிடாய் ஓட்டத்தால் நான் இரத்தத்தில் நனைந்துகொண்டிருந்தேன். அந்த நிலையில் என்னைக் கண்ட த்ருதராஷ்டிரனின் பாவமனம் கொண்ட புதல்வர்கள் உரக்கச் சிரித்து என்னை ஏளனம் செய்தனர்.
Verse 64
दासीभावेन मां भोक्तुमीषुस्ते मधुसूदन । जीवत्सु पाण्डुपुत्रेषु पज्चालेषु च वृष्णिषु
மதுசூதனே! பாண்டுபுத்திரரும், பாஞ்சாலரும், வ்ருஷ்ணிவம்ச வீரரும் உயிருடன் இருக்கும்போதே த்ருதராஷ்டிரனின் புதல்வர்கள் என்னை அடிமைப் பெண்ணாகக் கொண்டு அனுபவிக்க விரும்பினர்.
Verse 65
नन्वहं कृष्ण भीष्मस्य धृतराष्ट्रस्य चो भयो: । स््नुषा भवामि धर्मेण साहं दासीकृता बलात्,श्रीकृष्ण! मैं धर्मतः भीष्म और धृतराष्ट्र दोनोंकी पुत्रवधू हूँ, तो भी उनके सामने ही बलपूर्वक दासी बनायी गयी
ஸ்ரீகிருஷ்ணா! தர்மப்படி நான் பீஷ்மனுக்கும் த்ருதராஷ்டிரனுக்கும்—இருவருக்கும் மருமகள்; ஆனாலும் அவர்கள்முன்னிலேயே என்னை வலுக்கட்டாயமாக அடிமையாக்கினர்.
Verse 66
गर्हये पाण्डवांस्त्वेव युधि श्रेष्ठानू महाबलान् | यत्क्लिश्यमानां प्रेक्षन्ते धर्मपत्नीं यशस्विनीम्
போரில் சிறந்த அந்த மகாபல பாண்டவர்களையே நான் பழிக்கிறேன்—பகைவரால் துன்புறுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தங்கள் புகழ்மிக்க தர்மபத்தினியை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தவர்களை.
Verse 67
धिग् बल॑ भीमसेनस्य धिक् पार्थस्य च गाण्डिवम् । यौ मां विप्रकृतां क्षुद्रैर्मषयेतां जनार्दन
ஜனார்தனா! பீமசேனனின் வலிமைக்கும், பார்த்தனின் காண்டீவத்திற்கும் நாணக்கேடு—அந்த இழிந்த சிறுமக்கள் என்னை அவமதித்தபோதும் அதைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்ததால்.
Verse 68
शाश्वृतो<5यं धर्मपथ: सद्धिराचरित: सदा । यद् भार्या परिरक्षन्ति भर्तारोडल्पबला अपि,सत्पुरुषोंद्वारा सदा आचरणमें लाया हुआ यह धर्मका सनातन मार्ग है कि निर्बल पति भी अपनी पत्नीकी रक्षा करते हैं
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இதுவே தர்மத்தின் நித்தியப் பாதை; நல்லோர் எப்போதும் கடைப்பிடிப்பது: வலிமை குறைந்திருந்தாலும் கணவர்கள் தம் மனைவியைப் பாதுகாப்பர்.
Verse 69
भार्यायां रक्ष्यमाणायां प्रजा भवति रक्षिता । प्रजायां रक्ष्यमाणायामात्मा भवति रक्षित:,पत्नीकी रक्षा करनेसे अपनी संतान सुरक्षित होती है और संतानकी रक्षा होनेपर अपने आत्माकी रक्षा होती है
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மனைவி பாதுகாக்கப்பட்டால் சந்ததி பாதுகாக்கப்படும்; சந்ததி பாதுகாக்கப்பட்டால் ஆத்மாவும் பாதுகாக்கப்படும்.
Verse 70
आत्मा हि जायते तस्यां तस्माज्जाया भवत्युत । भर्ता च भार्यया रक्ष्य: कथं जायान्ममोदरे
வைசம்பாயனர் கூறினார்—உண்மையாகவே ஒருவனின் தன் ஆத்மா அவளின் (மனைவியின்) கர்ப்பத்திலிருந்து பிறக்கிறது; ஆகவே அவள் ‘ஜாயா’ என அழைக்கப்படுகிறாள். மேலும் மனைவி கணவனையும் காக்க வேண்டும்—அவன் எப்படியாவது என் வயிற்றிலிருந்து மீண்டும் பிறக்கும்படியாக.
Verse 71
नन्विमे शरणं प्राप्त न त्यजन्ति कदाचन । ते मां शरणमापन्नां नान्वपद्यन्त पाण्डवा:,ये अपनी शरणमें आनेपर कभी किसीका भी त्याग नहीं करते; किंतु इन्हीं पाण्डवोंने मुझ शरणागत अबलापर तनिक भी दया नहीं की
“அடைந்தவரை இவர்கள் ஒருபோதும் கைவிடார்—என்று பெயர். ஆனால் அந்தப் பாண்டவர்களே, நான் சரணடைந்திருந்தும், என்னைக் காக்கவில்லை; உதவியற்ற பெண்ணிடம் சிறிதளவும் இரக்கம் காட்டவில்லை.”
Verse 72
पज्चभि: पतिभिज्जाता: कुमारा मे महौजस: । एतेषामप्यवेक्षार्थ त्रातव्यास्मि जनार्दन,जनार्दन! इन पाँच पतियोंसे उत्पन्न हुए मेरे महाबली पाँच पुत्र हैं। उनकी देखभालके लिये भी मेरी रक्षा आवश्यक थी
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“ஜனார்தனனே! என் ஐந்து கணவர்களால் என் ஐந்து மாபெரும் வலிமை கொண்ட மகன்கள் பிறந்துள்ளனர். அவர்களைப் பேணிப் பாதுகாக்கும் பொருட்டும் நான் காக்கப்பட வேண்டும்.”
Verse 73
प्रतिविन्ध्यो युधिष्ठिरात् सुतसोमो वृकोदरात् । अर्जुनाच्छुतकीर्तिश्व शतानीकस्तु नाकुलि:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—யுதிஷ்டிரனிடமிருந்து பிரதிவிந்த்யன், வ்ருகோதரன் (பீமன்) இடமிருந்து சுதசோமன், அர்ஜுனனிடமிருந்து ஸ்ருதகீர்த்தி, மேலும் நகுலனிடமிருந்து சதானீகன் பிறந்தான்.
Verse 74
कनिष्ठाच्छुतकर्मा च सर्वे सत्यपराक्रमा: । प्रद्युम्नो यादृश: कृष्ण तादृशास्ते महारथा:
மேலும் இளையவன் (சகதேவன்) இடமிருந்து ஸ்ருதகர்மா பிறந்தான். அவர்கள் அனைவரும் உண்மையான வீரத்தால் விளங்குவோர். கிருஷ்ணா! உன் மகன் பிரத்யும்னன் எவ்வாறு வீரனோ, அவ்வாறே என் மகன்களும் மகாரதர்கள்.
Verse 75
नन्विमे धनुषि श्रेष्ठा अजेया युधि शात्रवै: । किमर्थ धार्तराष्ट्राणां सहन्ते दुर्बलीयसाम्
இவர்கள் வில்லாற்றலில் தலைசிறந்தவர்கள்; போரில் பகைவரால் வெல்ல முடியாதவர்கள். அப்படியிருக்க, பலவீனமான துருதராஷ்டிரர் புதல்வர்களின் அடக்குமுறையை ஏன் சகிக்கிறார்கள்?
Verse 76
अधर्मेण द्वतं राज्यं सर्वे दासा: कृतास्तथा । सभायां परिकृष्टाहमेकवस्त्रा रजस्वला
அதர்ம வழியில் சூதாட்டம் நடத்தப்பட்டு அரசாட்சி பறிக்கப்பட்டது; அதனால் பாண்டவர்கள் அனைவரும் அடிமைகளாக்கப்பட்டனர். மேலும் நான்—ஒரே ஆடை அணிந்து, மாதவிடாய் நிலையில் இருந்தபோதும்—அரச சபைக்குள் இழுத்துவரப்பட்டேன்.
Verse 77
नाधिज्यमपि यच्छक्यं कर्तुमन्येन गाण्डिवम् । अन्यत्रार्जुनभीमाभ्यां त्वया वा मधुसूदन
மதுசூதனனே! காந்தீவ வில்லில் நாண் ஏற்றுவதுகூட மற்றவரால் இயலாது—அர்ஜுனன், பீமன், அல்லது நீயே தவிர.
Verse 78
धिग् बल॑ भीमसेनस्य धिक् पार्थस्य च पौरुषम् | यत्र दुर्योधन: कृष्ण मुहूर्तमपि जीवति
கிருஷ்ணா! பீமசேனனின் வலிமைக்கும், பார்த்தனின் வீரத்திற்கும் நாணம்—அவர்கள் உயிருடன் இருக்க, துரியோதனன் இத்தகைய கொடுமை செய்து ஒரு கணம்கூட உயிர்வாழ்ந்தால்!
Verse 79
य एतानाक्षिपद् राष्ट्रात् सह मात्राविहिंसकान् । अधीयानान् पुरा बालान् व्रतस्थान् मधुसूदन
மதுசூதனனே! இவர்களைத் தாயுடன் சேர்த்து அரசிலிருந்து விரட்டியவன் யார்? முன்பு இவர்கள் சிறுவர்களாக, கல்வியில் ஈடுபட்டு, பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்து, எவருக்கும் தீங்கு செய்யாதவர்களாக இருந்தபோது.
Verse 80
भोजने भीमसेनस्य पाप: प्राक्षेपयद् विषम् । कालकूटं नवं तीक्ष्णं सम्भूतं लोमहर्षणम्,जिस पापीने भीमसेनके भोजनमें नूतन, तीक्ष्ण, परिमाणमें अधिक एवं रोमांचकारी कालकूट नामक विष डलवा दिया था
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஒரு பாவி பீமசேனனின் உணவில் விஷத்தை கலக்கச் செய்தான்; புதிதாய் தயாரிக்கப்பட்ட, மிகத் தீவிரமான, ரோமம் சிலிர்க்கச் செய்யும் ‘காலகூட’ எனும் கொடிய விஷம்.
Verse 81
तज्जीर्णमविकारेण सहान्नेन जनार्दन । सशेषत्वान्महाबाहो भीमस्य पुरुषोत्तम
ஹே ஜனார்தன, ஹே மகாபாகு புருஷோத்தம! பீமனின் ஆயுள் மீதமிருந்ததால், அந்த கொல்லும் விஷம் உணவுடன் சேர்ந்து எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காமல் செரிந்துவிட்டது.
Verse 82
प्रमाणकोट्यां विश्वस्तं तथा सुप्तं वृकोदरम् । बद्ध्वैनं कृष्ण गज्जायां प्रक्षिप्प पुरमाव्रजत्
ஹே கிருஷ்ணா! பிரமாணகோடி தீர்த்தத்தில், வ்ருகோதரன் பீமசேனன் நம்பிக்கையுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, துரியோதனன் அவனை கட்டி கங்கையில் எறிந்து, தானோ அமைதியாக நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.
Verse 83
यदा विबुद्धः कौन्तेयस्तदा संच्छिद्य बन्धनम् । उदतिष्ठन्महाबाहुर्भीमसेनो महाबल:,जब इनकी आँख खुली तो ये महाबली महाबाहु भीमसेन सारे बन्धनोंको तोड़कर जलसे ऊपर उठे
வைசம்பாயனர் கூறினார்—குந்தியின் மகன் விழிப்படைந்தபோது, பேர்வலிமை கொண்ட பேர்புயன் பீமசேனன் கட்டுகளை கிழித்து நீரிலிருந்து மேலெழுந்தான்.
Verse 84
आशीविषै: कृष्णसर्पैरभीमसेनमदंशयत् । सर्वेष्वेवाड्रदेशेषु न ममार च शत्रुहा,इनके सारे अंगोंमें विषैले काले सर्पोंसे डँसवाया; परंतु शत्रुहन्ता भीमसेन मर न सके
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவன் பீமசேனனை விஷமுள்ள கருநாகங்களால் கடிக்கச் செய்தான்; பாறைமலைப் பகுதிகளெங்கும். ஆயினும் பகைவரை அழிப்பவன் பீமன் இறக்கவில்லை.
Verse 85
प्रतिबुद्धस्तु कौन्तेय: सर्वान् सर्पानपो थयत् । सारथिं चास्य दयितमपहस्तेन जध्निवान्
குந்தியின் மகன் விழித்தெழுந்தவுடன் எல்லா பாம்புகளையும் வன்மையாகத் தாக்கி வீழ்த்தினான். தன் அன்புச் சாரதியையும் பின்னங்கையடி ஒன்றால் கொன்றான்.
Verse 86
पुन: सुप्तानुपाधाक्षीद् बालकान् वारणावते । शयानानार्यया सार्ध को नु तत् कर्तुमहति
மீண்டும் வாரணாவதத்தில், ஆர்ய குந்தியுடன் சேர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுவன் பாண்டவர்களை நோக்கி அவன் வீட்டிற்கு தீ வைத்தான். இத்தகைய கொடிய பாவத்தை வேறு யார் செய்வார்?
Verse 87
यत्रार्या रुदती भीता पाण्डवानिदमब्रवीत् | महद् व्यसनमापन्ना शिखिना परिवारिता,उस समय वहाँ आर्या कुन्ती भयभीत हो रोती हुई पाण्डवोंसे इस प्रकार बोलीं--'मैं बड़े भारी संकटमें पड़ी, आगसे घिर गयी
அங்கே அச்சத்தால் அழுதுகொண்டிருந்த ஆர்ய குந்தி பாண்டவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினாள்—“நான் பெரும் பேரிடரில் அகப்பட்டேன்; தீச்சுடர்களால் சூழப்பட்டேன்.”
Verse 88
हा हतास्मि कुतो न्वद्य भवेच्छान्तिरिहानलात् । अनाथा विनशिष्यामि बालकै: पुत्रकैः सह,“हाय! हाय! मैं मारी गयी, अब इस आगसे कैसे शान्ति प्राप्त होगी? मैं अनाथकी तरह अपने बालक पुत्रोंके साथ नष्ट हो जाऊँगी'
“அய்யோ! நான் அழிந்தேன். இன்று இங்கே இந்தத் தீயிலிருந்து அமைதி எங்கே? ஆதரவற்றவளாய் என் சிறு மகன்களுடன் சேர்ந்து நான் அழிந்து போவேன்.”
Verse 89
तत्र भीमो महाबाहुर्वायुवेगपराक्रम: । आर्यामाश्वासयामास क्षातृ्श्चापि वृकोदर:
அப்போது அங்கே காற்றின் வேகமும் வீரமும் உடைய மகாபாகு பீமன்—விர்கோதரன்—ஆர்ய குந்தியைத் தேற்றினான்; சகோதரர்களையும் உறுதிப்படுத்தினான்—“அஞ்சாதீர்; பறவைகளில் சிறந்த கருடன் பறப்பதுபோல், நான் உங்களை எல்லோரையும் எடுத்துக்கொண்டு இங்கிருந்து வெளியேறுவேன்.”
Verse 90
वैनतेयो यथा पक्षी गरुत्मान् पततां वर: । तथैवाभिपतिष्यामि भयं वो नेह विद्यते
வைசம்பாயனன் கூறினான்— “பறக்கும் உயிர்களில் முதன்மையான வினதையின் புதல்வன் கருடன் எவ்வாறு பாய்ந்து பறக்கிறானோ, அதுபோல நானும் பாய்ந்து முன்னே செல்வேன். இங்கே உங்களுக்கு எவ்வித அச்சமும் இல்லை.”
Verse 91
आर्यामड्केन वामेन राजानं दक्षिणेन च | अंसयोश्व यमौ कृत्वा पृष्ठे बीभत्सुमेव च
வைசம்பாயனன் கூறினான்— அவ்வாறு சொல்லி வல்லமைமிக்க பீமன், ஆர்யை குந்தியை இடது மடியில், அரசன் யுதிஷ்டிரனை வலது மடியில், இரட்டையர் நகுலன்–சகதேவனை இரு தோள்களிலும், பீபத்ஸு அர்ஜுனனை முதுகிலும் ஏற்றிக்கொண்டான்.
Verse 92
सहसोत्पत्य वेगेन सर्वानादाय वीर्यवान् | भ्रातृनारया च बलवान् मोक्षयामास पावकात्
வைசம்பாயனன் கூறினான்— அப்போது வீரமும் வலிமையும் கொண்ட பீமன் திடீரென வேகமாகத் தாவி, அனைவரையும் தூக்கிக்கொண்டு சென்று, தன் சகோதரர்களையும் ஆர்யை குந்தியையும் அந்த நெருப்பிலிருந்து விடுவித்தான்.
Verse 93
ते रात्रौ प्रस्थिता: सर्वे सह मात्रा यशस्विन: । अभ्यगच्छन्महारण्ये हिडिम्बवनमन्तिकात्,फिर वे सब यशस्वी पाण्डव माताके साथ रातमें ही वहाँसे चल दिये और हिडिम्बवनके पास एक भारी वनमें जा पहुँचे
வைசம்பாயனன் கூறினான்— பின்னர் அந்த இரவிலேயே, தாயுடன் கூடிய புகழ்மிக்க பாண்டவர்கள் அனைவரும் புறப்பட்டனர்; பேர்வனாந்தரத்தில் சென்று, ஹிடிம்ப வனத்தின் அருகே வந்தடைந்தனர்.
Verse 94
भ्रान्ता: प्रसुप्तास्तत्रेमे मात्रा सह सुदु:खिता: । सुप्तांश्ैनान भ्यगच्छद्धिडिम्बा नाम राक्षसी,वहाँ मातासहित ये दु:ःखी पाण्डव थककर सो गये। सो जानेपर इनके निकट हिडिम्बा नामक राक्षसी आयी
வைசம்பாயனன் கூறினான்— அங்கே தாயுடன் கூடிய மிகுந்த துயருற்ற பாண்டவர்கள் சோர்ந்து உறங்கினர். அவர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கையில், ஹிடிம்பா என்னும் ஒரு ராட்சசி அவர்களிடம் வந்தடைந்தாள்.
Verse 95
सा दृष्टवा पाण्डवांस्तत्र सुप्तान् मात्रा सह क्षितौ । हृच्छयेनाभिभूतात्मा भीमसेनमकामयत्,मातासहित पाण्डवोंको वहाँ धरतीपर सोते देख कामसे पीड़ित हो उस राक्षसीने भीमसेनकी कामना की
அங்கே தாயுடன் பாண்டவர்கள் தரையில் உறங்குவதைக் கண்டு, காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த ராட்சசி பீமசேனனை விரும்பினாள்.
Verse 96
भीमस्य पादौ कृत्वा तु स्व उत्सड़े ततोडबला । पर्यमर्दत संहृष्टा कल्याणी मृदुपाणिना,भीमके पैरोंको अपनी गोदमें लेकर वह कल्याणमयी अबला अपने कोमल हाथोंसे प्रसन्नतापूर्वक दबाने लगी
அப்போது அந்த மங்கள குணமுடைய மென்மையானவள், பீமனின் பாதங்களைத் தன் மடியில் வைத்து, மென்மையான கைகளால் மகிழ்ச்சியுடன் அழுத்தி மசாஜ் செய்யத் தொடங்கினாள்.
Verse 97
तामबुध्यदमेयात्मा बलवान् सत्यविक्रम: । पर्यपृच्छत तां भीम: किमिहेच्छस्यनिन्दिते
அவளின் தொடுதலால் அளவிட முடியாத ஆற்றலுடைய, வலிமைமிக்க, சத்தியவீரனான பீமன் விழித்தெழுந்து கேட்டான்—“களங்கமற்ற அழகியே! இங்கே நீ என்ன விரும்புகிறாய்?”
Verse 98
एवमुक्ता तु भीमेन राक्षसी कामरूपिणी । भीमसेनं महात्मानमाह चैवमनिन्दिता,इस प्रकार पूछनेपर इच्छानुसार रूप धारण करनेवाली उस अनिन्द्य सुन्दरी राक्षसकन्याने महात्मा भीमसे कहा--
பீமன் இவ்வாறு கேட்டதும், விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கவல்ல அந்த ராட்சசி—களங்கமற்ற தோற்றமுடையவள்—மகாத்மா பீமசேனனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
Verse 99
पलायध्वमित: क्षिप्रं मम भ्रातैष वीर्यवान् । आगमिष्यति वो हन्तुं तस्माद् गच्छत मा चिरम्
“இங்கிருந்து உடனே தப்பிச் செல்லுங்கள். என் வலிமைமிக்க அண்ணன் உங்களை கொல்ல விரைவில் வருவான்; ஆகவே தாமதிக்காமல் போய்விடுங்கள்.”
Verse 100
अथ भीमो< भ्युवाचैनां साभिमानमिदं वच: । नोद्विजेयमहं तस्मान्निहनिष्येडहमागतम्,यह सुनकर भीमने अभिमानपूर्वक कहा--'मैं उस राक्षससे नहीं डरता। यदि यहाँ आयेगा तो मैं ही उसे मार डालूँगा”
அதை கேட்ட பீமன் பெருமிதத்துடன் கூறினான்— “அந்த ராட்சசனை நான் அஞ்சேன். அவன் இங்கே வந்தால், நானே அவனை வீழ்த்துவேன்.”
Verse 101
तयो: श्रुत्वा तु संजल्पमागच्छद् राक्षसाधम: । भीमरूपो महानादान् विसृजन् भीमदर्शन:,उन दोनोंकी बातचीत सुनकर वह भीमरूपधारी भयंकर एवं नीच राक्षस बड़े जोरसे गर्जना करता हुआ वहाँ आ पहुँचा
அவர்கள் இருவரின் உரையாடலைக் கேட்டு, பயங்கர வடிவம் கொண்ட அந்த கீழ்மையான ராட்சசன் இடியென முழங்கிக் கொண்டு அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.
Verse 102
राक्षस उवाच केन सार्थ कथयसि आनयैनं ममान्तिकम् | हिडिम्बे भक्षयिष्यामो न चिरं कर्तुमहसि,राक्षस बोला--हिडिम्बे! “तू किससे बात कर रही है? लाओ इसे मेरे पास। हमलोग खायँगे। अब तुम्हें देर नहीं करनी चाहिये
ராட்சசன் கூறினான்— “ஹிடிம்பே! நீ யாருடன் பேசுகிறாய்? அவனை என் அருகே கொண்டு வா. நாம் அவனை விழுங்குவோம்; இனி தாமதிக்கக் கூடாது.”
Verse 103
सा कृपासंगृहीतेन हृदयेन मनस्विनी । नैनमैच्छत् तदाख्यातुमनुक्रोशादनिन्दिता,मनस्विनी एवं अनिन्दिता हिडिम्बाने स्नेहयुक्त हृदयके कारण दयावश यह क्रूरतापूर्ण संदेश भीमसेनसे कहना उचित न समझा
கருணையால் நெகிழ்ந்த இதயத்துடன் இருந்த அந்த மனவலிமைமிக்க, குற்றமற்ற ஹிடிம்பா, இரக்கத்தால் அந்தக் கொடூரச் செய்தியை பீமசேனனிடம் சொல்ல விரும்பவில்லை.
Verse 104
स नादान् विनदन् घोरान् राक्षस: पुरुषादक: । अभ्यद्रवत वेगेन भीमसेनं तदा किल,इतनेहीमें वह नरभक्षी राक्षस घोर गर्जना करता हुआ बड़े वेगसे भीमसेनकी ओर दौड़ा
அவ்வேளையில் மனிதனை உண்ணும் அந்த ராட்சசன் பயங்கர முழக்கங்களை எழுப்பி, மிகுந்த வேகத்துடன் பீமசேனனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
Verse 105
तमभिद्र॒त्य संक्रुद्धो वेगेन महता बली । अग॒ह्नात् पाणिना पार्णिं भीमसेनस्य राक्षस:
கோபத்தில் கொதித்த அந்த வலிமைமிக்க இராட்சசன் பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்து வந்து, தன் கையால் பீமசேனனின் கையைப் பற்றிக் கொண்டான்.
Verse 106
इन्द्राशनिसमस्पर्श वज़संहननं दृढम् | संहत्य भीमसेनाय व्याक्षिपत् सहसा करम्
பீமசேனனின் தொடுதல் இந்திரனின் வஜ்ரம் போலவும், அவன் உடல் வஜ்ரம் போல உறுதியானதுமாயிருந்தது; ஆனாலும் கோபத்தில் மூழ்கிய அந்த வலிமைமிக்க இராட்சசன் மோதிப் பிடித்து அவன் கையைத் திடீரென வலியுடன் இழுத்தான்.
Verse 107
गृहीतं पाणिना पारणिं भीमसेनस्य रक्षसा । नामृष्यत महाबाहुस्तत्राक्रुध्यद् वृकोदर:,राक्षसने भीमसेनके हाथको अपने हाथसे पकड़ लिया; यह बात महाबाहु भीमसेन नहीं सह सके। वे वहीं कुपित हो गये
இராட்சசன் தன் கையால் பீமசேனனின் கையைப் பிடித்தான்; அதை மகாபாகுவான பீமன் சகிக்கவில்லை; அங்கேயே வ்ருகோதரன் கோபத்தில் எரிந்தெழுந்தான்.
Verse 108
तदा<5<सीत् तुमुलं युद्ध भीमसेनहिडिम्बयो: । सर्वस्त्रिविदुषोर्घोरें वृत्रवासवयोरिव
அப்போது பீமசேனனுக்கும் ஹிடிம்பனுக்கும் இடையில் கொடிய, ஆரவாரமிக்க போர் வெடித்தது—அஸ்திரவித்தையில் தேர்ந்த இருவரின் மோதல் வாசவனும் வ்ருத்ரனும் மோதியதுபோல் அச்சமூட்டியது.
Verse 109
विक्रीड्य सुचिरं भीमो राक्षसेन सहानघ । निजघान महावीर्यस्तं तदा निर्बलं बली,निष्पाप श्रीकृष्ण! महापराक्रमी और बलवान् भीमसेनने उस राक्षसके साथ बहुत देरतक खिलवाड़ करके उसके निर्बल हो जानेपर उसे मार डाला
ஓ குற்றமற்றவனே! பேர்வீரியமும் வலிமையும் கொண்ட பீமன் அந்த இராட்சசனுடன் நீண்ட நேரம் விளையாட்டுபோல் போரிட்டு, அவன் தளர்ந்தபோது அவனை வதைத்துக் கொன்றான்.
Verse 110
हत्वा हिडिम्बं भीमो5थ प्रस्थितो भ्रातृभि: सह । हिडिम्बामग्रत: कृत्वा यस्यां जातो घटोत्कच:
ஹிடிம்பனை வதைத்து, பீமன் தன் சகோதரர்களுடன் முன்னே புறப்பட்டான்; ஹிடிம்பாவை முன்னணியில் வைத்தான். அந்த ஹிடிம்பாவிலிருந்தே கடோத்கசன் பிறந்தான்.
Verse 111
ततः सम्प्राद्रवन् सर्वे सह मात्रा परंतपा: । एकचक्रामभिमुखा: संवृता ब्राह्मणव्रजै:,तदनन्तर सब परंतप पाण्डव अपनी माताके साथ आगे बढ़े। ब्राह्मणोंसे घिरे हुए ये लोग एकचक्रा नगरीकी ओर चल दिये
பின்னர் பகைவரைச் சுட்டெரிக்கும் பாண்டவர்கள் அனைவரும் தாயுடன் புறப்பட்டனர். பிராமணக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டவர்களாய், அவர்கள் ஏகசக்ரா நகரை நோக்கிச் சென்றனர்.
Verse 112
प्रस्थाने व्यास एषां च मन्त्री प्रियहिते रत: । ततोडगच्छन्नेकचक्रां पाण्डवा: संशितव्रता:
புறப்படும் வேளையில், அவர்களுக்குப் பிரியமும் நலனும் நாடும் வியாசரே அவர்களின் ஆலோசகராயிருந்தார். அவரது அறிவுரையின்படி உறுதிவிரதம் கொண்ட பாண்டவர்கள் ஏகசக்ரா நகரை அடைந்தனர்.
Verse 113
तत्राप्यासादयामासुर्बक॑ नाम महाबलम् | पुरुषादं प्रतिभयं हिडिम्बेनैव सम्मितम्,वहाँ जानेपर भी इन्हें नरभक्षी राक्षस महाबली बकासुर मिला। वह भी हिडिम्बके ही समान भयंकर था
அங்கேயும் அவர்கள் ‘பகன்’ எனப்படும் மகாபலமுடைய மனிதமாமிசம் உண்ணும் ராட்சசனை எதிர்கொண்டனர். அவன் ஹிடிம்பனைப் போலவே அச்சமூட்டுவான்.
Verse 114
तं॑ चापि विनिहत्योग्रं भीम: प्रहरतां वर: । सहितो भ्रातृभि: सर्वैर्द्रपदस्य पुरं ययौ,योद्धाओंमें श्रेष्ठ भीम उस भयंकर राक्षसको मारकर अपने सब भाइयोंके साथ मेरे पिता ट्रुपदकी राजधानीमें गये
அந்த உக்கிர ராட்சசனையும் வதைத்து, தாக்குவோரில் தலைசிறந்த பீமன் தன் சகோதரர்கள் அனைவருடனும் துருபதனின் நகரை நோக்கிச் சென்றான்.
Verse 115
लब्धाहमपि तत्रैव वसता सव्यसाचिना । यथा त्वया जिता कृष्ण रुक्मिणी भीष्मकात्मजा
என் தந்தையின் தலைநகரில் சவ்யசாசி அர்ஜுனன் தங்கியிருந்தபோது அங்கேயே என்னையும் வென்றான்—ஹே கிருஷ்ணா, நீ பீஷ்மகனின் மகள் ருக்மிணியை வென்றதுபோலவே।
Verse 116
एवं सुयुद्धे पार्थेन जिताहं मधुसूदन । स्वयंवरे महत् कर्म कृत्वा न सुकरं परै:,मधुसूदन! स्वयंवरमें, जो महान् कर्म दूसरोंके लिये दुष्कर था, वह करके भारी युद्धमें भी अर्जुनने मुझे जीत लिया था
ஹே மதுசூதனா! கடும் போரில் பார்த்தன் அர்ஜுனன் என்னை வென்றான்; அதற்கு முன் சுயம்வரத்திலும் பிறரால் எளிதில் செய்ய முடியாத மகத்தான செயலை அவன் செய்து காட்டினான்।
Verse 117
एवं क्लेशै: सुबहुभि: क्लिश्यमाना सुदु:ःखिता । निवसाम्यार्यया हीना कृष्ण धौम्यपुर:सरा
இவ்வாறு பல துன்பங்களால் வாட்டப்பட்டு, பேர்துயரில் மூழ்கி, ஹே கிருஷ்ணே! என் ஆர்யை (குந்தி) இன்றித் தௌம்யரை முன்னிறுத்தி நான் வனத்தில் வாழ்கிறேன்।
Verse 118
त इमे सिंहविक्रान्ता वीर्येणा भ्यधिका: परै: । विहीनै: परिक्लिश्यन्तीं समुपैक्षन्त मां कथम्
அந்த பாண்டவர்கள் சிங்கம்போல் வீரமிக்கவர்கள்; வலமும் வீரியமும் பகைவர்களை விட மேலானவர்கள். அப்படியிருக்க, அவர்களைவிட முற்றிலும் தாழ்ந்த கௌரவர்கள் நிறைந்த சபையில் என்னை வதைத்தபோது, இவர்கள் என்னை எப்படிப் புறக்கணித்தார்கள்?
Verse 119
एतादृशानि दुःखानि सहन्ती दुर्बलीयसाम् । दीर्घकालं प्रदीप्तास्मि पापानां पापकर्मणाम्
பாவச் செயல்களில் மூழ்கிய, மிகுந்த பலவீனமான அந்தப் பாவி பகைவர்கள் அளித்த இத்தகைய துன்பங்களை நான் தாங்குகிறேன்; மேலும் நீண்ட காலமாக கவலையின் தீயில் எரிகிறேன்।
Verse 120
कुले महति जातास्मि दिव्येन विधिना किल | पाण्डवानां प्रिया भार्या सनुषा पाण्डोर्महात्मन:
தெய்வ விதியினால், என்று சொல்லப்படுகிறது, நான் ஒரு மகத்தான உயர்குலத்தில் பிறந்தேன். நான் பாண்டவர்களின் அன்பிற்குரிய மனைவி; உயர்ந்த உள்ளம் கொண்ட அரசன் பாண்டுவின் மருமகள்.
Verse 121
कचग्रहमनुप्राप्ता सास्मि कृष्ण वरा सती । पज्चानां पाणए्डुपुत्राणां प्रेक्षतां मधुसूदन,मधुसूदन श्रीकृष्ण! मैं श्रेष्ठ और सती-साध्वी होती हुई भी इन पाँचों पाण्डवोंके देखते- देखते केश पकड़कर घसीटी गयी
ஓ மதுசூதன கிருஷ்ணா! நான் உயர்ந்தவளும் கற்புடையவளுமாக இருந்தும், இந்த ஐந்து பாண்டுப் புதல்வர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் என் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றார்கள்.
Verse 122
इत्युक्त्वा प्रारुदत् कृष्णा मुखं प्रच्छाद्य पाणिना । पद्मकोशप्रकाशेन मृदुना मृदुभाषिणी,ऐसा कहकर मृदुभाषिणी द्रौपदी कमलकोशके समान कान्तिमान् एवं कोमल हाथसे अपना मुँह ढककर फूट-फ़ूटकर रोने लगी
இவ்வாறு கூறிய பின், மென்மையாகப் பேசும் கிருஷ்ணா (த்ரௌபதி), தாமரை மொட்டின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் தன் மென்மையான கையால் முகத்தை மூடி, துயரால் வெடித்தழுதாள்.
Verse 123
स्तनावपतितौ पीनौ सुजातौ शुभलक्षणौ | अभ्यवर्षत पाज्चाली दुःखजैरश्रुबिन्दुभि:,पांचालराजकुमारी कृष्णा अपने कठोर, उभरे हुए, शुभलक्षण तथा सुन्दर स्तनोंपर दुःखजनित अभ्रुबिन्दुओंकी वर्षा करने लगी
பாஞ்சாலத்தின் அரசகுமாரி பாஞ்சாலி (கிருஷ்ணா), துயரால் பிறந்த கண்ணீர்த் துளிகளை, நிறைந்தும் நன்கு அமைந்தும் மங்கலக் குறியுடனும் விளங்கும் தன் அழகிய மார்பின்மேல் மழையெனப் பொழிந்தாள்.
Verse 124
चक्षुषी परिमार्जन्ती नि:श्वसन्ती पुन: पुन: । बाष्पपूर्णेन कण्ठेन क्रुद्धा वचनमत्रवीत्,कुपित हुई द्रौपदी बार-बार सिसकती और आँसू पोंछती हुई आँसूभरे कण्ठसे बोली --
கோபம் கொண்ட த்ரௌபதி, மீண்டும் மீண்டும் கண்களைத் துடைத்து, அடிக்கடி நெடுமூச்சு விட்டுக் கொண்டு, கண்ணீரால் அடைத்த தொண்டையுடன் பேசினாள்.
Verse 125
नैव मे पतय: सन्ति न पुत्रा न च बान्धवा: । न भ्रातरो न च पिता नैव त्वं मधुसूदन,“मधुसूदन! मेरे लिये न पति हैं, न पुत्र हैं, न बान्धव हैं, न भाई हैं, न पिता हैं और न आप ही हैं
மதுசூதனனே! எனக்கு கணவர்கள் இல்லை, மகன்கள் இல்லை, உறவினர் இல்லை; சகோதரர்கள் இல்லை, தந்தையும் இல்லை—நீயும் இல்லை.
Verse 126
ये मां विप्रकृतां क्षुद्रैरुपेक्षध्व॑ं विशोकवत् | नच मे शाम्यते दुःखं कर्णो यत् प्राहसत् तदा
தாழ்ந்தவர்கள் செய்த என் அவமதிப்பை நீங்கள் அனைவரும் மனத்தில் சிறிதும் துயரம் இல்லாதவர்கள்போல் அலட்சியம் செய்கிறீர்கள்; அப்போது கர்ணன் என்னை ஏளனம் செய்ததால் எழுந்த வேதனை எனக்குள் தணியவில்லை.
Verse 127
चतुर्भि: कारणै: कृष्ण त्वया रक्ष्यास्मि नित्यश: । सम्बन्धाद् गौरवात् सख्यात् प्रभुत्वेनेव केशव
கிருஷ்ணா! நான்கு காரணங்களால் நீ எப்போதும் என்னைக் காக்க வேண்டும்—முதல், நம் உறவின்மை காரணமாக; இரண்டாம், என் கௌரவம் காரணமாக (அக்னிக்குண்டத்திலிருந்து எழுந்தவள் என்பதால்); மூன்றாம், நம் நட்பு காரணமாக; நான்காம், கேசவா, காக்கும் அதிகாரமும் வல்லமையும் உன்னிடமே உள்ளது.
Verse 128
वैशम्पायन उवाच अथ तामब्रवीत् कृष्णस्तस्मिन् वीरसमागमे । वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! यह सुनकर भगवान् श्रीकृष्णने वीरोंके उस समुदायमें द्रौपदीसे इस प्रकार कहा ।।
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அப்போது வீரர்கள் கூடிய அந்தச் சபையில் கிருஷ்ணன் அவளிடம் இவ்வாறு சொன்னான். வாசுதேவன் கூறினான்—நல்லவளே! நீ யார்மீது சினம் கொண்டிருக்கிறாயோ, அவர்களின் மனைவிகளும் இவ்வாறே அழுவார்கள்; அவர்கள் தம் உயிர்க்கினிய கணவர்களை அர்ஜுனனின் அம்புகளால் மூடப்பட்டு, இரத்தப் பெருக்கில் நனைந்து, மண்ணில் கிடப்பதைக் காணும் போது.
Verse 129
निहतान् वल्लभान् वीक्ष्य शयानान् वसुधातले । यत् समर्थ पाण्डवानां तत् करिष्यामि मा शुच:
வாசுதேவன் கூறினான்—உன் அன்புக்குரியவர்கள் கொல்லப்பட்டு மண்ணில் கிடப்பதைக் கண்டு நீ துயருறுகிறாய்; பாண்டவர்களின் நலனுக்காக என் வல்லமையில் உள்ளதெல்லாம் நான் செய்வேன்—துயரப்படாதே.
Verse 130
। (४ $ ५ ११ ॥॥ (९; सत्य॑ ते प्रतिजानामि राज्ञां राज्ञी भविष्यसि | पतेद् द्यौर्हिमवाञ्छीर्येत् पृथिवी शकलीभवेत्
வாசுதேவன் கூறினான்—“உண்மையென உனக்கு சத்தியம் செய்கிறேன்: அரசர்களிடையே நீ அரசியாக ஆவாய். வானம் பிளந்து விழுந்தாலும், இமயமலை பிளந்தாலும், பூமி துண்டு துண்டாகினாலும், கடல் வற்றினாலும்—என் சொல் பொய்யாகாது.” ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இவ்வுறுதியான உறுதியுரையை கேட்டுத் திரௌபதி சாய்வான பார்வையால் தன் நடுப்பதி அர்ஜுனனை நோக்கிப் பார்த்தாள்; அப்போது அர்ஜுனன் திரௌபதியிடம் பேசினான்।
Verse 131
शुष्येत् तोयनिधि: कृष्णे न मे मोघं वचो भवेत् । तच्छुत्वा द्रौपदी वाक््यं प्रतिवाक्यमथाच्युतात्
“கிருஷ்ணே! நீர்நிதியான கடலே வற்றினாலும், என் சொல் வீணாகாது.” அச்யுதனின் இப்பதிலை கேட்டுத் திரௌபதி சாய்வான பார்வையால் தன் நடுப்பதி அர்ஜுனனை நோக்கிப் பார்த்தாள்।
Verse 132
साचीकृतमवेक्षत् सा पाञज्चाली मध्यमं पतिम् | आबभाषे महाराज द्रौपदीमर्जुनस्तदा
பாஞ்சாலி திரௌபதி சாய்வான பார்வையால் தன் நடுப்பதியை நோக்கினாள். அப்போது, அரசே, அர்ஜுனன் திரௌபதியிடம் உரைத்தான்।
Verse 133
मा रोदी: शुभतागम्राक्षि यदाह मधुसूदन: । तथा तद् भविता देवि नान्यथा वरवर्णिनि
“செம்மை கலந்த அழகிய கண்களுடைய தேவியே, நல்வர்ணத்தவளே! அழாதே. மதுசூதனன் சொன்னது அப்படியே நிச்சயம் நிகழும்; வேறாகாது.”
Verse 134
धृष्टह्ुम्न उवाच अहं द्रोणं हनिष्यामि शिखण्डी तु पितामहम् । दुर्योधनं भीमसेन: कर्ण हन्ता धनंजय:
த்ருஷ்டத்யும்னன் கூறினான்—“அக்கா! நான் த்ரோணனை வீழ்த்துவேன்; சிகண்டி பிதாமகன் பீஷ்மனைப் படுக்கச் செய்வான். பீமசேனன் துர்யோதனனைத் தள்ளி வீழ்த்துவான்; தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) கர்ணனைச் சங்கரிப்பான். ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் நமக்கு ஆதரவாய் இருப்பதால், போரில் நாம் பகைவர்க்கு அஜேயர்; இந்திரனே நம்மை ரணத்தில் வெல்ல இயலாது—அப்படியிருக்க, த்ருதராஷ்டிரன் புதல்வர்கள் என்ன செய்ய முடியும்?”
Verse 135
रामकृष्णौ व्यपाश्रित्य अजेया: सम रणे स्वसः । अपि वृत्रहणा युद्धे कि पुनर्धुतराष्ट्रजे
த்ருஷ்டத்யும்னன் கூறினான்—அக்கா! பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆகியோரின் சரணடைந்து நாம் போரில் பகைவர்க்கு அஜேயர். வ்ருத்ரஹந்தா இந்திரனும் போர்க்களத்தில் நம்மை வெல்ல முடியாது; அப்படியிருக்க, த்ருதராஷ்டிரன் புதல்வர்கள் என்ன செய்ய முடியும்?
Verse 136
वैशम्पायन उवाच इत्युक्तेडभिमुखा वीरा वासुदेवमुपास्थिता: । तेषां मध्ये महाबाहुः: केशवो वाक्यमब्रवीत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஜனமேஜயா! த்ருஷ்டத்யும்னன் இவ்வாறு சொன்னதும் அங்கு இருந்த வீரர்கள் வாசுதேவனை நோக்கி முகம் திருப்பி கவனத்துடன் நின்றனர். அவர்களிடையே மகாபாகு கேசவன் இவ்வாறு உரைத்தான்.
Verse 346
द्वारकामात्मसात् कृत्वा समुद्र गमयिष्यसि । गोपति और तालकेतु--ये दोनों भी आपके ही हाथसे मारे गये। जनार्दन! भोग- सामग्रियोंसे सम्पन्न तथा ऋषि-मुनियोंकी प्रिय अपने अधीन की हुई पुण्यमयी द्वारका नगरीको आप अन्तमें समुद्रमें विलीन कर देंगे
அர்ஜுனன் கூறினான்—ஜனார்தனா! துவாரகையை உன் ஆட்சிக்குள் கொண்டு வந்து, இறுதியில் நீ அதனை கடலில் லயிக்கச் செய்வாய். கோபதி மற்றும் தாலகேது—இருவரும் உன் கையாலேயே கொல்லப்பட்டனர். இன்பவளங்களால் செழித்ததும், ரிஷி முனிவர்களுக்கு அருமையானதும், உன் அதிகாரத்தில் உள்ளதும் ஆகிய அந்தப் புனித துவாரகை நகரம் இறுதியில் கடலில் கரைந்து போகும்.
Frequently Asked Questions
How to balance procedural civility (identification and dialogue initiated by Yudhiṣṭhira) with immediate protective action when a hostile actor declares intent to harm and demonstrates coercive capability through fear-inducing displays.
Dharma in crisis is multi-instrumental: ethical speech, ritual protection, and proportionate force operate together; restraint is not passivity, and protection of dependents is a legitimate ground for decisive action.
A formal phalaśruti is not stated; the meta-commentary appears as narrative closure—Kirmīra’s death renders the forest ‘niṣkaṇṭaka’ (free of threat), and Dhṛtarāṣṭra’s contemplative reaction frames the episode as morally and politically consequential listening.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.